IV SA/Po 393/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Anna Jarosz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st.sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lipca 2018 r. sprawy ze skarg T. W. i F. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy T. Podgórne z dnia [...] września 2017 r. (znak: [...]); 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. W. kwotę [...]zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego F. W. kwotę [...]zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z 07 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 565/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na skutek skargi F. W., uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu tego wyroku, WSA stwierdził, że treść wniosku skarżącego z [...] października 2015 r. z jednej strony zawiera żądanie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, z drugiej zaś wskazuje na pozbawienie strony prawa udziału w postępowaniu. W związku z tym organy administracji publicznej rozpoznające sprawę winny były wyjaśnić i wezwać do doprecyzowania treści wniosku, gdyż tryby nadzwyczajne wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności nie są względem siebie konkurencyjne. W wydanym orzeczeniu, WSA przypomniał ponadto, iż organ administracji publicznej w razie wątpliwości nie jest uprawniony do samodzielnego doprecyzowywania treści składanego wniosku. Pismem z [...] lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji") wezwało S. W. do sprecyzowania, czy jako pełnomocnik T. W. i F. W. (zwanych też dalej łącznie "Wnioskodawcami" lub "Skarżącymi"), żąda wzruszenia kwestionowanej decyzji środowiskowej – tj. decyzji Wójta Gminy T. [...] z [...] października 2011 r. (znak [...]) – w trybie nieważnościowym (art. 156 k.p.a.), czy wznowieniowym (art. 145 k.p.a.). W piśmie z [...] lutego 2017 r. pełnomocnik oświadczył, że domaga się wznowienia postępowania. W związku z tym SKO przekazało rzeczone wnioski, według właściwości, Wójtowi Gminy T. [...],. Postanowieniem z [...] maja 2017 r. Wójt Gminy T. [...] (dalej też jako "Wójt" lub "organ I instancji") wznowił postępowanie zakończone ww. ostateczną decyzją środowiskową. Decyzją z [...] września 2017 r. (znak: [...], [...]) Wójt odmówił, cyt.: "uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Wójta Gminy T. [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie powierzchni magazynowych, pomieszczenia socjalnego oraz placu manewrowego i dróg komunikacyjnych. Inwestycja projektowana jest na terenie obejmującym działki o nr ewid.: [...] i [...] w miejscowości S., gm. T. [...]. Zmiana dotyczy zwiększenia powierzchni magazynu surowców z 450 m2 na 470 m2 oraz zmniejszenia powierzchni magazynu wyrobów gotowych z 3300 m2 na 3130 m2." W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w fazie eksploatacji ograniczać się będzie wyłącznie do terenu jego nieruchomości, a przedsięwzięcie nie wpłynie na stan jakości środowiska w rejonie inwestycji. Uciążliwości w fazie realizacji przedsięwzięcia miały charakter przejściowy i oddziaływały jedynie na nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji, przy czym nie przekraczały norm dopuszczonych przepisami. W związku z powyższym, a także z uwagi na fakt, że działki sąsiadujące z terenem inwestycji przeznaczone są lub użytkowane są jako funkcja przemysłowa (czyli tożsama z wnioskiem o wydanie decyzji), uznano, iż stroną ww. postępowania będzie tylko inwestor. Wnioskodawcy nie są właścicielami nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, a ponadto, jak wskazał Wójt, nie podnieśli oni w ogóle w swoim wniosku kwestii ewentualnego oddziaływania przedsięwzięcia na ich nieruchomości. Nie wykazali tym samym interesu prawnego wynikającego z prawa materialnego, którego naruszenie przyznawałoby im status strony. F. W. i T. W., reprezentowani przez S. W., złożyli odwołanie od ww. decyzji Wójta. Odwołanie nie zawierało uzasadnienia. Decyzją z [...] lutego 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta, wskazując w uzasadnieniu, że przesłankę wznowienia postępowania, na którą powołali się Wnioskodawcy, stanowił art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. brak udziału w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej z [...] października 2011 r. O decyzji tej Wnioskodawcy – zgodnie z ich oświadczeniami zawartymi w pismach z [...] października 2015 r. – dowiedzieli się [...] października 2015 r., stąd też dochowali terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Dalej SKO podniosło, że w przedmiotowej sprawie kluczową kwestią było ustalenie, czy