II SA/Gd 31/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na uchwałę Rady Gminy z dnia 10 sierpnia 2005 r. [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Nr XXXD/178/2005 Rady Gminy z dnia 10 sierpnia 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. - część wyżynna - w zakresie § 43 ust. 6 i ust. 7. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 46 w związku z art 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w związku z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym - poprzez wprowadzenie w miejscowym planie w § 43 ust. 6 i ust. 7 rozwiązań ograniczających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a ponadto jedynie w zakresie stacji bazowych telefonii komórkowej, co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami, 2) art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez przyjęcie zapisów Miejscowego Planu, które całkowicie, bez uzasadnienia dyskryminują wyłącznie przedsiębiorców telekomunikacyjnych, poprzez przyjmowanie rozwiązań, które w znaczący sposób ograniczają ich działalność. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca spółka będąc przedsiębiorcą telekomunikacyjnym realizuje inwestycje celu publicznego z zakresu telekomunikacji publicznej tj. budowę stacji bazowych telefonii komórkowej. Pismem z dnia 11 października 2016 r. (doręczonym w dniu 14 października 2016 r.) skarżąca wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa w zakresie § 43 ust. 6 i ust. 7 planu poprzez wykreślenie tych zapisów, które stanowią przede wszystkim naruszenie art. 46 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Rada Gminy nie usunęła postanowień planu naruszających, według skarżącej spółki, prawo. Interes prawny do złożenia skargi skarżąca wywodzi z art. 48 w zw. z art. 75 o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jak również z umowy najmu zawartej z właścicielem nieruchomości stanowiących działki o nr [...]-[..]. W skardze wyjaśniono, że ustawa z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nałożyła w art. 75 obowiązek dostosowania przepisów miejscowych planów do postanowień tej ustawy, w szczególności art. 46, który nakazuje usunięcie wszelkich nieuzasadnionych zakazów ograniczających realizację inwestycji celu publicznego. Kwestionowany przepis miejscowego planu - § 43 ust. 6 stanowi, że maszty telefonii komórkowej, z uwzględnieniem § 30, mogą być lokalizowane poza następującymi i terenami: Obszarem Chronionego Krajobrazu [..], Obszarem Chronionego Krajobrazu [..], wszystkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej, wszystkimi strefami konserwatorskimi i minimum 200 m od ich granic, korytarzami ekologicznymi, w pasach minimum 200 m od dróg krajowych i wojewódzkich, 100 m od dróg powiatowych i lokalnych oraz poza korytarzami infrastruktury technicznej i radiolinii. Art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przepis miejscowego planu zakazuje lokalizowania tych inwestycji na terenie: 1. Obszaru Chronionego Krajobrazu [..], Obszaru Chronionego Krajobrazu [..]; 2. wszystkich rodzajów zabudowy mieszkaniowej, 3. wszystkich stref konserwatorskich, 4. i minimum 200m od ich granic, 5. korytarzy ekologicznych, 6. w pasach minimum 200 m od dróg krajowych i wojewódzkich, 7. 100m od dróg powiatowych i lokalnych oraz, 8. poza korytarzami infrastruktury technicznej i radiolinii. Oprócz zakazów nr 1 i nr 3 skarżąca pozostałe zakazy uznała za niezgodne z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jak również z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, która w art. 43 ust. 1 wskazuje na odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, w których mogą być lokalizowane obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi. Wynika z tego, że Rada Gminy uchwalając miejscowy plan nadużyła władztwo planistyczne w zakresie oczywiście obowiązujących przepisów, ponieważ zapisy miejscowego planu ustaliły zbyt rygorystyczne ograniczenia dla masztów telefonii komórkowej. Przykładem może być największa odległość wskazana w ustawie o drogach publicznych wynosi 50m, a nie jak w zaskarżonym przepisie 100m lub 200m. Podkreślono, że teren jakim objęty jest miejscowy plan nie dotyczy nieruchomości wiejskich o kilkuset hektarowych powierzchniach, co dawałoby możliwość spełnienia nieracjonalnego zapisu wynikającego z § 43 ust. 6 m.p.z.p., a są złożone ze znacznie mniejszych działek, na których umiejscowione są zakłady produkcyjne lub rzemieślnicze. Oznacza to, że nie jest możliwe umiejscowienie inwestycji z zakresu telefonii komórkowej na znacznej części miejscowego planu, gdyż spełnienie obowiązujących zapisów, skutkuje tym, że zamierzone inwestycje będą lokalizowane każdorazowo w odległości mniejszej niż 100m od dróg. Skutecznie uniemożliwia to lokalizację masztów telefonii komórkowej. Stwierdzono, że w świetle całokształtu postanowień planu tak daleko idącym ograniczeniom podlegają tylko i wyłącznie przedsiębiorcy telekomunikacyjni, co uchybia artykułowi 32 Konstytucji RP, który wprowadza zasadę równości wobec prawa. Ograniczenie wynikające z § 43 ust. 6 m.p.z.p. nie dotyczy np. tablic reklamowych, lamp oświetleniowych, elektrowni wiatrowych, czy słupów energetycznych. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne i nikt nie może być dyskryminowany między innymi w życiu gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Według spółki kwestionowane zapisy planu nie są wyłącznie potencjalnym zagrożeniem dla prowadzonej działalności, ale niosą ze sobą realne przeszkody dla realizacji planowanej inwestycji, o czym świadczą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Z tego powodu spółka uznała skargę za konieczną i zasadną. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Rada wyjaśniła, że ustawa z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych weszła w życie z dniem 17 lipca 2010r., a więc w momencie, kiedy obowiązywała już zaskarżona uchwała Nr XXXII/178/2005 Rady Gminy z dnia 10 sierpnia 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy - część wyżynna, która weszła w życie w październiku 2005 r. Nie można zatem twierdzić, że uchwała ta została podjęta z naruszeniem nieobowiązującego w dniu wejścia w życie uchwały przepisu prawa. Ustawodawca wprowadzając w życie ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w przepisach przejściowych w art. 75 wskazał, że przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. W art. 75 ust. 2 powołanej ustawy wskazano, że w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, gminy dostosują treść planów miejscowych obowiązujących na obszarze ich właściwości do wymagań określonych w art. 46 ust. 1, a dalej uregulowano konsekwencje niedostosowania przez rady gmin obowiązujących planów do wymagań art. 46 ust. 1 ustawy. Przepisy przejściowe ujęte w art. 75 ust.2-8 zostały uchylone przez art. 1 pkt 9 lit. b) ustawy z dnia 12 października 2012 r. z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r. poz. 1256) . Ta ustawa nowelizacyjna wprowadziła też zmianę art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który od temu momentu stanowił, że przepis art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Powyższa nowelizacja weszła w życie 16 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 12 października 2012r. (druk sejmowy nr 541, Sejm RP VII kadencji) wskazano, że podstawowym celem ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych było zapewnienie rozwoju dostępu do telekomunikacji, w szczególności dostępu szerokopasmowego do internetu. Podkreślono, że zgodnie z postulatami wojewodów i samorządów w art. 75 zrezygnowano z konieczności dostosowywania przez gminy treści miejscowych planów do wymagań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i weryfikowania ich przez wojewodów, zastępując zasadą, zgodnie z którą nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe umożliwi realizację inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnych z przepisami odrębnymi, pomimo ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów realizacji takich inwestycji, bez konieczności wydawania w tym zakresie rozstrzygnięć przez wojewodów. Rada wskazała, że ten sposób podejścia do treści planów miejscowych podziela orzecznictwo sądowoadministracyjne. Rada wyjaśniła, że treść przepisu art. 46 ust. 1 ustawy nie pozwala wyprowadzić normy pozbawiającej organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami. Innymi słowy, ustawowy zakaz lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie dotyczy ściśle określonego urządzenia umożliwiającego łączność, ale dotyczy wprowadzania zakazów lokalizacji na terenie gminy wszystkich tego rodzaju urządzeń, tak aby można było na jej terenie tworzyć infrastrukturę telekomunikacyjną. Przepis art. 46 ust. 1 nie może być rozumiany w sposób jaki prezentuje skarżący, gdyż oznaczałoby to, że organy gminy w ogóle nie mogą korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Skarżący nie może żądać, aby cały obszar objęty miejscowym planem był otwarty na jego inwestycje, gdyż przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uchwalanie tego planu należy do organów gminy, które mogą w sposób władczy, zgodny z obowiązującymi przepisami, określać warunki zagospodarowania terenu (władztwo planistyczne). Ich władztwo zostało przytoczoną regulacją art. 46 jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, jeżeli chodzi o decydowanie o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych. Przepis art. 46 ust. 1 ustawy zostałby naruszony, jeżeli przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego pozbawiałby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych na terenie objętym planem, co w zakresie przedmiotowego planu miejscowego nie ma miejsca. Istnieją bowiem na terenie objętym planem obszary, na których inwestor bez żadnych przeszkód może realizować zaplanowane przedsięwzięcie telekomunikacyjne. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju i sieci telekomunikacyjnych uznano za bezpodstawny. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano uchwałę Rady Gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy– część wyżynna z dnia 10 sierpnia 2005r., Nr XXXII/178/2005. Skarżąca Spółka prowadząca działalność z zakresu usług telekomunikacyjnych zaskarżyła powyższy plan w części obejmującej § 43 ust. 6 i 7 twierdząc, że ustanowiono w nim zakazy lokalizacji masztów telefonii komórkowej, które naruszają przepisy art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1537), zwanej dalej ustawą, i uniemożliwiają prowadzenie ich działalności. Zgodnie z zakwestionowanymi postanowieniami planu maszty telefonii komórkowej, z uwzględnieniem § 30, mogą być lokalizowane poza następującymi terenami: Obszarem Chronionego Krajobrazu [..], Obszarem Chronionego Krajobrazu [..], wszystkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej, wszystkimi strefami konserwatorskimi i minimum 200 m od ich granic, korytarzami ekologicznymi, w pasach minimum 200 m od dróg krajowych i wojewódzkich, 100 m od dróg powiatowych i lokalnych oraz poza korytarzami infrastruktury technicznej i radiolinii (§ 43 ust. 6). W § 43 ust. 7 planu ustalono natomiast obowiązek komasacji anten telefonii komórkowej różnych operatorów z maksymalnym wykorzystaniem istniejących masztów o tej funkcji. Analizując legitymację skargową spółki sąd uwzględnił regulację szczególną względem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 446), zwanej dalej u.s.g., stanowiącą zasadnicze kryterium weryfikacji legitymacji skargowej podmiotów kwestionujących uchwały lub zarządzenia podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a mianowicie art. 48 ustawy, zgodnie z którym przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć w zakresie telekomunikacji uchwałę w sprawie planu miejscowego. Według art. 75 w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 12 października 2012r. o zmianie ustawy o rozwoju usług telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustawy (Dz.U. z 2012 r. poz. 1256), obowiązującym od dnia 16 grudnia 2012r., przepis art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy, czyli ma zastosowanie do postanowień planu zakwestionowanych w niniejszej skardze. Powołana regulacja stworzyła od dnia 12 października 2012r. po stronie skarżącej spółki - jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego - uprawnienie do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie przedmiotowego planu miejscowego. Nie wprowadza ona przy tym żadnych dodatkowych wymogów dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, w szczególności nie stanowi o naruszeniu interesu prawnego lub bądź uprawnienia tego podmiotu. W tym trybie przedsiębiorca telekomunikacyjny legitymowany jest do wniesienia skargi, nie będąc właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości (ani nie korzystając z umów obligacyjnych) z tym jednak ograniczeniem, że dopuszczalność zaskarżenia uchwały dotyczy jedynie telekomunikacji (por. WSA w Gliwicach z dnia 4 sierpnia 2011 r. II SA/Gl 254/11 i z dnia 18 lipca 2014 r. II SA/Gl 179/14, WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2014 r. II SA/Kr 160/14, WSA we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2014 r. II SA/Wr 85/14 WSA w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2014 r. II SA/Rz 275/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca spółka, co w sprawie niesporne, jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 1489), zatem była legitymowana w oparciu o wskazany przepis do wniesienia skargi do sądu na ustalenia planu miejscowego zawierające regulacje z zakresu telekomunikacji. Ustawodawca nie zdefiniował jednak w ustawie, co należy rozumieć pod pojęciem "w zakresie telekomunikacji", stwierdzając jedynie w art. 2 ust. 2, że ilekroć w ustawie używane są określenia zdefiniowane w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, określenia te należy rozumieć w znaczeniu tam przyjętym. Według art. 2 pkt 42 Prawa telekomunikacyjnego przez telekomunikację należy natomiast rozumieć nadawanie, odbiór i transmisję informacji, niezależnie od ich rodzaju, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elekromagnetyczną. Reguły wykładni systemowej nakazują odczytywać przepis art. 48 ustawy w powiązaniu z art. 46 ust. 1 ustawy, który to przepis odnosi się wprost do planów miejscowych, wprowadzając