II SA/Ol 192/19

Dnia 30 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi I. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę. 1. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że E S.A. z siedzibą w G w dniu "[...]"r. zwróciła się do Burmistrza B (dalej: organ I instancji) z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej SN 15 kV na terenie działek nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" w obrębie nr "[...]" , położonych w B przy ul. A o długości ok. "[...]"mb. 2. Organ I instancji decyzją z dnia "[...]"r. znak:"[...]" ustalił - na rzecz Er S.A. z siedzibą w G - lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie odcinka elektroenergetycznej linii kablowej średniego napięcia SN 15 kV długości około "[...]" m, w B przy ulicy A na działkach geodezyjnych nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" w obrębie nr "[...]", uwzględniając w decyzji: rodzaj inwestycji, warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, wymagania wynikające z pozostałych przepisów odrębnych, warunki obsługi komunikacyjnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, wymagania dotyczące interesu osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji (wg załącznika nr "[...]" do decyzji). W uzasadnieniu podano, że inwestycja - budowa obiektu liniowego infrastruktury technicznej - stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 121, z późn.zm) dalej: u.g.n. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945) dalej: u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wyjaśniono, że projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami. 3. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła I M (dalej: skarżąca), kwestionując decyzję w części dotyczącej lokalizacji inwestycji na terenie działki nr "[...]", której jest współwłaścicielką. Zarzuciła, iż decyzja ta została wydana pomimo braku jej zgody na taką inwestycję. Wskazała, iż tym samym organ I instancji naruszył art. 54 pkt 2 ppkt d) u.p.z.p. poprzez pominiecie jej interesu. Zarzuciła nadto naruszenie art. 52 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez brak dokonania jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, tj. obszaru działki nr "[...]". 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E (zwane dalej: organem odwoławczym, Kolegium) decyzją z dnia "[...]"r. nr. "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy organ wywiódł, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n. Wyjaśniono, że zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 u.p.z.p. - inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa wart. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Nadto stosownie do treści art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W okolicznościach tej sprawy analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikająca z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu opracowana w toku postępowania przez organ I instancji wykazała możliwość realizacji planowanej inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora. Ustalono, że działki pod planowaną inwestycję stanowią własność Gminy Miasta B, Powiatu B oraz pozostają w użytkowaniu wieczystym E S.A. oraz osób fizycznych, w tym działka nr "[...]" w użytkowaniu wieczystym I M. Podano, że teren wskazany we wniosku stanowią działki niezabudowane, zabudowane budynkami trafostacji, budynkami gospodarczymi i garażami, budynkami przemysłowymi albo stanowią pasy drogowe. Przedmiotowe działki objęte analizą położone w obrębie nr "[...]" m. B - to grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako B, BA, Bp, Bi i dr, a zatem nie dotyczą ich wymagania w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Analiza uwarunkowań wskazywała na konieczność dokonania uzgodnienia z zarządcą drogi powiatowej (ul. A w B) i organ dokonał uzgodnienia z Zarządem Dróg Powiatowych w B. Organ uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego postanowieniem z "[...]"r. znak: "[...]". Nadto w decyzji zawarte zostały wszystkie niezbędne elementy, na które wskazuje art. 54 u.p.z.p., a mianowicie określono rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, w niniejszym przypadku to skala 1:1000 dopuszczalna w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Wyjaśniono, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie uprawnia do podejmowania jakichkolwiek działań związanych z rozpoczęciem robót budowlanych. Szczegółowe rozwiązania techniczne będą bowiem przedmiotem oceny właściwych organów na kolejnym etapie postępowania, czyli w postępowaniu zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na obecnym etapie postępowania inwestor nie jest zobowiązany do legitymowania się prawem do gruntu, na którym planuje dopiero realizację