II SA/Sz 49/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia oddala skargę. Komendant Miejski Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 121 e ust. 1 i 2 pkt 2 oraz ust. 3 i 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.) pozbawił [...] K. K. prawa do uposażenia za okres od dnia 1 sierpnia 2018 r. do dnia 15 sierpnia 2018 r., tj. za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim w związku ze stwierdzoną nieprawidłowością w wykorzystaniu tego zwolnienia, polegającą na korzystaniu z siłowni i wykonywaniu prac remontowo – budowlanych. K. K., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od ww. rozkazu zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 121 e ust. 7 i 13 ustawy o Policji, w szczególności art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań lekarza psychiatry, dowodu z opinii lekarzy o specjalności psychologia sportu oraz medycyna sportowa, nieuwzględnienie wyjaśnień w piśmie w dniu 25 sierpnia 2018 r. Jednocześnie strona wniosła o przeprowadzenie dowodów z zeznań lekarza psychiatry na okoliczność przyczyny udzielenia zwolnienia lekarskiego, stanu zdrowia pacjenta, zaleceń medycznych na okres udzielonego zwolnienia oraz dowodu z opinii biegłych lekarzy na okoliczność wpływu braku aktywności fizycznej u czynnego zawodnika [...] w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim z uwagi na przemęczenie psychiczne związane z wykonywaną pracą w Policji. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że w zaświadczeniu lekarskim, w polu "wskazania lekarskie" wpisana została cyfra "2", co oznacza, że "chory może chodzić". Nadto, z treści przedłożonego zwolnienia lekarskiego w pozycji "dane adresowe ubezpieczonego" wynika, iż miejscem pobytu [...]. K. K. winno być K. . Pod wskazanym adresem kontrolujący w dniu kontroli nie zastali nikogo. Wobec powyższego Z-ca dyżurnego KP S. skontaktował się telefonicznie z Policjantem. K. K. podczas tej rozmowy oświadczył, że nie przebywa w domu, jest na swojej budowie, gdzie przeprowadza remont. Ustalono adres lokalu przy ul. [...] w S.. Wykonujący tam kontrolę funkcjonariusze ustalili, że w lokalu nr [...] widoczne były materiały budowlane, które wskazywały, iż trwają prace wykończeniowe. W dniu 15 sierpnia 2018 r. miała miejsce ponowna kontrola prawidłowości korzystania przez ww. Policjanta ze zwolnienia lekarskiego. Kontrolujący Policjant zastał [...] K. K. w trakcie treningu siłowego na siłowni [...]. Wobec powyższego w dniu 3 września 2018 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w celu wykonania dyspozycji art. 121e ust. 3 ustawy o Policji. Wszczęcie postępowania administracyjnego poprzedziła notatka służbowa z dnia 8 sierpnia 2018 r. Powyższe okoliczności utrwalone w stosownych dokumentach służbowych, ewidentnie wskazują na to, że strona nieprawidłowo wykorzystywała zwolnienie lekarskie. Na okoliczność czynności kontrolnych, został sporządzony protokół z kontroli wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Za niezasadne uznano uwagi strony, jakoby organ nie miał faktycznych i prawnych możliwości kontroli prawidłowości wykorzystania przez niego zwolnienia lekarskiego więcej iż jeden raz. Ustawodawca udzielając organowi prawa do dokonywania stosownych kontroli nie wskazał, aby istniały w tym zakresie czasowe czy ilościowe ograniczenia. Wszelkie podejmowane czynności w związku z tą sprawą wynikały jedynie z ustawowych kompetencji jakie nadaje ustawa o Policji, a nie z jakichkolwiek innych przesłanek, czy jak sugeruje kontrolowany osobistych animozji czy innych przyczyn. Nieprawdziwe są również podawane przez niego okoliczności tego, że w dniu 8 sierpnia 2018 r. podał swojemu rozmówcy, że przebywa w S. z rodziną, która pomaga mu remontować mieszkanie. Co innego wynika ze stenogramów przeprowadzonych tego dnia rozmów. Jak utrwalono i załączono do materiału niniejszego postępowania strona podała, że przebywa w S. na budowie, gdzie wykonuje prace remontowe ze swoim ojcem i nie poda adresu, albowiem lekarz zalecił mu odpoczynek psychiczny od służby. Komendant Wojewódzki wywiódł dalej, że przedmiotem postępowania była kwestia ustalenia nie stanu