I OSK 2584/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Starosty [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 72/19 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wymierzenie Staroście [...] grzywny za niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2018 roku w sprawie III SAB/Łd 29/18 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 72/19 w zaskarżonej części i w tym zakresie skargę oddala; 2. odstępuje od zasądzenia od Starosty [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zwrotu kosztów postępowania sądowego za obie instancje. Wyrokiem z dnia 23 maja 2019 r. (sygn. akt III SA/Łd 72/19), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – po rozpoznaniu skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] o wymierzenie Staroście [...] grzywny za niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2018 r. w sprawie III SAB/Łd 29/18 - 1) wymierzył Staroście [...] grzywnę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych, 2) stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądził od Starosty [...] na rzecz [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania i 4) oddalił skargę w pozostałym zakresie. W motywach w/w wyroku Sąd wskazał, że [...] Sp. z o.o. w [...], pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. zwróciło się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o niezwłoczny odbiór z parkingu, należącej do Spółki przyczepki do przewozu łodzi oraz o zapłatę należności za jej parkowanie od dnia 8 sierpnia 2005 r. do dnia odbioru na zasadach określonych w ustawie - Prawo o ruchu drogowym. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], pismem z dnia 16 styczna 2015 r., przekazał powyższy wniosek Spółki Staroście [...] jako organowi właściwemu zaś w dniu 16 kwietnia 2018 r. Spółka [...] wniosła skargę na przewlekle prowadzenie postępowania przez Starostę [...]. Na skutek z kolei rozpoznania tej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2018 r. (sygn. akt III SA/Łd 29/18), jak przyjął to Sąd I instancji, stwierdził, że Starosta [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i zobowiązał go do wydania aktu, (cyt.) "rozstrzygającego wniosek strony skarżącej z 15 grudnia 2014 roku, w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem". Stwierdził też, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten uzyskał przymiot prawomocności w dniu 12 października 2018 r. a w dniu 5 listopada 2018 r. został wraz z aktami administracyjnymi doręczony organowi. Rozpoznając sprawę, Starosta [...], postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie w związku z wystąpieniem do sądu powszechnego o wydanie orzeczenia w sprawie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu. Pismem z dnia 7 grudnia 2018 r. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] wezwało organ do wykonania wyroku z dnia 8 sierpnia 2018 r., a następnie wystąpiło ze skargą na jego niewykonanie do Sądu. W skardze domagało się: 1) wymierzenia Staroście [...]grzywny w wysokości 40 000 zł, 2) ustalenia, że Starosta [...] w decyzji wydanej w trybie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie kosztów dozoru i wynagrodzenia za dozór zobowiązany będzie do zapłaty powyższych świadczeń wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty, 3) zasądzenia od Starosty [...] na rzecz skarżącej spółki sumy pieniężnej w wysokości 20 000 zł i 4) zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wnosił o jej oddalenie, podnosząc, że nie posiada żadnych dokumentów, powalających zweryfikować, w jakim trybie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, został usunięty pojazd, co do którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał go do wydania aktu ustalającego koszt dozoru i wynagrodzenia za dozór. Celem zrealizowania obowiązków, wynikających z art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, Starosta [...], w dniu 19 listopada 2018 r. złożył wniosek do sądu o orzeczenie przepadku przechowywanego przez skarżącą pojazdu, a którym to orzeczeniem - do dnia składania odpowiedzi na skargę - organ nie dysponował. Zdaniem przy tym Starosty [...], zgodnie z orzecznictwem, postępowanie w przedmiocie ustalenia kosztów dozoru mogło być wszczęte dopiero po zakończeniu postępowania w