zakaz ustanawiania w nich zakazów i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Uprawnienie przyznane w art. 48 dla Prezesa UKE i przedsiębiorców telekomunikacyjnych należy odczytywać, jako pewnego rodzaju gwarancję i zabezpieczenie dla przestrzegania przez prawodawcę gminnego zakazu z art. 46 ust. 1 ustawy. W takiej jednak sytuacji legitymacja skarżącego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego i Prezesa UKE ograniczona byłaby jedynie do tych zapisów uchwały w sprawie planu miejscowego, które wprost dotyczą lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przy odmiennym rozumieniu, przedsiębiorca telekomunikacyjny byłby uprawniony do zaskarżania wszystkich zapisów planu - a więc również tych, które odnosiłby się do przeznaczenia terenu. Powyższe oznacza, że legitymacja skarżącego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, którą ustanawia art. 48 ustawy ograniczona jest jedynie do tych zapisów uchwały w sprawie planu miejscowego, które wprost dotyczą lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem zarzuty skargi i ich argumentacja koncentrują się na wymogach, jakie wprowadził przepis art. 46 ust. 1 ustawy w stosunku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiocie lokalizowania inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej. W ocenie sądu skarżąca spółka wyczerpała wskazany w przepisach p.p.s.a. tryb wniesienia skargi poprzedzając ją skierowanym do Rady Gminy wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz zachowała termin do jej wniesienia (art. 53 § 2 p.p.s.a.). W tych okolicznościach sąd przystąpił do merytorycznej weryfikacji zarzutów skargi w granicach interesu prawnego skarżącej wyznaczonego dyspozycją art. 48 ustawy i stwierdził, że zarzuty naruszenia kwestionowanymi postanowieniami planu przepisów art. 46 w zw. z art. 75 ustawy nie są słuszne i w żadnym razie nie mogą prowadzić do zastosowania dyspozycji art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 778), zwanej dalej u.p.z.p., zgodnie z którą istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W ocenie sądu kwestionowane postanowienia przepisu § 43 ust. 6 i 7 zaskarżonej uchwały o planie nie naruszają obiektywnie pojętego porządku prawnego w dacie podjęcia uchwały. Zaskarżona uchwała nie narusza bowiem istotnie zasad sporządzania planu miejscowego ani też sąd administracyjny nie dopatrzył się istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, bądź naruszenia właściwości organów, co z mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkowałoby nieważnością uchwały w zaskarżonym zakresie. W pierwszej bowiem kolejności podkreślić należy, że zaskarżony plan został uchwalony w 2005r., a zarzuty skargi zasadniczo oparto na treści art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a więc na treści ustawy późniejszej wobec planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie niniejszej podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2470/14, że niespełnienie przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie skutkuje możliwością stwierdzenia jego nieważności przez sąd administracyjny z powodu naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, jeżeli plan ten zaczął obowiązywać przed dniem wejścia w życie cytowanej wyżej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Objęcie tych planów sankcją nieważności musiałoby być wyraźnym postanowieniem ustawodawcy, którego nie da się wywieść z samego tylko odesłania w stosunku do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy do art. 46, jak również do art. 48 (dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z mocy art. 75 ust. 1 ustawy, w jej pierwotnym brzmieniu, przepis art. 46 ust. 1 miał zastosowanie również do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie, lecz tryb dostosowania takich planów do wymagań z art. 46 ust. 1, przewidziano w uchylonych już przepisach ust. 2-8 art. 75 powołanej ustawy. Przepisy te mówiły o "dostosowaniu" przez rady gmin treści m.p.z.p. do wymogów art. 46 ust. 1 lub wojewodę, który był zobowiązany "zmienić plan" poprzez wydanie zarządzenia zstępczego. W żadnym z tych przepisów ustawodawca nie przewidywał sankcji nieważności dla tych ustaleń m.p.z.p. obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy z 7 maja 2010 r., które nie odpowiadały wymogom art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, licząc się niewątpliwie ze skutkami daleko idącymi, jakie niesie stwierdzenie nieważności całości lub części aktu generalnego, na podstawie którego wydawane są bowiem decyzje administracyjne. Na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2012r., poz. 1256), uchylono przepisy art. 75 ust. 2-8, a więc przepisy zobowiązujące właściwe organy do dostosowania, w określonym terminie, m.p.z.p. do