zdrowia kontrolowanego, ani zasadności udzielenia mu zwolnienia lekarskiego a jedynie stwierdzenie czy było ono prawidłowo wykorzystane. Uczestnictwo w pracach remontowo – budowlanych, czy w nadmiernych ćwiczeniach fizycznych na siłowni z pewnością, zdaniem organu, nie mieści się w pojęciu terapeutycznych zaleceń lekarskich służących powrotowi chorego do zdrowia. Argumentacja strony odnośnie kontroli z dnia 15 sierpnia 2018 r. nie zasługiwała na aprobatę. Przepisy ustawy o Policji mają na celu generalne dokonanie ustaleń, czy doszło do nieprawidłowego wykorzystania przez policjanta zwolnienia lekarskiego czy nie. Ustalenia dokonane w tym postępowaniu, są bezsporne i kwalifikowane przez organ jako nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, co stanowi podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia o utracie przez policjanta prawa do uposażenia. Policjant otrzymał zwolnienie lekarskie po to, aby przebyć niezbędną rekonwalescencję i powrócić w pełni sprawnym do służby. Nie ulega wątpliwości, że podczas zwolnienia lekarskiego policjant zwolniony jest z obowiązku świadczenia służby oraz wykonywania innych związanych z nią czynności. Adnotacja na zaświadczeniu lekarskim o treści "chory może chodzić" oznacza, iż choroba nie wymaga leżenia w łóżku. Taki zapis upoważnia go jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszania się po mieszkaniu, udania się na zabieg, czy kontrolę lekarską (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 listopada 2002 r., sygn. akt III AUa 3189/01). Wykonywanie prac remontowych czy też ćwiczeń na siłowni w żaden sposób nie wpisuje się w czynności życia codziennego (por. wyrok WSA w Gdańsku z 18 października 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 511/18). Okres spowodowanej chorobą niezdolności do służby ma służyć leczeniu. W wielu przypadkach dopuszczalne jest wychodzenie z domu, czy wykonywanie drobnych prac domowych, jeżeli nie koliduje to z procesem rekonwalescencji pacjenta. Jednak podejmowanie się innych zajęć, nie związanych z leczeniem i nie zaleconych przez lekarza należy traktować jako korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być zatem traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby. Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów postępowania organ II instancji stwierdził, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Organ I instancji poczynił bowiem wszystkie istotne wyjaśnienia odnośnie wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez skarżącego. Odnośnie do wniosków dowodowych strony organ odwoławczy uznał, że kwestie te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie nieprawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Organ podkreślił, że w niektórych sytuacjach osoba na zwolnieniu lekarskim będzie zobligowana do podjęcia określonych działań, co może usprawiedliwiać zachowanie prawa do uposażenia, musi to być jednak aktywność, która została wymuszona obiektywnymi okolicznościami. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wykazał, że skarżący wykonywał czynności niewskazane na zwolnieniu lekarskim, decyzja jest zgodna ze stanem faktycznym i prawnym. K. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na rozkaz personalny nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 121e ust. 7 i 13 ustawy o Policji, w szczególności: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zaniechaniu przez organ przeprowadzenia dowodu z zeznań lekarza psychiatry bądź też zwrócenia się przez organ do lekarza, który badał i udzielał odwołującemu się zwolnienia lekarskiego o wydanie stosownego zaświadczenia w zakresie zaleceń na czas zwolnienia, ewentualnie w przypadku dalszych wątpliwości zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii lekarzy o specjalności psychiatria, psychologia sportu oraz medycyna sportowa, co miało istotne znaczenie przy ocenie materiału dowodowego, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 75 k.p.a. przez nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu z zeznań lekarza psychiatry oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy, w tym lekarzy o specjalności