przedmiocie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz Powiatu. Wydając zaskarżony wyrok, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że przedmiotowa skarga, została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") i okazała się uzasadniona. Sąd wskazał w tym miejscu, że zasadniczą przesłanką do zastosowania powyższego przepisu i wymierzenia organowi grzywny jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku sądu uwzględniającego skargę strony na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jest to jednak postępowanie odrębne od postępowania w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania, gdyż w tym postępowaniu sąd ustala jak przebiegało postępowanie przed organem po wydaniu przez sąd wyroku w sprawie bezczynności (przewlekłości) i czy zachowanie organu wskazuje na jego niewykonanie. Przewidziana zatem w art. 154 § 1 p.p.s.a. grzywna stanowi sankcję za ignorowanie wyroku, a nie za bezczynność organu bowiem ta ostatnia okoliczność podlegała ocenie w sprawie wcześniejszej skargi (na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, Sąd Wojewódzki stwierdził, iż skoro (cyt.): "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 8 sierpnia 2018 r. na podstawie art. 149 p.p.s.a. zobowiązał Starostę [...] do wydania aktu, rozstrzygającego wniosek strony skarżącej z 15 grudnia 2014 roku o ustalenie kosztów dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem" a wyrok ten uzyskał przymiot prawomocności od dnia 12 października 2018 r. i w dniu 5 listopada 2018 r. wraz z aktami administracyjnymi został doręczony organowi to (cyt.): "Nie budzi zatem wątpliwości sądu, iż czyniąc zadość zobowiązaniu opisanemu w przywoływanym wyroku z dnia 8 sierpnia 2018 r. Starosta [...] powinien był załatwić sprawę w terminie 30 dni od dnia 5 listopada 2018 r. Z opisanego zobowiązania organ nie wywiązał się w powyższym terminie", gdyż w dniu 19 listopada 2018 r. złożył do Sądu Rejonowego w [...] wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu, za przechowywanie którego wynagrodzenia domaga się strona skarżąca. W związku z powyższym wnioskiem – jak wywodził Sąd - Starosta [...] zawiesił - na postawie art. 97 k.p.a. - postępowanie w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu, wprawdzie powołane postanowienie zostało wydane w ostatnim dniu terminu, przewidzianego na załatwienie sprawy, który wynikał z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ale nie było to rozstrzygniecie merytoryczne. Poza tym, jak nadmienił Sąd, co prawda do terminów na załatwienie sprawy, wyznaczonych przez sąd w wyrokach uwzględniających skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, nie wlicza się okresu zawieszenia postępowania, to jednak w sprawie o sygnaturze akt III SA/Łd 186/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 23 maja 2019 r., uznał, że nie było w tym przypadku podstaw do zawieszenia postępowania i uchylił postanowienie organu wydane w tym przedmiocie. Zatem – jak kontynuował Sąd - w tych okolicznościach sprawy nie budziło wątpliwości, że organ nie wywiązał się w sposób prawidłowy z obowiązku nałożonego wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Łd 29/18. Odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę, Sąd Wojewódzki podkreślił, że podniesione w niej argumenty nie mogły być uzasadnieniem nierespektowania prawomocnego wyroku przez organ, gdyż, (cyt.): " wyrokiem z tej samej daty w sprawie III SA/Łd 186/19 tutejszy sąd uznał zawieszenie prowadzonego przez organ postępowania za niezasadne". Wprawdzie przy tym – jak wyjaśnił Sąd I instancji - w orzecznictwie sądów administracyjnych, odniesieniu do kwestii, czy orzeczenie sądu powszechnego o przepadku na rzecz powiatu pojazdu usuniętego z drogi w trybie przepisów ustawy Prawo o ruchy drogowym jest warunkiem koniecznym do wydania orzeczenia o wynagrodzeniu i kosztach należnych przechowawcy, występują rozbieżności bo w części orzeczeń sądy administracyjne przyjmują wręcz, że orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu jest okolicznością warunkującą samą możliwość wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia dla przechowawcy, tym niemniej w innych orzeczeniach zostało zawarte stanowisko odmienne. Sprowadzało się zaś ono do poglądu, iż