III SA/Wr 1456/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NS Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Maciej Guziński (sprawozdawca), , Protokolant specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o zezwoleniu na budowę zjazdu z drogi gminnej oddala skargę w całości. Pismem z dnia (...) r. (...) " spółka z o. o. w S zwróciła się do S K O w J G z prośbą o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Wójta Gminy G z dnia (...) r. (nr....) o zezwoleniu (...) w B (dalej też: S ) na budowę zjazdu z drogi gminnej nr (...) w granicach działki nr (...) i działki nr (...) , obręb O, na działkę nr (...) wraz z utwardzeniem terenu tej działki zgodnie z projektem budowlanym. W ocenie wnoszącego pismo decyzja ta mogła być wydana z naruszeniem przepisów o właściwości oraz z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do wniosku Wójt Gminy, w piśmie przesyłającym akta podniósł, że decyzja z dnia (...) r. (nr(...) odpowiada prawu, gdyż nie uprawnia do wykonania budowy zjazdu, ale jedynie zezwala na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Postanowieniem z (....) r. (nr...) S K O w J G wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzją z dnia (...) r. (nr...) S K O w J G stwierdziło nieważność decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia (...) r. o zezwoleniu (...) B w B na budowę zjazdu z drogi gminnej nr (...) w granicach działki nr (...) i działki nr(...) , obręb O, na działkę nr (...) wraz z utwardzeniem terenu tej działki, obręb O. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że w sentencji decyzji z (...) r. o zezwoleniu na zjazd z drogi gminnej, zezwolono na ten zjazd zgodnie z załączonym projektem budowlanym. Decyzja nie zawiera jednak wskazania żadnych parametrów technicznych tego zjazdu. Jakkolwiek w decyzji wskazano, że jej załącznikiem jest projekt budowlany, to jednak w żaden sposób nie zidentyfikowano go bliżej. W ocenie Kolegium, samo tylko ogólne nawiązanie w sentencji decyzji do projektu budowlanego bez podania parametrów technicznych wynikających z tego projektu budowlanego nie spełnia wymogu przepisu art. 29 ust 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 r. Nr 19, poz. 115). Nie wiadomo bowiem, jakie konkretne parametry techniczne zostały uwzględnione przez organ administracyjny. Zwłaszcza w sytuacji, gdy organ wydający badaną decyzję nie odniósł się do nich, ani ich nie wskazał w ich uzasadnieniu decyzji, gdyż zrezygnował z takiego uzasadnienia. Kolegium podkreśliło, że w podstawie prawnej badanej decyzji organ administracyjny nie przywołał przepisów rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 2016, poz. 124), oraz nie odniósł się w ogóle do zawartej w rozporządzeniu regulacji jako podstawy rozstrzygnięcia. Natomiast z samej sentencji decyzji nie wynika, aby podstawowa przesłanka udzielenia zezwolenia, jaką jest spełnienie przez projektowaną inwestycję warunków technicznych, była w ogóle przedmiotem jego oceny. W ocenie Kolegium nie może budzić wątpliwości, że dokonywana przez organ administracyjny ocena powinna być poprzedzona stosownymi ustaleniami faktycznymi i znajdować potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Materiał ten powinien obrazować okoliczności mające istotne znaczenie dla dokonanego przez organy badania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego dokonywanego pod kątem m.in. usytuowania projektowanego zjazdu. Stąd też Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem Wójta Gminy G zawartym w piśmie z (...) r., że organ w toku postępowania dokonał analizy planowanej inwestycji pod względem spełnienia warunków technicznych rozporządzenia i uznał zjazd za zgodny z zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego, a nadto, że brak przedstawienia wyników analizy w uzasadnieniu decyzji nie stanowi argumentu za twierdzeniem, że te okoliczności nie były rozważane przez organ administracji i może mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym, w ocenie S K O w J G , badana decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Ta nieważność wynika z rażącego naruszenia przepisów art 29 ust 1 i 3 ustawy o drogach publicznych, ponieważ w jej treści nie określono parametrów technicznych wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. (...) złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po jego rozpoznaniu S K w J G decyzją z dnia (...) r. (nr ....): 1. uchyliło decyzję SKO w J G z dnia (...0 r. (nr...) stwierdzającą nieważność decyzji wydanej przez Wójta Gminy G z dnia (...) r. (nr...); 2. Odmówiło stwierdzenia nieważności wydanej przez Wójta Gminy G z dnia (...) r. (nr...). W uzasadnieniu organ podniósł, że z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia (...) r. pełnomocnik(...) zwrócił się do Wójta Gminy G z prośbą o uzgodnienie lokalizacji zajazdu oraz projektu budowlanego pt. "Budowa zjazdu z drogi gminnej (dz. nr (...) i dz. nr(...) ) na działkę nr (...) wraz z utwardzeniem terenu działki nr(...) ". We wniosku tym zawarto prośbę o udzielenie inwestorowi prawa do dysponowania gruntem (dz. nr (...) i dz. nr(...) ) na cele budowlane, niezbędnego do uzyskania pozwolenia na budowę zjazdu, stanowiącego połączenie komunikacyjne działki nr (...) z drogą publiczną. Dołączono projekt budowlany. Decyzją z (...) r. wydaną w oparciu o przepis art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2007 r. Nr 19, poz. 115) oraz przepisów art. 104 i art 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Wójt Gminy G udzielił (...) zezwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej nr (...) w granicach działki nr (...) i działki nr(...), obręb O, na działkę nr (...) wraz z utwardzeniem terenu tej działki, obręb O, zgodnie z załączonym projektem budowlanym. W rozstrzygnięciu decyzji zostało nadto wskazane, że: 1. Lokalizację zjazdu należy wykonać zgodnie z projektem z następującymi warunkami: a) przy wykonywaniu przewidzieć dostosowane poziomu wjazdu do istniejącej drogi, b) zaprojektować spadki w taki sposób, aby woda opadowa nie spływała ze zjazdu na jezdnię, c) należy zapewnić w przyszłości pełną widoczność przy włączeniu do drogi (szczególnie w zakresie odpowiedniego ogrodzenia posesji, nasadzeń roślinności i utrzymywania zieleni w okolicy zjazdu), d) należy opracować i zatwierdzić projekt organizacji ruchu drogowego na czas trwania robót. 2. Roboty przy wykonywaniu zjazdu należy wykonywać bez ograniczania i wstrzymywania ruchu drogowego oraz naruszania nawierzchni bitumicznej drogi. W przypadku uszkodzenia nawierzchni przewidzieć naprawę. 3. Termin i miejsce wykonywania robót uzgodnić z Urzędem Gminy w G. 4. Urząd Gminy w G nie ponosi odpowiedzialności za kolizję z innymi urządzeniami obcymi znajdującymi się w pasie drogowym. Lokalizację tych urządzeń uzgodnić należy z ich użytkownikami. 5. Niniejsze zezwolenie: - nie zwalnia wnioskodawcy od obowiązku dokonania czynności formalnoprawnych wynikających z odrębnych przepisów prawnych tj. uzyskanie pozwolenia na budowę zjazdu w Starostwie Powiatowym w B, - nie jest zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego, o wydanie takiego zezwolenia należy wystąpić do Wójta Gminy G, - stanowi prawo inwestora do dysponowania terenem na cele budowlane w myśl ustawy Prawo budowlane. 6. Niniejsze zezwolenie wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie zostanie wybudowany lub zostanie wybudowany niezgodnie z zawartymi w decyzji warunkami. Wójt Gminy G odstąpił od uzasadnienia decyzji, gdyż decyzja ta w całości uwzględniła żądanie wnioskodawcy. Decyzja stała się ostateczna bez zaskarżenia i jako taka stała się przedmiotem badania w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności. Organ podniósł, że przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. (nr....) stwierdzającą nieważność decyzji wydanej przez Wójta Gminy G z (...) r. Następnie, po przywołaniu treści art. 16 i 156 kpa organ wskazał, że wzruszenie każdej ostatecznej decyzji administracyjnej, niezależnie od trybu jej podjęcia, może nastąpić jedynie wyjątkowo, tylko w przypadkach przewidzianych w kpa. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem, w którym organ nadzoru bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Organ orzekający w takim postępowaniu nie jest natomiast władny rozstrzygać sprawy administracyjnej, co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania prowadzonego w sprawie w trybie zwykłym. Organ właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji działa zatem jako organ kasacyjny. W doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej właściwy organ bada, czy w dacie wydawania kwestionowanej decyzji istniała przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, organ orzekający bada czy w dacie wydania decyzji zaistniała jedna z przesłanek o jakich mowa w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest zatem nadzwyczajnym trybem postępowania umożliwiającym wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej. Możliwość podważenia zapadłego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest dopuszczalna jedynie w przypadku zaistnienia jednej z kwalifikowanych wad wskazanych w przywołanym wyżej przepisie. Mają one charakter materialny, nie zaś formalny, a zatem prowadząc postępowanie w trybie nieważnościowym organ nie może zajmować się wadliwością postępowania zmierzającego do wydania tej decyzji, lecz powinien zbadać czy dane postanowienie czy też decyzja jest dotknięte którąś z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, gdyż w postępowaniu tym ocenie podlega sama decyzja. Usunięcie tych nieprawidłowości, stanowi nadrzędny cel postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji i usprawiedliwia podważenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. W opinii ustawodawcy służyć ma to zapewnieniu prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia oraz umożliwia realizację zasady sprawiedliwości proceduralnej jak również podnosi zaufanie obywateli do organów administracji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z art. 157 § 2 kpa, może być wszczęte na wniosek lub z urzędu, a sama instytucja stwierdzenia nieważności decyzji polega na wyeliminowaniu tej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (tj. z mocą wsteczną od dnia jej wydania). To z kolei oznacza, że instytucja stwierdzenia nieważności może być stosowana jedynie w przypadku kwalifikowanych wadliwości decyzji ściśle określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa i nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca wymienionych tam przesłanek. Zawsze też ocena weryfikowanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji dokonywana jest w odniesieniu do przepisów, które obowiązywały w dacie jej podjęcia. Dalej organ podniósł, że decyzja Wójta Gminy G z (...) r. została wydana z powołaniem się na przepisy prawa materialnego. W podstawie prawnej decyzji wymieniono art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, zgodnie z którym budowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, a zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony (ust. 3). W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne (ust. 2). Zdaniem Kolegium określenie "parametry techniczne" zawarte w ust. 3 art. 29 ustawy o drogach publicznych dotyczy parametrów wskazanych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 2016, poz. 124), czyli w zasadzie dotyczy § 79 tego rozporządzenia dotyczącego zjazdów indywidualnych. W spornej decyzji organ jednak nie przedstawił żadnych parametrów technicznych przyszłego zjazdu, wskazał jedynie, że budowa zjazdu ma się odbyć "...zgodnie z załączonym projektem budowlanym...". Sentencja decyzji nie zawiera zatem parametrów technicznych. Uzasadnienia zaś nie ma, gdyż organ powołując się na art. 107 § 4 kpa wyjaśnił, ze odstępuje od niego bo decyzja w całości uwzględnia żądanie strony. Jednocześnie w treści decyzji, zaraz za pouczeniem, w punkcie: załączniki, organ I instancji wskazał ów projekt budowlany. Organ przyjął zatem, że procedując w niniejszej sprawie niezbędnym jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy nie wskazanie w spornej decyzji owych "parametrów technicznych" a jedynie odwołanie się do tych, które inwestor wskazał w projekcie budowlanym, stanowi o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zdaniem Kolegium w składzie obecnym, naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew zakazowi ustanowionemu w przepisie prawa. Kolegium podniosło, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki tj. oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki społeczne wywołane decyzją. W ocenie Kolegium, w sprawie w wyniku naruszenia przepisu prawa nie wystąpiły skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności, a także nie wystąpiły niemożliwe do zaakceptowania społeczne skutki tej decyzji. Niewątpliwie samo tylko nawiązanie w sentencji orzeczenia do parametrów wynikających z projektu budowlanego - bez ich podania - nie może spełniać wymogu przepisu art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Jednak w ocenie Kolegium, tak jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 maja 2012 r. (sygn. akt I GSK 843/11, LEX 1295799), aby rozstrzygnięciu można było zarzucić, że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, jego treść musi pozostawać w sprzeczności z przepisami prawa w sposób bezsporny, tzn. fakt istnienia naruszenia prawa powinien być oczywisty i nie rodzić dyskusji. W sprawie takiej jednoznaczności nie ma. Brak jest co prawda konkretnego wskazania tych parametrów technicznych ale te parametry znajdują się w projekcie budowlanym, który jest załącznikiem do decyzji, a więc jest jej integralną częścią. Nadto, w ocenie Kolegium, skoro organ I instancji odstąpił od uzasadnienia swojej decyzji, oznacza to, że uwzględnił w całości żądanie wnioskodawcy w tym właśnie co do parametrów technicznych wnioskowanego zjazdu. W tym zakresie Kolegium podkreśliło również inne uchybienie organu, którego również nie sposób zakwalifikować do kategorii rażących. Inwestor wnosił bowiem o uzgodnienie zjazdu. Odnosząc się do tego wniosku organ wydał decyzję o zezwoleniu na lokalizację zjazdu. Niewątpliwie, czym innym jest decyzja zezwalająca na lokalizację zjazdu, wydawana w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, a czym innym uzgodnienie z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu wydawane w trybie art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy. Niewątpliwie jednak nie można uzgodnić projektu budowlanego przed wydaniem decyzji o lokalizacji zjazdu. W niniejszej sprawie zatem, mimo, że organ nie wezwał wnioskodawcy o sprecyzowanie