inwestycji. Potrzeba prawa do dysponowania gruntem pojawia się dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego - ubiegania się o pozwolenie na budowę. Ochrona prawa własności będzie zatem rozpatrywana w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym skarżąca - jako strona będzie mogła zgłaszać swoje zastrzeżenia sformułowane w odwołaniu od decyzji. Wskazano, że choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie nie narusza prawa własności. Wskazano, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ochrona interesów osób trzecich, przewidziana w art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p., na etapie lokalizacji inwestycji nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 8 Prawa budowlanego, obowiązany jest uwzględnić organ architektoniczno - budowlany. 5. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła I M, która zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. w zw. z art. 140 kc poprzez wydanie skarżonej decyzji, w sytuacji gdy decyzja ta, jak i decyzja organu I instancji, nie określa warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w szczególności zaś nie uwzględnia i nie odnosi się do wyrażonego sprzeciwu co do przeprowadzenia tejże inwestycji przez działkę nr "[...]". Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organom orzekającym w sprawie umknęło, iż decyzje nie zawierają wszystkich elementów określonych w art. 54 u.p.z.p. Brak jest analizy planowanej inwestycji pod kątem wymagań ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie zawierają jakichkolwiek rozważań w tej materii. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych w sytuacji, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego będzie musiała naruszać prawo własności osób trzecich, czy też w jakikolwiek sposób prowadzić do ograniczenia prawa własności, to obowiązkiem organu jest szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy w zakresie niezbędności realizacji inwestycji w proponowanym zakresie i miejscu, a następnie wskazanie tejże niezbędności w uzasadnieniu decyzji. Organ winien zbadać te interesy, a w zależności od wyników tego badania albo określić w decyzji sposób ich ochrony albo nawet odmówić wydania decyzji czy decyzji o żądanej treści, jeżeli jej wydanie miałoby nadmiernie zaszkodzić tym interesom. 6. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji. Wskazało, że strona skarżąca powtarza zarzuty i stanowisko przedstawione w odwołaniu, do którego odniesiono się w wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z póżn.zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wymaga odwołania się do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 1945) dalej jako: u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym, zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 u.p.z.p., inwestycjami celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 6 pkt. 2 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Okoliczność zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia, jako inwestycji celu publicznego nie budzi wątpliwości Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Jak wskazano wyżej za taką inwestycję należy bowiem uznać każdą inwestycję, która jest działaniem o znaczeniu lokalnym (gminnymi) bez względu na status (prawny) podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, o ile stanowią realizację celu, o którym mowa m.in. w art. 6 pkt 2 u.g.n. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie takiej decyzji został złożony przez podmiot działający w imieniu E S.A. w związku z koniecznością zrealizowania elektroenergetycznej sieci kablowej średniego napięcia SN 15 kV o długości ok. "[...]" mb, na wskazanych we wniosku działkach. Zakres tej inwestycji odpowiada zatem celowi, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż dotyczy budowy i utrzymania przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej, jak wynika z przedłożonych do akt administracyjnych map przebiegu tej inwestycji (Projektu Zagospodarowania Terenu) pomiędzy dwiema istniejącymi stacjami transformatorowymi. Mając powyższe na uwadze pojęcie inwestycji celu publicznego oraz ogólna charakterystyka inwestycji tego typu zostały prawidłowo ocenione i wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosowanie do art. 52 ust. 2 u.p.z.p., wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; Z kolei zgodnie z art. 52 ust. 3 u.p.z.p., nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. W art. 53 u.p.z.p. ustawodawca opisał tryb postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w art. 54 wskazano jakie elementy powinna określać wydana w tym przedmiocie decyzja. W niniejszej sprawie osią sporu pozostaje kwestia czy organy orzekające w tej sprawie sprostały wymogom wynikającym z art. 54 pkt. 2 lit. d u.p.z.p. tj. czy określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w sytuacji gdy skarżąca sprzeciwia się planowanej inwestycji. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w zakresie przeprowadzenia analizy warunków zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w kontekście ochrony dotyczącej interesów osób trzecich należy zwrócić uwagę na fakt, że w stosunku do tej analizy prawodawca - w odróżnieniu od analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzedzającej wydanie decyzji o warunkach zabudowy - nie określił szczegółowo jej zakresu oraz formy, jaką powinny przybrać jej wyniki. Wspomniana analiza dotyczy dwóch elementów. Po pierwsze ustalenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z materialnym prawem administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru inwestycji. Ustalenia te polegają na wskazaniu unormowań obejmujących obszar planowanej inwestycji oraz unormowań dotyczących charakteru planowanej inwestycji ze względu na jej typ. Natomiast drugim elementem analizy jest ustalenie stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, na której planowana jest realizacja inwestycji. Analiza taka polega więc na stwierdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z porządkiem prawnym, co skutkuje przywołaniem w treści decyzji stanu prawnego i sposobu zagospodarowania terenu, wskazaniem właścicieli tych działek oraz sposobu zagospodarowania każdej działki z osobna. Tak rozumiana analizy została, zdaniem Sądu przeprowadzona, a wskazane elementy znalazły się w zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji dokonał oceny zasad zagospodarowania terenu wynikającej z przepisów odrębnych, w tym m.in. w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi stwierdzając, iż wnioskowana inwestycja nie zalicza się do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", w związku z czym nie ma podstawy do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, czy też w zakresie komunikacji w oparciu o ustawę z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 2068, z późn.zm). Ponadto z akt sprawy wynika, że organ I instancji, wbrew stanowisku skarżącej, zbadał stan prawny i faktyczny terenu, na którym przewiduje się realizację planowanej inwestycji. Ustalono bowiem, że działki pod planowaną inwestycję stanowią własność Gminy Miasta B, Powiatu B oraz pozostają w użytkowaniu wieczystym E S.A. oraz dwie działki pozostają w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych tj. działka skarżącej o nr "[...]" oraz działka nr "[...]". Nadto stwierdzono, że teren objęty wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego - jak wskazuje treść analizy - stanowią działki niezabudowane, zabudowane budynkami trafostacji, zabudowane budynkami gospodarczymi i garażami, zabudowane budynkami przemysłowymi albo stanowią pasy drogowe. Wskazane w analizie działki – nr "[...]", "[...]", "[...]". "[....]" położone w obrębie nr "[...]" m. B - to grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako B, BA, Bp, Bi i dr, a zatem nie dotyczą ich wymagania w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Analiza uwarunkowań wskazywała na konieczność dokonania uzgodnienia z zarządcą drogi powiatowej (ul. Armii Krajowej w B). Organ i instancji dokonał takiego uzgodnienia z Zarządem Dróg Powiatowych w B, który postanowieniem z dnia "[...]"r. znak:"[...]". uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z przeprowadzonej analizy wynika niezbicie, że działka skarżącej nr "[...]" o pow. "[...]"ha stanowi tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B, gdzie teren ten wykorzystywany jest jako plac przed garażem. Stan zagospodarowania zobrazowany jest niewątpliwie na dołączonej mapie w prawem przewidzianej skali. Organ I instancji dokonał również niezbędnych uzgodnień, których zakres był zależny właśnie od prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja oraz od kompletnej analizy przepisów administracyjnego prawa materialnego, kwalifikowanych jako przepisy odrębne. Biorąc więc pod uwagę rodzaj i rozmiar tej inwestycji należało uznać, że dokonana przez organ I instancji analiza była wystarczająca do stwierdzania, że planowane przedsięwzięcie pozostaje w zgodzie z przepisami odrębnymi. Poza tym nie umknęło uwadze Sądu, iż jak wynika z dokumentacji przedłożonej do wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przebieg linii elektroenergetycznej średniego napięcia SN 15 kV będzie przebiegał po trasie istniejącej linii kablowej SN-15 kV relacji od "[...]" "B" do "[...]" "B". Nadto, w kontekście sprzeciwu skarżącej co do możliwości lokalizowania ww. sieci na działce do której przysługuje jej prawo użytkowania wieczystego, należy wyjaśnić, że zgodnie z często wyrażanym w orzecznictwie poglądem organ administracyjny nie jest uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2874/14; Wyrok WSA w Poznaniu z 14 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1086/17, Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1114/17 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie internetowej pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.p). Nawet więc, jeśli inna niż wnioskowana przez inwestora lokalizacja planowanej inwestycji byłaby również zgodna z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisami ustaw szczególnych oraz korzystniejsza z punktu widzenia strony skarżącej, to nie może to być podstawą do odmowy ustalenia wnioskowanej lokalizacji. Z treści art. 56 u.p.z.p. wynika bowiem, że jeśli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna, to organy administracji nie mogą odmówić wydania takiej decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1086/17, dostępny w CBOSA). Aby odmówić lokalizacji inwestycji celu publicznego organ ustalający musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że nie jest zasadny podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 54 pkt. 2 lit. d) u.p.z.p. tj. braku określenia w decyzji organu ustalającego lokalizację inwestycji celu publicznego wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Skarżąca zarzuca organom naruszenie wskazanego przepisu w związku z art. 140 k.c. oraz poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż sprzeciwia się przeprowadzeniu tejże inwestycji przez jej nieruchomość. Ochrona interesów osób trzecich, przewidziana w art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p., na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę. Wobec tego nie może być ona tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę. Na etapie ustalania warunków zabudowy/lokalizacji inwestycji celu publicznego określane są warunki brzegowe dla planowanej inwestycji. Natomiast w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany ocenia zgodność robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt II SA/Go 281/16 dostępny w CBOSA). Nadto pozostaje wskazać, że zgodnie ze stanowiskiem NSA zawartym w wyroku z 29 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II OSK 845/12 dostępny w CBOSA) decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym, a tym samym na tym etapie nie może również naruszać prawa własności. Ewentualne roszczenia w tym zakresie skarżący mogą podnosić na kolejnych etapach postępowania inwestycyjnego, bądź w postępowaniu odszkodowawczym przed sądem powszechnym. Z uwagi na powyższe, choć stanowisko organu I instancji w zakresie przewidzianym art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. wyrażone zostało lakonicznie, to organ nie dopuścił się naruszenia prawa mającego istotny wpływ na wynik postępowania. Podkreślenia wymaga, że choć decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2016r. sygn. II OSK 2874/14, publ. CBOSA). Wskazać bowiem należy, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowanego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny), dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samo wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której w trasie przebiegu linii elektroenergetycznej uwzględniono wykorzystanie działki skarżącej, nie ogranicza własności tej nieruchomości, tym bardziej istoty tej własności. Z tego powodu wystarczającym było wskazanie w odniesieniu do wymagań dotyczących interesu osób trzecich, że w zakresie dostępu do drogi publicznej oraz do urządzeń infrastruktury technicznej, dostępu do światła dziennego, oddziaływania wnioskowanej inwestycji pod kątem uciążliwości i zanieczyszczeń oraz zgrupowania miejsc parkingowych, wnioskowana inwestycja nie dotyczy, bowiem w żadnym ze wskazanych parametrów w żaden sposób nie wpłynie na interes osób trzecich. W toku prowadzonego postępowania zbadane i wyjaśnione zostały wszystkie prawnie istotne okoliczności. Kształt i zakres postępowania wyjaśniającego determinowany jest bowiem w dużej mierze treścią przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Skoro zatem organy dokonały prawidłowej klasyfikacji prawnej przedmiotu postępowania i w sposób prawidłowy wyjaśniły istotne z punktu widzenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego okoliczności, to oznacza, iż w sposób prawidłowy przeprowadzone zostało postępowanie administracyjne w tej sprawie. Brak obszernego wyjaśnienia wpływu inwestycji na ochronę interesu osób trzecich wynika zaś z sygnalizowanego już faktu, że na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego określane są warunki brzegowe dla planowanej inwestycji, co nie stanowi istotnego naruszenia przepisów postępowania w tej sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.