II OSK 2460/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej m. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 989/19 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu m. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 20 marca 2019 r. nr ... w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 989/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw m. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 20 marca 2019 r. nr ... w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że m. W. wniosło do Sądu sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 20 marca 2019 r. którą uchylono decyzję Zarządu Dzielnicy W. m. W. z 28 grudnia 2018 r. nr ... i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zespołu zabudowy o funkcji usługowej, biurowej, hotelowej z częścią gastronomiczną, garażem podziemnym i częścią rekreacyjno-sportową na części działki ewidencyjnej nr ..., z obrębu ..., położonej przy ul. W. ... w W. (dzielnica W.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że sprzeciw podlega odrzuceniu, gdyż w niniejszej sprawie m. W. nie jest podmiotem uprawnionym do jego wniesienia. Sąd wskazał, że decyzję z 28 grudnia 2018 r. w pierwszej instancji wydał Prezydent m. W., reprezentujący m. W., a w imieniu którego działał Zarząd Dzielnicy W. M. W., na podstawie § 17 uchwały nr ... Rady m. W. z 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m. W. do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m. W. (Dz. Urz. Woj. ... z 2016 r., poz. ...) i art. 11 ust. 3 ustawy z 15 marca 2002 r. o ustroju m. W. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1817). Tym samym, zdaniem Sądu, m. W., reprezentowane przez Prezydenta, utraciło uprawnienie do występowania zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony. Wnosząc niniejszy sprzeciw nie działało więc jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz występowało jako organ administracji publicznej w stosunkach publiczno-prawnych na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. W związku z powyższym Sąd stanął na stanowisku, że m. W. nie ma legitymacji procesowej w postępowaniu. Tym samym wniesiony sprzeciw pochodzący od podmiotu nieuprawnionego jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji. W skardze kasacyjnej m. W. zaskarżyło powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64b § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 7, 77 § 1, 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie oceny dopuszczalności wniesienia sprzeciwu przez m. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 marca 2019 r., co skutkowało przyjęciem, że miastu stołecznemu Warszawa nie przysługuje legitymacja do wniesienia sprzeciwu od ww. decyzji i odrzuceniem sprzeciwu, - art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 140 kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy, pomimo iż m. W. jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr ... z obrębu ..., co przesądza o występowaniu po stronie m. W. interesu prawnego do poddania zaskarżonego rozstrzygnięcia kontroli sądowoadministracyjnej, - art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z § 17 uchwały nr ... Rady m. W. z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m. W. do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m. W. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że organem wydającym decyzję w pierwszej instancji był Prezydent m. W., podczas gdy Rada m. W. ww. uchwałą przeniosła wykonywanie funkcji orzeczniczej w zakresie architektury i budownictwa oraz planowania i zagospodarowania przestrzennego na dzielnice m. W., w efekcie którego to upoważnienia decyzję w pierwszej instancji wydał Zarząd Dzielnicy W. m. W., nie zaś Prezydent m. W.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie istota skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, że miastu stołecznemu Warszawa nie przysługuje legitymacja do wniesienia sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 marca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela i uznaje za własny pogląd wyrażony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1183/16 oraz II OSK 36/17, wskazujący że wśród zadań własnych gminy przepis art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymienia sprawy związane z ładem przestrzennym (pkt 1). Kwestie te reguluje ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 60 ust. 1 tej ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje organ wykonawczy samorządu gminnego, czyli wójt (burmistrz, prezydent miasta). Szczególna regulacja ustrojowa dotycząca m. W., tj. ustawa z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m. W. wprowadza obligatoryjne jednostki podziału pomocniczego – dzielnice m. W. (art. 5 ust. 1 ustawy), przekazując tym jednostkom określony zakres zadań wykonywanych na zasadzie wyłączności przez dzielnice. W świetle art. 11 ust. 1 tej ustawy dzielnica działa na podstawie statutu dzielnicy nadanego przez Radę m. W. i innych uchwał Rady m. W. przekazujących dzielnicy zadania i kompetencje gminne i powiatowe, zadania zlecone gminie z zakresu administracji rządowej oraz zadania realizowane na podstawie porozumień zawartych pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego. Jednakże, jak to zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 listopada 2000 r. (sygn. akt OSA 2/00, ONSA 2002, Nr 2, poz. 48), utworzenie dzielnic w gminie warszawskiej związane jest z przekazaniem dzielnicom określonych zadań i kompetencji należących do gminy, a zatem dzielnica i jej organy wykonują działalność gminną jak gmina i jej organy. Przekazanie zatem dzielnicom warszawskim na mocy § 17 uchwały nr ... Rady M. W. z dnia 18 grudnia 2008 r. kompetencji do wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie przyznaje podmiotowości prawnej dzielnicom. Zadania te będą więc wykonywane przez organy dzielnicowe, ale w obrębie podmiotowości prawnej m. W.. Uznać zatem należy, że decyzja wydana w pierwszej instancji przez Zarząd Dzielnicy W. była decyzją wydaną w imieniu Prezydenta m. W.. W tym kontekście skarżące m. W., pomimo że swój interes prawny wywodzi z prawa własności działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, nie było legitymowane do wniesienia sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 marca 2019 r., bowiem występowało w roli organu pierwszej instancji, co spowodowało, że nie mogło ono być uznane za stronę postępowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne i na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 4