wniosku, to jednak i tak nie mógłby uzgodnić projektu budowlanego zanim nie wydałby decyzji o lokalizacji zjazdu. Miało to swoje dalsze konsekwencje, bowiem organ w spornej decyzji nie pouczył inwestora o treści art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy tj. o obowiązku uzyskania takiego uzgodnienia. Skoro jednak Kolegium – jak wskazało - orzeka w trybie nadzwyczajnym, to w jego ocenie nie jest to również podstawa do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W ocenie Kolegium nierzetelne wyjaśnienie sprawy, czy też błąd w ustaleniach faktycznych, nie stanowią o kwalifikowanej wadzie decyzji - por. wyroki NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 534/10, z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 30/10, (orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić bowiem należy, za wyrokiem NSA z dnia 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10, LEX nr 824448, że naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje. Jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa. Kolegium przywołało dalej treść wyroku w Warszawie z 29 listopada 2013 r., (VII SA/Wa 1802/13), w którym wskazano, że naruszenie prawa może zostać zakwalifikowane jako rażące, kiedy jest oczywistym naruszeniem prawa i kiedy wywołuje skutki społeczne, których nie można zaakceptować z punktu widzenia praworządności, a dobrami szczególnie chronionymi powinno być ludzkie życie, zdrowie oraz mienie. W sprawie, zdaniem Kolegium, stwierdzonych uchybień nie można zakwalifikować do grupy rażących, bowiem niewątpliwie nie mają one większej wagi niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Kolegium podkreśliło, że naruszenia te tj. nie wpisanie w treść decyzji parametrów technicznych zjazdu, lecz wskazanie, że parametry te znajdują się w projekcie budowlanym będącym załącznikiem do decyzji, a także niepouczenie inwestora o obowiązku uzyskania uzgodnienia zarządcy drogi, nie spowodowało skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Nie mamy więc do czynienia z ewidentnym bezprawiem, którego oczywiście nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Jak już Kolegium wskazało, rzeczona decyzja w swym załączniku wskazuje parametry techniczne projektowanego zjazdu. Co więcej, parametry te są zgodne z treścią rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, A zatem mimo, że wprawdzie w podstawie prawnej badanej decyzji organ administracyjny nie przywołał przepisów rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. oraz nie odniósł się w ogóle do zawartej w rozporządzeniu regulacji jako podstawy rozstrzygnięcia, nie jest to znów rażące naruszenie prawa, skoro suma summarum przepisy te zostały zachowane. Skoro bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że podanie błędnej podstawy prawnej nie może skutkować stwierdzeniem nieważności takiej decyzji, to, w ocenie Kolegium, podobnie należy oceniać nie podania takiej podstawy. Na poparcie swojej argumentacji Kolegium przywołało treść wyroku NSA z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 669/11 "...Przede wszystkim wyjaśnić należy, że wydanie decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej oznacza sytuację, gdy nie ma w systemie prawnym normy, która uzasadniałaby wydanie decyzji określonej treści na gruncie danego stanu faktycznego. Konstrukcja ta natomiast nie obejmuje samego tylko niewłaściwego powołania się przez organ na podstawę prawną w tekście decyzji, jeśli w systemie prawa istnieje właściwa podstawa prawna. Oznacza to, że błędne powołanie przez organ administracyjny w wydanej decyzji podstawy prawnej nie prowadzi automatycznie do nieważności tej decyzji, jeżeli podstawa taka istnieje....". Reasumując Kolegium stwierdziło, że w sprawie sytuacja taka ma właśnie miejsce tj. organ I instancji nie podał w podstawie prawnej swej decyzji przepisów wskazanego wyżej rozporządzenia, jednak przepisy takie istnieją, a co więcej, jak podniosło Kolegium, projekt będący załącznikiem do tej decyzji przepisy te uwzględnia i są one podstawą jego opracowania. Pismem z dnia (...) r. Prokurator Rejonowy w B - w oparciu o przepisy art. 8 § 1, 50 § 1, art. 53 § 3 i 54 §1 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 2012 r., poz. 270 ze zm.) - wywiódł skargę na ostateczną decyzję SKO w JG z dnia (...) r. (nr ....) zarzucając jej, na podst. art. 156 §1 pkt 2 kpa, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2015 r., poz. 460 ze zm.) i wniósł o stwierdzenie jej nieważności. W ocenie Prokuratora nie ulega wątpliwości, iż w kwestionowanej decyzji "pierwotnej" o nr Dr (...