Skarżący posiadają interes prawny i czy tym samym powinni posiadać przymiot strony w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją środowiskową. W tym kontekście SKO podkreśliło, że pismem z [...] listopada 2017 r. wezwało Wnioskodawców do wykazania interesu prawnego uprawniającego ich do uczestnictwa w ww. postępowaniu (znak [...]) w charakterze strony. W odpowiedzi pełnomocnik Wnioskodawców przekazał wydruki ksiąg wieczystych dla nieruchomości stanowiących własność każdego z Wnioskodawców. W ocenie SKO z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie obejmuje nieruchomości stanowiących własność T. W. ani nieruchomości F. W.. Dodatkowo należy mieć na względzie, że zgodnie z tą dokumentacją przedsięwzięcie nie naruszy akustycznych standardów jakości środowiska na najbliższych terenach wymagających ochrony akustycznej, a z uwagi na niską emisyjność paliwa do ogrzewania oraz pojazdów poruszających się po terenie inwestycji, przedsięwzięcie nie wpłynie znacząco na istniejący stan jakości powietrza. Dlatego też należy uznać, zdaniem SKO, że Wnioskodawcy nie byli stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego. Organ II instancji zaznaczył, że dotyczyło ono przedsięwzięcia polegającego na zmianie realizacji przedsięwzięcia w postaci budowy powierzchni magazynowych, pomieszczenia socjalnego oraz placu manewrowego i dróg komunikacyjnych, na terenie obejmującym działki o nr ewid. [...] i [...] w miejscowości S., gm. T. [...], przy czym zmiana ta dotyczyła zwiększenia powierzchni magazynu surowców gotowych z 450 m2 na 470 m2 oraz zmniejszenia powierzchni magazynu wyrobów gotowych z 3300 m2 na 3130 m2. Tymczasem, jak zauważyło SKO, Skarżący ani we wniosku o wznowienie postępowania, ani w odwołaniu, oprócz przytoczenia wybranego orzecznictwa sądów administracyjnych, nie przedstawili argumentacji precyzującej rodzaj naruszenia prawa w związku z realizacją inwestycji, a także nie przedłożyli dowodów, które poddawałyby w wątpliwość ustalenia Wójta przyjęte w postępowaniu administracyjnym [...] Skarżący nie wykazali w żaden inny sposób negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości, do których posiadają tytuł prawny. Powtórna analiza materiału dowodowego we wznowionym postępowaniu nie wykazała, zdaniem organu II instancji, by warunki realizacji przedsięwzięcia naruszały interes prawny Skarżących. Jednocześnie SKO zauważyło, że w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a., a więc uchylenie zaskarżonej decyzji nie jest możliwe także z uwagi na to, iż od dnia doręczenia stronom postępowania decyzji środowiskowej z [...] października 2011 r. minęło pięć lat. Skargę na opisaną decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli F. W. i T. W., reprezentowani przez dotychczasowego pełnomocnika. Skarga nie zawierała uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Na rozprawie w dniu 05 lipca 2018 r. pełnomocnik T. W., r. I., podtrzymał skargę, podkreślając, iż jego Mandant powinien zostać uznany za stronę postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2018 r. (nr [...]) o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy T. [...] z [...] września 2017 r. (znak: [...], [...]) wydanej po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy T. [...] z [...] października 2017 r. (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ("decyzja środowiskowa") – będącą w istocie decyzją w sprawie zmiany decyzji tego organu z [...] kwietnia 2011 r. (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia – i odmawiającej uchylenia decyzji środowiskowej. Jako prawną podstawę orzeczonej odmowy organy wskazały art. 151 § 1 pkt 1 i art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. Wobec tego na wstępie należy wskazać, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte wadą przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na którą to przesłankę powołano się w niniejszej sprawie. Postanowienie o wznowieniu otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając, czy przyczyna wznowienia miała wpływ na treść dotychczasowej decyzji. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania wznowionego mogą zapaść jedynie rozstrzygnięcia wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i 2 k.p.a. W świetle pierwszego z wymienionych przepisów organ może wydać decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z kolei w myśl art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W niniejszej sprawie organ odmawiając uchylenia decyzji środowiskowej, przede wszystkim na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., oparł się na uznaniu, iż Skarżącym nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Przedmiotem sporu jest więc w istocie legitymacja procesowa strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie takiej decyzji wiąże się z badaniem występowania ewentualnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jej podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy art. 71–art.87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.u.i.