II GSK 1261/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 73/19 w sprawie ze skargi W.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 maja 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę W.J. (dalej: Skarżący), na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: SKO), z dnia [...] grudnia 2018r., wydanej w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że: Po przeprowadzeniu kontroli, w dniu [...] sierpnia 2018 r. i ustaleniu przypadków wysadzania i zabierania pasażerów na przystankach nieujętych w obowiązującym rozkładzie jazdy (przy realizacji kursu w ramach linii regularnej Zamość - Hrubieszów z godz. 11.05), świadczących o naruszeniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. 2017 poz. 2200 ze zm., dalej: u.t.d.) i wydanego przewoźnikowi zezwolenia, Marszałek Województwa Lubelskiego nałożył na Skarżącego administracyjną karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Stwierdzone nieprawidłowości udokumentowano protokołem z kontroli. Kierowca autobusu nie podpisał protokołu. SKO, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2018 r., wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. SKO podzielając ustalenia dokonane przez organ I instancji wyjaśniło, że zgodnie z art. 93 ust. 1 u.t.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.p., nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Według art. 18b ust. 1 pkt 3 u.t..d., przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według zasad, które stanowią m.in., iż wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy. W myśl art. 18b ust. 2 pkt 3 i 5 w/w ustawy, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy i naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Przepis art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d. nakazuje wykonywanie transportu drogowego osób zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, do których to warunków zaliczyć należy realizowanie kursów o określonych godzinach odjazdu i przyjazdu, na przystanki wymienione w rozkładzie jazdy, a tym samym określonej trasy przejazdu oraz realizowanie wysiadania i wsiadania pasażerów na określonych w rozkładzie jazdy przystankach. Jako miejsca do zatrzymywania się pojazdu przy realizacji kursu należy traktować jedynie te, które wymienione sią w rozkładzie jazdy. Wobec ustalenia przypadków wysadzania i zabierania pasażerów na przystankach nieujętych w obowiązującym rozkładzie jazdy, SKO uznało za zasadne nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. zgodnie z art. 92 a ust. 6 i zał. nr 3 poz.2.2.3 u.t.d. Po rozpoznaniu skargi, Sąd I instancji wyrokiem z dnia 28 maja 2019r. oddalił skargę złożoną przez Skarżącego, uznając że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przytaczając brzmienie art. 18b ust. 1 u.t.d. i art. 18 b ust. 2 u.t.d. uznał, że nie budzi większych wątpliwości, że w świetle ustaleń podczas kontroli kursu w ramach linii regularnej Zamość - Hrubieszów (udokumentowanych protokółem kontroli) naruszono warunki wykonywania przewozu drogowego osób. Kierowca pojazdu, R.Z., o godz. 1121 w miejscowości Karp wysadził pasażera w miejscu niebędącym przystankiem. Natomiast o godz. 1137, kierowca zatrzymał pojazd w miejscowości Horyszów i wysadził 3 pasażerów w miejscu, które nie było przystankiem. Ponadto o godz. 1156 w miejscowości Brodzica zatrzymał pojazd w celu zabrania jednego pasażera, z miejsca niebędącego przystankiem. Uznał, za okoliczność bez znaczenia to, że kierujący pojazdem po zakończeniu kontroli nie podpisał protokołu. Dokument ten opatrzono bowiem adnotacją poczynioną przez kontrolerów, że kierowca odmówił podpisania protokołu z powodu "nieznajomości artykułów". Wskazał, że protokół kontroli z powodu braku podpisu kierowcy, nie stracił waloru dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 § 1 k.p.a. Skarżący nie przedstawił natomiast dowodów przemawiających przeciwko treści tego dokumentu i wynikających z niego powyższych ustaleń faktycznych. Uznał, że skoro kierowca miał prawo odmówić podpisania protokołu (art. 74 ust. 2 u.t.d.), a fakt ten odnotowano w protokole kontroli, a Skarżący pomimo przysługujących mu uprawnień nie zgłosił zastrzeżeń w kwestii ustaleń faktycznych (art.74 ust. 4 u.t.d.), to nie ma uzasadnionych podstaw do negowania wartości tego dowodu. Wskazał również, że uprzedzenie kierowcy o zamiarze przeprowadzenia kontroli, nie było czynnością konieczną, zarówno w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak i ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2018 poz. 646 z ze zm., dalej: prawo przedsiębiorców), określającej zasady i tryb kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorców. Kontrola ta jest przeprowadzana na zasadach określonych w ustawie, chyba że zasady i tryb kontroli wynikają z ratyfikowanych umów międzynarodowych albo bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej - art. 45 