() w przedmiocie zezwolenia (...) na budowę zjazdu z drogi gminnej, Wójt Gminy G nie wskazał na żadne parametry techniczne, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Parametrów tych nie wskazano w sentencji decyzji oraz odstąpiono od jej uzasadnienia. Dalej Prokurator podniósł, że jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w JG w decyzji z dnia (...) r. jeżeli skutki decyzji wydanej z naruszeniem prawa są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy naruszenia prawa o charakterze rażącym. (vide. wyrok WSA w Warszawie z 29.11.2013 r,. VII Sa/Wa 1802/13). Wbrew twierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu decyzji należy jednak zdaniem Prokuratora stwierdzić, iż bez wątpienia w badanej sprawie skutkiem naruszenia prawa polegającego na całkowitym pominięciu w treści, tj. w tym przypadku bezpośrednio w sentencji badanej decyzji administracyjnej jakichkolwiek zapisów dotyczących parametrów technicznych planowanego zjazdu było powstanie okoliczności, które nie mogą zostać zaakceptowane z punktu widzenia praworządności, z uwagi na potrzebę ochrony dóbr w postaci bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego oraz bezpieczeństwa mienia. Ustalono bowiem, iż zgodnie z analizą i opinią Wydziału Uzgodnień i Zagospodarowania Przestrzennego GDDKiA. z dnia 29 września 2015 r. lokalizacja zjazdu, którego dotyczy decyzja Wójta Gminy G może zagrażać bezpieczeństwu ruchu w tym rejonie z uwagi między innymi na lokalizację zjazdu w strefie węzła autostradowego. Okoliczności, iż lokalizacja zjazdu objętego decyzją nr (...) o narusza, z uwagi na niezachowanie względów bezpieczeństwa, unormowania rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. z uwagi na zlokalizowanie tego zjazdu w obszarze bezpośredniego oddziaływania węzła autostradowego autostrady(...) , jak również fakt braku uzgodnienia lokalizacji zjazdu w tym stanie rzeczy z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad a ponadto również zlokalizowanie zjazdu w sposób niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zdaniem Prokuratora były znane rozpatrującemu sprawę S K O i powinny zostać ocenione jako skutkujące rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisu art. 29 ust 3 ustawy o drogach publicznych. W konsekwencji, zdaniem Prokuratora, decyzja z dnia (...) r. (...) jako pomijająca wyżej przytoczone okoliczności winna zostać oceniona jako wydana z rażącym naruszeniem prawa. W tym kontekście Prokurator przywołał wyrok WSA w Gdańsku z 9 stycznia 2015 r. (sygn. IIISA /Gd 783/14), gdzie Sąd ten stwierdził, iż " jeżeli sentencja decyzji w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu, jak i uzasadnienie nie zawierają parametrów technicznych, tylko w sentencji orzeczenia znajduje się nawiązanie do parametrów wynikających projektu budowlanego - bez ich podania, to taka decyzja nie może spełniać wymogu przepisu art. 23 ust. 3 u.d.p. Nie wiadomo bowiem jakie konkretnie parametry techniczne zostały przez ten organ uwzględnione". Wskazano nadto, iż "organ nie może wydać decyzji o realizacji wjazdu czy zjazdu z drogi, która powodowałaby zwiększenie mrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zatem kwestia ta powinna być przedmiotem wnikliwego postępowania dowodowego" (tak: wyrok NSA z dnia 7. 8.2014 r. sygn. I OSK 59/13). Podniesiono także, że decyzja z (...) r. stoi w sprzeczności z przepisami ustawy o drogach publicznych, jako decyzja zezwalająca na budowę zjazdu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Pismem z dnia (...) r. (...) wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazała, że podtrzymuje stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J G przedstawione w odpowiedzi na skargę z dnia (...) r., uznające zarzuty zawarte w skardze za niezasadne. Strona podniosła, że wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest kwestią sporną i już z tego względu ewentualne naruszenie tego przepisu nie jest jednoznaczne. Okoliczność ta wyklucza kwalifikację "rażącego" jego naruszenia. Wątpliwości dotyczącego wykładni wskazanego przepisu potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, które w swoich wyrokach odwołuje się do wykładni tego przepisu, co potwierdza stanowisko, iż przepis ten budzi wątpliwości interpretacyjne ( wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 listopada 2010r, sygn. akt III SA/ Łd 504/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do braku prawidłowego oznaczenia parametrów technicznych zjazdu Sąd – jak wskazała strona – w powoływanym wyroku uznał, iż wystarczające jest oznaczenie zjazdu na mapie stanowiącej załącznik do wniosku oraz do decyzji. Jeżeli organ miał wątpliwości co do prawidłowości danych w tym zakresie wskazanych we wniosku, powinien wezwać inwestora do sprecyzowania określonych danych. Ponadto stwierdzono, że nawet brak precyzyjnych danych w zakresie parametrów technicznych planowanego zjazdu w zakwestionowanej decyzji jakkolwiek stanowi naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, nie ma charakteru rażącego. Istotą jest samo zezwolenie na przebudowę zjazdu, a zaskarżona decyzja wskazywała miejsce lokalizacji, natomiast z załączonej do decyzji mapy wynikały parametry