IV SA/Po 1174/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania T. W. i H. W. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak sprawy [...] i umarzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył następujące ustalenia faktyczne sprawy. Wójt Gminy T. P. dnia [...] listopada 2013 r. wydał decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali usługowo-magazynowej z budynkiem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami towarzyszącymi na terenie obejmującym działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb S., gmina T. P.. Wnioskiem z dnia [...] października 2016 r. H. W., zwróciła się do Wójta Gminy T. P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną tego organu z dnia [...] listopada 2013 r. wskazując, że jako właścicielka nieruchomości stanowiących dz. nr [...] położonych w [...], została pominięta jako strona przedmiotowego postępowania administracyjnego. We wniosku poinformowano także, że o istnieniu decyzji administracyjnej z dnia [...] listopada 2013 r., dowiedziała się od męża S. W. ok. dnia [...] czerwca 2015 r. Odrębnym wnioskiem z dnia [...] listopada 2016 r. T. W., powołując się na prawo własności nieruchomości stanowiących działki nr 311, [...], [...], [...] i [...] położone w S. zwrócił się również o wznowienie ww. postępowania wskazując, że nie został uznany za stronę wspomnianego postępowania, pomimo, iż był właścicielem nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie działek objętych przedsięwzięciem polegającym na budowie hali usługowo-magazynowej z budynkiem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami towarzyszącymi w miejscowości S., gmina T. P.. Ponadto T. W. oświadczył, że o decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. dowiedział się od ojca S. W. ok. dnia [...] października 2016 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. [...], Wójt Gminy T. P. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali usługowo-magazynowej z budynkiem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami towarzyszącymi na terenie obejmującym działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb S., gmina T. P.. Decyzją administracyjną z dnia [...] kwietnia 2018 r., [...], Wójt Gminy T. P. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Wójta Gminy T. P. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali usługowo-magazynowej z budynkiem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami towarzyszącymi na terenie obejmującym działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb S., gmina T. P.. H. W. i T. W., reprezentowani przez S. W. złożyli odwołanie od ww. decyzji Wójta Gminy T. P.. Dalej organ wskazał, iż w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., [...], wezwało S. W. do wykazania interesu prawnego T. W. uprawniającego do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym [...] w charakterze strony postępowania (w rozumieniu art. 28 Kpa) poprzez przedstawienie dowodów potwierdzających, że ww. osoba jest właścicielem nieruchomości znajdującej się zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma pod rygorem ujemnych skutków prawnych. W odpowiedzi na wezwanie S. W. pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. przedłożył wydruki ksiąg wieczystych: [...] i [...] dla nieruchomości stanowiącej własność T. W. oraz [...] i [...] dla nieruchomości stanowiących własność H. W.. W dalszej części uzasadnienia organ po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, że zgodnie z oświadczeniem H. W. zawartym we wniosku z dnia [...] października 2016 r. Odwołująca się o wydanej decyzji dowiedziała się ok. [...] czerwca 2015 r., stąd też należy uznać że nie dochowała terminu, o którym mowa w art. 148 Kpa Skoro wskazana przez wnioskodawczynię data powzięcia wiedzy o wydanej decyzji przypadła na dzień ok. [...] czerwca 2018 r. to zasadnym jest przyjęcie, iż ustawowy termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania minął najpóźniej z końcem lipca 2015 r. Złożenie wniosku dnia [...] października 2016 r. jednoznacznie wyklucza, iż dochowany został termin jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o wydanej decyzji administracyjnej. Kolegium stwierdziło, że organ błędnie wznowił postępowanie z wniosku H. W. z dnia [...] października 2015 r., w sytuacji gdy wnioskodawczyni nie spełniła warunków formalnych ubiegania się o wznowienie postępowania. Dlatego też postępowanie wznowieniowe w zakresie podmiotowym odnoszącym się do H. W. należało umorzyć. W sytuacji, gdy organ administracji publicznej wznowi postępowanie pomimo, iż zachodziły przesłanki uzasadniające odmowę wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 ustawy Kpa (tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie w przypadku P. H. [...]) organ odwoławczy winien umorzyć postępowanie wznowieniowe. Odnosząc się do T. W. organ uznał, iż odwołujący się dochował miesięcznego terminu na skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Organ podniósł, iż kluczową kwestią dla rozpoznania sprawy w zakresie podmiotowym dot. T. W. jest ustalenie czy odwołujący się posiada interes prawny i czy tym samym powinien posiadać przymiot strony postępowania w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją administracyjną Wójta Gminy T. P. z dnia [...] listopada 2013 r., [...] Kolegium wyjaśniło, że inwestycja, której środowiskowe uwarunkowania zostały ustalone w decyzji administracyjnej Wójta Gminy T. P. z dnia [...] listopada 2013 r., jest przedsięwzięciem, którego zasięg oddziaływania nie obejmuje nieruchomości, które stanowiłyby przedmiot własności (lub innego prawa rzeczowego) T. W.. Z porównania informacji wynikających z ksiąg wieczystych [...] i [...] przedłożonych przez Odwołującego się oraz systemu informacji przestrzennej prowadzonego przez Powiatowy Ośrodek Geodezyjno-Kartograficzny w P., wynika, że najbliżej położone względem terenu inwestycji dz. [...] i [...] obręb T. P., gmina T. P. (dla nieruchomości zapisanej w KW POI [...]) znajduje się w odległości ok. 317 m od granicy dawnej dz. nr [...] obręb S., gmina T. P. (obecnie dz. nr [...] obręb S., gmina T. P.). Natomiast położona najbliżej względem terenu planowanego przedsięwzięcia dz. nr [...] obręb S., gmina T. P. (dla nieruchomości zapisanej w KW POI [...]), znajduje się w odległości ok. 84 m od granicy dawnej dz. nr [...] obręb S., gmina T. P. (obecnie dz. nr [...] obręb S., gmina T. P.). Zdaniem kolegium ww. nieruchomości stanowiące własność T. W. nie znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Powyższa teza jest zbieżna z zapisami karty informacyjnej przedsięwzięcia, która nie wykazała możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości odwołującego. W zakresie oceny potencjalnie rozlegle emisyjnych rodzajów oddziaływań (emisji hałasu oraz emisji substancji do powietrza) wpływ tych oddziaływań zostały oceniony jako mały/marginalny. Ponadto w opinii sanitarnej Państwowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] października 2013 r., znak: [...](2)/13, organ nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W wydanej opinii organ ocenił, że emisja do powietrza pochodząca z terenu inwestycji nie będzie przekraczać dopuszczalnych wartości stężeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U.2010.16.87). Nadto organ stwierdził, że poziom hałasu na granicy inwestycji wyniesie ok. 40 dB i w związku z tym spełnione zostaną standardy określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.2007.120.826 ze zm.). Także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali usługowo-magazynowej z budynkiem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami towarzyszącymi w miejscowości S., gmina T. P., nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie RDOŚ w P. eksploatacja przedsięwzięcia nie przewiduje ponadnormatywnej emisji zanieczyszczeń do powietrza. Dodatkowo w uznaniu organu wpływ planowanego przedsięwzięcia na warunki akustyczne wewnątrz pomieszczeń na terenach wymagających ochrony akustycznej (do których nie należą nieruchomości stanowiące własność T. W.), z racji stosunkowo niewielkiego poziomu hałasu w środowisku pochodzącego od przedsięwzięcia, będzie niewielki. Organ zwrócił również uwagę, że na linii łączącej nieruchomości stanowiące własność T. W. od terenu, na którym planowana jest inwestycja częściowo zlokalizowane są inne obiekty budowlane (obiekt produkcyjny zlokalizowany na terenie dz. nr [...], [...] i [...], obręb T. P., położony pomiędzy terenem lokalizacji przedsięwzięcia a nieruchomością zapisaną w księdze wieczystej nr [...]), bądź drogi publiczne (droga krajowa nr [...], oddzielająca teren realizacji przedsięwzięcia od nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej nr POI [...]). Wspomniane obiekty stanowią dodatkową barierę, zmniejszającą ewentualny wpływ oddziaływania akustycznego oraz emisji substancji do powietrza planowanej inwestycji. Organ podniósł także, że T. W. zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, a także w odwołaniu, nie przedstawił argumentacji precyzującej rodzaj naruszenia prawa w związku z realizacją inwestycji, a także nie przedłożył dowodów, które poddawałyby w wątpliwość ustalenia Wójta Gminy T. P. przyjęte w postępowaniu administracyjnym [...] Skarżący nie wykazał w żaden inny sposób negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości, do której posiada tytuł prawny. Organ zwrócił uwagę, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1731/09, expressis verbis uznał, że "gdy w wyniku wadliwej oceny przymiotu strony wnioskującej o wznowienie postępowania administracyjnego doszło do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 KPA, wznowione postępowanie - wobec niedopuszczalności wznowienia z wniosku osoby niebędącej stroną -podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 KPA". Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła H. W.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, iż organ kłamie stwierdzając, że H. W. na dotrzymała terminu załączając na dowód wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy T. P.. Na wezwanie Sądu o wskazanie zarzutów pełnomocnik skarżącej w piśmie, które wpłynęło do Sądu dnia [...] lutego 2019 r. , wyjaśnił, że skarżąca nie była stroną postępowania zakończonej wydaniem decyzji środowiskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2018 r. uchylająca decyzję Wójta Gminy T. P. i umarzająca wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy T. P. z [...] listopada 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Podstawę zapadłej w niniejszej sprawie decyzji stanowiło ustalenie, że H. W. złożyła wniosek o wznowienie z uchybieniem terminu, a T. W. nie przysługiwał status strony w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji, ponieważ działka jego znajduje się poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji. Przed rozpoznaniem niniejszej sprawy należy poczynić kilka uwag natury ogólnej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte wadą przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa – na którą to przesłankę powołano się w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 148 § 1 i 2 Kpa podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W kontrolowanej sprawie dochowanie tego terminu przez T. W. nie było przedmiotem sporu. Natomiast w przypadku H. W. organ uznał, iż złożyła ona wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu. Jedną z przesłanek odmowy wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art.149 § 3 Kpa, jest niedochowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W przypadku, gdy – tak jak w kontrolowanej sprawie –wznowienie miałoby opierać się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa ("strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu"), podanie o wznowienie należy złożyć w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji kończącej postępowanie (art. 148 § 1 i 2 Kpa). Ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (zob. wyrok NSA z dnia 03.02.1998 r. w sprawie sygn. akt I SA 769/97). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 Kpa nie wymaga - dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa - dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Taki też pogląd wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.03.2006 r. sygn. akt II OSK 622/05, publ. ONSAiWSA 2006/5/133, Wokanda 2006/7-8/72. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż zgodnie z oświadczeniem H. W. zawartym we wniosku z dnia [...] października 2016 r. o decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2013 r., dowiedziała się ok. [...] czerwca 2015 r.. Tym samym złożenie wniosku o wznowienie postępowanie w dniu [...] października 2016 r. tj. po ponad roku po dowiedzeniu się o decyzji, nastąpiło z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 148 Kpa. Ponadto na gruncie niniejszej sprawy oświadczenie strony o dacie dowiedzenia się o decyzji potwierdzają dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, które zostały załączone przez skarżącą, a przede wszystkim wniosek strony z dnia [...] czerwca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji (k. 45 akt sądowych), wskazuje, że skarżąca wiedziała już o decyzji w czerwcu 2015 r. Z powyższych względów twierdzenia strony skarżącej o dochowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie. Należy mieć również na uwadze, iż strona skarżąca ani w skardze czy też w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. nie kwestionuje daty dowiedzenia się o decyzji, leczy wydaje się kwestionować zasadność uznania, że wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu dopiero w październiku 2016 r. na co przedłożyła wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż stwierdzenie nieważności jest odrębną instytucją procesową od wznowienia postępowania. Z powyższych względów nie można traktować wniosków H. W. o stwierdzenie nieważności decyzji jako wniosków o wznowienie postępowania. W tym miejscy wskazać należy, iż skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd orzecznictwa, że w razie gdy w wyniku wadliwej oceny organ wszczyna postępowanie mimo, że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu jak to wynika