VIII SAB/Wa 17/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...]marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Burmistrz Miasta [...]dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta [...]nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta [...]do udzielenia informacji publicznej na podstawie wniosku B. W. z dnia [...]marca 2019 r.; 4. zasądza od Burmistrza Miasta [...]na rzecz B. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 9 marca 2019 r. B. W. (dalej: skarżący, wnioskodawca) złożył za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) aktów prawnych (uchwał, zarządzeń, itd.) dotyczących realizacji czynów społecznych w gminie obowiązujących w latach 2016-2018, 2) wykazu przedsięwzięć, które zrealizowano w ramach czynu społecznego w latach 2017-2018 w postaci: nazwa przedsięwzięcia i wysokość zaangażowanych środków ze strony gminy oraz 3) skanów umów zawartych na realizację czynów społecznych w roku 2018. Skarżący wniósł o przesłanie tych informacji na podany adres poczty elektronicznej. W dniu 12 kwietnia 2019 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynęła skarga na bezczynność, w której skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2018 poz. 1330 j.t., dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja publiczna jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do rozpatrzenia ww. wniosku oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że termin do realizacji wniosku upłynął 23 marca 2019 r. Pomimo tego, do dnia złożenia niniejszej skargi, wniosek nie został rozpoznany. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] (dalej: organ, Burmistrz) wniósł o umorzenie postępowania w całości. Wskazał, że skarga do organu wpłynęła 12 kwietnia 2019 r., natomiast już 17 kwietnia 2019 r. udostępnił wnioskodawcy żądane dane. Wykonał więc ciążący na nim ustawowy obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Wyjaśnił, że jego działanie nie było nakierowane na ograniczanie prawa wnioskodawcy do uzyskania informacji publicznej. Brak dopełnienia czynności w terminie spowodowany był wzmożonym okresem prac przy przygotowaniu sprawozdań finansowych oraz sprawozdania z wykonania budżetu za 2018 r. przy jednoczesnym ograniczeniu obsady kadrowej, a także kompleksową kontrolą Regionalnej Izby Obrachunkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Nadto w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., jeśli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym. W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność, gdyż skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że organ dopuścił się tak rozumianej bezczynności. Nie ulega wątpliwości i nie jest pomiędzy stronami sporne, że informacje, których skarżący żądał we wniosku złożonym do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej 9 marca 2019 r. stanowią informację, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 61 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Tymczasem załatwienie wniosku w niniejszej sprawie nastąpiło 18 kwietnia 2019 r., czyli po zapoznaniu się ze złożoną skargą na bezczynność. Nie wystąpiły przy tym ze strony organu czynności takie jak: powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach opóźnienia oraz terminie, w jakim wniosek zostanie załatwiony. Rozpoznanie wniosku spowodowało jednak, że bezprzedmiotowe było zawnioskowane w skardze zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z 9 marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, skoro informacja została udzielona w żądanym zakresie. Tym samym postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe w części dotyczącej wyznaczenia organowi terminu do rozpoznania wniosku (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – punkt 3 wyroku). Rozstrzygając zaś sprawę na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało stwierdzić bezczynność, bowiem stan faktyczny sprawy wykazywał cechy bezczynności z opisanych już wyżej powodów (punkt 1 wyroku). Jak wynika natomiast z art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzając bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie należy wskazać, że ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa co nie znaczy, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z 11 października 2013 r., sygn. II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z 16 maja 2013 r., sygn. II SAB/Sz 34/13). Niewątpliwie nieudzielenie informacji na wniosek skarżącego nastąpiło z przyczyn leżących po stronie Burmistrza. Jednakże wyjaśnienia organu oraz szczegółowość udzielonej informacji, w ocenie Sądu, uzasadniają ocenę, że postępowaniu organu nie można przypisać rażącego naruszenia prawa, o czym orzeczono jak w punkcie 2 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku, działając na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 j.t.). Na zasądzone koszty postępowania składa się wpis sądowy w kwocie [...] zł oraz koszty zastępstwa procesowego (wynagrodzenie [...] zł oraz opłata od pełnomocnictwa [...] zł).