I SA/Gl 23/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędzia WSA Paweł Kornacki, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] ([...]), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) – na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a), art. 107 § 1 i 2 pkt 2 oraz art. 116 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: o.p.) – utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, M. S. (dalej: zobowiązany lub skarżący), byłego członka zarządu (pełniącego funkcję II v-ce prezesa zarządu) A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. (dalej również: Spółka), solidarnie z ww. Spółką oraz pozostałymi członkami zarządu, A. W. (pełniącym funkcję prezesa zarządu), a także A. G. (pełniącym funkcję I v-ce prezesa zarządu), za jej zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. w kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł (obliczonymi na dzień wydania decyzji tj. [...] r.) oraz kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...] zł. W sprawie przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 2 kwietnia 2012 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w J. złożyła w Urzędzie Skarbowym w Z. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2011 r., w którym wykazała m.in. należny podatek w wysokości [...] zł, sumę miesięcznych zaliczek wpłaconych w wysokości [...] zł oraz kwotę nadpłaconego podatku w wysokości [...] zł. Nadpłata została zwrócona na rachunek bankowy Spółki. Następnie organ I instancji przeprowadził w Spółce kontrolę w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. oraz wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe. Zakończyło się ono wydaniem w dniu [...] r. decyzji określającej Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. w wysokości [...] zł. Zatem kwota do zapłaty po uwzględnieniu podatku wynikającego z zeznania wynosiła [...] zł. Decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1249/14 oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego. Zobowiązanie Spółki nie zostało uregulowane w ustawowym terminie płatności tj. do dnia 2 kwietnia 2012 r., stając się zaległością podatkową. Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego, jako osoby trzeciej, członka zarządu spółki A Sp. z o.o. solidarnie ze Spółką oraz pozostałymi członkami zarządu, za zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł oraz kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną organ I instancji powołał art. 107 § 1 i 2 pkt 2 i 3, art. 108 § 1, art. 116 § 1 i 2 oraz art. 207 o.p. W uzasadnieniu wskazał, że Spółka nie uregulowała zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r., tj. różnicy wynikającej z zeznania podatkowego i z decyzji organ I instancji z [...] r., wynoszącej [...] zł. Skarżący był II v-ce prezesem zarządu Spółki od dnia 10 lutego 2010 r. do dnia 4 stycznia 2013 r. Postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki nie doprowadziło do zaspokojenia wierzytelności Skarbu Państwa, bowiem okazało się bezskuteczne, co wynika z postanowienia [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanej Spółki. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie zostały wyegzekwowane żadne środki. Sukcesywnie dokonywane zajęcia rachunków bankowych nie odniosły rezultatu, ze względu zamknięcie wszystkich rachunków bankowych Spółki. Spółka nie posiada też żadnego majątku ruchomego i nieruchomego, który mógłby stanowić przedmiot zabezpieczenia przedmiotowych zaległości. W zakresie przesłanki wykluczającej odpowiedzialność, określonej w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p., którą stanowi okoliczność, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), organ wskazał, że w dniu [...] r. Spółka złożyła do Sądu Rejonowego w G. wniosek o ogłoszenie upadłości, jednakże z uwagi na brak możliwości ogłoszenia upadłości Spółki bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, wniosek został oddalony postanowieniem ww. Sądu z [...] r., sygn. akt [...]. Organ I instancji stwierdził, że niewypłacalność Spółki nastąpiła z dniem 21 marca 2011 r., w związku z nieuregulowaniem w ustawowym terminie zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług (VAT) za miesiąc styczeń 2011 r., określonego decyzją Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] r. Drugą z kolei niezapłaconą w terminie płatności wymagalną wierzytelnością Spółki była zaliczka z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za miesiąc luty 2011 r. w wysokości [...] zł, z terminem płatności przypadającym na 20 marca 2011 r., o czym zaświadcza decyzja organu I instancji z [...] r. Wobec tego organ uznał, że okoliczność stanowiąca podstawę zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości zaistniała w dniu 21 marca 2011 r. i od tego dnia powinien być liczony dwutygodniowy termin, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2009 r. poz. 1361, ze zm. – dalej: p.u.n.). W związku z tym termin właściwy do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki upływał najpóźniej w dniu 4 kwietnia 2011 r. W zakresie dotyczącym przesłanki wykluczającej odpowiedzialność, określonej w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p. organ I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie. Poza tym organ I instancji stwierdził, że skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości Spółki w znacznej części. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozpatrując odwołanie zobowiązanego, decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zaznaczył, że zobowiązanie Spółki nie uległo przedawnieniu, ponieważ termin z art. 70 § 1 o.p. uległ wydłużeniu: – po pierwsze, w dniu 13 października 2014 r. Spółka wniosła skargę do WSA w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...] r. a doręczenie organowi odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności nastąpiło 7 sierpnia 2015 r. Zatem termin przedawnienia uległ modyfikacji o 298 dni – do 25 października 2018 r.; – po drugie, w dniu [...] r. wszczęto postępowanie karne skarbowe dotyczące zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r., które zostało zakończone [...] r. O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w trybie art. 70c o.p. Spółka została poinformowana w dniu 6 grudnia 2016 r. Zatem termin przedawnienia uległ modyfikacji o kolejne 245 dni i przedmiotowe zaległości przedawnią się najwcześniej z dniem 27 czerwca 2019 r., przy czym termin ten może ulec dalszej modyfikacji. Dalej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] r., czyli przed upływem terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 o.p. Dodał, że w przypadku dochowania terminu określonego w art. 118 § 1 o.p. przez organ podatkowy I instancji, organ odwoławczy zachowuje uprawnienie do merytorycznego orzeczenia również po upływie pięcioletniego terminu. W zakresie przesłanek odpowiedzialności skarżącego podtrzymał stanowisko zajęte przez organ I instancji. W skardze zobowiązany wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie od organu odwoławczego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 120, art. 122, art. 124 o.p. poprzez przeprowadzenie postępowania bez uwzględnienia zasad określonych tymi przepisami i wadliwą ocenę materiału dowodowego, a w szczególności przedstawionych okoliczności uzasadniających wyłączenie odpowiedzialności Skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki A, 2) art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 i art. 188 o.p. poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym niewystarczające jego wyjaśnienie poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania członków zarządu Spółki na okoliczność wewnętrznego podziału obowiązków w Spółce, podczas gdy dowód ten należało dopuścić i przeprowadzić, 3) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 o.p. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący w odniesieniu do specyfikacji działalności Spółki, w szczególności w zakresie analizy jej sytuacji finansowej oraz nieuwzględnienie jej wierzytelności w postaci należnego do zwrotu podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2013 r. oraz nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie analizy stanu finansów Spółki, 4) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 4 o.p. na skutek błędnego uznania, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został złożony we właściwym czasie oraz pominięcia istnienia wierzytelności, które mogły zostać zaliczone na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. oraz podatku od towarów i usług za 2013 r. 5) art. 116 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 21 ust. 1 p.u.n. poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący nie zgłosił we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki oraz że organ pominął istnienie wierzytelności, które mogły zostać zaliczone na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. oraz podatku od towarów i usług za 2013 r. 6) art. 116 § 1 w zw. z art. 107 i art. 108 o.p. poprzez przyjęcie, że zaistniały wszystkie przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o odpowiedzialności solidarnej z innymi członkami zarządu, w sytuacji gdy nie została należycie stwierdzona bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki oraz gdy Spółce przysługuje zwrot kwoty ponad [...] zł z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2013 r. 7) art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p. poprzez błędne uznanie, że skarżący nie zgłosił we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości. 8) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p. poprzez błędne uznanie, że skarżący nie zgłosił we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości; 9) art. 116 § 1 i 2 o.p. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, bowiem skarżący w dacie określenia zobowiązania podatkowego (decyzja z [...] r.) nie był już członkiem zarządu Spółki i nie może odpowiadać za jej zobowiązania; 10) art. 191 o.p. w wyniku przekroczenia granica swobodnej oceny materiału dowodowego oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodów ze źródeł osobowych (członek zarządu i osób odpowiedzialnych za rozliczenia finansowe), a także 11) niepowołanie biegłego sądowego z zakresu rachunkowości na okoliczności ustalenia rzeczywistej daty niewypłacalności Spółki, 12) art. 70 § 1 i 2 o.p. wobec przedawnienia zobowiązania podatkowego. Uzasadnienie skargi zawiera rozwinięcie powyższych zarzutów, zaś jej argumentacja sprowadza się do następujących kwestii: – decyzja określająca Spółce zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. została wydana [...] r., tj. w dniu, w którym skarżący nie był już członkiem zarządu ww. Spółki, był nim w okresie od 10 lutego 2010 r. do 4 stycznia 2013 r, – w czasie, gdy skarżący pełnił funkcję w zarządzie Spółki nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby konieczność złożenia przez Spółkę wniosku o ogłoszenie upadłości, – organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania analizy stanu finansowego Spółki w zakresie oceny jej stanu i czasu właściwego dla wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki, dla ich ustalenie niezbędne są wiadomości specjalne, posiadane wyłącznie przez właściwych biegłych z zakresu rachunkowości lub biegłego rewidenta dla stwierdzenia rzeczywistej daty niewypłacalności Spółki, – treść art. 116 o.p. wskazuje, że odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki może ponosić tylko i wyłącznie taki członek zarządu, który miał wpływ na kwestie finansowo-rachunkowe spółki, a skarżący zajmował się cyt. "jedynie sprawami związanymi z przedmiotem jej działalności (...). Nie zdawał sobie zatem sprawy z jej sytuacji finansowej", nie miał możliwości oddziaływania na sprawy finansowe i podatkowe Spółki, dodatkowo pomiędzy członkami zarządu istniał wewnętrzny podział kompetencji, w związku z tym skarżący nie podpisywał żadnych deklaracji składanych do US i ZUS, jak i wniosków do KRS, – powołując uregulowania dotyczące postępowania upadłościowego i układowego, wniosek o ogłoszenie upadłości członek zarządu powinien złożyć w terminie 2 tygodni od zaprzestania wykonywania przez spółkę wymagalnych zobowiązań, natomiast w spornym okresie jej zobowiązania były wykonywane, ponadto organ I instancji dokonał analizy finansowej Spółki za lata 2010 – 2013 i ustalił, że w żadnym z tych lat zobowiązania Spółki nie przekroczyły wartości majątku tej Spółki, a następnie wskazał, że termin do złożenie przez Spółkę wniosku o ogłoszenie jej upadłości upływał w dniu 4 kwietnia 2011 r. – organ podatkowy dokonał błędnej interpretacji pojęcia "pełnienie obowiązków" z treścią wpisu do KRS, bowiem wpis członka zarządu do rejestru ma, co do zasady, charakter wyłącznie deklaratoryjny i nie może stanowić jedynej przesłanki przypisania odpowiedzialności z art. 116 O.p. – Spółka 28 lipca 2016 r. złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości, który został oddalony ze względu na brak majątku pozwalającego na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, z czego organy podatkowe niezasadnie wywiodły, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został złożony we właściwym czasie i był spóźniony, tj. bez rozgraniczenia, kiedy członek zarządu powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, a kiedy już nie mógł tego zrobić, by skutecznie uwolnić się od odpowiedzialności za jej zobowiązania podatkowe (przytoczył liczne orzecznictwo sądów administracyjnych) oraz wskazał art. 25 ust. 1 p.u.n. wywodząc jednocześnie, że Spółka posiadała majątek oszacowany na kwotę [...] zł, a ponadto oczekiwała na zwrot nadpłaconego podatku, – żadne wierzytelności Spółki w marcu i kwietniu 2011 r. jeszcze nie istniały, tj.: a) wierzytelność wobec B w N., która została stwierdzona dopiero wyrokiem Sądu Rejonowego w N., sygn. akt [...] z dnia [...] r. (klauzula wykonalności nadana w dniu [...] r., do tego czasu wierzytelności była sporna), b) wierzytelność wobec Skarbu Państwa z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. do wyroku WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1249/14 z dnia 28 kwietnia 2015 r. nie istniała, c) wierzytelność wobec Skarby Państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. oraz za okres od lutego do grudnia 2012 r. zostały określone decyzjami organów podatkowych w roku 2016, zatem już w toku postępowania upadłościowego, 1. wobec tego podstawa do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie mogła zaistnieć już w dniu 21 marca 2011 r., – Spółka pierwszy wniosek o ogłoszenie upadłości złożyła 5 stycznia 2015 r., a ponowny wniosek 28 lipca 2016 r., zatem we "właściwym czasie", – wskazał, jako wypełnienie przesłanki wynikającej z art. 116 § 1 pkt 2 o.p., że Spółka posiada majątek w postaci przysługującego jej zwrotu z tytułu podatku VAT za styczeń i luty 2012 r. w kwocie przewyższającej [...] zł, a z