art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który nie uzależnia możliwości jego przyznania od uprzedniego orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu, jest samodzielną i kompletną podstawę do wypłaty wynagrodzenia dla przechowawcy. W rezultacie, w okolicznościach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę z jednej strony długość przekroczenia terminu załatwienia sprawy, wyznaczonego wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2018 r. i okoliczność, że organ do dnia wyrokowania nie wydał decyzji w przedmiocie wniosku o ustalenie wynagrodzenia za przechowywanie, a z drugiej wskazując na fakt, iż sytuacja ta spowodowana była błędnym przekonaniem organu, że warunkiem podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie jest orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 1.000 zł była adekwatną sankcją za niewykonanie powyższego wyroku. Z tych samych przyczyn stwierdził również, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się zaś do wniosku skarżącej o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej z art. 154 § 7 p.p.s.a, Sąd zauważył, że nie stwierdził potrzeby jego uwzględnienia i w związku z tym - w tej części - skargę oddalił. Ponadto oddalenie skargi odnosiło się również do żądania ustalenia, że Starosta [...] w decyzji wydanej w trybie art. 102 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie kosztów dozoru i wynagrodzenia za dozór zobowiązany będzie do zapłaty tych świadczeń wraz z odsetkami za opóźnienie. Tego rodzaju rozstrzygnięcie – jak wyjaśnił Sąd I instancji – wykraczało bowiem poza przyznane przez ustawodawcę sądowi administracyjnemu kompetencje. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w pkt 1-3, Starosta [...] zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjne w Łodzi - na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) art. 133 § 1 p.p.s.a - polegające na przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia takich faktów, które nie wynikają z akt postępowania, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i w konsekwencji miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie, iż: a) organ nie był uprawniony do zawieszenia postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga na przewlekłość, ponieważ wyrok zapadły w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 186/19 z dnia 23 maja 2019 r. przesądził, iż nie ma podstaw do zawieszenia postępowania do czasu orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu, podczas gdy wyrok ten nie mógł zostać uwzględniony przez organ, b) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2018 r. (sygn. akt III SAB/Łd 29/18) zobowiązał Starostę [...]do wydania aktu rozstrzygającego merytorycznie wniosek [...] sp. z o.o. z dnia 15 grudnia 2014 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem, gdy tymczasem taki wniosek nie wynika z treści orzeczenia, 2) art. 153 p.p.s.a.- poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż Starosta [...] został związany oceną prawną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w zakresie wykładni art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, ze zm.), dalej u.p.e.a., w związku z art. 130a ust 10f ustawy - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.) – podczas, gdy wyrok III SA/Łd 186/19 nie mógł sformułować takiej oceny, zaś wyrok III SAB/Łd 29/18 nie zawiera oceny prawnej, której zignorowanie można być zarzucić organowi, 3) art. 154 § 1, 2 i 6 p.p.s.a.- poprzez ich nieuprawnione zastosowanie - uwzględnienie skargi i stwierdzenie zaistnienia bezczynności oraz nałożenie grzywny na organ, w sytuacji gdy takie rozstrzygniecie jest dozwolone jedynie w sytuacji, gdy organ administracji nie wykonał wyroku, która to okoliczność w realiach niniejszej sprawy nie zachodzi. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący Starosta [...] wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi [...] sp. z o.o., ewentualnie o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania - wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. Ponadto oświadczył, że zrzeka się prawa do przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wnosiło o jej oddalenie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjne a które okazały się uzasadnione. Zarzuty te zostały oparte na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu przepisów postępowania w postaci: art. 133 § 1, art. 153 oraz art. 154 § 1, 2 i 6 p.p.s.a., a które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa sprawa dotyczyła skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] o wymierzenie Staroście [...] grzywny za niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2018 r. (sygn. akt III SAB/Łd 29/18), w której strona skarżąca żądała: 1) wymierzenia Staroście [...] grzywny w wysokości 40 000 zł, 2) ustalenia, że Starosta [...] w decyzji wydanej w trybie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie kosztów dozoru i wynagrodzenia za dozór zobowiązany będzie do zapłaty powyższych świadczeń wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 11 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty, 3) zasądzenia od Starosty [...] na rzecz skarżącej spółki sumy pieniężnej w wysokości 20 000 zł i 4) zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W zaskarżonej skargą kasacyjną części wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił w części powyższą skargę poprzez: wymierzenie Staroście [...] grzywny w kwocie 1.000 złotych (pkt 1 wyroku), stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku) i zasądzenie od Starosty [...] na rzecz [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] zwrotu kosztów postępowania (pkt 3 wyroku). Wydając powyższy wyrok, Sąd Wojewódzki przytoczył treść art. 154 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Ponadto wskazał, iż po myśli art. 154 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśniając zaś omawianą regulację prawną Sąd Wojewódzki stwierdził, iż zasadniczą przesłanką do jej zastosowania jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku sądu uwzględniającego skargę strony na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jest to zatem postępowanie odrębne od postępowania w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania, gdyż w tym postępowaniu sąd ustala przebieg postępowania przed organem już po wydaniu przez sąd wyroku w sprawie bezczynności (przewlekłości) a zatem bada, czy zachowanie organu wskazuje na jego niewykonanie i z tym stanowiskiem należy się w pełni zgodzić. Istotne jest jednak to, że powyższe stanowisko prowadzi do wniosku, że w postępowaniu, prowadzonym na skutek skargi, wniesionej w trybie art. 154 p.p.s.a., rozstrzygające znaczenie ma treść wyroku, wydanego w sprawie na bezczynność organu (przewlekłość postępowania). Odnosząc powyższe do stanu rozpoznawanej sprawy, wyjaśnić zatem trzeba, że – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – Sąd Wojewódzki uznał, iż w wyroku z dnia 8 sierpnia 2018 r. (sygn. akt III SA/Łd 29/18), wydanym w sprawie na bezczynność organu (art. 149 p.p.s.a.), Sąd (cyt.): " zobowiązał Starostę [...] do wydania aktu, rozstrzygającego wniosek strony skarżącej z 15 grudnia 2014 roku o ustalenie kosztów dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem" a zatem nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, iż (cyt. ): "czyniąc zadość zobowiązaniu opisanemu w przywoływanym wyroku z dnia 8 sierpnia 2018 r. Starosta [...] powinien był załatwić sprawę w terminie 30 dni od dnia 5 listopada 2018 r." Tymczasem, jak słusznie zauważa skarżący kasacyjnie organ, taki wniosek nie wynika z treści sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2018 r. (sygn. akt III SAB/Łd 29/18). W wyroku tym bowiem Sąd zobowiązał Starostę [...], ale do wydania aktu (cyt.): "w sprawie wniosku z dnia 15 grudnia 2014 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem. Jest zaś istotna różnica pomiędzy aktem czy orzeczeniem "rozstrzygającym merytorycznie wniosek strony" a aktem "w sprawie wniosku strony". To ostatnie sformułowanie ma bowiem zdecydowanie charakter bardzo ogólny przez co umożliwia organowi wydanie różnych aktów prawnych. Spełnienie zaś tego zobowiązania przez organ polega na wydaniu aktu, po pierwsze, w odpowiednim terminie (w ciągu 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem) i po drugie, wymagane jest by akt ten był wydany w postępowaniu wywołanym wnioskiem strony (wnioskiem z dnia 15 grudnia 2014 r. wniesionym przez [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...]). Przypomnieć zaś