techniczne planowanego zjazdu. Ewentualna wadliwość dokumentów w tym zakresie nie stoi w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie (Wyrok WSA w Krakowie z 17.09.2013 r., sygn. III SA/Kr 1678/12). Załącznikiem do decyzji Wójta Gminy G z dnia (...) r., był projekt budowlany pt. "Budowa zjazdu z drogi gminnej (dz. nr (...) i dz. nr(...) ) na działkę nr (...) wraz z utwardzeniem terenu działki nr (...) ". Projekt ten zawierał szczegółowe parametry techniczne projektowanego zjazdu, został sporządzony przez uprawnioną osobę. Brak jest zatem podstaw do uznania, by decyzja nie określała parametrów technicznych wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - skoro precyzyjnie są one określone w załączniku do niej. Z przepisu art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie wynika bowiem, że parametry techniczne zjazdu nie mogą być określone w stanowiącym jej integralną część załączniku. Nie można zatem uznać tego przepisu za jednoznaczny i niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2016 r., poz. 718, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest decyzja S K O w J G z dnia (...) r. (nr....) uchylająca decyzję SKO w JG z dnia (...) r. (nr....) stwierdzającą nieważność decyzji wydanej przez WG G z dnia (...) r. (nr....) i odmawiająca stwierdzenia nieważności wydanej przez WG G decyzji z dnia (...) r. (nr...), w przedmiocie zezwolenia na lokalizacje zjazdu z drogi. Decyzją z (...) r., wydaną w oparciu o przepis art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U z 2015 r poz. 460 ze zm.; dalej też: ustawa o drogach publicznych), Wójt Gminy G udzielił (...) B w B (dalej też:....) zezwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej nr (...) w granicach działki nr (...) i działki nr(...) , obręb O, na działkę nr (...) wraz z utwardzeniem terenu tej działki, obręb O, zgodnie z załączonym projektem budowlanym. Z istoty sprawy, w oparciu o akta sprawy i podstawę prawną, uznać należy, że przedmiotem decyzji z dnia (...) r. jest zezwolenie na lokalizacje zjazdu a nie na budowę zjazdu. Wskazuje na to także jednoznacznie treść wniosku – inwestor wniósł o uzgodnienie zjazdu, jak i treść samego zezwolenia, gdzie mowa jest o lokalizacji zjazdu, jego warunkach. Pismem z dnia (...) r. P R w B - wywiódł skargę na ostateczną decyzję SKO w J G z dnia (...) r., zarzucając jej, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych i wniósł o stwierdzenie jej nieważności. Zdaniem prokuratora, decyzja z dnia (...) r.(...) , jako pomijająca wady prawne decyzji z dnia (...) r. w przedmiocie zjazdu wskazujące na rażące naruszenie prawa przy jej wydaniu, winna zostać oceniona jako wydana z rażącym naruszeniem prawa. Istotą sprawy jest wiec, czy w sposób uprawniony SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie lokalizacji zajadu. Czy też mamy w sprawie z rażącym naruszeniem prawa. Ocena o zgodności z prawem kontrolowanego aktu administracyjnego odnosi się do decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, a nie do zgodności z prawem decyzji ostatecznej, którą zezwolona na lokalizacje zjazdu. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym od postępowania zwyczajnego postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych. Odrębność ta polega na tym, że nie może ono dotyczyć ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną lecz jedynie ustalenia czy decyzja taka jest obarczona wadą określoną w art. 156 kpa. Postępowanie to nie może się przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, kiedy sprawa badana jest wszechstronnie, w jej całokształcie i we wszystkich aspektach. Celem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie jest więc rozpatrzenie sprawy co do jej istoty, lecz zbadanie, czy ostateczne rozstrzygnięcie w sposób kwalifikowany narusza prawo, a zatem pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w nim przepisu. W konsekwencji postępowanie to nie może służyć do zwykłego weryfikowania ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego, bowiem temu służy tryb odwoławczy. Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej na podstawie art. 156 kpa, możliwe jest więc tylko w przypadku stwierdzenia kwalifikowanej wady prawnej, tkwiącej w samej decyzji, a nie w jej podstawie faktycznej; wadą taką w szczególności może być rażące naruszenie prawa O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują: oczywistość naruszenia prawa polegająca na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; charakter przepisu, który został naruszony, w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa; racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja, tj. skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 kpa (zob. min, wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r., I OSK 2022/15). Tym samym w sprawie, rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, stanowić