uzasadnienia oby decyzji nie wynika, żeby organy podatkowe podjęły jakiekolwiek czynności w celu ich zaliczenia na poczet zaległości, – organ podatkowy w toku prowadzonego postępowania nie dochował obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a następnie ocenić czy dana okoliczność została udowodniona dokonując swobodnej oceny dowodów, – organ egzekucyjny już w trakcie postępowania kontrolnego mógł dokonać zabezpieczenia przyszłych zobowiązań Spółki, – skarżący na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w C. dokonał przelewu na rzecz Spółki kwoty łącznej [...] zł, która to kwota nie została zajęta przez organ egzekucyjny (tytuł wykonawczy wystawiony został [...] r.), a więc pięć miesięcy po uprawomocnieniu się decyzji organu drugiej instancji. Skarżący poparł swoje stanowisko orzecznictwem sądowoadministracyjnym, co wskazuje na rażące naruszenie przez organ podatkowy ww. przepisów prawa materialnego i procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę powołując się na wyrok tut. Sądu z 20 marca 2019 r., I SA/Gl 1045/18 oddalający skargę prezesa zarządu Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1302; dalej p.p.s.a.), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na wstępie należy podkreślić, że tut. Sąd orzekł już w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, oddalając skargę A. W. (prezesa zarządu Spółki A Sp. z o.o.) wyrokiem z dnia 20 marca 2019 r. o sygn. I SA/Gl 1045/18 (dostępny podobnie jak inne wymienione w uzasadnieniu orzeczenia w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w niniejszym składzie podziela wywody tego orzeczenia, a jego argumentacja została przywołana w niniejszym uzasadnieniu. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego przez skarżącego zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. należy wskazać, że zobowiązania te pozostają wymagalne. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tym samym termin przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r., upływałby w dniu 31 grudnia 2017 r. Jednakże z uwagi na wystąpienie w trakcie jego biegu okoliczności określonych w dalszej treści art. 70 o.p., uzasadniających zawieszenie biegu terminu przedawnienia, uległ on wydłużeniu. W niniejszej sprawie takimi zdarzeniami skutkującymi zawieszeniem biegu tego terminu były okoliczności określone w art. 70 § 6 pkt 1 i 2 o.p., tj. wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania oraz wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego. Skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r., została wniesiona przez Spółkę w dniu 13 października 2014 r. Prawomocne orzeczenie zapadłe w tej sprawie zostało doręczone organowi podatkowemu w dniu 7 sierpnia 2015 r. Tym samym termin przedawnienia uległ wydłużeniu do 25 października 2018 r. Następnie w dniu [...] r. wszczęto postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe dotyczące zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r., które zakończono w dniu [...] r. Pismem doręczonym w dniu 6 grudnia 2016 r., Spółka została poinformowana o zawieszeniu biegu przedawnienia w związku z toczącym się postępowaniem karnoskarbowym. Termin przedawnienia uległ wydłużenia do 27 czerwca 2019 r. Mając na uwadze powyższe ustalenia, organy podatkowe prawidłowo uznały, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. nie uległo przedawnieniu i pozostaje w dalszym ciągu wymagalne. Dokonując analizy poszczególnych przesłanek do przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o., Sąd wskazuje, że zasadnicze znaczenie w tej materii ma art. 116 o.p., a pośrednio art. 10, art. 11 i art. 21 ust. 1 p.u.n. Sąd zauważa, że co prawda w 2015 r. oraz z dniem 1 stycznia 2016 r. regulacje w tej materii uległy zmianie, to jednak w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy w brzmieniu poprzednim. Stanowi o tym art. 22 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649), w świetle którego do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Przepis art. 116 § 1 o.p. w mającym zastosowanie brzmieniu stanowi, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; c) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Ponadto zgodnie z art. 116 § 2 o.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Przepisy § 1-3 stosuje się również – zgodnie z § 4 powołanego przepisu – do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji. Z art. 116 o.p. wynika więc, że do przesłanek pozytywnych odpowiedzialności, których ustalenie ciąży na organie podatkowym należą: – pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania, z którego wynika zaległość podatkowa objęta odpowiedzialnością oraz – bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 o.p. spoczywa na członku zarządu. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy organ skutecznie wykazał przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność skarżącego, jak również i tego czy skarżący uwolnił się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki wskazując na istnienie w sprawie okoliczności zwalniających go z tej odpowiedzialności. Skarżący przede wszystkim kwestionował stanowisko organu, co do określenia daty, w której Spółka stała się niewypłacalna. W jego ocenie wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki z dnia 28 lipca 2016 r. został złożony we właściwym czasie ‒ zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit a) o.p. Po drugie wskazał mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części ‒ zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 o.p. Ponadto skarżący podnosił, że nie sposób przypisać mu winy za niezgłoszenie wniosku o upadłość Spółki z uwagi na przyjęty pomiędzy członkami zarządu Spółki wewnętrzny podział obowiązków, przez co nie miał on wglądu w sprawy finansowe tej osoby prawnej. Jednocześnie skarżący podkreślił, że nie może ponosić odpowiedzialności solidarnej określonej w art. 116 o.p. za zobowiązania podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r., gdyż w dacie określenia ich wysokości w drodze decyzji organu I instancji, nie pełnił on już funkcji członka zarządu Spółki. W odniesieniu do tych zarzutów Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego. Dokonując ustaleń w zakresie właściwego czasu zgłoszenia wniosku o upadłość organy prawidłowe oparły się na treści art. 10, art. 11 i art. 21 p.u.n. Zgodnie z art. 10 tej ustawy upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl art. 11 p.u.n. dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Dodatkowo, w przypadku osób prawnych, dłużnika uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Przy czym zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek pozwala na ogłoszenie upadłości, a tym samym obliguje dłużnika do zgłoszenia stosownego wniosku w terminie dwóch tygodni od wystąpienia przynajmniej jednej z nich. Z analizy sprawozdań finansowych za lata 2010-2013 wynika, że od 2012 r. Spółka wykazywała stratę bilansową w wysokości [...] zł (w 2012 r.) i [...] zł (w 2013 r.), a mimo tego wartość kapitału własnego Spółki – według bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2012 r. i 31 grudnia 2013 r. wynosiła odpowiednio [...] zł i [...] zł. Z tych sprawozdań wynika, że kwota zobowiązań nie przekraczała wartości aktywów. Sąd podziela jednak stanowisko organów, że sprawozdania finansowe nie uwzględniają zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji określających wymiar tych zobowiązań, wydanych przez organy podatkowe. Decyzje takie mają charakter deklaratoryjny, a zobowiązania podatkowe, których dotyczą powstały z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Na przykład sprawozdanie finansowe Spółki za rok 2011 nie uwzględnia kwot zobowiązań z tytułu podatku VAT za okres od stycznia do listopada 2011 r. (płatnych w 2011 r.), których wysokość została określona decyzją Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. na łączną kwotę [...] zł (decyzja została wydana na łączną kwotę [...] zł, jednak odejmując zobowiązanie za grudzień 2011 r. płatne w styczniu 2012 r. pozostaje kwota [...] zł). Sprawozdanie finansowe za 2012 r. nie uwzględnia kwoty zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r., której wysokość została określona decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. oraz kwot zobowiązań z tytułu podatku VAT, których wysokość została określona decyzją Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. na łączną kwotę [...] zł. Uwzględniając zatem kwoty zobowiązań wynikające z ww. decyzji, zobowiązania Spółki na dzień 31 grudnia 2011 r. wynosiły [...] zł i o kwotę [...] zł przewyższały wartość aktywów wynoszącą [...] zł. To oznacza, że już wówczas majątek Spółki nie wystarczał na zaspokojenie długów, a w latach następnych ta sytuacja tylko się pogłębiała. Już mając to na uwadze, zasadnie organy stwierdziły, że zachodziła przesłanka do złożenia wniosku o upadłość. Sąd nie podziela więc stanowiska skarżącego, że w tej mierze nie można mieć na uwadze zobowiązań podatkowych, co do których deklaratoryjne decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w wyższej kwocie niż zadeklarowana, zostały wydane później (po sporządzeniu sprawozdań). Przy ocenie właściwego czasu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p. należy uwzględnić kwoty zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, które nie zostały zadeklarowane w ogóle bądź we właściwej wysokości w terminach przewidzianych w ustawie. Sąd aprobuje także kolejne wywody organu dotyczące nieregulowania przez Spółkę w terminie swoich wymagalnych zobowiązań. Spółka nie zapłaciła bowiem w terminie płatności zobowiązania w podatku VAT za styczeń 2011 r. w wysokości [...] zł oraz zobowiązania z tytułu zaliczki w podatku dochodowym od osób prawnych za miesiąc luty 2011 r. w wysokości [...] zł, z terminem płatności przypadającym na 20 marca 2011 r. Brak terminowej zapłaty drugiego ze wskazanych zobowiązań w lutym 2011 r. spowodował, że