II SA/Wa 1784/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Łukasz Krzycki, Joanna Kube, Protokolant specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. D. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr: [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na rzecz skarżącego M. D. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w [...] orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] uznała M. D. za trwale niezdolnego do służby w Policji. Do wydania powyższego orzeczenia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Okręgowa Komisja Lekarska MSW w [...] uznała M. D. za trwale niezdolnego do służby w Policji. Orzeczenie to zostało wydane w wyniku wniesienia przez skarżącego odwołania od orzeczenia z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...], w którym stwierdzono, że wykryta u skarżącego cukrzyca typu II powoduje niezdolność funkcjonariusza do służby w Policji przy zachowanej zdolności do pracy i kwalifikuje do przyznania trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą i szczególnymi właściwościami służby. W obu orzeczeniach cukrzycę typu II leczoną lekami doustnymi przypisano do kategorii C ("niezdolny do służby"), powołując się na § 71 pkt 5 wykazu będącego załącznikiem do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 2014 r., poz. 1989). Pozostałe schorzenia skarżącego nie zostały sklasyfikowane jako powodujące całkowitą niezdolność do służby w Policji. M. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 593/15, uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej ustalenia niezdolności do służby w Policji, a w pozostałej części skargę odrzucił. W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z § 71 pkt 5 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji w przypadku funkcjonariuszy Policji (grupa II) cukrzycy typu II przypisano kategorię zdolności do służby w Policji: "B/C" ("zdolny do służby z ograniczeniem / niezdolny do służby"). Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że wydane w sprawie orzeczenia nie zostały w należyty sposób uzasadnione, w szczególności nie wynika z ich treści, z jakich względów uznano, że cukrzyca powoduje u skarżącego całkowitą niezdolność do służby, a nie zdolność do służby z ograniczeniami. Sąd zaznaczył, że komisja lekarska – biorąc pod uwagę dotychczas zajmowane przez funkcjonariusza stanowisko – ma za zadanie rozstrzygnąć, czy stopień zaawansowania choroby, jej objawy, skutki, a także rokowania co do poprawy stanu zdrowia danej osoby umożliwiają jej pełnienie służby na innym stanowisku. W przedmiotowej sprawie komisja lekarska nie wyjaśniła, z jakich względów skarżący nie nadaje się do służby na żadnym stanowisku jako funkcjonariusz Policji. Sąd uznał, że na podstawie uzasadnienia orzeczenia nie można ustalić, czy badania stanu zdrowia skarżącego były wszechstronne, czy też ograniczyły się do przyjęcia twierdzeń skarżącego o utrzymującym się podwyższonym poziomie glikemii, zweryfikowanym przed komisją jedynie jednorazowym badaniem poziomu cukru. Sąd zalecił, żeby organ – rozstrzygając o zdolności skarżącego do pełnienia służby w Policji – ponownie wszechstronnie zbadał stan zdrowia skarżącego i dał temu wyraz w uzasadnieniu, szczegółowo wyjaśniając powody przypisania skarżącego do kategorii B albo C z uwagi na stwierdzoną u skarżącego chorobę określoną w § 71 pkt 5 wykazu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. D. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 208/16, oddalił skargę kasacyjną. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w [...] rozpoznając ponownie sprawę orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w oparciu o wykaz stanowiący załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu rozpoznała u M. D.: 1. nadciśnienie tętnicze - § 47 pkt 1 – kategoria C, 2. zaburzenia adaptacyjne – reakcję przedłużoną o charakterze nerwicowym rokującą poprawę - § 78 pkt 2 – kategoria B, 3. cukrzycę typu drugiego leczoną lekami doustnymi - § 71 pkt 5 – kategoria B, 4. dyskopatię lędźwiowo-krzyżową - § 54 pkt 2 – kategoria B, 5. otyłość - § 1 pkt 4 – kategoria B, 6. skrzywienie przegrody nosa - § 28 pkt 1 – kategoria A, 7. braki uzębienia. M. D. uznano za zdolnego do pracy. W oparciu o rozpoznanie z punktu 1 Komisja stwierdziła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji. Przyznano mu trzecią grupę inwalidzką w związku ze służbą w Policji od dnia [...] lipca 2018 r. Inwalidztwo zostało uznane za czasowe. Termin badania kontrolnego wyznaczono na sierpień 2021 r. Schorzenie wymienione w punkcie 4 uznano za pozostające w związku ze służbą w Policji, niesięgające jednak inwalidztwa. Pozostałe schorzenia w ocenie Komisji nie pozostają w związku ze służbą i nie sięgają granic inwalidztwa. W uzasadnieniu Komisja wskazała, że aktualnie nie ma merytorycznych przesłanek przemawiających za zasadnością przyznania grupy inwalidzkiej w przebiegu cukrzycy na tym etapie choroby. Komisja uznała natomiast, że aktualnie to nadciśnienie tętnicze stanowi powód przyznania inwalidztwa. W opinii Komisji dotychczasowe leczenie jest skuteczne, uzyskano dobrą kontrolę wartości ciśnienia tętniczego. W trakcie badania echa serca potwierdzono jednak rozpoczynający się przerost mięśnia lewej komory. Skoro jedynym odchyleniem od normy jest zapis echa, Komisja uznała, że zaistniały merytoryczne podstawy do zakwalifikowania orzekanego do trzeciej grupy inwalidzkiej. M. D., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części dotyczącej określenia zdolności do służby w Policji zarzucając orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 47 ust. 1 pkt 2 i nast. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822) – poprzez zawarcie w orzeczeniu rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w ustawie o komisjach lekarskich, co powoduje brak możliwości dokonania kontroli orzeczenia w zakresie uchylenia zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., 2. art. 39 ust. 5 zdanie ostatnie ustawy o komisjach lekarskich – poprzez ponowne zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu wydanego orzeczenia okoliczności przemawiających za odmową mocy dowodowej i wiarygodności złożonych przez odwołującego wniosków dowodowych w postaci protokołu z badania dokonanego przez lekarza biegłego sądowego [...] lek. A. A. z dnia [...] lipca 2017 r. – opinii sądowej wydanej na potrzeby postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Okręgowym Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...], sygn. akt [...], uruchomionego na skutek złożenia przez skarżącego odwołania od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z dnia [...] kwietnia 2016 r., ograniczając się do co prawda długiego wywodu na temat stanu faktycznego, przebiegu dotychczasowego postępowania oraz stawianych w nim zarzutów, który to jednak w dalszym ciągu nie odpowiada wymogom, o których mowa w art. 39 ust. 5 zdaniu ostatnim ustawy, uchybienie któremu w sposób oczywisty uniemożliwia dokonanie kontroli prawidłowości wydanego orzeczenia, 3. art. 153 P.p.s.a. – poprzez niezastosowanie się do wytycznych i oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 593/15, które to miały moc wiążącą dla Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] przy ponownym orzekaniu w sprawie w zakresie szczegółowo podanym w uzasadnieniu wyroku. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej w części dotyczącej zdolności do służby w Policji, ujęcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania w sprawie oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał w odniesieniu do pierwszego z zarzutów, że art. 47 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć Centralnej Komisji Lekarskiej jako organu odwoławczego, co oznacza, że organ nie jest uprawniony do wydania orzeczenia o sentencji innej niż wymienione. Rolą skarżącego i Sądu nie jest domyślanie się, w jakim zakresie orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 roku zostało uchylone przez Centralną Komisję Lekarską w [...], tym bardziej, że występują wyraźne różnice względem treści orzeczenia wydanego przez Okręgową Komisję Lekarską w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w zakresie choroby stanowiącej podstawę do uznania M. D. za niezdolnego do służby, a także daty powstania tejże niezdolności, która obecnie została ustalona na dzień [...] lipca 2018 r., a poprzednio na dzień [...] kwietnia 2015 r. W kwestii zarzutu drugiego wskazano, że zgodnie z art. 39 ust. 5 zdaniem ostatnim ustawy o komisjach lekarskich orzeczenie komisji lekarskiej ustalające trwałą niezdolność do służby winno zawierać szczegółowe uzasadnienie. Centralna Komisja Lekarska w [...] nie wywiązała się z tego obowiązku. Nieznane są przyczyny, z powodu których Komisja odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej opinii lekarza biegłego sądowego [...] lek. A. A. z dnia [...] lipca 2017r., który uznał M. D. za osobę o częściowej niezdolności do pracy na trwałe, a w opinii z dnia [...] kwietnia 2018 r. uznał, iż schorzenie pod postacią nadciśnienia tętniczego pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby. W związku z powyższym wydane na obecnym etapie orzeczenie nie poddaje się w zasadzie żadnej kontroli. Co do trzeciego zarzutu podniesiono, że Komisja nie tylko nie wykonała poleceń Sądu, lecz również nadal nie odniosła się do wszystkich zarzutów odwołania od orzeczenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu pełnomocnik Komisji wskazał, że głównym zarzutem odwołania było to, iż skarżący powinien zostać uznany za częściowo niezdolnego do pracy, gdyż stwierdzone schorzenia uniemożliwiają mu podjęcie pracy na wolnym rynku. Co do zasady M. D. nie kwestionował zaś kategorii zdolności do służby. Wyniki przeprowadzonych badań wskazują, że skarżącego należy zaliczyć do kategorii zdrowia C zdolności do służby z powodów kardiologicznych (nadciśnienie tętnicze, które w 2015 r. nie sięgało granic inwalidztwa), zaś cukrzyca typu Il obecnie nie sięga granic inwalidztwa. Ponadto skarżący został zaliczony do III grupy inwalidztwa, a inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji. Mając na względzie powyższe, zachodziła konieczność uchylenia orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich. Do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy zakwalifikowanie skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby. Rozstrzygnięcie Centralnej Komisji Lekarskiej oparto na podstawie dokumentacji medycznej zebranej w sprawie oraz badania przedmiotowego. W ocenie organu, w niniejszej sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, a wnioski zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Ponadto komisje lekarskie w zakresie określenia zdolności do służby muszą orzekać zgodnie z wiedzą medyczną oraz obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli rozstrzygnięcia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżone rozstrzygniecie jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia organów administracji podlegają uchyleniu, czy też stwierdzeniu ich nieważności. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych skład orzekający w [...] w świetle wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] wydane zostało w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 8 ust. 2 ww. ustawy. W art. 47 ust. 1 cyt. ustawy określone zostały rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez Centralną Komisję Lekarską po rozpatrzeniu odwołania. Zgodnie z tym przepisem, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, nie jest uprawniona do wydania orzeczenia o sentencji innej, niż wymienione expressis verbis w treści cytowanego przepisu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy Centralna Komisja Lekarska rozpoznając ponownie odwołanie skarżącego od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia niezdolności do służby w Policji dopuściła się istotnego naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, albowiem nie zawarła w treści swojego orzeczenia żadnego rozstrzygnięcia, z którego wynikałoby, iż Centralna Komisja Lekarska uchyliła i - ewentualnie, w jakiej części - zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z [...] kwietnia 2015 r. Tymczasem, należy zauważyć, że w analizowanej sprawie Centralna Komisja Lekarska, w składzie orzekającym w [...], w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z [...] kwietnia 2015 r. nr [...], dokonała innych ustaleń niż Komisja I instancji w zakresie schorzenia stanowiącego podstawę do uznania M. D. za niezdolnego do służby. Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w [...] uznała skarżącego za niezdolnego do służby w Policji z uwagi na rozpoznaną cukrzycę typu II zakwalifikowaną według § 71 pkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. Natomiast Centralna Komisja Lekarska uznała go za niezdolnego do służby z uwagi na rozpoznane nadciśnienie tętnicze zakwalifikowane według § 47 pkt 1 załącznika ww. do rozporządzenia. W konsekwencji, oznacza to, że Centralna Komisja Lekarska wydała zupełnie nowe orzeczenie w stosunku do poprzednio wydanego w pierwszej instancji orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...], w żaden sposób nie odnosząc sentencji (rozstrzygnięcia) swojego orzeczenia do orzeczenia komisji lekarskiej orzekającej w pierwszej instancji. Wydane w trybie odwoławczym orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] sierpnia 2018 r. nie zawiera jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia organu pierwszej instancji. Tego rodzaju rozstrzygniecie nie znajduje umocowania w przepisie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Skoro, przepis art. 47 ust. 1 ww. ustawy zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć Centralnej Komisji Lekarskiej, jako organu odwoławczego, oznacza to, że organ ten nie jest uprawniony do wydania orzeczenia o sentencji innej, niż wymienione w komentowanym przepisie. W ocenie Sądu, naruszenie przez Centralną Komisję Lekarską przepisu art. 47 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia. Niezależnie od powyższego, Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściła się również mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem - wbrew normie prawnej wyrażonej w tym przepisie - nie zastosowała się w pełni do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 593/15. Zgodnie z przepisem art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest zatem wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji publicznej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach (por. m.in. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 398; podobnie: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 691-692 i cyt. tam wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2320/05, LexPolonica nr 402781). Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 P.p.s.a., rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Należy ponadto wskazać, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, a także oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Centralna Komisja Lekarska bezwzględnie związana była wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 593/15. W tej sytuacji, wskazać trzeba, iż wydając zaskarżone orzeczenie z [...] sierpnia 2018 r. Centralna Komisja Lekarska nie zastosowała się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 19 listopada 2015 r., którymi była związana przy ponownym orzekaniu w sprawie skarżącego, albowiem - wbrew wytycznym zawartym w powyższym wyroku - CKL dokonując ustaleń w zakresie schorzenia stanowiącego podstawę do uznania M. D. za niezdolnego do służby, nie wyjaśniła, z jakich względów uznano, że rozpoznane nadciśnienie tętnicze powoduje u skarżącego całkowitą niezdolność do służby, a nie zdolność do służby z ograniczeniami. Zgodnie bowiem z § 47 pkt 1 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji w przypadku funkcjonariuszy Policji (grupa II) nadciśnieniu tętniczemu – łagodnemu i umiarkowanemu przypisano kategorię zdolności do służby w Policji: "B/C" ("zdolny do służby z ograniczeniem/ niezdolny do służby"). Zgodnie zatem z wytycznymi WSA w Gdańsku dokonując takiego rozpoznania Centralna Komisja Lekarska – biorąc pod uwagę dotychczas zajmowane przez funkcjonariusza stanowisko – powinna rozstrzygnąć, czy stopień zaawansowania tej choroby, jej objawy, skutki, a także rokowania co do poprawy stanu zdrowia danej osoby umożliwiają jej pełnienie służby na innym stanowisku. W przedmiotowej sprawie Centralna Komisja Lekarska nadal nie wyjaśniła zatem, z jakich względów skarżący nie nadaje się do służby na żadnym stanowisku jako funkcjonariusz Policji. Mając powyższe ustalenia na względzie, Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej. Rozpoznając ponownie sprawę Centralna Komisja Lekarska przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia powinna mieć na względzie treść przepisu art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, który określa zamknięty katalog rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez tę Komisję, gdyż zaskarżone rozstrzygniecie nie mieściło się w powyższym katalogu. Ponadto Centralna Komisja Lekarska powinna zastosować się do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 593/15, co do wymogów jakie powinno spełniać uzasadnienie orzeczenie tej Komisji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika Sąd orzekł na zasadzie art. 200 w zw. art. 205 § 2 ww. ustawy.