wymogów art. 46 ust. 1. Przy tym wyraźnie zaznaczyć należy, że ani w ustawie z dnia 7 maja 2010r., ani też w ustawie zmieniającej z 12 października 2012r. ustawodawca nie zawarł przepisu, który groziłby sankcją nieważności w stosunku do przepisów planu miejscowego obowiązującego w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010r., który nie koresponduje z wymogami art. 46 ust. 1 powołanej ustawy (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2014r., II SA/Wr 85/14 i z dnia 8 stycznia 2015r., II SA/Wr 665/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten podziela sąd orzekający w niniejszej sprawie tym bardziej, że za jego trafnością przemawiają założenia ustawodawcy wynikające z uzasadnienia do projektu zmiany ustawy z 2012r., których celem było zrezygnowanie z konieczności dostosowywania przez gminy treści miejscowych planów do wymagań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i wprowadzenie zasady, zgodnie z którą nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe umożliwi realizację inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnych z przepisami odrębnymi, pomimo ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów realizacji takich inwestycji, bez konieczności wydawania w tym zakresie odrębnych rozstrzygnięć. W konsekwencji zatem postanowienia planów miejscowych powinny być wykładane w świetle przepisów art. 46 ust. 1 i 2 ustawy w taki sposób, ażeby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepis art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy należy tak odczytywać, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny będzie zamierzał realizować inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej na danym terenie objętym planem miejscowym uchwalonym przed datą 17 lipca 2010 r., a istniejące zapisy planu będą zawierać zakazy albo będą przyjmować rozwiązania uniemożliwiające lokalizowanie tych inwestycji, to wówczas organ administracji publicznej załatwiający sprawę pozwolenia na budowę inwestycji z zakresu łączności publicznej, obowiązany będzie pomijać te zapisy planu miejscowego, które wprowadzają takie ograniczenia, pod warunkiem, że taka inwestycja będzie zgodna z przepisami odrębnymi. Taka interpretacja przepisu art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy jest dozwolona i konieczna ze względu na fakt polepszenia sytuacji prawnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego na rynku inwestycji celu publicznego dotyczących telekomunikacji, czemu służyć mają przepisy ustawy. Prawidłowe stosowanie tego przepisu należy także oprzeć o wykładnię systemową, a więc mając na uwadze jego powiązanie z otoczeniem. Hierarchiczna budowa systemu prawa umożliwia usuwanie sprzeczności (niejasności) między normami wyższymi i niższymi poprzez uznanie, że w takim wypadku te ostatnie tracą moc prawną. Zapewnienie tego, by system prawa zachował wewnętrzną harmonię należy tak do prawodawcy, jak i do organów stosujących prawo w związku z dokonywaniem właściwej jego wykładni. Ważne jest również dla interpretacji art. 46 ust. w zw. z art. 75 zastosowanie wykładni funkcjonalnej, gdyż znaczenie decydujące ma nie znaczenie słowne ustawy lecz zawarte w nim dążenie do realizacji celu, jakim jest niewątpliwie w tym wypadku przyspieszenie i ułatwienie przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu realizowanie inwestycji telekomunikacyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu w Poznaniu z dnia 9 września 2015r., II SA/Po 10/15, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny rozwiązań planistycznych pod kątem ograniczeń dla realizacji inwestycji z zakresu telekomunikacji należy dokonywać z uwzględnieniem okoliczności danego przypadku, gdyż tak jak w niniejszej sprawie, w świetle § 43 ust. 6 i 7 planu realizacja inwestycji z zakresu telekomunikacji nie została wykluczona, ale możliwa jest na zasadach tam przewidzianych. Jeśli natomiast ich zastosowanie uniemożliwiłoby skarżącej spółce rzeczywistą realizację inwestycji telekomunikacyjnych, wówczas zakazy te należałoby pominąć, zgodnie z regułą wynikająca z art. 46 ust. 1 ustawy. Mając powyższe na uwadze nie można stwierdzić, że postanowienia § 43 ust. 6 i 7 uchwały o planie naruszają przepis art. 46 ust. 1 ustawy w taki sposób, który uzasadniałby stwierdzenie nieważności uchwały w odpowiadającym tym postanowieniom zakresie. Sąd uznał, że zarzuty i argumentacja skargi, koncentrujące się na wymaganiach, jakie wprowadził przepis art. 46 ust. 1 ustawy w stosunku do zapisów planu w przedmiocie lokalizowania inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził również, ażeby Rada Gminy podejmując uchwałę w zakresie zaskarżonym naruszyła przepisy art. 32 Konstytucji RP. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.