ś."). To zatem w tej ustawie należy poszukiwać w pierwszej kolejności przepisów pozwalających na ustalenie, czy określonemu podmiotowi przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Począwszy od [...] stycznia 2018 r. takim przepisem jest art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. – dodany przez ustawę z dnia [...] lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566; dalej w skrócie "pr.wod.") – który stanowi, że: "Stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Jednakże zgodnie z przepisem przejściowym art. 545 ust. 1 pr.wod., cytowany art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. nie znajduje zastosowania do spraw dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które – tak jak kontrolowana tu sprawa – zostały wszczęte i niezakończone przed dniem [...] stycznia 2018 r. W konsekwencji w kontrolowanej sprawie znajduje zastosowanie reguła ogólna z art. 28 k.p.a., w myśl której: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek." W praktyce oznacza to, że dla ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – poza samym wnioskodawcą (verba legis: "podmiotem planującym podjęcie realizacji przedsięwzięcia" w rozumieniu art. 73 ust. 1 u.u.i.ś.), konieczne jest prawidłowe ustalenie terenu objętego relewantnym prawnie oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Stroną jest bowiem właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem. (Poza zakresem rozważań w niniejszej sprawie pozostawić należy inne tytuły do władania nieruchomością, gdyż Skarżący powołują się na uprawnienia właścicielskie do nieruchomości). Tym samym podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę postępowania właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Zazwyczaj owo oddziaływanie dotyczy nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, aczkolwiek nie musi to pozostawać regułą. Istotne znaczenie ma bowiem charakter, rozmiar planowanego przedsięwzięcia, a nadto inne czynniki, które wpływać mogą na zakres przestrzenny oddziaływania, w szczególności oddziaływania szkodliwego bądź uciążliwego. W tym sensie o interesie prawnym tego podmiotu świadczyć może także niekiedy prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego (por. wyrok NSA z 15.05.2013 r., II OSK 108/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). W niniejszej sprawie organy uznały, iż z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie obejmuje nieruchomości, które stanowią przedmiot własności T. W. i F. W.. Jednakże dokonując oceny zaskarżonej decyzji należy mieć na uwadze, że z akt administracyjnych wcale nie wynika, jaki jest faktycznie obszar oddziaływania inwestycji. Godzi się podkreślić, że – jak to już wyżej wskazano – inkryminowana decyzja środowiskowa z [...] października 2011 r. dotyczy w istocie zmiany wcześniejszej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, przy czym sama zmiana polegała na zwiększeniu powierzchni magazynu surowców z 450 m2 na 470 m2 oraz zmniejszeniu powierzchni magazynu wyrobów gotowych z 3300 m2 na 3130 m2. Organ, analizując oddziaływanie inwestycji, wskazał, iż planowana zmiana nie zwiększy zakresu tego oddziaływania. Jednakże w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek informacji, jaki jest faktyczny zakres oddziaływania inwestycji w całości (a nie tylko w zakresie planowanej zmiany). Okoliczność, że planowana modyfikacja przedsięwzięcia nie spowoduje zmian w zakresie oddziaływania inwestycji, nie może skutkować uznaniem, iż nieruchomości Skarżących nie są objęte oddziaływaniem inwestycji. Celem ustalenia, czy Skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu, organ powinien w pierwszej kolejności sięgnąć do akt związanych z pierwotną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach – tj. decyzją Wójta z [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] (W tym miejscu wypada zauważyć, że ani z wydanych w niniejszej sprawie decyzji, ani z wniosku o zmianę decyzji nie wynika wprost, iż planowana zmiana dotyczy ww. decyzji z [...] kwietnia 2011 r.; wniosek taki da się jednak wyprowadzić z innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, przede wszystkim z pisma Wójta z [...] września 2011 r. (k. 21 akt adm. I inst.) oraz pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z [...] września 2011 r. (k. 20 akt adm. I inst.)). Dopiero sięgnięcie do dokumentacji zgromadzonej w aktach wyżej wskazanej sprawy "pierwotnej" – niezbędne z uwagi na brak dostatecznej informacji o zakresie oddziaływania inwestycji w karcie informacyjnej przedsięwzięcia załączonej do wniosku z [...] sierpnia 2011 r. – pozwoli na rzetelne ustalenie, jaki jest faktycznie zakres oddziaływania inwestycji (w całości, z uwzględnieniem zmian). Ponadto podkreślić należy, że nadesłane przez pełnomocnika Skarżących odpisy ksiąg wieczystych pozwalają na ustalenia, jakich działek właścicielami są Skarżący. Jednakże w aktach sprawy, jak również w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, brak jest informacji, gdzie konkretnie nieruchomości stanowiące własność Skarżących są położone. Samo stwierdzenie, iż F. W. i T. W. nie są właścicielami nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji nie jest wystarczające. W szczególności, że powyższe nie wynika z mapek znajdujących się w aktach sprawy (na których zaznaczono działki będące przedmiotem inwestycji, ale nie ujawniono późniejszych podziałów geodezyjnych działek sąsiednich), ani z innych dokumentów przedłożonych Sądowi przez organ. Braki te nie tylko uniemożliwiają sądową weryfikację ustaleń i twierdzeń organów, ale także poddają w wątpliwość rzetelność samych tych ustaleń i twierdzeń. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż organy z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 (w zw. z art. 140) k.p.a. nie wyjaśniły w sposób należyty okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, tj. faktycznego zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, jak również lokalizacji nieruchomości Skarżących względem terenu tej inwestycji. Dopiero ustalenie powyższych kwestii pozwoli organowi na dokonanie rzetelnej oceny, czy w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czy też brak jest podstaw do uznania, że Skarżący błędnie, bez własnej winy, nie brali udziału w postępowaniu. Sąd przy tym, co do zasady, podziela stanowisko organów, że to na podmiocie, który powołuje się na swój interes prawny mający legitymować ów podmiot do udziału w konkretnym postępowaniu administracyjnym, spoczywa obowiązek wykazania tego interesu (zob. wyrok NSA z 09.12.2014 r., II OSK 1227/13; por. też wyroki NSA: z 17.04.2014 r., II OSK 86/13; z 11.06.2013 r., II OSK 324/12; z 03.02.2012 r., II OSK 2208/10; z 26.01.2012 r., II OSK 2146/10; z 03.02.2011 r., II OSK 206/10; z 03.12.2008 r., II OSK 1505/07; z 29.01.2008 r., II OSK 1959/06; z 28.09.2006 r., II OSK 726/06 – dostępne w CBOSA). Powyższe nie oznacza jednak, iż w sytuacji, gdy strona powołuje się na okoliczność bycia właścicielem określonych nieruchomości, organ jest całkowicie zwolniony z dokonywania jakichkolwiek ustaleń. W niniejszej sprawie należy mieć dodatkowo na względzie, iż z uwagi na brak możliwości wglądu w akta sprawy przed złożeniem wniosku o wznowienie (uprawnienie to przysługuje bowiem wyłącznie podmiotom uznanym uprzednio za strony postępowania) wnioskodawca ma ograniczoną możliwość ustalenia zakresu oddziaływania planowanej inwestycji. Z tych też względów ustalenie zasięgu oddziaływania inwestycji i jej wpływu na nieruchomości stanowiące własność wnioskodawcy nie może zostać przerzucone w całości na wnioskodawcę. Na marginesie Sąd zauważa, że organ przedwcześnie powołał się na art. 146 § 1 k.p.a. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie dopiero w sytuacji, gdy wprawdzie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu, ale z uwagi na wystąpienie przesłanek negatywnych (upływ czasy lub jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej) organ powyższego nie może uczynić. Poza tym w takim przypadku organ nie wydaje decyzji o odmowie uchylenia decyzji, lecz decyzję stwierdzającą wydanie decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 i 3 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 §1 i 2 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ w pierwszej kolejności winien zgromadzić dokumenty niezbędne do ustalenia obszaru oddziaływania całej inwestycji, sięgając przede wszystkim do dokumentacji zgromadzonej na etapie wydawania pierwotnej (następnie zmienionej) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dopiero po ustaleniu zasięgu oddziaływania inwestycji, i ujawnienia na mapie lokalizacji poszczególnych nieruchomości Skarżących, organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a.