I SA/Wa 7/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant referent stażysta Aleksandra Cymerska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwa [...] S.A. w K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa oddala skargę Decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania G. S.A. z siedzibą w K., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r., znak [...], odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju złożyło G. S.A. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją z [...] lipca 2014 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., przez [...] w K., prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa, położonego w gminie [...], obręb [...], oznaczonego na k.m. [...] jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło G. S.A. Decyzją z [...] października 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść art. 200 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Następnie wskazał, że kwestią sporną na gruncie niniejszej sprawy jest to, czy przedmiotowy grunt znajdował się w zarządzie [...] w K. według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. W ocenie Ministra, w okolicznościach sprawy wpis w dziale drugim księgi wieczystej nr [...] o treści: "[...]" nie może zostać uznany za dowód jednoznacznie przesądzający o istnieniu po stronie skarżącej spółki prawa zarządu do przedmiotowej działki nr [...], w rozumieniu przepisów rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Niewątpliwie odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, określony w § 4 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, może stanowić dowód na istnienie po stronie przedsiębiorstwa prawa zarządu. Jednakże, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, tego rodzaju dokument podlega ocenie i nie można a priori przyjmować na jego podstawie, że prawo zarządu istniało w dniu 5 grudnia 1990 r., jeżeli co innego wynika z pozostałego materiału dowodowego (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1062/06, publ. CBOSA). Oznacza to, w ocenie Ministra, że wpis w dziale drugim księgi wieczystej może być uznany za podstawę stwierdzenia istnienia prawa użytkowania (zarządu) jedynie wyjątkowo, gdy został dokonany na podstawie decyzji o ustanowieniu tego prawa. Organ wskazał następnie, że przedmiotowy wpis w dziale drugim księgi wieczystej dokonany został na podstawie ww. zaświadczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. - Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w G. z dnia [...] grudnia 1972 r. nr [...], w którym wskazano jedynie, że nieruchomości położone na terenie powiatu [...], będące w użytkowaniu [...] w K., stanowią własność Skarbu Państwa na mocy art. 2 dekretu z 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich. Organ wydający zaświadczenie nie wskazał w nim natomiast, na jakiej podstawie przedmiotowy grunt pozostaje w użytkowaniu [...] w K. Minister podkreślił, że art. 2 ww. dekretu z 8 marca 1946 r. regulował wyłącznie kwestie dotyczące przejścia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości, o których mowa w dekrecie. Nie regulował on natomiast kwestii nabycia prawa zarządu czy użytkowania. Organ przywołał również treść art. 87 ww. ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz art. 10 ust. 1 ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. W ocenie organu, z powołanych regulacji wynika, że do wystąpienia skutku określonego w art. 87 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w postaci przejścia z mocy prawa w zarząd na rzecz jednostek państwowych gruntów stanowiących własność państwa, koniecznym jest stwierdzenie, że grunty te były uprzednio przekazane na rzecz jednostek państwowych w użytkowanie w drodze decyzji administracyjnej właściwego do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organu prezydium powiatowej (miejskiej miasta stanowiącego powiat lub wyłączonego z województwa) rady narodowej. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest jednak decyzji wydanej przed datą 1 sierpnia 1985 r. o przekazaniu przedmiotowych gruntów w użytkowanie na rzecz poprzednika prawnego skarżącej spółki. Nie można więc stwierdzić, że nastąpił skutek określony w art. 87 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w postaci przejścia nieruchomości w zarząd. Na istnienie dokumentu stwierdzającego prawo użytkowania nie wskazuje również samo zaświadczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] grudnia 1972 r. ani treść księgi wieczystej. Końcowo Minister podniósł, że Wojewoda [...] wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentu wskazanego w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. potwierdzającego prawo zarządu, lecz w odpowiedzi skarżąca spółka wskazała, że jedynym posiadanym przez nią dokumentem potwierdzającym prawo zarządu do przedmiotowego gruntu jest odpis księgi wieczystej nr [...]. Również do odwołania z [...] sierpnia 2014 r. skarżąca nie załączyła dokumentów potwierdzających przekazanie przedmiotowego gruntu w zarząd. Także Starosta [...] nie jest w posiadaniu innej dokumentacji świadczącej o przysługiwaniu prawa zarządu skarżącemu co do przedmiotowej działki (vide: pismo z [...] września 2013 r.