II OSK 3538/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Powiatu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 132/19 w sprawie ze skargi B. K. na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie powołania na pełniącego obowiązki dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę, 2. zasądzić od B. K. na rzecz Powiatu [...] kwotę 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 132/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. K. na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie powołania J. Z. na pełniącego obowiązki dyrektora SP ZOZ w [...] – pełnomocnika Zarządu Powiatu [...], stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądził od Starosty na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania i zobowiązał skarżącą do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Uchwałą z [...] lutego 2018 r., nr 247/856/2018, działając na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, Zarząd w [...] powołał z dniem [...] lutego 2018 r. J. Z. na pełniącego obowiązki dyrektora SP ZOZ w [...] – pełnomocnika Zarządu Powiatu [...]. Uchwała weszła w życie z dniem jej podjęcia. Skargą B. K. zaskarżyła powyższą uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Skarżąca zarzuciła, powołując się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1272/16, że uchwała ta została podjęta bez podstawy prawnej. Zdaniem skarżącej kompetencja organu wykonawczego powiatu w zakresie zatrudniania i zwalniania kierowników jednostek organizacyjnych nie miała zastosowania wobec Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej. Do Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej zastosowanie miały szczegółowe uregulowania, a mianowicie przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2190 ze zm.). Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy odpowiedzialność za zarządzanie podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą ponosi kierownik (dyrektor) tego podmiotu, w związku z czym określenie "powierzenie pełnienia funkcji obowiązków kierownika jest niedopuszczalne bowiem ustawodawca w ustawie o działalności leczniczej takiej instytucji nie wskazał. Wyłącznie Dyrektor SP ZOZ jest tylko i wyłącznie uprawnionym do zarządzania podmiotem leczniczym, a tryb zatrudnienia, kwalifikacje określają przepisy ustawy o działalności leczniczej". Skoro ustawodawca nie dopuszczał możliwości powierzenia pełniącego obowiązki dyrektora podmiotu leczniczego, to Zarząd Powiatu nie mógł podjąć zaskarżonej uchwały. Skarżąca, wykazując swój interes prawny w stwierdzeniu nieważności powyższej uchwały podała, że od 2006r. była zatrudniona na stanowisku radcy prawnego. Powołany do pełnienia obowiązków Dyrektora SP ZOZ w [...] zaskarżoną uchwałą J. Z. w dniu [...] marca 2018 r. wręczył skarżącej wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. Zdaniem skarżącej, powyższa czynność była bezskuteczna, gdyż osoba, która jej dokonała, nie miała umocowania prawnego w świetle obowiązujących przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Zarząd Powiatu wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 511) wyraźnie wskazywał, że starosta jest kierownikiem starostwa powiatowego oraz zwierzchnikiem służbowym pracowników starostwa, kierowników jednostek organizacyjnych powiatu oraz zwierzchnikiem powiatowych służb, inspekcji straży. J. Z. faktycznie był pełnomocnikiem Zarządu Powiatu [...], jednak wbrew stanowisku skarżącej nie został powołany na Dyrektora Szpitala w [...], gdyż wymagało to zorganizowania konkursu na to stanowisko. J. Z. był jedynie "pełniącym obowiązki dyrektora szpitala". Powołanie to było konieczne przez wzgląd na złożenie rezygnacji przez dotychczasową dyrektor szpitala J. D. Sytuacja wymagała takiego działania, ponieważ w szpitalu znajdowało zatrudnienie 500 osób i niemożliwym było funkcjonowanie takiej jednostki bez osoby zarządzającej. Ponadto jednym z obowiązków pełniącego obowiązki Dyrektora SP ZOZ w [...] było przygotowanie konkursu na stanowisko nowego dyrektora szpitala. W dniu 26 kwietnia 2018 r. Rada Powiatu wydała uchwałę o powołaniu komisji konkursowej, zatem czynności mające na celu obsadzenie stanowiska dyrektora były już w toku. Ponadto dotychczasowy dyrektor nie pozostawał nadal w zatrudnieniu, gdyż stosunek pracy z J. D. został rozwiązany w styczniu 2018 r. wraz ze zwolnieniem z pełnienia obowiązków podczas okresu wypowiedzenia z uwagi na interes placówki. Również Z-ca Dyrektora ds. Lecznictwa został zwolniony z obowiązku świadczenia pracy. Zarząd Powiatu podniósł, że skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła, że jej interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. W replice skarżąca podniosła, że powołane przez nią orzeczenie dotyczyło identycznego stanu faktycznego jaki występował w sprawie. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że w przypadku powołania osoby na stanowisko p.o. Dyrektora musi ona spełniać wymagania określone w ustawie dla dyrektora podmiotu leczniczego. Nawet gdyby przyjąć, że istniała możliwość powołania p.o. Dyrektora SP ZOZ, to zdaniem skarżącej, J. Z. nie spełniał tych wymogów. Dalej skarżąca podniosła, że w sytuacji, gdy złożyła pozew do Sądu Rejonowego dla [...] w [...] (sygn. akt [...]), w którym na obronę swych praw podnosiła zarzut niewłaściwej reprezentacji, kwestionując uchwałę Zarządu Powiatu, której stwierdzenie nieważności jest tylko i wyłącznie w kompetencji WSA w Krakowie, to tym samym wykazała interes prawny we wniesieniu skargi w tym zakresie. Na rozprawie 30 maja 2019 r. Sąd z urzędu przeprowadził dowód z uchwały w sprawie wszczęcia postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora SP ZOZ-u oraz ogłoszenia o konkursie z terminem rozpatrzenia kandydatur ustalonym na 25 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za zasadną. Sąd przyjął, że skarżąca wykazała swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały o powołaniu J. Z. na pełniącego obowiązki Dyrektora SP ZOZu. Uchwała ta miała bowiem znaczenie przy kwestionowaniu przez skarżącą prawidłowości rozwiązania z nią umowy o pracę. Sąd podzielił pogląd skarżacej, że nie jest możliwe "powołanie do pełnienia obowiązków" przez organ administracji publicznej, jeżeli konkretny akt prawny nie przewiduje takiej możliwości. Powyższe wynika z zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, o czym stanowi art. 7 Konstytucji RP. Tylko w nadzwyczajnych okolicznościach Sąd dopuściłby możliwość "powołania do pełnienia obowiązków", ale organ nie wykazał, że takie okoliczności rzeczywiście w sprawie wystąpiły. Organ nie negował, że zasadniczo J. Z. nie spełniał kryteriów pozwalających na kierowanie podmiotem leczniczym. Sąd uznał więc, że zaskarżona uchwała powołująca jako pełnomocnika – do pełnienia obowiązków kierującego podmiotem leczniczym, osobę, która w ogóle nie mogła kierować podmiotem leczniczym – naruszyła prawo. Brak przepisu przyznającego expressis verbis upoważnienie do powierzenia pełnienia obowiązków kierownika podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, oznacza niedopuszczalność takiego działania organu. Sąd wskazał, iż ma świadomość, że teoretycznie niemożność "powołania do pełnienia obowiązków" może w pewnych sytuacjach faktycznych skomplikować zarządzanie podmiotem leczniczym, jednak to do organu należy wykazanie w sposób przekonywujący, że nie było innej możliwości działania niż powierzenie "pełnienia obowiązków" osobie, która albo nie spełniała ustawowych kryteriów kierownika podmiotu leczniczego, albo też nie została wyłoniona w konkursie. W rozpoznawanej sprawie stosunek pracy poprzedniej Dyrektor SP ZOZ wygasał dopiero 30 kwietnia 2018r. To Starosta 9 lutego 2018r. zwolnił dotychczasową Dyrektor SP ZOZ z obowiązku pracy. Z akt nie wynika, czy zaistniały jakieś nadzwyczajne okoliczności, że należało dotychczasową Dyrektor odsunąć od wykonywanych obowiązków. Niezależnie od powyższych okoliczności, zgodnie ze statutem SP ZOZ – funkcje pomocnicze wykonywać miał m.in. Zastępca Dyrektora ds. Lecznictwa (§ 9 pkt 4 statutu). Za niedopuszczalne Sąd uznał powierzenie obowiązków kierownika szpitala w czasie, w którym nie upłynął okres wypowiedzenia umowy poprzedniej Dyrektor. Naruszenie art. 46 ust.1 ustawy o działalności leczniczej, polegające na powołaniu J. Z. do pełnienia obowiązków Dyrektora – SP ZOZ w [...] - pełnomocnika Zarządu Powiatu - w okolicznościach, w których organ nie wykazał, że uzasadnione było odstąpienie od kryteriów wymaganych od kierownika podmiotu leczniczego oraz postępowania konkursowego, spowodowały uznanie zaskarżonej uchwały za wydaną z naruszeniem prawa. Sąd stwierdził więc nieważność zaskarżonej uchwały zgodnie z art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Skargą kasacyjną Zarząd Powiatu [...] zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, a to art. 46 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynika sprawy, a to art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) poprzez błędne i nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu kwestionowanej uchwały. Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona nie zgodziła się ze stanowiskiem Sądu co do istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego w skarżeniu uchwały, wskazując, że nie powołano żadnego przepisu, z którego miałby on wynikać. Interesu prawnego skarżącej nie można wywodzić z przytoczonej przez Sąd okoliczności sporu skarżącej ze szpitalem w zakresie prawa pracy tym bardziej, że w wyniku ugody sądowej zawartej przez skarżącą z SP ZOZ w [...] doszło do rozwiązania jej stosunku pracy w drodze porozumienia stron, a sprawa została prawomocnie umorzona. Ponadto Zarząd Powiatu [...] nie miał innego wyjścia, jak zastosować konstrukcję powołania osoby pełniącej obowiązki dyrektora SP ZOZ (mimo, iż ustawa wprost nie przewiduje takiej możliwości) celem zapewnienia możliwości funkcjonowania placówki po złożeniu w dniu 30 stycznia 2018 r. wypowiedzenia umowy o pracę przez ówczesną dyrektor szpitala. W ocenie organu, niewłaściwa wykładnia i zastosowanie art. 46 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej wynika z faktu, iż powołana ustawa w żadnym zakresie nie zabrania stosowania konstrukcji powierzenia obowiązków kierownika jednostki leczniczej nie będącego przedsiębiorcą innej osobie, której wprost nie przewiduje. W sytuacji, gdy kierownik nie może faktycznie wykonywać swoich obowiązków istnieje realna i obiektywna konieczność zapewnienia możliwości zarządzania jednostką, która warunkuje jej funkcjonowanie i realizację zadań, jakie są przed nią stawiane. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. K. wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, od Starostwa Powiatu [...]. B. K. podtrzymał zarzuty i argumentacje przedstawione w złożonej skardze. Podniosła, że kompetencja do dokonania określonej czynności prawnej w prawie publicznym nie może być domniemywana, lecz powinna znajdować swoje wyraźne umocowanie w przepisach ustrojowych, a w ustawie o działalności leczniczej brak jest przepisu umożliwiającego powierzenie pełnienia obowiązków kierownika podmiotu leczniczego. Interes prawny strony skarżącej wynikał natomiast wprost z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym - strona skarżąca w chwili złożenia skargi w przedmiocie stwierdzenia nieważności powołanej na wstępie uchwały Zarządu Powiatu [...] była zwolniona z pracy z jej winy bez zachowania okresu wypowiedzenia. Zdaniem B. K. dokonane przez J. Z., pełniącego obowiązki Dyrektora SP ZOZ w [...], zwolnienie jej z pracy było nie tylko bezprawne, ale również dokonane przez osobę nieuprawnioną w świetle art. 46 ustawy o działalności leczniczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Przy tym – jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 8 grudnia 2009 r. , sygn. akt II GPS 5/09 – w świetle art. 183 § 1 oraz art. 134 § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. jest dopuszczalne zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 tej ustawy, polegające na uchyleniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowego (por. ONSAiWSA 2010/3/40 ). Zgodnie z art. 189 p.p.s.a. jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Przepis art. 189 p.p.s.a. pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na własną ocenę, czy w dacie orzekania przed wojewódzkim sądem administracyjnym istniały przesłanki do odrzucenia skargi, niezależnie od tego, jak w tym zakresie orzekł Sąd pierwszej instancji. Sąd administracyjny ma bowiem obowiązek badania dopuszczalności skargi z urzędu na każdym etapie rozpoznawanej sprawy i to niezależnie od tego czy w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zastosowanie art. 189 p.p.s.a. i czy zachodzą również brane z urzędu pod uwagę podstawy nieważności. W rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka, o jakiej mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 511 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Prawo zaskarżania uchwał (w tym aktów prawa miejscowego) organów władzy publicznej, jakimi są organy samorządu terytorialnego ma wysoką rangę ustrojową. Z tego względu legitymacja skargowa oparta na przepisie art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 511) ma charakter szczególny, odmienny od legitymacji jaką trzeba się wykazać przy zaskarżaniu decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych. Wiąże się z wymogiem wykazania przez skarżącego nie tylko interesu prawnego, ale także naruszenia zaskarżoną uchwałą tegoż interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie to musi mieć podstawę w konkretnych przepisach prawa materialnego i musi być osobiste, w tym sensie, że naruszenie to związane być musi z naruszeniem indywidualnego interesu skarżącego, a nie interesu publicznego lub interesu innych osób. Skarga oparta na przepisie art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym nie ma bowiem charakteru skargi powszechnej, musi być zawsze związana z naruszeniem, interesu prawnego i uprawnień konkretnych osób oraz z naruszeniem konkretnego przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1694/14 – publik. CBOSA). Skoro skarga wnoszona w trybie art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym nie ma charakteru actio popularis, to do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skargę na uchwałę organu powiatu może wnieść tylko ten, kto zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumień interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą tego interesu jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Obowiązek wykazania się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, a także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu lub uprawnienia, spoczywa na stronie skarżącej. Interes prawny powinien być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego przedmiotową skargę kasacyjną, zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, gdyż Sąd pierwszej instancji powinien był odrzucić - w oparciu o art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. - skargę B. K.. Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że skarżąca B. K. posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały Zarządu Powiatu [...]. Zdaniem Sądu pierwszej instancji B. K. wykazała swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały o powołaniu J. Z. na pełniącego obowiązki dyrektora SP ZOZ w [...], gdyż uchwała ta miała znaczenie przy kwestionowaniu przez skarżącą prawidłowości rozwiązania z nią umowy o pracę. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. Badanie, czy podmiot wnoszący skargę na uchwałę organu powiatu z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony, następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, a nie na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a. B. K. nie posiada legitymacji do wniesienia przedmiotowej skargi w trybie art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym. Nie wykazała bowiem – jak wymaga powyższy przepis - naruszenia interesu prawnego zaskarżaną uchwałą Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]o powołaniu J. Z. na pełniącego obowiązki dyrektora SP ZOZ w [...] – pełnomocnika Zarządu Powiatu [...]. We wniesionej skardze B. K. podnosiła, iż ma interes prawny w żądaniu stwierdzenia jej nieważności, bowiem w dniu [...] marca 2018 r. powołany mocą tej uchwały na pełniącego obowiązki dyrektora SP ZOZ w [...] J. Z. wręczył jej wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. Zdaniem skarżącej czynność ta jest bezskuteczna bowiem osoba, która jej dokonała (J. Z.) nie ma umocowania prawnego w świetle obowiązujących przepisów prawa. Również Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że skarżąca wykazała swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały, bowiem uchwała ta miała znaczenie przy kwestionowaniu przez skarżącą prawidłowości rozwiązania z nią umowy o pracę. Prezentując powyższe stanowisko, skarżąca i Sąd pierwszej instancji nie przywiązują dostatecznej wagi do rozdziału kompetencji i właściwości sądów administracyjnych i sądów pracy. Jak stanowi art. 44 Kodeksu pracy pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu pracy, o którym mowa w dziale dwunastym. Stosownie do art. 242 § 1 Kodeksu pracy – zawartego w Dziale dwunastym "Rozpatrywanie sporów o roszczenia ze stosunku pracy - pracownik może dochodzić swych roszczeń ze stosunku pracy na drodze sądowej. Spory o roszczenia ze stosunku pracy rozstrzygają sądy powszechne, zwane "sądami pracy" - art. 262 § 1 Kodeksu pracy. Postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków prawa pracy normuje Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1460 ze zm.) - art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego, stanowiąc w art. 2 § 1, że do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. Okoliczność, iż zdaniem skarżącej pełniący obowiązki dyrektora SP ZOZ w [...] J. Z. nie mógł wypowiedzieć jej umowy o pracę, nie świadczy o istnieniu po jej stronie interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Sam akt podjęty przez Zarząd Powiatu [...]