w tym miejscu należy, że w dniu [...] grudnia 2018 r. (to jest w ostatnim dniu w/w 30-dniowego terminu) Starosta wydał postanowienie nr [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., motywując swoje stanowisko tym, że w dniu 19 listopada 2018 r. wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w [...] o orzeczenie przepadku pojazdu objętego dozorem uczestniczki postępowania, gdyż – zdaniem organu – przedmiotowe postępowanie administracyjne było uzależnione do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny wskazanego wyżej zagadnienia wstępnego. Terminów przewidzianych na załatwienie sprawy, wyznaczonych przez sąd w wyrokach uwzględniających skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, nie wlicza się przy tym do okresu zawieszenia postępowania. Jak z powyższego zatem wynika, skoro Sąd Wojewódzki, oparł zaskarżony wyrok na faktach i dowodach nie znajdujących potwierdzenia w aktach niniejszej sprawy, to należało uznać, iż tym samym naruszył w sposób istotny art. 133 § 1 p.p.s.a. ( vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 lutego 2019 r. sygn. I OSK 386/17, LEX nr 2628777 i z dnia 4 marca 2019 r. sygn. II OSK 3531/18, LEX nr 263616 oraz z dnia 31 maja 2019 r. sygn. I OSK 3761/18, LEX nr 2682441). Zauważyć też trzeba, że sprawa ze skargi na bezczynność Starosty [...] nie dotyczyła jej meritum a zatem brak było podstaw by w tamtym postępowaniu Sąd dokonywał wykładni prawa materialnego. Z tego też powodu Sąd ograniczył się w wyroku z dnia 8 sierpnia 2018 r. jedynie do ogólnego stwierdzenia, iż pomimo wątpliwości interpretacyjnych oraz trudności oceny stosowania przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zakresie temporalnym, właściwym dla żądania zwrotu kosztów dozorcy i dozoru pojazdu jest tryb administracyjny (art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Nie można było zatem w tym przypadku mówić o związaniu – w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. – (co wydaje się sugerować obecnie Sąd Wojewódzki, chociaż tego przepisu nie wymienia), zwłaszcza, że – po myśli tego przepisu - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą "w sprawie" ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Obie zaś sprawy, chociaż wprawdzie dotyczyły tego samego stanu faktycznego, były jednak sprawami różnymi. Okoliczność zaś, że wyrokiem z dnia 23 maja 2019 r. (sygn. akt III SA/Łd 1896/19) - a więc wyrokiem z tej samej daty co zaskarżony wyrok - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. o zawieszeniu postępowania wraz z postanowieniem organu I instancji, nie mogło mieć znaczenia w rozpoznawanym stanie faktycznym. Skoro bowiem wyrok w sprawie dotyczącej zawieszenia postępowania został wydany w tym samym dniu, co wyrok zaskarżony, to nie można było z faktu uchylenia przez Sąd Wojewódzki postanowień, wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania, wywodzić negatywnych dla organu skutków, zwłaszcza w sytuacji, gdy orzecznictwo sądowoadministarcyjne w tej materii nie było jednolite. Organ nie miał bowiem w takiej sytuacji żadnej możliwości by po uchyleniu w/w postanowień a przed wydaniem zaskarżonego wyroku w jakikolwiek sposób spowodować by wniosek z dnia 15 grudnia 2014 r. został rozpoznany merytorycznie. Z tych względów należało uznać, iż skoro w dniu 5 grudnia 2018 r., to jest jeszcze w terminie, określonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2018 r. (sygn. akt III SA/Łd 29/18), Starosta [...] wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, czyli postępowania z wniosku [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...], wniesionego w dniu 15 grudnia 2014 r., to tym samym organ wykonał zobowiązanie nałożone nań wspomnianym wyżej wyrokiem. Okoliczność ta zaś prowadzi do wniosku, że skarga, wniesiona przez uczestnika postępowania do Sądu Wojewódzkiego była nieuzasadniona także w części zaskarżonej skargą kasacyjną, czyli w tym zakresie, w którym nakładała na organ grzywnę, orzekała o charakterze bezczynności i zasądzała od organu na w/w Przedsiębiorstwa zwrot kosztów postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 188 w zw. z art. 193 w zw. z art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na art. 207 § 2 p.p.s.a. mając na uwadze szczególny charakter sprawy.