II SA/Sz 1325/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.- dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołań M. D. i A. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: "Spółka" lub "inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z urządzeniami budowlanymi oraz zjazdami z ulicy [...] na działkach nr [...] i [...] w M. , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek Spółki o pozwolenie na budowę dla ww. inwestycji. Starosta [...] pismem z dnia [...] r. wezwał inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku. W dniu [...] pełnomocnik inwestora uzupełnił braki. Organ zawiadomieniem z dnia [...] r. poinformował strony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości czynnego w nim udziału, a nadto postanowieniem wydanym w tym samym dniu nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości, w tym m.in. dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wykazania zgodności projektu z wymaganiami decyzji Wójta Gminy M. o warunkach zabudowy z [...] r.; dostosowania projektu do wymagań rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; uzupełnienia projektu o uzgodnienie lokalizacji zjazdów z zarządcą drogi. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji na wniosek inwestora, zawiesił postępowanie w sprawie. Inwestor złożył dodatkowe dokumenty i wyjaśnienia kolejno [...] i [...] a nadto skorygował projekt budowlany oraz wniósł o podjęcie postępowania. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie, zaś zawiadomieniem z [...] poinformował ponownie strony o możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Po ponownej analizie dołączonych przez inwestora dokumentów, organ I instancji uznał, że wniosek jest kompletny, spełnia wymagania art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz.1332 ze zm.) i decyzją z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z urządzeniami budowlanymi oraz zjazdami z ulicy [...] na działkach nr [...] i [...] w M. . Od decyzji tej odwołanie złożyły odrębnie M. D. i A. K. wnosząc o jej uchylenie z uwagi na zarzucaną niezgodność z decyzją ustalającą warunki zabudowy oraz obowiązującym prawem budowlanym i warunkami technicznymi. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji wyjaśnił, że zgodnie z projektem budowlanym zamiarem inwestora jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego sześciokondygnacyjnego z dwukondygnacyjnym parkingiem podziemnym na działce nr [...] w M. wraz z zagospodarowaniem terenu, zewnętrznymi instalacjami i połączeniem działki nr [...] z ul. [...] (działka nr [...]) poprzez dwa zjazdy. W projektowanym budynku przewidziano 113 lokali mieszkalnych oraz 105 miejsc postojowych (garaż podziemny). Działka od południa graniczy z działkami nr [...] i [...], od południa i zachodu z działką nr [...], a od południa i wschodu z działką nr [...], której współwłaścicielami są wnoszące odwołanie. Od pozostałych stron działka inwestycyjna przylega bezpośrednio do działek drogowych - ulicy [...] i ulicy [...]. Zdaniem organu, projekt budowlany spełnia wszystkie ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy jak i wynikające z przepisów odrębnych. Zgodny jest także z wymaganiami ochrony środowiska wskazanymi w decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami, garażem wbudowanym i miejscami parkingowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w miejscowości M. przy ul. [...] i [...] działka nr [...] oraz nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422- dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), w tym w zakresie zachowania odległości budynku od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi (§ 12 ust. 1 pkt. 1) oraz lokalizacji miejsc postojowych (§ 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 4). Według organu odwoławczego, projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zaś inwestor złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy (tj. decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r.) wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem w świetle treści art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że na działce nr [...], której odwołujące się są współwłaścicielkami, istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny, jednakże szczegółowa analiza projektu budowlanego nie potwierdziła przesłaniania ww. budynku przez budynek projektowany, gdyż zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Analiza została sporządzona dla wszystkich pomieszczeń w budynkach na działkach sąsiadujących z inwestycją z uwzględnieniem wysokości krawędzi przesłaniających projektowanego budynku oraz wysokości parapetów analizowanych okien w istniejących budynkach. Na rysunku w formie graficznej potwierdzono również spełnienie wymagań w zakresie przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń o najmniej korzystnych warunkach, w tym dla okien pomieszczeń (każdego okna odrębnie) w budynku mieszkalnym jednorodzinnym stanowiącym współwłasność wnoszących odwołanie. Z opracowania tego jednoznacznie wynika, że wysokość przesłaniania projektowanego obiektu spełnia warunek określony w § 13 ust. 1 pkt 1a ww. rozporządzenia jak i warunki określające minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce skarżących. Projektowana inwestycja nie ogranicza również oświetlenia dziennego, a zatem nie zmienia dotychczasowych warunków użytkowania budynku skarżących. Z uwagi na fakt, iż elementy obudowy urządzeń znajdujących się na dachu są dużo niższe niż ich odległość od krawędzi dachu nie mają one wpływu na przesłanianie i zacienianie. Za chybione organ uznał zarzuty dotyczące niezgodności projektowanej inwestycji z decyzją Wójta Gminy M. [...] r. o warunkach zabudowy. Zaznaczył, że wjazdy na działkę nr [...] przewidziano z ulicy [...] (dz. nr [...]) co oznacza, że tylko ściana projektowanego budynku zwrócona w stronę granicy działki nr [...] z działką nr [...] stanowi elewację frontową, a zgodnie z projektem budowlanym szerokość elewacji frontowej wynosi 56,35m, co nie uchybia decyzji o warunkach zabudowy. Kwestia pomiaru szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku była przedmiotem wyjaśnień Burmistrza [...] i SKO w K. oraz kontroli WSA w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 22 lutego 2018 r. oddalił skargę na postanowienie SKO, utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza [...], stwierdzające, że przez szerokość elewacji frontowej uznaje się elewację od strony frontu działki, a front działki to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Wskazano również, że główny wjazd na działkę nr [...] ma odbywać się z ulicy [...], a zatem frontem jest część budynku przylegająca do tej ulicy. Odnośnie wysokości zabudowy podkreślono, że w pkt 2 lit. a tiret czwarte i piąte decyzji o warunkach zabudowy zawarto ustalenia o treści: wysokość krawędzi elewacji frontowej (do gzymsu, attyki lub okapu) - do 16m, w przypadku dachu płaskiego - do 19,5 m; wysokość zabudowy (do najwyżej położonej: kalenicy lub attyki) do 19,5 m oraz zapis, że do wysokości zabudowy nie wlicza się urządzeń technicznych typu: szyby dźwigowe, klatki schodowe itp. Z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że zaprojektowano budynek sześciokondygnacyjny z dachem płaskim o wysokości krawędzi elewacji frontowej oraz wysokości zabudowy równej 19,50m, a więc zgodnej z ustaleniami warunków zabudowy. Analiza projektu budowlanego potwierdziła również, że budynek usytuowano z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy ustalonej w odległości 5,0 m od granicy z działkami [...], [...] i [...]. Jednocześnie zwrócono uwagę, że rozporządzenie dopuszcza przybliżenie takich elementów jak okapy, gzymsy, balkony, daszki oraz części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa na odległość nie mniejszą niż 1,5m od granicy z działką sąsiednią (§ 12 ust. 5 pkt 1), a w analizowanym projekcie warunek ten został zachowany. Według organu II instancji, wskazane w projekcie budowlanym zjazdy od strony ul. [...] spełniają ustalenia warunków zabudowy dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, skoro w pkt 2 lit. d tiret jedenaste określono dostęp komunikacyjny: bezpośrednio z drogi publicznej ul. [...] - działka [...], dopuszcza się realizacje dwóch zjazdów. Budowa zjazdów z ul. [...] na działkę nr [...] nie wymagała uzyskania przez inwestora odrębnej decyzji o warunkach zabudowy, ani pozwolenia na budowę czy zgłoszenia, lecz wyłącznie zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, które zostało załączone do projektu budowlanego (decyzja Burmistrza [...] z [...].). Zdaniem organu, decyzja Wójta Gminy [...] z [...] r. ustalająca warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb [...] i decyzja Burmistrza [...] z [...]. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia - zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, garażem wbudowanym i miejscami parkingowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, zlokalizowanej na działce nr [...] obręb ewidencyjny M. , w miejscowości M. przy ul. [...] i [...], pomimo niespójnego nazewnictwa, dotyczą tego samego zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Okoliczność, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach opisując zamierzenie inwestycyjne wskazano budynek mieszkalny wielorodzinny z lokalami usługowymi, a nie budynek mieszkalny wielorodzinny jak w decyzji o warunkach zabudowy, pozostaje bez wpływu na ocenę oddziaływania na środowisko. Złożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 462). Wbrew zarzutom odwołania, opracowanie zawiera wymagane elementy, a z treści przepisów ww. rozporządzenia nie wynika obowiązek oznaczania w projekcie architektoniczno-budowlanym odległości projektowanych elementów budynku od granicy działki. Odległości budynku od granic działki, obrys kondygnacji podziemnej oraz elementów zewnętrznych przedstawiono na rysunkach projektu zagospodarowania terenu. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno- budowlanej przy wydawaniu decyzji o pozwolenie na budowę, zaś organem właściwym do oceny zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Tymczasem SKO w piśmie z dnia [...] stwierdziło brak podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w trybie nadzoru. W nawiązaniu do zarzutów dotyczących opisanych w projekcie rozwiązań w zakresie prowadzenia robót ziemnych, stanowiących w istocie fragmenty złożonego przez inwestora opracowania - dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, wyjaśniono, że za przyjęte rozwiązania projektowe odpowiada autor projektu. Organ nie ma prawa dokonywać ustaleń, czy zastosowane przez projektanta rozwiązania techniczne są prawidłowe, w tym czy sam projekt budowlany zawiera rozwiązania sugerowane w dokumentacji geologiczno- inżynierskiej. Organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a takie oświadczenie projektanci oraz sprawdzający złożyli ponosząc za projekt pełną odpowiedzialność. Organ zwrócił też uwagę, że część opisowa projektu konstrukcji potwierdza uwzględnienie przez projektanta warunków geotechnicznych i z uwagi na zlokalizowaną zabudowę oraz wysoki poziom wód gruntowych zastosowanie odpowiedniego sposobu zabezpieczenia wykopu i odpowiedniego prowadzenia robót. Przewiduje również ułożenie na dnie wykopu drenażu zbierającego wodę opadową oraz wodę pochodzącą z przecieków wynikających z nieszczelności zabudowy. Odwodnienie wykopu, w świetle przepisów ustawy Prawo wodne według stanu prawnego obowiązującego na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, nie wymagało uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W opisie do projektu architektoniczno-budowlanego wskazano na konieczność, przed przystąpieniem do robót ziemnych, sporządzenia projektu robót geotechnicznych określającego szczegółowo m.in. technologię prac ziemnych, a ponadto uwzględniający wpływu głębokiego wykopu na sąsiednie nieruchomości oraz konieczność monitorowania i utrzymania wód gruntowych poza obszarem działki budowlanej na niezmienionym poziomie. Za prawidłowy sposób prowadzenia robót budowlanych przewidzianych do realizacji, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, odpowiada kierownik budowy, a zatem w przypadku stwierdzenia możliwości powstania zagrożenia kierownik budowy zobowiązany jest do wstrzymania robót budowlanych. Organ stwierdził również, że zaakcentowana w odwołaniu kwestia nałożenia na inwestora obowiązku nadzoru autorskiego zależy od uznania organu wydającego pozwolenie na budowę, a w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono potrzeby zapewnienia takiego nadzoru. Również pozostałe zarzuty takie jak dotyczące obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej stanu istniejącego nieruchomości sąsiednich czy parametrów istniejącej ul. [...], zdaniem Wojewody, nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa. W świetle dokonanych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że inwestor spełnił wymagania wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane, a przyjęte rozwiązanie projektowe nie naruszają uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym interesu prawnego wnoszących odwołanie. M. D. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze decyzji tej zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, - przepisów ustawy Prawo budowlane w stopniu rażącym - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo upływu 14 dniowego terminu od dnia wydania postanowienia Starosty [...] z dnia [...] r. nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało wydaniem decyzji pozwolenia na budowę pomimo braku podstaw do jej wydania, - przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez niezgodność wydanej decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z decyzją o warunkach zabudowy i ustawą. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub ewentualnie jej uchylenie i stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy oraz umorzenie postępowania administracyjnego. W motywach skargi skarżąca podkreśliła, że inwestycja wskazana w pozwoleniu na budowę jak i określona w decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy oraz w decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach to dwa różne przedsięwzięcia, co oznacza, że inwestor nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto podniosła, że projekt budowlany i projektowana zabudowa nie spełnia warunków decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. w zakresie: szerokości budynku i elewacji (jest niezgodna z szerokością elewacji frontowej ustaloną do 60 m, gdyż budynek tworząc linię łamaną posiada szerokość ok. 90 mb), wysokości budynku (z uwagi na zaprojektowane obudowy urządzeń i taras, który będzie miał balustradę niezgodna z wysokością ustaloną do 19,5 m) oraz zajętości terenu (warunki zabudowy nie obejmowały analizy terenu pod zabudowę zjazdu na działkę z drogi publicznej [...] i [...], a nadto na działce [...] nie ustalono warunków zabudowy dla połączenia inwestycji z drogą publiczną). Zdaniem Skarżącej, projekt posiada wadliwą decyzję o warunkach zabudowy, gdyż nie załączono załącznika w postaci analizy urbanistyczno-architektonicznej i załącznika graficznego. Poza tym inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, co potwierdził Starosta [...] w postanowieniu z dnia [...] r., a w decyzji o warunkach zabudowy stwierdzono, że inwestycja nie należy do tej kategorii przedsięwzięć. Niezależnie od powyższego wskazała, że projekt budowlany jest niezgodny z obowiązującym prawem budowlanym i warunkami technicznymi z powodu: - nienaniesienia na rzutach fundamentów poziomu -2, na poziomie -1, oraz na rzucie parteru odległości od granic nieruchomości, - braku ekspertyzy wpływu głębokiego wykopu na nieruchomości sąsiednie a także braku w decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązku prowadzenia monitoringu poziomu wody na zewnątrz wykopu, - nieuzyskania decyzji wodnoprawnej na odprowadzenie wody z wykopu, - nieopracowania dotyczącego sposobu zabezpieczenia ścian wykopu, braku w projekcie konstrukcji zbilansowania ciężaru budynku i porównania go z wyporem wody oraz braku analizy jaki wpływ prowadzenie wykopów będzie miało na nieruchomość sąsiednią, - niesporządzenia ekspertyzy technicznej stanu istniejącego nieruchomości sąsiednich najbliżej położonych i obowiązku monitorowania tych nieruchomości w trakcie budowy, - nienałożenia w decyzji pozwolenia na budowę na inwestora obowiązku zapewnienia nadzoru autorskiego, - nieprawidłowo sporządzonej analizy przesłaniania i zacieniania, w tym pominięcia dodatkowej wysokości w postaci obudowy różnych urządzeń i elementów dachu. W ocenie strony, w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o czym świadczy: wszczęcie postępowania przy braku podstaw do tego, zawiadomienie o wszczęciu postępowania wraz z informacją o prawie wglądu do akt sprawy oraz nieusunięcie braków projektu w wyznaczonym przez organ terminie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] pełnomocnik uczestnika postępowania (inwestora) także wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1320 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że akt ten odpowiada prawu. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z urządzeniami budowlanymi oraz zjazdami z ulicy [...] na działkach nr [...] i [...] w M. . Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może i powinno być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (dalej: "P.b.") przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie do treści art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej postanowieniem nakłada na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust.4). Na gruncie przedmiotowej sprawy organy obu instancji, weryfikując wniosek inwestora w trybie przepisów art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 p.b, po jego uzupełnieniu na wezwanie organu, uznały, że spełnia on wszystkie stawiane przez prawo wymogi, co uzasadniało zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Ocenę tę w pełni akceptuje Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi jak i przytoczonej na ich uzasadnienie argumentacji. W pierwszej kolejności podnieść należy, że chybione jest stanowisko skarżącej jakoby przedłożone przez inwestora decyzje ustalające warunki zabudowy oraz środowiskowe uwarunkowania dotyczyły innego zamierzania niż określonego we wniosku i decyzji udzielającej pozwolenie na budowę. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb [...]. W szczegółowych ustaleniach jako rodzaj zabudowy wskazano - mieszkalna wielorodzinna z możliwością wbudowanego garażu. Z kolei w ustaleniach dotyczących obsługi komunikacji dopuszczono realizację dwóch zjazdów z drogi publicznej ul. [...] (dz. nr [...]). Oznacza to, że przedmiotowa decyzja obejmuje swoim zakresem nie tylko budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną (będącą w świetle art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane urządzeniami budowlanymi), ale także budowę garażu wbudowanego (do którego należy zaliczyć garaż podziemny) jak i zjazdów z drogi publicznej. W konsekwencji zatem zgodzić należy się z organem, że pomimo odmiennego nazewnictwa decyzja ta dotyczy tego samego zamierzenia budowlanego co objętego wnioskiem, tj. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z urządzeniami budowlanymi oraz zjazdami z ulicy [...]. Podobne wnioski należy wyprowadzić w stosunku do decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] r., którą ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, garażem wbudowanym i miejscami parkingowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewidencyjny [...] obr. M. w miejscowości M. przy ul. [...] i K. . Wprawdzie zakres tej decyzji został powiększony o usługi, jednakże sam ten fakt nie uzasadnia twierdzenia, iż wniosek o pozwolenie na budowę jak i podjęta na skutek tego wniosku decyzja, dotyczą odmiennego zamierzenia. Przedmiotowa inwestycja niewątpliwie mieści się w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowań. Wbrew twierdzeniom skargi, analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w przepisach oraz po należytym zweryfikowaniu projektu budowlanego i wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Przede wszystkim w ramach swoich obowiązków określonych w art. 35 ust. 1 p.b., organy prawidłowo ustaliły, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, wymagań ochrony środowiska określonych w decyzji środowiskowej oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie sposób również zaakceptować poglądu skargi, iż zaprojektowany budynek nie spełnia określonego w decyzji o warunkach zabudowy warunku szerokości elewacji frontowej do 60 m z uwagi na to, że budynek tworzy linię łamaną o łącznej długości ok. 90 m. Należy zaznaczyć, że w tej kwestii zostało wydane postanowienie wyjaśniające treść decyzji ustającej warunki zabudowy, wskazując że przez szerokość elewacji frontowej uznaje się tę elewację, która znajduje się od strony frontu działki, zaś front działki to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Kolegium, zaś skarga na decyzję Kolegium oddalona wyrokiem tutejszego sądu z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 1267/17. W rozumieniu § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W projektowanej inwestycji główny wjazd odbywać ma się z ul. [...], a więc organy zasadnie ustaliły, że frontem działki jest jedynie ta jej część, która przylega do tej ulicy. W analizowanym przypadku przekroczenie warunków zabudowy w zakresie dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej mogłoby mieć miejsce wyłącznie w sytuacji uznania, iż szerokość elewacji frontowej mierzona w linii prostej równoległe do ul. [...] pomiędzy skrajnie wysuniętymi elementami budynku widocznymi od strony tej ulicy jest większa niż 60 m. Tymczasem z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie zaprojektowana szerokość elewacji frontowej wynosi 56,35m. W świetle powyższych rozważań bez znaczenia pozostają wywody skargi dotyczące szerokości części elewacji budynku od ul. [...], skoro nie jest to elewacja frontowa. Nieuprawnione jest przekonanie skarżącej, iż wymóg 60 m dotyczył całej zabudowy. Odnośnie do zarzutu przekroczenia ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy wysokości zabudowy wskazać należy, że w myśl § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wysokość budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przykrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Zgodnie z tym przepisem wskazane w skardze obudowy urządzeń technicznych umiejscowione