ust. 1 prawa przedsiębiorców. Z art. 45 ust. 2 i ust. 3 prawa przedsiębiorców wynika natomiast, że do kontroli działalności gospodarczej, w tym zakresu przedmiotowego kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy oraz organów upoważnionych do jej przeprowadzenia, stosuje się przepisy odrębne. Do odrębnych przepisów należy zaliczyć uregulowania zawarte w ustawie o transporcie drogowym, a te określają, że organy udzielające zezwolenia, są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy nie tylko w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania dokumentów, czyli zezwoleń i licencji (art. 84 ust. 1 u.t.d.). Organy te, w zakresie krajowego transportu drogowego osób, są również uprawnione na obszarze ich właściwości miejscowej, do kontroli przewozu (art. 84 ust. 4 u.t.d.) oraz do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87 oraz warunków w nich określonych do których uprawnieni są upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.t.d., w odniesieniu do przewozów regularnych (art. 89 ust.1 pkt 7 u.t.d.). Natomiast wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej (art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f u.t.d.). Wskazał, że kontrolę wykonywania przewozu drogowego pasażerów i badanie prawidłowości realizowanego kursu w dniu [...] sierpnia 2018 r. wykonały upoważnione do tego osoby, przez Marszałka Województwa Lubelskiego. Oznacza to, że protokół z kontroli był pełnowartościowym dowodem, jak też i to, że w tych okolicznościach niezasadny był zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 46 ust. 3 prawa przedsiębiorców określającego, że dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów ustawy lub z naruszeniem innych przepisów prawa, w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym. Za bezpodstawny uznał również zarzut naruszenia art. 89a ust. 4 u.t.d. Przepis ten bowiem stanowi, że upoważnieni pracownicy organu wydającego zezwolenia na przewozy regularne lub regularne specjalne dokonują kontroli dokumentów na warunkach i w trybie określonych w ustawie, a kontroli kursu w dniu [...] sierpnia 2018 r. dokonano zgodnie z obowiązującymi z tym zakresie zasadami. Natomiast przepis art. 89 b ust. 1 wprowadzający zasadę, że kontrolujący w pierwszej kolejności mają obowiązek okazać legitymacje służbowe oraz upoważnienia do przeprowadzenia kontroli powinien być odczytywany w ten sposób, że kontrolującym nie wolno wsiadać do autobusu i dokonywać niejawnej kontroli bez uprzedzenia o tym kierowcy. Uprzednie zawiadomienie o prowadzeniu kontroli mogłoby niweczyć cel legalnie podejmowanych czynności kontrolnych. Uznał więc, ze stanowisko, że kontrolowany musi mieć świadomość, że bierze udział w określonego rodzaju kontroli było więc nieusprawiedliwione, jak i to, że przedmiotowa kontrola została dokonana bez umocowania w przepisach prawa, w sprzeczności z zasadą praworządności. Organ dokonał bowiem legalnych czynności kontrolnych, na podstawie obowiązujących przepisów prawa i w konsekwencji (stosownie do poczynionych ustaleń faktycznych, których Skarżąca nie zakwestionowała i nie przedstawiła dowodów świadczących o braku naruszenia warunków zezwolenia na wykonywanie przewozu osób), zastosował sankcję administracyjną orzekając o karze pieniężnej, na podstawie lp. 2.2.3 załącznika nr 3 u.t.d.. Zdaniem Sądu I instancji, stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ odwoławczy w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasad określonych w przepisach art. 7, art. 77 i 80 k.p.a. Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją, przeprowadzono bez naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. (i zasady prowadzenia tego postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej). Motywy rozstrzygnięcia wydanego przez organ odwoławczy były sformułowane jasno i w zgodzie z wymaganiami określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślił również, że nie wystąpiły w sprawie okoliczności świadczące o tym, że Skarżący nie powinien ponosić odpowiedzialności za działania kierowcy. Rzeczą przewoźnika był właściwy dobór kierowców i w nawiązaniu do zarzutu, co do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d, wyjaśnił, że przepis ten odnosi się do nie wszczynania postępowania, w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Z akt sprawy nie wynikało natomiast, aby Skarżący podjął wszelkie dostępne mu środki i działania w celu zdyscyplinowania pracy kierowcy, na przykład poprzez zorganizowanie szkoleń, czy też wprowadzenia rozwiązań organizacyjnych umożliwiających efektywny nadzór nad wykonywaniem pracy przez kierowcę. Skarżący nie wykazał więc, że nie miał wpływu na powstanie ujawnionych w trakcie kontroli nieprawidłowości oraz, że wystąpiły one wskutek zdarzeń i okoliczności, których przewoźnik nie mógł przewidzieć. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucając: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy to jest naruszenie: A. art. 89b ust. 1, 2 i 3 u.t.d., w zw. z art. 46 ust. 3 prawa przedsiębiorców, przez niezastosowanie, polegające na przyjęciu, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy w sytuacji, gdy kontrolę przeprowadzono bez uprzedniego okazania legitymacji służbowej, pouczenia o prawach i obowiązkach oraz bez jakiejkolwiek wiedzy kontrolowanego kierowcy, B. art. 89a ust. 4 u.t.d., w zw. z art. 46 ust. 3 prawa przedsiębiorców, przez niezastosowanie, polegające na przyjęciu, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy pomimo, iż kontroli dokonały osoby nie mające uprawnień, bowiem pracownicy Marszałka Województwa mają prawo wyłącznie do kontroli dokumentów, a nie do kontroli polegającej na obserwacji przebiegu trasy pojazdu jako pasażer incognito, C. art. 84 ust. 4 i art. 89 ust. 1 pkt. 7 u.t.d., przez przyjęcie, że pracownicy Marszałka Województwa są uprawnieni do kontroli, w zakresie przewozu drogowego, w sytuacji gdy osoby te mają prawo do kontrolowania wyłącznie dokumentów, D. art. 18b ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 18b ust. 2 pkt. 3 u.t.d., przez niewłaściwe zastosowanie, poprzez utrzymanie w mocy decyzji, w przedmiocie kary, pomimo braku wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w szczególności ustalenia okoliczności dotyczących zarzucanych naruszeń, E. art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d., przez zaniechanie dokonania pełnej oceny wszelkich okoliczności i dowodów. II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy to jest naruszenie: A. art. 7, 77, 80 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy w poczet materiału dowodowego wchodzi wyłącznie niepodpisany protokół kontroli oraz bez wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w szczególności ustalenia okoliczności dotyczących zarzucanych naruszeń. Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, oraz zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie była uzasadniona. Rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają podnoszone zarzuty naruszenia prawa materialnego, bowiem ich ocena pozwala w konsekwencji określić konieczny zakres ustaleń w ramach postępowania dowodowego, co ma wpływ na ocenę prawidłowości przeprowadzonego postępowania w zakresie poczynionych ustaleń, a tym samym zasadności zarzutów prawa procesowego. Sformułowane zarzuty określone w punkcie I.A – C, dotyczą istoty kontroli, a więc prawidłowości jej rozpoczęcia i przeprowadzenia, przez nieupoważnione do tej kontroli, zdaniem Skarżącego, osoby. Zgodnie z art. 45 ust. 1 prawa przedsiębiorców, kontrola jest przeprowadzana na zasadach określonych w ustawie, chyba że zasady i tryb kontroli wynikają z ratyfikowanych umów międzynarodowych, albo bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej). Natomiast z art. 45 ust. 2 i ust. 3 prawa przedsiębiorców wynika, że do kontroli działalności gospodarczej, w tym zakresu przedmiotowego kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy oraz organów upoważnionych do jej przeprowadzenia, stosuje się odrębne przepisy. Do przepisów odrębnych należą uregulowania zawarte w ustawie o transporcie drogowym. Natomiast przepisy ustawy o transporcie drogowym określają, że organy udzielające zezwolenia, są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania warunków i wymogów, będących podstawą do wydania dokumentów - czyli zezwoleń i licencji (art. 84 ust. 1 u.t.d.). Są również uprawnione, na obszarze ich właściwości miejscowej, do kontroli prawidłowości pobierania opłat i przestrzegania przepisów prawa miejscowego (art. 84 ust. 4 u.t.d.), a także kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 2 a, oraz warunków w nich określonych. Do kontroli tej uprawnieni są upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.t.d. w odniesieniu do przewozów regularnych (art. 89 ust.1 pkt 7 u.t.d.). Nie ulega natomiast wątpliwości, iż kontroli dokonali pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa Lubelskiego, bo to Marszałek Województwa Lubelskiego wydał zezwolenie Skarżącemu, a więc podmioty wskazane w treści art. 89 ust. 1 pkt 7 u.t.d., który byli umocowani nie tylko do kontroli dokumentów o których mowa w art. 87 u.t.d., ale również do kontroli warunków w nich określonych, co wynika jasno z art. 89 ust. 1 pkt 7 u.t.d. Kontroli dokonał więc organ uprawniony z art. 84 u.t.d. i w jej ramach ustalał fakty potwierdzające spełnienie wymogów przez przewoźnika dających podstawę do wydania dokumentów uprawniających do wykonywania przewozu. Na tej podstawie stwierdzono naruszenie prawa, które polegało na zatrzymywaniu się pojazdu poza ustalonymi miejscami, czyli przystankami. Te okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do nałożenia kary. Skarżący natomiast niezasadnie wiąże treść art. 89 ust. 1 z art. 89a ust. 4 u.t.d. i wywodzi z tego błędny wniosek, że kontroli