psychologia sportu oraz medycyna sportowa wnioskowanych przez skarżącego poprzez bezzasadne uznanie, iż nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, - art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonanie jej dowolnej oceny, w szczególności w zakresie odmowy dania wiary jego wyjaśnieniom złożonym na piśmie w dniu 25 sierpnia 2018r. jak również ocennym stanowiskiem organu w zakresie w jakim przybiera on rolę biegłego lekarza psychiatry oceniając stan zdrowia psychicznego funkcjonariusza i biegłych lekarzy psychologów i z zakresu medycyny sportowej, - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób budzący wątpliwości co do bezstronności organu i co do sposobu prowadzenia kontroli. Zdaniem skarżącego, organ bezzasadnie nie przeprowadził dowodu z zeznań lekarza psychiatry, nie zwrócił się do lekarza o przesłanie czy to zaświadczenia o zaleceniach bądź o przesłanie kopii karty leczenia chorego (za jego zgodą) celem ustalenia zakresu zaleceń lekarskich na czas zwolnienia. Jednocześnie stwierdził, iż wykonywane w trakcie zwolnienia czynności nie mieszczą się w pojęciu zaleceń terapeutycznych (str. 4 decyzji) i nie były zalecone przez lekarza psychiatrę (str. 5 decyzji), a nadto iż z całą pewnością wysiłek fizyczny w postaci treningów na siłowni nie służył powrotowi do pełni zdrowia i w jego efekcie do służby (str. 4 decyzji). Wobec powyższego stanowiska tym bardziej organ winien był przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe w tym zakresie, nie zaś opierać się wyłącznie o własne przekonanie. Skarżący nie zgodził się też z twierdzeniami organu, iż nie ma on obowiązku zbadania, czym jest wykonywanie zwykłych czynności życia codziennego w odniesieniu do konkretnego przypadku. Nie bez znaczenia jest fakt, iż jest czynnym zawodnikiem [...] i fakt podejmowania treningu siłowego w okresie braku kontuzji fizycznych, jest u niego niezbędny celem prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego, mięśniowego i hormonalnego. Zaprzestanie wysiłku fizycznego u takiego zawodnika, szczególnie przy dużym nasileniu się napięcia psychicznego (na co wielokrotnie wskazywał) może prowadzić do znacznego pogorszenia się samopoczucia, w tym do depresji. Organ nie uwzględnił rodzaju jego schorzenia, specjalności lekarza, który udzielił zwolnienia, zaleceń lekarskich o których organ został poinformowany, arbitralnie oceniając, iż winien przebywać w domu, wyjątkowo udać się na wizytę lekarską lub po zakupy. Wszelkie rozważania organu dotyczące jego postawy w świetle zaleceń lekarskich są całkowicie nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje : W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu, na skutek skargi K. K., stała się decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji (rozkaz personalny nr [...]) mocą której utrzymano w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji (rozkaz personalny nr [...]) o pozbawieniu skarżącego jako Policjanta prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego (od 1 sierpnia do 15 sierpnia 2018 r.), w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w wykorzystaniu przedmiotowego zwolnienia, wystawionego przez lekarza psychiatrii. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 121e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli (ust. 1). W myśl art. 121e ust. 2 ww. ustawy, kontrolę przeprowadzają: 1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego; 2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych – w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (ust. 3). Przy czym ustawodawca przesądził, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej (ust. 7). W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10 ustawy). Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia przez niego ewentualnych uwag. Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym podpisem (art. 121e ust. 12 ustawy). Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4 (art. 121e ust. 13 ustawy). Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy w postaci protokołów kontroli z dnia 8 i 15 sierpnia 2018 r., stenogramu z rozmowy telefonicznej (nagrań rozmów) z dnia 8 sierpnia 2018 r., notatki służbowej z dnia 8 sierpnia 2018 r. bez wątpienia wykazuje, że skarżący w trakcie zwolnienia lekarskiego przeprowadzał, poza miejscem swojego zamieszkania, remont lokalu mieszkalnego, a także uczestniczył w treningu fizycznym w jednej ze szczecińskich siłowni. Istota sporu w sprawie sprowadza się do kwestii, czy zasadnie organy uznały, że uczestnictwo skarżącego w ww. zdarzeniach, podczas trwania zwolnienia lekarskiego, stanowi o wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego w sposób nieprawidłowy, niezgodnie z jego celem. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zasadniczym celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej sprawności i zdolności do pracy (służby), a zatem postępowanie organu prowadzone w trybie art. 121e ustawy o Policji powinno być ukierunkowane na wykazanie, że podjęte przez skarżącego zajęcie w okresie nieobecności w służbie kolidowało właśnie z tym celem. Przy ustaleniu ewentualnej nieprawidłowości w wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego, nie należy abstrahować od rodzaju schorzenia czy niesprawności, jaką stwierdzono u pacjenta i w związku z której istnieniem, udzielono zwolnienia od służby. Jak słusznie zauważa skarżący, każda choroba może bowiem wymagać innego zachowania pacjenta i innego postępowania. Oznacza to więc, że każdy przypadek należy badać w sposób indywidualny, nie opierając się wyłącznie na ogólnych założeniach (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1395/15 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy też zgodzić się z poglądem wyrażonym w doktrynie na gruncie analogicznych spraw w sądach powszechnych, że za zachowanie niezgodne z celem wystawienia zwolnienia należy uznać takie zachowanie, które jest w powszechnym odczuciu nieodpowiednie dla osoby chorej i nasuwa wątpliwości co do jej rzeczywistego stanu zdrowia (tak A. Gil-Rzetecka, Komentarz do art. 17 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, Oficyna 2009). Chodzi tu zatem o zachowania mające w jakikolwiek sposób narażać zdrowie osoby korzystającej ze zwolnienia, czy też o takie zachowania, które wskazują, że rzeczywisty stan zdrowia danej osoby nie przemawia za korzystaniem przez nią z owego zwolnienia. Innymi słowy każdy pracownik, a więc i Policjant, kiedy przebywa na zwolnieniu lekarskim powinien podejmować jedynie taką aktywność, która jest potrzebna do jego codziennego funkcjonowania i która jest nastawiona na poprawę stanu zdrowia. Wychodzenie poza te ramy nasuwa przypuszczenie, że zwolnienie zostało nadużyte. Sąd zważył, że zwolnienie od służby zostało wystawione skarżącemu przez lekarza psychiatrii i jak wynika z wyjaśnień skarżącego, ze względu na jego stan psychiczny wiązało się z zaleceniami odpoczynku od służby, pracy, przełożonych. Dodać należy, że na zaświadczeniu lekarskim dotyczących, w polu "wskazania lekarskie" wpisana została cyfra "2", co oznacza, że "chory może chodzić". W kontekście powyższego, opierając się tylko na wiedzy powszechnej i doświadczeniu życiowym można przyjąć, iż aktywność fizyczna, w przypadku schorzenia natury psychiatrycznej, zwłaszcza , że chodzi tu o stresującą pracę w Policji, nie koliduje z celem udzielonego, na tym podłożu, zwolnienia od pracy, a wręcz, jak wynika to też z innych spraw tego rodzaju, w których orzekały organy Policji i sądy administracyjne, często stanowi zalecenie lekarskie dla pacjenta w trakcie procesu leczenia. W sytuacji wątpliwości organu co do powyższego, dla uzyskania pewnych wiadomości, organ może, a nawet powinien zwrócić się do lekarza prowadzącego o wskazanie zakresu zaleceń i wyjaśnienie zasadności lub wpływu rzeczonych ćwiczeń fizycznych (w kontekście rodzaju choroby) na proces rehabilitacji skarżącego (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2019 r. II SA/Sz 1067/18 Lex nr 2621794). Organ zarówno I jak i II instancji nie zweryfikował powyższej kwestii w sposób jak wskazano, arbitralnie przyjmując, iż udział skarżącego w zajęciach na siłowni oznacza nieprawidłowe wykorzystywanie udzielonego mu zwolnienia lekarskiego, co też słusznie podnosi w zarzutach skarżący. W