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju złożyło G. S.A. zarzucając tej decyzji naruszenie: I przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018, poz. 2096, dalej jako "k.p.a."), poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy wskutek nierzetelnego i niepełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz brak rzetelnego i pełnego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i nie uwzględnił argumentacji podniesionej w odwołaniu, stwierdzając za organem I instancji, że wypis z księgi wieczystej nie może być uznany za dowód jednoznacznie przesądzający o prawie zarządu poprzednika prawnego skarżącej do nieruchomości, co doprowadziło do utrzymania w mocy oczywiście wadliwej decyzji organu I instancji; 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. - poprzez pominięcie przez organy obu instancji w postępowaniu dowodowym oświadczenia skarżącej, że nieruchomość znajdowała się w zarządzie jej poprzednika prawnego w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz wypisu z rejestru gruntów, podczas gdy powinny one zostać uwzględnione jako dowód posiadania prawa zarządu, co doprowadziło do wydania decyzji na podstawie oczywiście wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego; 3) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 1 pkt) 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu - poprzez odmowę uznania mocy dowodowej wpisu do księgi wieczystej przy ustalaniu posiadania przez poprzednika prawnego skarżącej prawa zarządu nieruchomości, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy w sprawie istniały podstawy do jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy, co doprowadziło do wydania oczywiście wadliwej decyzji przez organ II instancji; 4) art. 7 k.p.a. w zw. z art 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 200 ustawy o gospodarce - poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnie zebranym materiale dowodowym, podczas gdy w przypadku powzięcia wątpliwości co do możliwości uznania wpisu w księdze wieczystej jako dowodu posiadania prawa zarządu, organy powinny były uwzględnić, dołączone do wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, oświadczenie skarżącego i wypis z rejestru gruntów, potwierdzające prawdziwość danych wskazanych w księdze wieczystej, a dodatkowo, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. mogły niezależnie od tego przeprowadzić dowód z zeznań świadka lub oświadczeń stron, co doprowadziło do bezpodstawnej odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości ex lege przez skarżącą; 5) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 1 pkt) 5 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. - poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnej argumentacji, jakoby brak wskazania w zaświadczeniu PPRN z dnia [...] grudnia 1972 r. dokumentu, na podstawie którego nabyte zostało prawo zarządu nieruchomości przez poprzednika prawnego skarżącej, uniemożliwiało uznanie wpisu w księdze wieczystej nieruchomości za wystarczający dowód nabycia tego prawa, podczas gdy z § 4 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia nie wynika obowiązek wskazania w dokumencie stanowiącym podstawę wpisu innego dokumentu, na mocy którego nabyte zostało prawo zarządu nieruchomości, co doprowadziło do naruszenia przez organ zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej; II. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) §4 ust. 1 pkt) 5 rozporządzenia w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - poprzez odmowę przyznania mocy dowodowej i prawdziwości wpisowi w księdze wieczystej, podczas gdy wpis ten wymieniony jest w rozporządzeniu z 10 lutego 1998 r. jako jeden z dokumentów, na podstawie którego właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, co doprowadziło organy do błędnego przekonania, że wpis nie może być wystarczającym dowodem w przedmiotowej sprawie; 2) art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że niespełniona została przesłanka posiadania przez poprzednika prawnego skarżącej prawa zarządu nieruchomości, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w postaci wypisu z rejestru gruntów, wypisu z księgi wieczystej i oświadczenia skarżącej, powinien skutkować uznaniem, że przesłanka posiadania prawa zarządu została spełniona, co doprowadziło do wydania decyzji odmownej z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Powołując się na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 200 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 121), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z powołanym przepisem, o stwierdzenie nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dniem 5 grudnia 1990 r., prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali mogą ubiegać się te państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie. W sprawie pozostaje bezsporne, że według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. przedmiotowy grunt stanowił własność Skarbu Państwa, Spór dotyczy natomiast tego czy dokumenty przedłożone przez skarżącą spółkę potwierdzają spełnienie przez jej poprzednika prawnego posiadania prawa zarządu do tego gruntu w dniu 5 grudnia 1990 r. Wyjaśnić trzeba, że zarząd (dziś trwały zarząd), to prawne formy władania, które uprawniają do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo, a następnie spółkę, z nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa nie kreuje prawa zarządu. Decydujące znaczenie mają bowiem dwie kwestie: dzień wejścia w życie ustawy, tj. 5 grudnia 1990 r., oraz obowiązujące w tym dniu przepisy pozwalające stwierdzić, że w tej dacie określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych. Obowiązująca wówczas ustawa z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1990 r., Nr 79, poz. 464), dalej zwana "uggwn", przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Stosownie do art. 38 ust. 2 uggwn, dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu, umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) umowa o nabyciu nieruchomości. Na gruncie powołanych regulacji w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, który sąd w składzie orzekającym w całości podziela, że istnienia zarządu nie można domniemywać. Istotne jest również to, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna była określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej (por. uchwała składu 7 sędziów SN z 23 września 1993 r., sygn. akt III CZP 81/93, OSNC z 1994/2/27 oraz wyrok NSA z 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 929/09). W kwestii sposobu dokumentowania prawa zarządu zasadnicze znaczenie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r., Nr 