IV SAB/Po 78/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi S. A. I. Sp. z o.o. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku S. A. I. Sp. z o.o. z siedzibą w S. z dnia [...] października 2018r., 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej S. A. I. Sp. z o.o. z siedzibą w S. [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNENIE Spółka S. A. I. Sp. z o.o. z siedzibą w S. pismem z 05 października 2018r. wystąpiła do Burmistrza Miasta z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z 6 września 2001r. zwróciła się o przesłanie wszelkich dokumentów, protokołów, notatek dotyczących czynności konserwacyjnych i naprawczych z lat 2008 - 2018 dotyczących drogi oznaczonej jako działka nr [...] położonej we wsi O.. Burmistrz w odpowiedzi z 24 października 2018r. poinformował, że wszelkie prace konserwacyjne i naprawcze na drodze gminnej oznaczonej jako działka nr [...] w miejscowości O. w latach 2012 – 2018 były wykonywane na bieżąco w ramach bezpośredniego zgłoszenia przez sołtysa sołectwa O. . Jednocześnie Burmistrz poinformował, że droga oznaczona jako działka nr [...] stanowi własność Gminy T. i prowadzi wyłącznie do budynków gospodarczych wnioskodawcy oraz przyległych pól. Remonty dróg gminnych prowadzone są w pierwszej kolejności na głównych ciągach komunikacyjnych i na drogach prowadzących bezpośrednio do zamieszkałych posesji. Spółka pismem z 25 października 2018r. ponownie zwróciła się o przesłanie wszelkich dokumentów, protokołów, notatek dotyczących czynność konserwacyjnych i naprawczych z lat 2008 – 2018 dotyczących drogi oznaczonej na działkach [...] we wsi O.. W dniu 8 lutego 2019r. Spółka S. o. w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność organu w sprawie załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wobec braku udzielenia tej informacji ze strony Burmistrza Miasta poprzez nieudostępnienie dokumentów, protokołów, notatek dotyczących czynności konserwacyjnych i naprawczych z lat 2008 – 2018 drogi oznaczonej na działkach nr [...] położonej we wsi O.. Spółka zarzuciła naruszenie 1. art. 35 § 1 -3 K.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy do dnia 5 października 2018r. pomimo że sprawa nie wymagała przeprowadzenia dowodów i powinna być załatwiona niezwłocznie, 2. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018rj. poz. 1330) poprzez niezałatwienie sprawy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz niepowiadomienie skarżącej o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim organ udostępni informację, 3. art. 16 ust. 1 w zw. z 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018r. poz. 1330) poprzez niepowiadomienie skarżącej o przyczynach nieudostępnienia informacji publicznej w zawnioskowanej formie oraz niewydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. W związku z powyższym, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. oraz art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. Spółka wniosła o: 1. zobowiązanie Burmistrza Miasta do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 05.10.2018r. poprzez udostępnienie wszelkich dokumentów, protokołów, notatek dotyczących czynności konserwacyjnych i naprawczych z lat 2008-2018 dotyczących drogi oznaczonej jako działka nr [...], położonej we wsi O. w gminie T., 2. stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta miała miejsce z rażącym naruszenie prawa, 3. wymierzenie Burmistrzowi Miasta grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. 4. przyznanie od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej sumy pieniężnej stanowiącej połowę maksymalnej wysokości grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., 5. przeprowadzenie dowodów z dokumentów stanowiących załączniki do niniejszej skargi, 6. zasądzenie od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów opłaty skarbowej w kwocie [...]zł. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Burmistrza Gminy T. wniosła o oddalenie skargi i rozstrzygnięcie o koszach postępowania. Organ wniesioną skargę na bezczynność uznał za niezasadną. Wyjaśnił, że – jak podał w piśmie z 24 października 2018r. – wszelkie prace konserwacyjne i naprawcze drogi były wykonywane na bieżąca w ramach bezpośredniego zgłoszenia przez sołtysa sołectwa O.. Nadto organ wskazał, że z czynności tych nie sporządzano dokumentów, protokołów czy notatek. Z tego jedynie względu dokumenty te nie zostały wysłane wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., zwanej dalej "u.d.i.p."), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność Burmistrza w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej Spółki z 05 października 2018r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie dokumentów, protokołów, notatek dotyczących czynności konserwacyjnych i naprawczych z lat 2008 – 2018 drogi oznaczonej na działkach nr [...] położonej we wsi O.. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Rozpoznanie przez organ sprawy, w której złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia wniosku strony. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest zatem ustalenie czy żądanie udostępnienia dokumentów, protokołów i notatek są informacją publiczną, a z drugiej strony czy Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest bowiem zbadanie w pierwszej kolejności, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada bowiem na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy jakim podlega skarga na bezczynność organu, należało przede wszystkim wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpiła skarżąca Spółka stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, a podmiot do którego o udzielenie informacji się zwrócił jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Bezspornym w niniejszej sprawie pozostaje, że Burmistrz Miasta jest organem władzy publicznej obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nadto obowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej, jeżeli jest w posiadaniu takiej informacji (ust. 3). Przechodząc do analizy aspektu przedmiotowego rozpoznawanej sprawy – tj. do oceny, czy informacje żądane przez Spółkę stanowią informację publiczną, podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy o dostępie od informacji publicznej – należy wyjść od stwierdzenia, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Tryb udostępniania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 Konstytucji). Podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji uregulowane zostały w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zawarto definicję legalną "informacji publicznej", przez którą należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". W przepisach z kolei brak jest legalnej definicji "sprawy publicznej". Sięgając do potocznego rozumienia tego pojęcia, przyjąć należy, że chodzi tu odniesienia się do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich ogólnych, społecznych i nieprywatnych mogących interesować ogół obywateli. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Mając na uwadze treść przywołanych powyżej przepisów przyjąć należy, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jest nią przykładowo informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych wytworzonych przez organy władzy publicznej w ramach ich działalności, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 a) u.d.i.p.). Przy czym dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). W pojęciu informacji publicznej zasadniczo mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Wobec powyższego za informację publiczną należy uznać każdą informację o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów w zakresie wykonywanych zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym lub komunalnym. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne, a także wytworzoną przez inne podmioty wykonujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, wszystkie i następne dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06, WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 221/04 oraz postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 36/08). Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Wobec powyższego informację publiczną stanowią dokumenty, protokoły, czy notatki wytworzone przez organ w związku z jego działalnością, zwłaszcza, gdy dotyczą mienia należącego do gminy. Informację publiczną stanowią zatem dokumenty, o których udostępnienie zwróciła się skarżąca Spółka. Rozstrzygając w dalszej kolejności kwestię pozostawania organu w bezczynności co do udzielenia żądanej informacji wskazać należy, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej obowiązek jej udostępnienia jedynie w sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej, a nadto dana informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. Przy czym, do realizacji prawa wnioskodawcy o udostępnienia dokumentów, protokołów, czy notatek nie wystarczy poinformowanie o treści dokumentu, ani zezwolenie na zapoznanie się z jego treścią w określonym miejscu i czasie. Dopiero wydanie żądanych dokumentów jest pełną realizacją tego rodzaju wniosku. W konsekwencji w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, który taki wniosek otrzymał może zachować się w jeden z poniższych sposobów: 1. udzielić, w formie czynności materialno-technicznej, informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.); 2. poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.; por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK [...]), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Należy w tym miejscy wyjaśnić, że w sytuacji, w której podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części) i informuje wnioskodawcę o tym fakcie, z podaniem wyjaśnienia, że podmiot nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją – to taką odpowiedź adresata wniosku trzeba potraktować jako udzielenie informacji, choć oczywiście takie stanowisko może nie satysfakcjonować zainteresowanego. W przeciwnym razie, w sytuacji, gdy organ nie ma żądanej informacji, ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące do udzielenia informacji byłoby w ogóle niewykonalne. Nie można bowiem zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma (por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II SAB 196/16, z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 57/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 157/09). W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ dopuścił się tak rozumianej bezczynności. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został bowiem złożony przez skarżącą Spółkę w dniu 5 października 2018 r. Organ miał 14 dni na udostępnienie informacji, bądź poinformowanie, że informacją nie dysponuje, względnie na zawiadomienie o powodach opóźnienia i określenie – nie dłuższego jak 2 miesiące - terminu udostępnienia informacji. Takie terminy rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikają z art. 13 u.d.i.p. Organ powiadomił w dniu 24 października 2018 r. wnioskującą Spółkę, w ten sposób że: wszelkie prace konserwacyjne i naprawcze na drodze stanowiącej działki [...] w latach 2012 – 2018 były wykonywane na bieżąco w ramach bezpośredniego zgłoszenia przez sołtysa. Następnie w odpowiedzi na skargę organ podtrzymał tak udzieloną odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej i dodatkowo wskazał, że z tych prac konserwacyjnych nie sporządzano dokumentów, protokołów, czy notatek, dlatego takich dokumentów nie wysłano wnioskodawcy. W ocenie Sądu, organ dopiero w odpowiedzi na skargę ostatecznie udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek z 05 października 2018r., co powinien był uczynić już w piśmie z 24 października 2018r., informując, że takich informacji publicznych, jakich żądała wnioskująca Spółka nie posiada. Tylko wtedy organ nie byłby narażony na zarzut bezczynności w udzieleniu informacji publicznej. Sąd przyjął, że odpowiedź na wniosek z 5 października 2018r. została skarżącemu udzielona w odpowiedzi na skargę, zatem w sprawie nie było już podstaw do zobowiązania organu do załatwienia wniosku w żądanym zakresie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu. Nie sposób bowiem zobowiązać organu do udostępnienia dokumentów, protokołów, czy notatek z konserwacji przedmiotowej drogi, gdy z udzielonej odpowiedzi wynika, że organ takimi dokumentami nie dysponuje. W przeciwnym razie, w sytuacji, gdy organ nie ma żądanej informacji, ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące do udzielenia informacji w tym zakresie poprzez udostępnienie dokumentów byłoby w ogóle niewykonalne. Nie można bowiem zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma (por. wyr. WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2010r., sygn. akt II SAB/Wa 157/09, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy w dniu wniesienia przedmiotowej skargi organ pozostawał w zarzucanej bezczynności – rozumianej ogólnie jako niezałatwienie sprawy w przepisanym terminie – w załatwieniu wniosku Spółki o udostępnienie informacji publicznej, ale przed dniem wydania wyroku przez Sąd ów stan bezczynności ustał. Obowiązkiem organu było poinformowanie wnioskodawcy o braku posiadania dokumentów, o które wnosiła Spółka, a zaniechanie tego obowiązku skutkuje koniecznością stwierdzenia stanu bezczynności (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2015r., sygn. akt I OSK 547/14; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji, jak w rozpoznawanej sprawie, gdy zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd, to postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej zobowiązanie do dokonania czynności poprzez udzielenie informacji publicznej, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26.11.2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63), jak Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku. Nie zwalnia to jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi – przewidzianych w art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. oraz w art. 149 § 2 P.p.s.a., czyli orzeczenia w kwestii dopuszczenia się przez organ bezczynności oraz oceny jej charakteru (rażącego/nierażącego), a także w przedmiocie wymierzenia organowi zawnioskowanej grzywny i sumy pieniężnej. Stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt 2 wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a P.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 in fine wyroku). Na taką ocenę miała wpływ przede wszystkim okoliczność, że od dnia otrzymania wniosku do dnia udzielenia odpowiedzi upłynął nieznaczny okres czasu, zaś pełna odpowiedź została udzielona jeszcze na etapie sporządzania odpowiedzi na skargę, przed przekazaniem Sądowi skargi razem z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Nadto organ nie uchylał się od udzielania informacji publicznej, tylko pozostawał w błędnym przeświadczeniu o braku obowiązku udzielania informacji, że dokumentami nie dysponuje. W okolicznościach sprawy nie można uznać, że bezczynność Burmistrza przybrała postać celowego działania nacechowanego złą wolą, czy też poważnego zaniedbania. Z tych samych powodów, mając na względzie postawę organu po otrzymaniu skargi, tj. wyjaśnienie że dokumentami nie dysponował i ostatecznie pełne udzielenie odpowiedzi na wniosek, Sąd odstąpił od wymierzenia zawnioskowanej grzywny i sumy pieniężnej, o jakiej mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Zatem w pozostałym zakresie Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, jak orzekł w punkcie 3 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając wysokość wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]zł (§2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 221, poz. 2193, ze zm.) oraz opłatę skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł. Bezzasadny natomiast i wykraczający poza ramy niniejszego postępowania w sprawie bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest zarzut podniesiony w piśmie procesowym z 23 marca 2019r. dotyczący obowiązku posiadania żądanej dokumentacji (przetargowej, umowy z wykonawcą remontu, protokoły odbioru prac, dokumentacji powykonawczej, faktur za wykonany remont, zakup materiałów). W przedmiotowej sprawie Sąd nie jest uprawniony do kontroli organów w zakresie prawidłowości przeprowadzonych robót i ich udokumentowania, a tylko do oceny zasadności skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, co też Sąd uczynił rozstrzygając niniejszą sprawę. Nadto w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznał sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.