ocenie Sądu nie można bezdyskusyjnie stwierdzić, że aktywność skarżącego na siłowni, w okresie absencji, przesądza o wykorzystywaniu przez niego zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem, a nie zostało to rzetelnie wyjaśnione przez organy w toku postępowania. Sąd doszedł jednak do wniosku, że uchybienie to (w zakresie procedury administracyjnej - art.art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.) nie miało wpływu na wynik końcowy tej sprawy. Przypomnieć tu należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podsumowując, kwestia podejmowania w czasie choroby ćwiczeń fizycznych, które nie są aktywnością związaną z tzw. życiem codziennym, powinna być ustalona i oceniania w kontekście wykonywania zaleceń lekarskich, które oprócz np. leczenia farmakologicznego, mogą być zalecone w sytuacji danego schorzenia. Odmiennie należy jednak ocenić okoliczność wykonywania prac remontowych w okresie zwolnienia lekarskiego od pracy. Słusznie organy wskazały, że adnotacja na dokumencie lekarskim "chory może chodzić" oznacza jedynie, iż nie musi on leżeć w łóżku, lecz może swobodnie poruszać się po domu i terenie posesji, wykonywać podstawowe czynności niezbędne w życiu codziennym typu zakupy leków czy produktów żywnościowych, drobne zwykłe czynności domowe lub udać się samodzielnie do lekarza bądź na rehabilitację, do której można zakwalifikować ćwiczenia na siłowni, w plenerze lub inne zajęcia natury terapeutycznej, jeśli były zalecane przez lekarza. W podanych kategoriach dozwolonych czynności podczas pobytu pracownika na zwolnieniu lekarskim z całą pewnością nie mieszczą się prace remontowe. Dodać należy również, że okoliczność, że w trakcie zwolnienia lekarskiego chory może chodzić nie oznacza, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego, jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie z dnia 6 kwietnia 2017r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16). Zdaniem Sądu, sam fakt wykonywania, w trakcie trwania zwolnienia od pracy z powodu choroby i to nie zależnie od tego jakiego rodzaju jest to schorzenie, prac budowlanych - jest wystarczającą przyczyną utraty prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego. Wskazać należy, że obowiązek wykorzystywania zwolnienia lekarskiego od pracy zgodnie z jego celem – w sensie poddania się zaleceniom i wskazaniom lekarskim – stawia wymóg wyeliminowania sytuacji takiemu celowi przeciwnych. Chodzi więc o zaniechanie zachowań, które są wykorzystywaniem zwolnienia w innym celu niż odzyskanie zdolności do pracy. Tego obowiązku skarżący nie uszanował, podejmując prace absolutnie nie związane z czynnościami powszechnie uznanymi jako czynności zwykłe z codziennego życia, jak tez nie związane z procesem leczenia. Stąd też stanowisko organów, że wykonując remont domu skarżący wykorzystywał wskazane zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem jest prawidłowe i nie wymagało przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych lekarzy psychiatrii, czy też z zeznań lekarza kierującego na zwolnienie, czy innych dowodów w postaci zaświadczenia lekarskiego, dokumentacji medycznej, na okoliczność zakresu zaleceń lekarskich i ewentualnych skutków tych czynności na stan zdrowia strony. Niezależnie bowiem od oceny czy takie czynności remontowe mogły mieć negatywny wpływ na zdrowie skarżącego, czy miały znaczenie dla przedłużenia powrotu strony do zdrowia strony, czy też pozostawały obiektywnie obojętne dla zdrowia i rekonwalescencji pacjenta, wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego na potrzeby przeprowadzenia remontu mieszkania jest - w przekonaniu Sądu - przekroczeniem granic dopuszczalnej aktywności pracownika przebywającego na zwolnieniu lekarskim. Dlatego też zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych w podanym zakresie należało uznać za bezpodstawne. Takie stanowisko organu w powyższej kwestii należy uznać za prawidłowe, zgodnie bowiem z art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W takim stanie sprawy zarzut naruszenia art. 121e ust. 7 i 13 ustawy o Policji nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.