organ miał podstawę do tego, aby Spółkę uznać za niewypłacalną z dniem 21 marca 2011 r. W konsekwencji Sąd podziela ustalenie organu, że właściwy termin na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, zgodnie z art. 21 p.u.n., upłynął z dniem 4 kwietnia 2011 r. Wobec tego zasadnie organ stwierdził, że wniosek Spółki z dnia 28 lipca 2016 r. o ogłoszenie jej upadłości był spóźniony. Trafnie organ zauważył, że niewypłacalność Spółki miała charakter trwały. Wynika to ze sprawozdań finansowych za dalsze lata obrotowe oraz z faktu, że wobec Spółki prowadzone było również postępowanie egzekucyjne w zakresie należności przypadających: a) Naczelnikowi [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z tytułu zaległości w podatku VAT za okresy 01-12/2011 r., 02-12/2012 r. oraz 01, 03-08,10/2013 r. w łącznej wysokości [...] zł; b) Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. z tytułu odsetek przypadających od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za okresy 02,04-07 i 09-11/2011 r.; c) B w N. w wysokości [...] zł (zajęcie nadpłaty z tytułu VAT dokonane przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. z dnia [...] r.). Pomijając ustalenia dokonane przez organy w toku tego postępowania, to dokument urzędowy jakim jest postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. [...] oddalające wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki wskazuje, iż podstawy do ogłoszenia jej upadłości zaistniały już w 2014 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, że opóźnienie Spółki w wykonywaniu swoich zobowiązań sięga co najmniej 2014 r. Biorąc pod uwagę fakt, że wniosek o ogłoszenie upadłości został skutecznie złożony dopiero 28 lipca 2016 r. także i z tej przyczyny należy stwierdzić, że nie może być mowy o wykazaniu przez skarżącego, że nastąpiło to we właściwym czasie, w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p. Ponadto Sąd wskazuje, że Spółka już w styczniu 2015 r. złożyła wniosek o ogłoszenie jej upadłości, który (jak wynika z pisma Sądu Rejonowego w G. z 15 lipca 2015 r.) jednak został przez sąd zwrócony. Z załączonej do akt kopii tego wniosku wynika, że już w tym czasie Spółka była niewypłacalna oraz nie była w stanie realizować swoich zobowiązań. Zawarto nawet sformułowanie, że w świetle przedstawionych okoliczności jest oczywiste, że Spółka stała się niewypłacalna w rozumieniu art. 11 p.u.n. Przeczy to w sposób oczywisty z twierdzeniami skarżącego, że właściwym czasem do złożenia wniosku o upadłość był dopiero 28 lipca 2016 r. Nieskuteczny okazał się również argument skarżącego, że sąd upadłościowy wskazał w postanowieniu z dnia [...] r., iż Spółka posiada majątek o nominalnej wartości [...] zł. W tym właśnie postanowieniu Sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości z uwagi na to, że wartość majątku Spółki nie wystarczy nawet na pokrycie prognozowanych kosztów postępowania upadłościowego. W odniesieniu do powołanego przez skarżącego majątku Sąd wskazał, że w jego skład nie wchodzą nieruchomości ani ruchomości, Spółka nie dysponuje żadnym majątkiem trwałym, a jedyną pozycją aktywów ujętą w bilansie według stanu na dzień 6 lipca 2016 r. są należności krótkoterminowe od podmiotów zobowiązanych w łącznej kwocie [...] zł oraz środki pieniężne na rachunkach bankowych w kwocie [...] zł. Należności są wymagalne już od 2013 i 2014 r., możliwość ich skutecznego ściągnięcia jest niewielka i dłużnik nie posiada pozwalających na pokrycie koniecznych kosztów dochodzenia tych roszczeń. Argumenty skarżącego dotyczące wskazania mienia, o jakim nowa w art. 116 § 1 pkt 2 o.p. także okazały się nieskuteczne. Skarżący powołuje się na wierzytelności Spółki z tytułu zwrotu podatku VAT za styczeń i luty 2013 r. w kwocie przewyższającej [...] zł, które mogły – w ocenie skarżącego – zostać zaliczone na poczet przedmiotowych zaległości Spółki. W tym zakresie należy się odwołać do niepodważonych przez skarżącego argumentów organu zawartych w uzasadnieniu decyzji (powtórzonych w odpowiedzi na skargę). Prawidłowo organ wskazał, że decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. określono Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT za styczeń 2013 r. w kwocie [...] zł, a zatem – wbrew stanowisku skarżącego – nadpłata za ten okres nie była należna. Po drugie, co prawda wymienioną decyzją z [...] r. określono Spółce kwotę różnicy podatku VAT za luty 2013 r. w wysokości [...] zł, stanowiącą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy, jednakże Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. postanowieniem z dnia [...] r. przedłużył termin zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji tego rozliczenia. Następnie należy zauważyć, że decyzja wymiarowa z dnia [...] r. została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] r. Wobec tego Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. postanowieniem z dnia [...] r. dokonał zarachowania kwoty zwrotu w podatku VAT za luty 2011 