będzie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie lokalizacji zjazdu w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa, a więc treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa , co wynika z prostego ich zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W sprawie, jako powód stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji podniesiono, że w pierwotnej decyzji (decyzja Wójta Gminy G z dnia (...) r.) nie wskazano na żadne parametry techniczne, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Parametrów tych nie wskazano w sentencji decyzji oraz odstąpiono od jej uzasadnienia. Podniesiono także brak uzgodnienia lokalizacji zjazdu w zakresie bezpieczeństwa ruchy z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad a ponadto również zlokalizowanie zjazdu w sposób niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy ocenie powyższych przesłanek przypomnieć należy, o czym była mowa wcześniej, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na lokalizacje zjazdu nie jest badanie okoliczności faktycznych, wskazujących na wystąpienie przesłanek uzasadniających rozstrzygnięcie o zezwoleniu, lub odmawiających zezwolenia a jedynie zbadanie, czy decyzja rozstrzygająca o zezwoleniu na lokalizacje zajazdu zawiera takie kwalifikowane wady prawne, które prowadzą do jej wyeliminowania z obrotu prawnego ze względu na jej nieważność. Zgodnie z art. 29 ustawy o drogach publicznych, w dacie rozstrzygnięcia ostatecznego: 1. Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. 3. Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu. 4. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. 5. Decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany. W tym stanie, w przypadku decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu, kwalifikowaną wadą tkwiącej w samej decyzji, wskazującą na rażące naruszenie prawa, byłoby niewątpliwie wydanie przedmiotowe zezwolenia bez określenia miejsca lokalizacji zjazdu i jego parametrów technicznych, wbrew wymogom wynikającym z warunków technicznych. Jeżeli jednak w postępowaniu zwykłym ustalono, że wskazane przesłanki rozstrzygnięcia w zakresie przedmiotowego zezwolenia zaistniały, to jest określono lokalizację zjazdu, jego parametry techniczne, brak naruszenia warunków technicznych, zwalczanie zapadłego na ich podstawie rozstrzygnięcia nadzwyczajnym środkiem prawnym w postaci stwierdzenia nieważności decyzji, z uzasadnieniem, że wymienione ustalenia faktyczne są błędne, wskazane jest na niepowodzenie. Jak wynika z akt sprawy, decyzją ostateczną z dnia (...) r. Wójt Gminy udzielił (...) zezwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej nr (...) w granicach działki nr (...) i działki nr(...) , obręb O, na działkę nr (...) wraz z utwardzeniem terenu tej działki, obręb O, zgodnie z załączonym projektem budowlanym. W rozstrzygnięciu decyzji zostało nadto wskazane, że: 1. Lokalizację zjazdu należy wykonać zgodnie z projektem z następującymi warunkami: a) przy wykonywaniu przewidzieć dostosowane poziomu wjazdu do istniejącej drogi, b) zaprojektować spadki w taki sposób, aby woda opadowa nie spływała ze zjazdu na jezdnię, c) należy zapewnić w przyszłości pełną widoczność przy włączeniu do drogi (szczególnie w zakresie odpowiedniego ogrodzenia posesji, nasadzeń roślinności i utrzymywania zieleni w okolicy zjazdu, d) należy opracować i zatwierdzić projekt organizacji ruchu drogowego na czas trwania robót. 2. Roboty przy wykonywaniu zjazdu należy wykonywać bez ograniczania i wstrzymywania ruchu drogowego oraz naruszania nawierzchni bitumicznej drogi. W przypadku uszkodzenia nawierzchni przewidzieć naprawę. 3. Termin i miejsce wykonywania robót uzgodnić z Urzędem Gminy w G. 4. Urząd Gminy w Gnie ponosi odpowiedzialności za kolizję z innymi urządzeniami obcymi znajdującymi się w pasie drogowym. Lokalizację tych urządzeń uzgodnić należy z ich użytkownikami. 5. Niniejsze zezwolenie: - nie zwalnia wnioskodawcy od obowiązku dokonania czynności formalnoprawnych wynikających z odrębnych przepisów prawnych tj. uzyskanie pozwolenia na budowę zjazdu w Starostwie Powiatowym w B, - nie jest zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego, o wydanie takiego zezwolenia należy wystąpić do Wójta Gminy G, stanowi prawo inwestora do dysponowania terenem na cele budowlane w myśl ustawy Prawo budowlane. Niniejsze zezwolenie wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie zostanie wybudowany lub zostanie wybudowany niezgodnie z zawartymi w decyzji warunkami. Wójt Gminy G odstąpił od uzasadnienia decyzji, gdyż decyzja ta w całości uwzględniła żądanie wnioskodawcy. Powyższe wskazuje, że w postepowaniu zwykłym przesłanki ustawowe wydania przedmiotowego zezwolenia zostały rozważone i ustalone. Określono miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry technicznych, dokonano oceny warunków technicznych a także wymogów