na dachu budynku jak i balustrada tarasu, winda, nie zaliczają się do wysokości budynku. Powyższe znajduje też potwierdzenie w decyzji o warunkach zabudowy, w której ustalono, że wysokość zabudowy liczona jest do najwyżej położonej części kalenicy lub attyki i nie wlicza się do niej urządzeń technicznych typu: szyby dźwigowe, klatki schodowe itd. W kwestii przewidzianej projektem budowy dwóch zjazdów z drogi publicznej ul. [...] podkreślenia wymaga, że nie tylko decyzja o warunkach zabudowy dopuściła taką możliwość, ale inwestor uzyskał wymagane prawem zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację tych zjazdów (tj. decyzja Burmistrza [...] z dnia [...].), a nadto sama koncepcja zjazdów została uzgodniona w dniu [...] r. z inspektorem ds. infrastruktury komunikacyjnej Urzędu Miejskiego w M. . Decyzja o warunkach zabudowy jest wiążąca dla organu architektoniczno-budowlanego, a żaden przepis prawa nie daje ani organowi ani Sądowi rozpatrującemu sprawę dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uprawnień do ingerowania w decyzję wydaną w zupełnie innym przedmiotowo postępowaniu. Decyzja o warunkach zabudowy, poprzedza i warunkuje wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jednak stanowi etap procedury inwestycyjnej, odrębny i niezależny od pozwolenia na budowę. Stąd też argumentację skarżącej kwestionującą legalność decyzji o warunkach zabudowy uznać należy za spóźnioną i bezprzedmiotową. Sąd nie mógł objąć kontrolą tej decyzji, gdyż nie mieściła się ona w granicach sprawy, której przedmiotem była sprawa pozwolenia na budowę. Analizując w kontekście stawianych zarzutów zgodność projektu budowlanego z obowiązującym prawem budowlanym i warunkami technicznymi należy przyznać rację organowi odwoławczemu, że analizowany projekt spełnia wymagania ustawy Prawo budowalne, rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie jak i rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Wbrew zarzutom skargi, do projektu załączono dokumentację geologiczno-inżynierską wraz z opinią geotechniczną, a w opisie projektu przedstawiono oddziaływanie inwestycji na okoliczne nieruchomości, w tym wpływ wykopu na sąsiednie obiekty budowlane jak i zaprojektowano zabezpieczenie dokonanego wykupu, wskazując także na dodatkowe czynności jakie należy wykonać przed przystąpieniem do robót ziemnych (tj. sporządzenie projektu robót geotechnicznych, monitorowanie i utrzymanie wód gruntowych poza obszarem działki budowlanej). W świetle art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do kontrolowania rozwiązań zawartych w projekcie architektoniczno-budowlanym, gdyż za rozwiązania te odpowiada autor projektu. Organ administracji nie może zatem ingerować w zawartość merytoryczną projektu. W orzecznictwie również przyjmuje się, że organ wydający pozwolenie na budowę nie posiada uprawnień do dokonania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w architektonicznym projekcie budowlanym, bowiem za to odpowiadają projektant i osoba sporządzająca projekt (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 lipca 2018 r., II SA/Po 389/18, czy wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 września 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 1275/16). Stąd zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia ekspertyzy głębokości wykopu na nieruchomości sąsiednie, nienałożenia obowiązku prowadzenia monitoringu poziomu wody, niesporządzenia opracowania dotyczącego zabezpieczenia ścian wykupi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Wbrew sugestiom skarżącej, brak było także podstaw do naniesienia na rzutach fundamentów odległości od granic nieruchomości jak i samych granic nieruchomości, sporządzenia ekspertyzy technicznej stanu istniejącego na nieruchomościach sąsiednich czy nałożenia na inwestora obowiązku zapewnienia nadzoru autorskiego. Również żądanie przedłożenia decyzji wodnoprawnej na odprowadzanie wody z wykopu nie znajduje oparcia w przepisach, skoro na mocy poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne działanie to nie mieściło się w katalogu spraw dla których wymagane było takie pozwolenie. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w weryfikacji analizy zacienienia i przesłaniania, której wyniki zostały zaakceptowane przez organy jako zgodne z wymogami przepisów § 13, § 57, § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Analiza wysokości przesłaniania i zacienienia wykazała, że odległość pomiędzy projektowanym budynkiem od istniejących budynków sąsiednich, w tym należącego do skarżącej, umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i zapewnia odpowiedni czas nasłonecznienia pokojów mieszkalnych, a więc nie występuje ponadnormatywne przesłanianie, czy niedopuszczalne prawem oddziaływanie na tereny znajdujące się w sąsiedztwie. Przedmiotowa analiza stanowiła główny materiał do oceny spełnienia wymogów technicznych wynikających z ww. rozporządzenia – zdaniem Sądu – została prawidłowo wykonana. Oddziaływanie związane z bryłą i formą budynku w zakresie przesłaniania i zacienienia zostało wystarczająco przedstawione w części opisowej oraz dokładnie zobrazowane w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu. Rysunek jest czytelny i zawiera legendę. Natomiast skarżąca kwestionując tak wykonaną w projekcie analizę nie przedstawiła żadnego opracowania, jak również nie powołała się na jakąkolwiek udokumentowaną obiektywną okoliczność, która mogłaby skutecznie podważyć jej rzetelność. Za okoliczność taką nie sposób w szczególności uznać pominięcia w analizie elementów obudowy urządzeń znajdujących się na dachu, gdyż jak słusznie zauważył organ, ze względu na ich odległość od krawędzi dachu, pozostają bez wpływu na zacienianie i przesłanianie. W przedmiocie zarzutu rażącego naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia szeregu stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej, w tym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Postanowienie to zostało doręczone inwestorowi w dniu 13 lipca 2017 r. Co prawda skorygowany projekt oraz dodatkowe dokumenty zostały przedłożone w organie dopiero w dniach 25 października 2017 r. i 12 marca 2018 r., jednakże nie sposób pominąć okoliczności, że na skutek złożenia przez inwestora wniosku w terminie otwartym do uzupełnienia nieprawidłowości, organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Nie bez znaczenia jest także fakt, że inwestor uzasadniając zawieszenie wyjaśnił, że uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jednakże od decyzji tej wniesiono odwołanie. W tych okolicznościach – zdaniem Sądu – nie sposób przyjąć, aby upływ terminu określonego w postanowieniu organu wzywającym inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego skutkować mogło odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Termin określony w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne nie ma bowiem charakteru ani terminu prekluzyjnego, po upływie którego uprawnienie podmiotu wygasa, ani też charakteru terminu ustawowego, po upływie którego dokonana czynność jest bezskuteczna. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że termin ten ma charakter procesowy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 45/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 907/09, orzeczenie dostępne w Internecie pod adresem www. orzecznia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że uzupełnienie dokumentacji w sposób określony w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., nawet po upływie terminu wskazanego w tym postanowieniu, nie może stanowić samodzielnej podstawy do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na tle badanej sprawy nie doszło zatem do zarzucanego skargą naruszenia przepisów postępowania, gdyż organ wyjaśnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności jak i należycie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, czyniąc w ten sposób zadość art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a. Zawiadomienie stron o wszczęciu postępowaniu wraz z informacją o możliwości wglądów do akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów również nie stanowi o uchybieniu prawa, lecz jest wyrazem poszanowania obowiązujących norm prawnych, tj. art. 61 § 1 i 4 oraz art. 10 k.p.a. Podstawę wszczęcia postępowania stanowił wniosek złożony przez inwestora o wydanie pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się m.in. na żądanie strony, zaś o wszczęciu należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Z kolei na mocy art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązkom tym w pełni sprostano. Podsumowując stwierdzić należy, że wszystkie zarzuty skargi okazały się chybione, gdyż zaskarżony akt zostały wydany przy poszanowaniu mających zastosowanie norm prawnych oraz uwzględnieniu wymaganych w toku postępowania administracyjnego reguł zawartych w k.p.a. Również Sąd, wychodząc z urzędu poza granice skargi, nie stwierdził takich uchybień, które skutkować miałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.