r. w kwocie [...] zł na poczet zaległości w podatku VAT za okres od stycznia do kwietnia 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W tym stanie rzeczy nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd argument skarżącego, że Spółka posiada wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku VAT za styczeń i luty 2011 r., które mogły zostać zaliczone na poczet zaległości Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. Jednocześnie skarżący nie wykazał, aby niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy (art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p.). W tym zakresie skarżący uzasadniał, że z uwagi na przyjęty przez członków zarządu A Sp. z o.o. wewnętrzny podział obowiązków, nie miał on wglądu w sprawy finansowe Spółki. Zakres odpowiedzialności członków zarządu za prowadzenie spraw spółki i jej reprezentację regulują przepisy art. 201 i art. 208 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 505; dalej: k.s.h.). W myśl tych przepisów zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę, zaś w przypadku, gdy zarząd jest wieloosobowy, każdy z jego członków ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki. Należy przy tym zauważyć, że zarząd spółki może rozmaicie kreować swoje wewnętrzne relacje, jednak organem spółki zawsze jest zarząd jako całość. Tym samym wewnętrzny podział obowiązków pomiędzy członkami zarządu spółki nie może stanowić podstawy do uwolnienia się od odpowiedzialności tego członka zarządu, który nie miał w swych kompetencjach spraw związanych z finansami spółki. Trzeba mieć przy tym na względzie, że ustawodawca w treści art. 293 § 2 k.s.h. wprowadził wobec członków zarządu odpowiedzialność ustaloną według podwyższonego miernika staranności postępowania. Zgodnie z tym przepisem, wykonywanie obowiązków przez członków organów spółki oraz likwidatorów (kuratora) powinno się odbyć z zachowaniem staranności wynikającej z zawodowego charakteru ich działalności. Na tej podstawie członek zarządu zawsze będzie oceniany jak profesjonalista, a więc osoba, od której należy wymagać więcej niż od przeciętnego uczestnika obrotu gospodarczego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 19 kwietnia 2018 r., I AGa 63/18; LEX nr 2537614). Skoro w sytuacji, w której skarżący wraz z innymi członkami zarządu, na zasadzie wzajemnego zaufania, dokonali pomiędzy sobą podziału obowiązków związanych z prowadzeniem spraw Spółki, to nie wyłącza to możliwości działania w imieniu tej osoby prawnej. Skarżący miał prawo i obowiązek zaznajamiania się z aktualnym stanem finansów Spółki, bowiem to na członkach zarządu spoczywa powinność dołożenia należytej staranności przy prowadzeniu spraw spółki, w tym w szczególności kontrolowania jej sytuacji finansowej, o której to każdy z nich powinien mieć chociażby elementarną wiedzę. Tym samym należy podkreślić, że w przypadku wskazywania przez członka zarządu na istnienie przesłanek negatywnych określonych w art. 116 § 1 pkt 1 o.p. nie może on powoływać się na nieznajomość rzeczywistego stanu finansów spółki, jako przyczynę niezgłoszenia wniosku o upadłość. Jednocześnie, jako niezasadny należy uznać argument skarżącego, że nie powinien on odpowiadać solidarnie na zasadzie art. 116 o.p. za zobowiązania, które zostały określone przez organ podatkowy w czasie, kiedy nie był on już członkiem zarządu Spółki. Kwestię tę jednoznacznie rozstrzyga powołany na wstępie rozważań art. 116 § 2 o.p., z którego treści wynika, że w okresie zasiadania w zarządzie spółki, musi mijać termin płatności zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie termin płatności zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. upływał 2 kwietnia 2012 r., a zatem w czasie, gdy skarżący pełnił funkcję członka zarządu A Sp. z o.o. Natomiast wydanie przez organ I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego decyzji określającej nie miało wpływu na termin płatności zobowiązań podatkowych w nich określonych. Wyjaśnić przy tym należy, że w treści art. 21 § 1 o.p. określono dwa sposoby powstawania zobowiązań podatkowych – z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania albo doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Pierwszy z nich sprowadza się zatem do zaistnienia określonego w ustawie regulującej konstrukcję danego podatku zdarzenia, z którym ustawa ta łączy powstanie zobowiązania podatkowego (np. osiągnięcie dochodu, przychodu, dokonanie obrotu, nabycie majątku lub też dokonanie wydatku). Należy jednak zaznaczyć, że ustawodawca w większości ustaw podatkowych nie określił wyraźnie tego momentu, lecz ograniczył się do podania terminu, do którego zobowiązanie ma być wykonane, tak jak ma to miejsce na gruncie regulacji podatku dochodowego od osób prawnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 12 grudnia 2000 r., sygn. akt SA/Bk 1523/99; wyroki WSA: w Gorzowie Wielkopolskim z 20 września 2018 r., I SA/Go 294/18; w Szczecinie z 20 września 2018, I SA/Sz 475/18; we Wrocławiu z 30 listopada 2017 r., I SA/Wr 978/17). Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych powstaje z chwilą zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Tym samym decyzja organu podatkowego określająca zobowiązanie podatkowe jest decyzją o charakterze deklaratoryjnym, a więc potwierdzającą jedynie istnienie tego zobowiązania w konkretnej wysokości. Wydanie takiej decyzji nie oznacza, że zobowiązanie to przedtem nie istniało. Trzeba bowiem podkreślić, że data powstania zobowiązania podatkowego jest niezmienna i wynika wyłącznie z właściwych przepisów prawa. Zobowiązanie to powinno zostać skonkretyzowane w prawidłowej wysokości w deklaracji podatkowej i zapłacone w przewidzianym prawem terminie. Na marginesie należy wskazać, że w świetle art. 51 § 1 o.p., powstanie zaległości podatkowej ma charakter obiektywny i jest niezależne od wydania przez organ podatkowy decyzji określającej prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2017 r., II FSK 3689/14). Podsumowując tę część rozważań trzeba podkreślić, że wydanie decyzji określającej zobowiązanie Spółki nastąpiło w czasie, kiedy skarżący nie pełnił funkcji członka zarządu Spółki, nie ma znaczenia dla oceny jego odpowiedzialności, gdyż istotna jest data, w której mijał termin płatności zobowiązania podatkowego. Spółka zaś, stosownie do treści art. 27 ust. 1 u.p.d.o.p., była zobowiązana do złożenia urzędowi skarbowemu zeznania o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym i wpłaty podatku należnego do końca trzeciego miesiąca roku następnego. Należy zatem podzielić stanowisko organu, że w czasie kiedy upływał termin płatności zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r., tj. 2 kwietnia 2012 r., skarżący pełnił obowiązki członka zarządu Spółki, w związku z czym została spełniona pozytywna przesłanka orzeczenia jego odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 o.p. Sąd aprobuje również pozostałe ustalenia organów podatkowych w zakresie wykładni art. 116 § 2 o.p. odnoszących się do interpretacji przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu". Wnioski te korespondują bowiem z aktualnym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym odpowiedzialność solidarna członka zarządu spółki, o której mowa w art. 116 o.p., dotyczy co do zasady, osób pełniących funkcję członka zarządu danej osoby prawnej bez względu na zakres obowiązków, jakie zostały im powierzone oraz jakie faktycznie czynności podejmowali czy nadzorowali. Przepis art. 116 § 2 o.p. odwołuje się do przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu" rozumianej formalnie, tj. posiadania formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie od tego, czy obciążony odpowiedzialnością członek zarządu faktycznie zajmował się interesami podmiotu, w którym był członkiem zarządu (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2018 r., I FSK 57/17). Sąd podziela pogląd prezentowany w powołanym orzeczeniu. Należy przy tym podkreślić, ze za takim rozumieniem przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu" przemawia również fakt posłużenia się w tym przepisie sformułowaniem "pełnienia" obowiązków, a nie ich "wykonywania", co wiąże się z koniecznością uniezależnienia odpowiedzialności członka zarządu od faktycznego wykonywania obowiązków związanych z pełnioną funkcją. W konsekwencji niezbędne jest w tym celu odwołanie się do kryterium obiektywnego, jakim są warunki formalne pełnienia funkcji członka zarządu (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2018 r., I FSK 58/17). Tym samym w tym stanie rzeczy nie sposób podzielić twierdzenia skarżącego, że organy podatkowe dokonały błędnej wykładni art. 116 § 2 o.p. Niezasadnie skarżący zarzuca także naruszenie przez organ szeregu przepisów w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W kontrolowanej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, w niniejszej sprawie nie było potrzeby zasięgania opinii biegłego celem określenia daty niewypłacalności Spółki, gdyż okoliczność ta wyraźnie wynika z licznych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Wobec kompletności i spójności materiału dowodowego organy wyjaśniały obszernie podstawy wydanych rozstrzygnięć co znalazło odzwierciedlenie w ustalonym przez organy stanie faktycznym i dokonanej subsumcji. Ponadto ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Organy podatkowe przy ocenie stanu faktycznego oparły się na całym materiale dowodowym zebranym w sprawie, dokonały jego obiektywnej oceny w świetle przepisów prawa, przy czym kierowały się zasadami logiki i doświadczeniem, wypełniając tym samym zasadę swobodnej oceny dowodów wynikającą z art. 191 o.p. Nie naruszyły też zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, ani zasady prawdy obiektywnej. Przeprowadzone dowody nie były sprzeczne z prawem a wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały ustalone prawidłowo. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.