– uchwała powołująca J. Z. na pełniącego obowiązki dyrektora SP ZOZ w [...] - nie naruszył bowiem interesu prawnego skarżącej. Także dokonanie wypowiedzenia skarżącej umowy o pracę przez J. Z. nie rodzi po stronie B. K. legitymacji do wniesienia skargi na ten akt. O ile zatem skarżąca posiada uprawnienie w kwestionowaniu wypowiedzenia umowy o pracę, to drogą prawną do takiego działania jest wniesienie pozwu do sądu pracy. Z okoliczności wypowiedzenia skarżącej przez J. Z. umowy o pracę nie można wywodzić interesu prawnego w zaskarżeniu aktu, którym został powołany na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora SP ZOZ w [...] - pełnomocnika Zarządu Powiatu [...]. Możliwość zaś wniesienia przez pracownika (byłego pracownika) pozwu do sądu pracy, czy też wniesienie pozwu do sądu pracy kwestionującego dokonane wypowiedzenie umowy o pracę nie oznacza, że taka okoliczność wpływa na powstanie po stronie pracownika legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę zarządu powiatu w sprawie powołania na pełniącego obowiązki dyrektora SP ZOZ – pełnomocnika zarządu powiatu. W tym stanie prawnym skarga B. K., jako wniesiona przez osobę nie posiadającą interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, podlega odrzuceniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że wprawdzie uprzednio w niniejszym postępowaniu Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 16 stycznia 2019r., sygn. akt II OSK 3483/18, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2018r. (sygn. akt III SA/Kr 426/18) odrzucające skargę B. K. na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], niemniej jednak zarówno Sąd pierwszej instancji jak i Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonywali wówczas oceny dopuszczalności skargi w zakresie interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazanym wyżej postanowieniu z dnia 29 czerwca 2018r., sygn. akt III SA/Kr 426/18, odrzucił skargę B. K. na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2018r. nr [...]na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uznając, że zaskarżona uchwała jest aktem kierownictwa wewnętrznego i dotyczy spraw wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi, w których zgodnie z art. 5 pkt 2 p.p.s.a. sądy administracyjne nie są właściwe. Naczelny Sąd Administracyjny – rozpoznając skargę kasacyjną B. K. - uznał za uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 oraz art. 5 pkt 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i z tego względu - postanowieniem z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 3483/18 - uchylił zaskarżone postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego). Jednocześnie Naczelny Sądu Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że ocena pozostałych zarzutów jest przedwczesna. A zatem, jedyną kwestią, którą wówczas oceniał Naczelny Sąd Administracyjny, a wcześniej Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Krakowie, była właściwość sądu administracyjnego w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że zaskarżony akt podlega kognicji sądów administracyjnych. To zaś oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 3483/18, stwierdził jedynie brak podstaw do odrzucenia skargi z przyczyny wskazanej przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, nie wyłączając możliwości odrzucenia przedmiotowej skargi z innych przyczyn. Wobec stwierdzenia braku interesu prawnego B. K. do wniesienia skargi na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]bezprzedmiotowe jest odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i w skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji, gdyż w tej sytuacji poza oceną sądu administracyjnego pozostają kwestie merytoryczne dotyczące podjęcia przedmiotowej uchwały. Mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., postanowił uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.