dokonano z naruszeniem prawa, ponieważ kierowcę autobusu kontrolowali pracownicy, którzy byli upoważnieni tylko do kontroli dokumentów związanych z wykonywanym przewozem. Jednakże w rozumowaniu Skarżącego brak jest rozróżnienia kontroli przedsiębiorcy od kontroli kierowcy, którym posługuje się przedsiębiorca, co skutkowało sformułowaniem niezasadnych zarzutów w tym względzie. Kontrola przedsiębiorcy na podstawie art. 84 u.t.d. jest bowiem prowadzona w zakresie spełnienia wymogów uprawniających do posiadania stosownego uprawnienia potwierdzonego dokumentem licencji, zezwolenia lub zaświadczenia. Dotyczy ona wszystkich wymogów, zatem i sposobu realizacji przewozu, w tym przestrzegania miejsc i godzin odjazdu pojazdów z przystanku. Natomiast treść art. 89a ust. 4 u.t.d. jest regulacją, która daje ustawowe umocowanie do ingerencji w wolność osoby trzeciej w stosunku do przedsiębiorcy, a więc kierowcy, który w jego imieniu wykonuje przewóz. Zatem ten przepis ma zastosowanie jako podstawa do wydania dokumentów, które ma posiadać kierowca w pojeździe związanych z wykonywanym przewozem (wyrok NSA z dnia 25 października 2016r. II GSK 2390/15) Tak więc za niezasadne należy uznać twierdzenia Skarżącego, co do wadliwości prowadzonej kontroli, która była podstawą nałożenia kary. Natomiast konsekwencją kontroli i ujawnienia naruszenia warunków zezwolenia było nałożenie. kary. Z powyższych więc względów za niezasadne uznać należało zarzuty określone w punkcie I. A – C. Niezasadny okazał się również zarzuty naruszenia prawa materialnego określony w punkcie I.D, to jest naruszenia art. 18b ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 18b ust. 2 pkt. 3 u.t.d., jak również określony w punkcie I.E, to jest naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. Skarżący bowiem nie uzasadnił zarzutu określonego w punkcie I.D, wskazując jedynie, iż przepisy te zostały niewłaściwie zastosowane, poprzez utrzymanie w mocy decyzji w przedmiocie kary, pomimo niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym okoliczności dotyczących zarzucanych naruszeń. W uzasadnieniu natomiast wskazał, iż incydentalne jednorazowe zatrzymanie, wysadzenie czy zabranie pasażera nie powinno być traktowane jako naruszenie powyższych przepisów. Skarżący na poparcie swojego twierdzenia nie przestawił żadnej argumentacji, a jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, naruszenie określonych w zezwoleniu warunków, w okresie krótkiego czasu, nastąpiło trzykrotnie. W skardze kasacyjnej zabrakło również argumentacji, co do zarzutu określonego w punkcie I. E, to jest naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. Skarżący ograniczył się jedynie do wskazania zwyczajów dotyczących przewozów regularnych na trasie Zamość – Hrubieszów i związanych z tymi okolicznościami. Nie ulega natomiast kwestii, iż wykazanie przesłanek zwalniających od odpowiedzialności na podstawie powyższego przepisu obciąża Skarżącego. Dodać również należy, iż powyższe zarzuty zawierają w sobie zarzuty odnoszące się do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, bez wskazania stosownych przepisów postępowania, które zdaniem Skarżącego zostały naruszone. Natomiast nie można w sposób skuteczny formułować zarzutu nietrafnego zastosowania normy prawa materialnego, w sytuacji gdy z uzasadnienia skargi wynika, że Skarżący zarzuca wadliwie ustalenie okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania, jakie normy postępowania zostały naruszone przez Sąd w procesie kontroli legalności decyzji" (wyrok NSA z dnia 14.10.2004 r., sygn. FSK 568/04 - niepubl., wyrok NSA z 13 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 246/04; wyrok NSA z 4 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 291/04). Niezasadny okazał się również zarzuty naruszenia prawa procesowego określone w punkcie II.A. Kontroli bowiem dokonał organ uprawniony z art. 84 u.t.d. i w jej ramach ustalał fakty potwierdzające spełnienie wymogów przez przewoźnika dających podstawę do wydania dokumentów uprawniających do wykonywania przewozu. Na tej podstawie stwierdzono naruszenie prawa, które polegało na zatrzymywaniu się pojazdu poza ustalonymi miejscami, czyli przystankami. Te okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do nałożenia kary. Podkreślić należy, że kierujący pojazdem po zakończeniu kontroli nie podpisał protokołu. W dokumencie sporządzono adnotację, że kierowca odmówił podpisania protokołu z powodu "nieznajomości artykułów" (art. 74 ust. 2 u.t.d.). Jednakże protokół kontroli z powodu braku podpisu kierowcy nie stracił waloru dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 § 1 k.p.a. Skarżący natomiast nie zgłosił zastrzeżeń, co do ustaleń faktycznych, nie przedstawił również dowodów przemawiających przeciwko treści tego dokumentu i wynikających z niego powyższych ustaleń faktycznych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.