z art. 105 § 1 Kpa (Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] maja 1983 r., sygn. akt SA/Wr [...], publ. ONSA 1983, Nr [...] poz.37). Zatem w przypadku stwierdzenia w toku nieprawidłowo wznowionego postępowania, iż nie powinno się ono w ogóle toczyć z przyczyn nie pozwalających na wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania tj. z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie, to w takiej sytuacji możliwe jest umorzenie wznowionego postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości. Natomiast gdy przyczyny takie ujawnią się zaś przed organem II instancji, podstawą zakończenia sprawy będzie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa Z tego względu wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie uznać należy za prawidłowe w szczególności biorąc pod uwagę, iż przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania przez organ administracji z urzędu. Natomiast w przypadku T. W. organ uznał, iż dochował on miesięcznego terminu, ponieważ jak wynika z jego oświadczenia dowiedział się on o decyzji [...] października 2016 r. tj. parę dni przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. W sytuacji dochowania terminu określonego w art. 148 Kpa właściwy organ postanowieniem wznawia postępowanie (art. 149 § 1 Kpa). Postanowienie o wznowieniu inicjuje postępowanie, w którym – jak wynika z art. 149 § 2 Kpa – właściwy organ bada wystąpienie przyczyn wznowienia, a następnie, co do zasady, rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając, czy przyczyna wznowienia miała wpływ na treść dotychczasowej decyzji. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania wznowionego mogą zapaść rozstrzygnięcia wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i 2 Kpa W świetle pierwszego z wymienionych przepisów organ może wydać decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z kolei w myśl art. 151 § 2 Kpa, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, tj. jeżeli: – od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji dotkniętej przyczynami wznowienia określonymi w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa upłynęło dziesięć lat, a przyczynami określonymi w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b Kpa – pięć lat (art. 146 § 1 Kpa), – w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 Kpa), organ ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W niniejszej sprawie organ I instancji, odmawiając uchylenia Decyzji UŚ na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, stwierdził, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją, gdyż nie jest on właścicielem nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, a więc nie znajdują się w zasięgu jej oddziaływania. Przedmiotem sporu w kontrolowanej sprawie jest kwestia istnienia legitymacji procesowej skarżącej w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. W związku z tym należy wyjaśnić, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. wiąże się z badaniem występowania ewentualnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jej podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy art. 71–art.87 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.u.i.ś."). To zatem w tej ustawie należy poszukiwać w pierwszej kolejności przepisów pozwalających na ustalenie, czy określonemu podmiotowi przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Począwszy od [...] stycznia 2018 r. takim przepisem jest art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. – dodany przez ustawę z dnia [...] lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566; dalej w skrócie "pr.wod.") – który stanowi, że: "Stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem." Jednakże zgodnie z przepisem przejściowym art. 545 ust. 1 pr.wod., cytowany art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. nie znajduje zastosowania do spraw dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które zostały wszczęte i niezakończone przed dniem [...] stycznia 2018 r. Do takich postępowań znajdowała zastosowanie reguła ogólna z art. 28 Kpa, w myśl której: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek." W praktyce przyjmowano, że dla ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – poza samym wnioskodawcą (verba legis: "podmiotem planującym podjęcie realizacji przedsięwzięcia" w rozumieniu art. 73 ust. 1 u.u.i.