wynikające z warunków technicznych Tym samym zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Niewątpliwie samo tylko nawiązanie w sentencji orzeczenia do parametrów wynikających z projektu budowlanego - bez ich podania – można uznać za naruszenie wymogu przepisu art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Jednak, jak wcześniej wskazano, aby rozstrzygnięciu można było zarzucić, że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, musi wystąpić oczywistość naruszenia prawa polegająca na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; gdy charakter przepisu, który został naruszony nie budzi w tym zakresie żadnych wątpliwości. W sprawie takiej jednoznaczności nie ma. Brak jest co prawda konkretnego wskazania tych parametrów technicznych ale te parametry znajdują się w projekcie budowlanym, który jest załącznikiem do decyzji, a więc jest jej integralną częścią. W tym stanie nie można podzielić stanowiska o braku wskazania paramentów technicznych zjazdu w decyzji z (...) r. Parametry techniczne zjazdu wskazano w projekcie stanowiącym załącznik do decyzji, takie rozstrzygniecie nie ma charakteru rażącego. Istotą jest samo zezwolenie na lokalizacje zjazdu. Natomiast decyzja z dnia (...) r. wskazuje miejsce lokalizacji, a w załączonym do decyzji projekcie wskazane są parametry techniczne. Takie załatwienia strawy ( ta ewentualna wadliwość) nie stoi w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Przepisy art. 29 ustawy o drogach publicznych takiej możliwości nie wykluczają. Budzą, jak wskazało SKO, wątpliwości interpretacyjne. Nadto, skoro organ I instancji odstąpił od uzasadnienia swojej decyzji, wskazuje to, że uwzględniając w całości żądanie wnioskodawcy ocenił także parametry technicznych wnioskowanego zjazdu. Oznacza, że w toku postępowania dokonał analizy planowanej inwestycji pod względem spełnienia warunków technicznych wskazanych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie stwierdzając ich naruszenia, także w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Potwierdza to organ pierwszej instancji w piśmie z dnia (...) r. Wprawdzie w podstawie prawnej decyzji z dnia (...) r. organ administracyjny nie przywołał przepisów rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. oraz nie odniósł się w ogóle do zawartej w rozporządzeniu regulacji jako podstawy rozstrzygnięcia, nie jest to rażące naruszenie prawa, skoro przepisy te zostały zachowane. W tej sytuacji nie podania tej podstawy nie może skutkować stwierdzeniem nieważności takiej decyzji Również inne wskazane uchybienia organu, nie sposób zakwalifikować do rżącego naruszenia prawa. Nie pełne pouczanie wnioskodawcy w decyzji z (...) r. o treści art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, tj. o obowiązku uzyskania stosownego uzgodnienia, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji (wadą kwalifikowana skutkującą nieważności rozstrzygnięcia), bowiem mamy do czynienia z orzekaniem w trybie nadzwyczajnym. Jak już wskazano wcześniej nierzetelne wyjaśnienie sprawy, czy też błąd w ustaleniach faktycznych, nie stanowią o kwalifikowanej wadzie decyzji, skutkującą nieważności rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiła kwestia uzgodnienia z Generalną Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Ponadto wskazać należy, że przepisy ustawy o drogach publicznych, w tym art. 29, stanowią regulację szczególna w stosunku do przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego tez przepisy tej ostatniej ustawy nie mogą stanowić podstawy ograniczeń zarządcy drogi w sprawie lokalizacji zjazdu. Tym samym należy podzielić stanowisko Kolegium, że stwierdzonych uchybień nie można zakwalifikować do grupy rażących, bowiem niewątpliwie nie mają one większej wagi niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Naruszenia te, tj.: niewpisanie w treść decyzji parametrów technicznych zjazdu, lecz wskazanie, że parametry te znajdują się w projekcie budowlanym będącym załącznikiem do decyzji, a także niepouczenie inwestora o obowiązku uzyskania uzgodnienia zarządcy drogi, nie spowodowało skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Nie mamy więc do czynienia z ewidentnym bezprawiem, którego oczywiście nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Powyższe wskazuje, że decyzja Samorządowe Kolegium w JG z dnia (...) r. uchylająca decyzję SKO w J G z dnia (...) r. stwierdzającą nieważność decyzji wydanej przez Wójta Gminy G z dnia(...) r i odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy G decyzji z dnia (...) r. w przedmiocie zezwolenia na lokalizacje zjazdu z drogi, nie została wydana z naruszeniem prawa. W tym stanie nie można w sprawie uznać wystąpienia wskazanej w skardze przesłanki nieważności ostatecznej decyzji SKO z dnia (...) r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Z tych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.