23, poz. 120, ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". W § 4 rozporządzenia ustawodawca wymienił dokumenty wskazujące na istnienie prawa zarządu, którymi mogą być: decyzja o przekazaniu nieruchomości w zarząd; decyzja o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeśli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; umowa między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawarta za zgodą organu; umowa zawarta w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r., przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; uchwała, zarządzenie lub decyzja wydana w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; protokół przekazania nieruchomości sporządzony między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., a także umowa o przekazaniu nieruchomości lub protokół przekazania nieruchomości sporządzone przed 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Ponadto, zgodnie z § 5 rozporządzenia, w przypadku niezachowania się powyższych dokumentów stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron, złożonych zgodnie z art. 75 kpa, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że jako dowód na istnienie prawa zarządu do wnioskowanej do uwłaszczenia nieruchomości skarżąca spółka przedstawiła odpis z księgi wieczystej nr [...]. W dziale drugim tego odpisu jako właściciela gruntu wpisano "[...]". Zdaniem skarżącej, powyższy wpis, stosownie do § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, jest wystarczającym dowodem na istnienie prawa zarządu po stronie poprzednika prawnego skarżącej. Skarżąca wskazała również, że w sprawie brak jest materiału dowodowego, który mógłby podważyć informacje wynikające z powołanego wpisu w dziale drugim księgi wieczystej. Wobec powyższego, odebranie przez organy powołanemu wpisowi wiarygodności i mocy dowodowej naruszyło art. 3 ust. 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, a w konsekwencji również art. 200 ustawy z 29 września 1990 r. Sąd powyższego stanowiska skarżącej nie podziela. W sprawie pozostaje bezsporne, że z woli ustawodawcy odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo i użytkowania nieruchomości może stanowić dowód na istnienie po stronie przedsiębiorstwa prawa zarządu. Dowód ten jednak, na co prawidłowo wskazał organ, podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie uwłaszczeniowe. Obowiązkiem tego organu jest zatem zbadanie na jakiej podstawie wpis prawa zarządu (użytkowania) do księgi wieczystej został dokonany. Wykonując powyższy obowiązek prawidłowo ustalił organ, że z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że wpis w jej dziale drugim został dokonany na podstawie zaświadczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. - Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w G. z dnia [...] grudnia 1972 r. W zaświadczeniu tym wskazano, że nieruchomości położone na terenie powiatu [...], będące w użytkowaniu [...] w K., stanowią własność Skarbu Państwa na mocy art. 2 dekretu z 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich. Organ wydający ww. zaświadczenie nie wskazał w nim natomiast na jakiej podstawie przedmiotowy grunt pozostaje w użytkowaniu [...] w K., powołując się wyłącznie na art. 2 dekretu z 8 marca 1946 r. Przepis ten zaś, na co prawidłowo wskazał organ odwoławczy, regulował wyłącznie kwestie dotyczące przejścia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości, o których mowa w ww. dekrecie, nie dotyczył natomiast kwestii nabywania prawa zarządu czy użytkowania. Wobec powyższego, prawidłowo uznały organy, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdza aby poprzednik prawny skarżącej dysponował jakimkolwiek indywidualnym aktem dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, czy to w formie decyzji, umowy, czy też protokołu zdawczo - odbiorczego, który ustanowiłby na jego rzecz zarząd czy użytkowanie. Przy tym, nie zasługuje na akceptację argumentacja skarżącej, że skoro w sprawie brak jest materiału dowodowego, który mógłby podważać informacje wynikające z wpisu w dziale drugim księgi wieczystej, to uznać trzeba, że poprzednikowi prawnemu skarżącej przysługiwało prawo zarządu. Jak już wyżej wskazano, istnienia zarządu według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. w żadnym wypadku nie można domniemywać, a można zarząd ten jedynie wykazywać środkami dowodowymi określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. Takich zaś środków dowodowych skarżący nie przedłożył w niniejszym postępowaniu. Analiza akt sprawy nie potwierdza również podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że organ w sposób należyty prowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie ustalenia przysługiwania poprzednikowi prawnemu skarżącej prawa zarządu. Wobec braku dokumentów potwierdzających to prawo pismem z [...] października 2012 r. organ I instancji wezwał skarżącą do przedstawienia innych dowodów na istnienie tego prawa. Takich dowodów jednak skarżąca spółka nie przedłożyła. Poinformowała tylko, że jedynym posiadanym przez nią dokumentem jest odpis z księgi wieczystej. Również Starosta [...] nie potwierdził posiadania innej dokumentacji świadczącej o przysługiwaniu poprzednikowi prawnemu skarżącej prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości (vide: pismo Starosty z [...] września 2013 r.) Sąd nie podzielił również zarzutu nieuwzględnienia przez organ, przy stwierdzaniu istnienia prawa zarządu, innych przedłożonych przez skarżącą dowodów w postaci oświadczenia skarżącej oraz wypisu z rejestru gruntów. W ocenie Sądu, tego rodzaju dowody mogą wchodzić w grę tylko wówczas, gdy zostanie w sposób pewny ustalone, że konkretne dokumenty potwierdzające prawo zarządu jednostki państwowej istniały (zostaną ustalone ich dane umożliwiające ich identyfikację), ale nie zachowały się (np. zostały zniszczone, zaginęły). Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji.