II SAB/Wa 710/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi Kancelarii [...] Sp.k. z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Energii w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Energii do rozpatrzenia wniosku Kancelarii [...] Sp.k. z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. w części dotyczącej udostępnienia wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" wraz z załącznikami w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Ministra Energii na rzecz Kancelarii [...] Sp.k. z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kancelaria [...] Spółka Komandytowa (dalej jako skarżąca lub strona skarżąca) pismem z dnia [...] października 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Energii w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lipca 2016 r. Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, iż ww. wniosek został doręczony Ministrowi Energii w dniu [...] sierpnia 2016 r. W zawiadomieniu z dnia [...] sierpnia 2016 r. (doręczonym w dniu [...] sierpnia 2016 r.) organ poinformował wnioskodawcę, iż decyzja w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zostanie wydana nie później niż w terminie do dnia 30 września 2016 r. Jednakże termin wskazany przez organ został naruszony, albowiem do dnia wysłania skargi skarżąca nie otrzymała żadnej odpowiedzi na złożony wniosek. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2016 r. strona skarżącą cofnęła skargę w części dotyczącej nieudostępnienia informacji publicznej w zakresie: 1) listy rankingowej projektów wyłonionych w trybie konkursu ze środków Funduszu Spójności w ramach działania 9.4 Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych, priorytetu IX Infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku i efektywność energetyczna Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013, 2) wykazu kryteriów oceny wniosków o dofinasowanie w ramach konkursu ze środków Funduszu Spójności w ramach działania 9.4 Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych, priorytetu IX Infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku i efektywność energetyczna Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013, z powodu ich udostępnienia. Nadto podtrzymała skargę w części zarzucającej organowi bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. z zakresie obejmującym udostępnienie wniosku spółki E. sp. z o.o. w E. o dofinansowanie projektu pn. "[...]" wraz z załącznikami. Organ nie udostępnił przedmiotowej informacji bowiem przyjął, z czym strona skarżąca się nie zgadza, iż wniosek spółki E. sp. z o.o. stanowi dokument prywatny i nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem przedmiotowy projekt, co do którego skarżąca wnosi o udostępnienie wniosku o dofinansowanie, stanowi realizację zadania publicznego i jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu. W odpowiedzi na skargę Minister Energii wniósł o częściowe umorzenie postępowania, w zakresie obejmującym cofnięcie skargi oraz jej oddalenie w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu pisma procesowego organ wskazał, iż w dniu [...] sierpnia 2016 r. wpłynął do Ministerstwa Energii wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym skarżąca wniosła o: 1) ponowne udostępnienie wniosku spółki E. sp. z o.o. o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" wraz z załącznikami; 2) udostępnienie listy rankingowej projektów wyłonionych w trybie konkursu ze środków Funduszu Spójności w ramach działania 9.4 Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych, priorytetu IX Infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku i efektywność energetyczna Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007- 2013; 3) udostępnienie wykazu kryteriów oceny wniosków o dofinansowanie w ramach ww. konkursu. W dniu [...] sierpnia 2016 r. organ poinformował wnioskodawcę, że decyzja w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zostanie wydana nie później niż w terminie do 30 września 2016 r. Przyczyna przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi wynikała z konieczności przeprowadzenie analizy dokumentacji i konieczności określenia zakresu, w jakim wniosek o dofinansowanie wraz z załącznikami może być udostępniony. W dniu [...] września 2016 r. organ przekazał wnioskodawcy informację publiczną w postaci ww. listy rankingowej projektów wyłonionych w trybie konkursu ze środków Funduszu Spójności oraz wykazu kryteriów oceny wniosków o dofinansowanie w ramach tego konkursu. Natomiast co do żądania dotyczącego udostępnienia wniosku spółki E. sp. z o.o. o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" wraz z załącznikami wskazał, że stanowi on dokument prywatny i nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji nie udostępnił Kancelarii [...] sp. k. tego wniosku. Odnosząc się do argumentów skargi organ podniósł, iż nie można mu zarzucić bezczynności bowiem rozpatrzył wniosek w ustawowym terminie (wniosek wpłynął w dniu [...] sierpnia 2016 r., termin udzielenia odpowiedzi na przedmiotowy wniosek został przedłużony do 30 września 2016 r., organ przekazał informację publiczną wraz z rozstrzygnięciem w zakresie udostępnienia wniosku o dofinansowanie w dniu [...] września 2016 r.). Natomiast nieudostępnienie skarżącej wniosku spółki E. sp. z o.o. o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" wraz z załącznikami było uzasadnione. Zgodnie z art. 28 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2016 r., poz. 383 ze zm.), wszelkie dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, oceniane w trakcie trwania konkursu lub danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, a także wszelkie dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców, do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie w ramach konkursu nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 oraz z 2016 r. poz. 34). Przepis powyższy ustanawia ochronę dla dokumentów składanych przez wnioskodawców w związku z ubieganiem się przez nich o dofinansowanie, wyłączając je z obowiązku udostępnienia przez organ osobom trzecim w trybie ustawy, przy czym ochrona ta jest określona w ww. przepisie czasowo ("do czasu zawarcia umów o dofinansowanie lub zakończenia danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego"). Upływ powyższego terminu nie oznacza, iż wszelkie dokumenty składane przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie stają się dokumentami urzędowymi i mogą zostać udostępnione w trybie przepisów ustawy. Przede wszystkim istnieje konieczność ustalenia czy składane przez wnioskodawcę dokumenty stanowią dokumenty urzędowe i stanowią informację publiczną, a jeżeli posiadają powyższy przymiot, konieczne jest ustalenie czy nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 5 ustawy. Bez wątpienia informację publiczną stanowić będą dokumenty urzędowe organu, wytworzone przez niego w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw przez organy. Natomiast przymiotu informacji publicznej nie posiadają dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 11 maja 2006 r. sygn. II OSK 812/05. Taki dokument nie staje się automatycznie dokumentem urzędowym z chwilą jego przekazania organowi, nawet jeżeli został skierowany do organu w celu podjęcia przez niego konkretnych czynności. Także samo posiadanie dokumentu prywatnego przez organ nie skutkuje, iż dokument prywatny staje się dokumentem urzędowym. W ocenie organu, złożony przez spółkę E. sp. z o.o. wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" wraz z załącznikami stanowi dokument prywatny, zawiera on bowiem wiadomości i dane ściśle związane z wnioskodawcą, o specyficznym dla niego, indywidualnym charakterze, nie zawiera natomiast żadnych informacji publicznych. Podobne stanowisko dotyczące zakwalifikowania wniosku o dofinansowanie jako dokumentu prywatnego (w rozumieniu art. 245 k.p.c.) zajął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 10/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne orzekają zatem w zakresie swojej właściwości, między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zważyć należy, że bezczynność organu na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), w oparciu o którą Sąd rozpatruje niniejszą skargę – ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje we wskazanym w art.13 ustawy terminie stosownych czynności, czyli nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 . sygn. akt I OSK 601/05, publik. LEX nr 236545). Przechodząc do oceny zasadności skargi, wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie, jej istota sprawdza się do rozstrzygnięcia, czy żądanie objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] lipca 2016 r., a dotyczące udostępnienia wniosku spółki E. sp. z o.o. w E. o dofinansowanie projektu pn. "[...]" wraz z załącznikami, jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej zgodnie z art. 10 ustawy na wniosek, a który to wniosek nie tylko wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, ale również określa krąg podmiotów tego postępowania. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu (podmiotu) należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów omawianej ustawy, do udzielenia informacji publicznej. Zważyć należy, że przepis art. 1 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, określa w sposób dość ogólny, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Skoro powyższa ustawa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej, to dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest przy tym, że tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjęte zostało, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 85/07; wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt II SAB/Ke 7/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II SAB/Kr 109/08; M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, str. 28). W konsekwencji tegoż przyjąć należy, że informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Stanowią ją zatem tak treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy wprost od nich nie pochodzą. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. I OSK 2215/11, zgodnie z którym o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca, formułując w art. 61 Konstytucji RP zasadę "prawa do informacji", wyznaczył podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli zatem prawo do informacji stanowi prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane bardzo wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt OSK 678/11 ). Nie może budzić wątpliwości pogląd, iż ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, determinuje wyłącznie regulacja ustawowa i tylko ze względu na ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa przewidzianą w aktach rangi ustawy (art. 61 ust. 3 Konstytucji R.P.). Zważyć należy, że zawarte w art. 6 ust. 1 ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r., wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu, ma charakter przykładowy, a więc zamieszczony w tym przepisie katalog informacji publicznych nie jest katalogiem zamkniętym. Uwzględniając powyższe, a ponadto treść przepisu art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, według którego obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, prawo do informacji jest zasadą, natomiast wyjątki od tej zasady powinny być interpretowane ściśle. Zasadą zatem winno być, że organ interpretując zapisy ustawowe powinien dążyć do tego, aby informacja została ujawniona, przy czym niewątpliwie winien mieć na względzie ograniczenia w jej udostępnianiu określone w ww. art. 5 ust.1 i 2 omawianej ustawy, zgodnie z którym prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym to ostatnie ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Tak jak to już wyżej Sąd zauważył, ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (ww. art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy) ma charakter wyjątku od zasady. Oznacza to, że powody przemawiające za nieudzieleniem żądanej informacji publicznej ze wskazanej przez organ przyczyny, winny były być wyjaśnione oraz wyczerpująco i precyzyjnie omówione w decyzji wydanej w trybie art.16 ust.1 w/w ustawy w związku z art.107 § 3 k.p.a. Nie budzi wątpliwości, iż Minister Energii jest, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Przedmiotem zaś żądania strony skarżącej stał się wniosek spółki E. sp. z o.o. w E. o dofinansowanie ze środków publicznych projektu związanego z budową infrastruktury energetycznej służącej zaspokajaniu potrzeb społecznych. Rzeczona pomoc publiczną przyznawana jest w ramach polityki rozwoju zdefiniowanej w art. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 383 ze zm.), jako zespół wzajemnie powiązanych działań podejmowanych i realizowanych w celu zapewnienia trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju, spójności społeczno-gospodarczej, regionalnej i przestrzennej, podnoszenia konkurencyjności gospodarki oraz tworzenia nowych miejsc pracy w skali krajowej, regionalnej lub lokalnej. Zgodnie z art. 28 ust. 8 tej ustawy, wszelkie dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, oceniane w trakcie trwania konkursu lub danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, a także wszelkie dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców, do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie w ramach konkursu nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 oraz z 2016 r. poz. 34). Powyższa regulacja pozwala na stwierdzenie, że od momentu zawarcia z beneficjentami umów o dofinansowanie, dokumentacja związana z przedmiotowym konkursem lub danej tury konkursu, nie korzysta już z ochrony przewidzianej w cytowanym wyżej przepisie art. 28 ust. 8 ustawy. Oznacza to, że treść dokumentacji związanej z danym konkursem lub danej tury konkursu, może po zawarciu umów o dofinansowanie lub zakończenia danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, stanowić przedmiot informacji publicznej, a jej udostępnienie winno następować zgodnie z regułami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zwłaszcza, jak w analizowanym przypadku, gdy wniosek uwzględniony w konkursie, stanowi integralną część umowy przyznającej pomoc publiczną na jego realizację. Przywołać w tym miejscu należy prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, w pełni podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym brzmienie art. 28 ust.8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju świadczy o tym, że sam ustawodawca wszelkie dokumenty przedstawione przez wnioskodawców uznał za informację publiczną, poza okresem objętym ochroną wynikającą z tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1734/11, http:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać przy tym równocześnie należy, że powołana ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z założeniami zawartymi w art. 1 i art. 2, określa zasady prowadzenia polityki rozwoju w celu zapewnienia trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju, spójności społeczno - gospodarczej, regionalnej i przestrzennej, podnoszenia konkurencyjności gospodarki oraz tworzenia nowych miejsc pracy w skali krajowej, regionalnej lub lokalnej. Zgodnie zaś z art. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju omawiany rozwój ma być realizowany z wykorzystaniem środków publicznych, przy czym są to środki pochodzące z budżetu państwa, z Unii Europejskiej lub z innych źródeł zagranicznych (art. 3a). Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera regulacje, których celem jest usprawnienie i przyspieszenie rozdziału środków przeznaczonych na współfinansowanie tego rozwoju. Stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy, do zadań instytucji zarządzającej, w tym zarządu województwa, należy między innymi (pkt 1) wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 25-78). Według powołanego przepisu unijnego - instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za (lit. a) zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji. Ponadto, zgodnie z pkt 2 ust. 1 art. 26 powołanej ustawy - do zadań instytucji zarządzającej należy przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz jego zmian, z uwzględnieniem wytycznych ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1, a także (pkt 4) wybór - w oparciu o kryteria wyboru projektów, o których mowa w pkt 3, czyli zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący - projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego oraz (pkt 6) określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego i określenie systemu realizacji programu operacyjnego (pkt 8), przez co rozumie się zasady i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji strategii rozwoju oraz programów, obejmujące zarządzanie, monitoring, ewaluację, kontrolę i sprawozdawczość oraz sposób koordynacji działań tych instytucji; system realizacji określa również środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy w trakcie naboru projektów ( art. 5 pkt 11). Stosownie do art. 26 ust. 2 tej ustawy - instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Mając na uwadze powyższe, jak i to, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja o majątku publicznym, w tym o udzielanej ze środków tego majątku pomocy publicznej, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, z art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji nie wynika, by prawo dostępu do informacji publicznej ograniczone było do wglądu wyłącznie do dokumentów urzędowych, lecz jedynie, iż wgląd do tego rodzaju dokumentów (to jest dokumentów urzędowych) każdorazowo i niezależnie od ich treści stanowić będzie sposób realizowania obywatelskiego prawa podmiotowego, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej, zaś w przypadku dokumentów prywatnych, możliwość zapoznania się z ich zawartością na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej uzależniona będzie od tego, czy w swojej treści zawierają one informację o charakterze publicznym, czyli informację dotyczącą między innymi majątku publicznego, w tym pomocy publicznej i odnoszącą się do działalności organów władzy publicznej, względnie wykorzystywana przez te organy przy dysponowaniu majątkiem publicznym (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 maja 2011 r. sygn. akt II SAB/Po 25/11, publik. Lex Nr 1153830). Środki przekazane na dofinansowanie projektów realizowanych w ramach ustawy o zasadach polityki rozwoju są środkami publicznymi, a sposób ich podziału i kontrola ich wydatkowania są niewątpliwie "sprawą publiczną" w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że w doktrynie przyjęte zostało, że wnioski i załączone do nich dokumenty, co do których postępowanie zostało zakończone przyznaniem pomocy finansowej zawierają informację publiczną (art. 28 ust.8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju), albowiem dotyczą "sprawy publicznej", jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie pomocy indywidualnym podmiotom przez dysponowanie tym mieniem (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, str. 21). W świetle powyższego, to, że dokument w postaci wniosku o udzielenie dofinansowania (niewątpliwie ze środków publicznych, czyli majątku publicznego) w ramach danego programu operacyjnego pochodzi od beneficjenta mogącego być osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, nie ma znaczenia prawnego, albowiem w momencie złożenia go w instytucji zarządzającej (pośredniczącej, wdrażającej) staje się on podstawą rozstrzygnięcia konkursu przez tą instytucję, a więc dokumentem dotyczącym działania tego podmiotu (organu) i stanowiącym niezbędną przesłankę wydatkowania środków publicznych. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym treść dokumentu prywatnego pochodzącego od beneficjenta, jakim niewątpliwie jest - na bazie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - wniosek o dofinansowanie realizacji projektu, obejmuje informacje niezbędne dla oceny prawidłowości dysponowania przez podmioty uprawnione majątkiem publicznym, w tym udzielania pomocy publicznej, to informacja o treści tegoż dokumentu ma charakter publiczny, a jej udostępnianie (czy też ewentualna odmowa udostępnienia) podlega rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. ww. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 maja 2011 r.). Nie można też nie dostrzec, iż wniosek taki, jako stanowiący integralną część umowy o przyznanie pomocy publicznej (jej złącznik), przestaje być li tylko dokumentem prywatnym (wnioskodawcy ubiegającego się o pomoc publiczną), lecz staje się dokumentem wspólnym stron nawiązanego umową cywilnoprawną stosunku prawnego (płatnika i beneficjenta). Zatem we wniosku o dofinansowanie będą występowały informacje o walorze informacji publicznej oraz te, które odnoszą się tylko do wnioskodawcy jako podmiotu prywatnego. W sprawie o podobnym do niniejszego stanie faktycznym NSA w wyroku z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt I OSK 2022/14 (publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, iż "...sam wniosek i załączniki do tego wniosku nie nabierają bez względu na ich treść waloru informacji publicznej tylko dlatego, że złożone zostały z okazji ubiegania się o fundusze publiczne. Dokumenty te jednak mogą zawierać informacje publiczne. Organ winien ustalić, które z zawartych w dokumentach informacji są informacją publiczną, a które dotyczą wyłącznie wnioskodawcy. (...) gdyby organ uznał, że jakaś informacja jest informacją publiczną lecz jej udostępnienie groziłoby interesom przedsiębiorcy, czy też naruszeniem prywatności możliwa jest w takim wypadku odmowa udostępnienia przez wydanie decyzji w trybie art. 16 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej". W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy ma miejsce bezczynność organu w przedmiocie zgłoszonego przez stronę skarżącą ww. żądania objętego wnioskiem z dnia [...] lipca 2016 r. Organ bowiem w sposób nieuprawniony z góry założył, iż skoro wniosek wraz załącznikami nie stanowi dokumentu urzędowego, bowiem pochodzi od podmiotu prywatnego, to nie stanowi informacji publicznej. Stanowisko to jest nie do zaakceptowania jeśli się zważy, iż to wniosek beneficjenta pomocy publicznej, stanowiący integralną część umowy o przyznanie tej pomocy, określa samą inwestycję, cele i zamierzenia jakie ta inwestycja ma realizować, zaangażowanie środków finansowych, itp. Sąd nie może jednak nakazać organowi podjęcia czynności określonej treści lub wydania decyzji, określając jej treść. Organ sam musi wybrać właściwą formę załatwienia sprawy. Może udzielić informacji w formie czynności materialno-technicznej. Może też odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy). Jeśli organ odmawiałaby udostępnienia informacji z powołaniem na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy (handlowej), to winien tego dokonać w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Skoro zatem wniosek strony skarżącej (w zaskarżonej części) nie został załatwiony w sposób wskazany w ustawie o dostępie do informacji publicznej, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, to Sąd działając w oparciu o przepis art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Stwierdzona zaś przez Sąd bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa z tej przyczyny, że owa bezczynność wskazuje na dokonanie przez organ nieprawidłowej wykładni, tak przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jak i ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, a zwłaszcza jej art. 28 ust. 8. Dlatego też Sąd orzekł jak w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 a p.p.s.a. Sąd umarzając postępowanie w pozostałym zakresie (pkt 3 sentencji wyroku) działał na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola strony skarżącej, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związaniem Sądu, wolą strony skarżącej jest wynikiem przyjętej zasady, że strona rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. O kosztach orzeczono w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zwrotem kosztów postępowania sądowego objęto poniesiony przez stronę skarżącą wpis od skargi.