ś.) – konieczne jest prawidłowe ustalenie terenu objętego relewantnym prawnie oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Stroną był bowiem właściciel (inny podmiot dysponujący prawem rzeczowym) do nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem. Tym samym za podstawowe kryterium decydujące o uznaniu za stronę postępowania właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji przyjmowano stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Zwykle owo oddziaływanie dotyczyło nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, aczkolwiek nie musiało to pozostawać regułą. Istotne znaczenie miał bowiem charakter, rozmiar planowanego przedsięwzięcia, a nadto inne czynniki, które mogły wpływać na zakres przestrzenny oddziaływania, w szczególności oddziaływania szkodliwego bądź uciążliwego. W tym sensie o interesie prawnym tego podmiotu świadczyć mogło także niekiedy prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego (zob. np. wyrok WSA z 05.07.2018 r., IV SA/Po 393/18; por. też wyrok NSA z 15.05.2013 r., II OSK 108/12 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). Zestawiając zakres podmiotowy tak wykładanego w sprawach środowiskowych przepisu art. 28 Kpa z wprowadzoną od 1 stycznia 2018 r. regulacją art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. można stwierdzić, że nowa regulacja służy nie tylko doprecyzowaniu, ale w istotnej mierze także zawężeniu kręgu stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w porównaniu z wcześniej obowiązującą regulacją ogólną (art. 28 Kpa). W szczególności pod rządem art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. relewantne pozostały tylko dwie kategorie oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na okoliczne nieruchomości: (i) prowadzące do przekroczenia standardów jakości środowiska na tych nieruchomościach lub (ii) mogące wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu, zgodnie z aktualnym przeznaczeniem. (tak wyrok WSA w Poznaniu z 31.01.2019r. o sygn. IV SA/Po 830/18, publ. CBOSA). W świetle dotychczasowych uwag można więc stwierdzić, że co do zasady zarówno w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2018 r., czyli pod rządem art. 28 Kpa – który jest relewantny dla weryfikacji kręgu stron postępowania zakończonego decyzją środowiskową – jak i bezspornie od tego dnia, czyli na tle art. 74 ust. 3a u.u.i.ś., właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanego przedsięwzięcia powinni być stronami postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań tego przedsięwzięcia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy uznać należy, iż dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie wykazała, że zasięg oddziaływania inwestycji, której środowiskowe uwarunkowania zostały ustalone w decyzji administracyjnej Wójta Gminy T. P. z dnia [...] listopada 2013 r. nie obejmuje nieruchomości, które stanowiłyby przedmiot własności (lub innego prawa rzeczowego) T. W.. Słusznie wskazał organ, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy tj. porównanie informacji wynikających z ksiąg wieczystych [...] i [...] oraz systemu informacji przestrzennej prowadzonego przez Powiatowy Ośrodek Geodezyjno-Kartograficzny w P., wskazuje, że najbliżej położone względem terenu inwestycji dz. [...] i [...] obręb T. P., gmina T. P. (dla nieruchomości zapisanej w KW POI [...]) znajduje się w odległości ok. 317 m od granicy dawnej dz. nr [...] obręb S., gmina T. P. (obecnie dz. nr [...] obręb S., gmina T. P.). Natomiast położona najbliżej względem terenu planowanego przedsięwzięcia dz. nr [...] obręb S., gmina T. P. (dla nieruchomości zapisanej w KW [...]), znajduje się w odległości ok. 84 m od granicy dawnej dz. nr [...] obręb S., gmina T. P. (obecnie dz. nr [...] obręb S., gmina T. P.). W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, iż w opinii sanitarnej Państwowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia organ ten ocenił, że rodzaj prowadzonej działalności nie będzie prowadził do emisji zanieczyszczeń ze źródeł technologicznych oraz emisja do powietrza pochodząca z terenu inwestycji nie będzie przekraczać dopuszczalnych wartości stężeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U.2010.16.87). Ponadto Państwowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że poziom hałasu na granicy inwestycji wyniesie ok. 40 dB i w związku z tym spełnione zostaną standardy określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.2007.120.826 ze zm.). Także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W opinii tej RDOŚ wskazał, że eksploatacja przedsięwzięcia nie przewiduje ponadnormatywnej emisji zanieczyszczeń do powietrza. Dodatkowo w uznaniu organu wpływ planowanego przedsięwzięcia na warunki akustyczne wewnątrz pomieszczeń na terenach wymagających ochrony akustycznej (do których jak słusznie zauważył to organ nie należą nieruchomości stanowiące własność T. W.), z racji stosunkowo niewielkiego poziomu hałasu w środowisku pochodzącego od przedsięwzięcia, będzie niewielki. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.