II SA/Kr 376/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Krystyna Daniel NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Wojewody z dnia 1 lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Gminy K. kwotę 700 zł ( słownie: siedemset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 31 lipca 1998 r. H. K., M. K. i A. K. wystąpili o zwrot części działek nr [...] i [...] obr [...], powstałych m. in. z podziału wywłaszczonych parcel gruntowych l. kat [...] i [...]. W celu realizacji roszczeń dotyczących zwrotu części ww. nieruchomości, decyzją z dnia 15 maja 2000 r.([...]) Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt podziału nieruchomości obj. KW [...] składającej się z działki Nr [...] poł. w obr. [...] j. ewid. Kraków [...] na działki o nr.: [...] o pow. 0,1013 ha do zwrotu i dz. [...] o pow. 0,0544 ha. Z kolei decyzją z dnia 18 września 2000 r. ([...]) Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt podziału nieruchomości obj. KW [...] i KW [...] składającej się z działki [...] o pow. 1.9590 ha na działki nr [...] o pow. 1.8620 ha i [...] o pow. 0.0970 ha do zwrotu. Decyzją z dnia 13 marca 2001 r. ([...]) Prezydent Miasta Krakowa odmówił zwrotu działki [...] o pow. 1013 m2 i działki [...] o pow. 970 m2 obr. [...] jedn. ewid. [...] m. Kraków (odpowiadającej wywłaszczonej części parcel l kat. [...], [...] i [...] b. gm. kat. [...]). Decyzją z dnia 22 maja 2001 r. ([...]) Wojewoda Małopolski uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Pismem z dnia 13 czerwca 2001 r. H. K., M. K. i A. K. zwrócili się do Prezydenta Miasta Krakowa o wydanie dwóch odrębnych decyzji dotyczących działek nr [...] i [...]. Decyzją z dnia 28 września 2001 r. ([...]) Prezydent Miasta Krakowa odmówił zwrotu działki nr [...] (decyzją z dnia 23 listopada 2001 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy ww. decyzje organu I instancji. Wyrokiem z dnia 13 września 2009 r. sygn.. akt II SA/Kr 3854/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzje Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji). Sprawa dotycząca zwrotu nieruchomości ozn. jako działka nr [...] miała być rozstrzygnięta w terminie późniejszym. W dniu 9 kwietnia 2014 r. Wojewoda Małopolski wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa przez Gminę Miejską Kraków prawa własności nieruchomości oznaczonej jako dz. [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] m. Kraków. Decyzją z dnia 12 września 2018 r. ([...]) na podstawie art. 136 ust. 3, 137 ust. 1, art. 139 , art. 140 ust. 1-3 i art. 142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.), Starosta Krakowski orzekł o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0970 ha poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. Kraków, obj. księgą wieczystą nr [...], w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...], b. gm. kat. [...], na rzecz A. K. s. J. i M., w całości oraz o zobowiązaniu do zwrotu na rzecz Gminy Kraków kwoty 419,92 zł, odpowiadającej zwaloryzowanej wysokości odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości; Organ podał, co następuje: Wniosek o zwrot dotyczył części działki nr [...] oraz części działki nr [...] poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. Kraków, w granicach wywłaszczonych parcel: l. kat. [...] i l. kat. [...] "które w wyniku podziału zmieniły oznaczenia na: l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...] i l. kat. [...]". H. K., M. K. i A. K. są spadkobiercami poprzednich właścicieli nieruchomości. W toku postępowania zmarły H. K. i M. K., a ich spadkobierca jest A. K.. Zgodnie z treścią wydanego przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Wydział Budownictwa, Zaświadczenia lokalizacyjnego Nr [...] z dnia 29 lipca 1953 r. nr [...], wyrażono zgodę na wstępną lokalizację szczegółową trzech typowych burs akademickich, na terenie położonym w Krakowie, zawartym między ulicami: K. , R. , przedłużeniem ul. U. i M. . Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w opinii z dnia [...] sierpnia 1953 r. nr [...] wskazało, że nieruchomości położone w Krakowie pomiędzy ulicami K. , R. , przedłużeniem ul. U. i M. są niezbędne pod budowę trzech typowych burs akademickich, co stwierdza zaświadczenie lokalizacyjne nr [...] wydane 29 lipca 1953 r. przez Wydział Budownictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. w porozumieniu z Wojewódzką Komisją Planowania Gospodarczego w K.. Wśród wymienionych nieruchomości niezbędnych do realizacji ww. inwestycji, brak jest parcel: l. kat. [...] i l. kat. [...]. Zaświadczenie lokalizacyjne Nr [...] z dnia 15 października 1953 r. nr [...], wydane przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Wydział Budownictwa, wyrażało zgodę na ostateczną lokalizację szczegółową trzech burs akademickich na terenie położonym w Krakowie. Minister Szkolnictwa Wyższego, wnioskiem z dnia 20 listopada 1953 r. nr [...], zwrócił się do Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego o zezwolenie Państwowemu Przedsiębiorstwu "[...]" w W. - Ekspozytura w K., na nabycie nieruchomości niezbędnych pod budowę trzech domów akademickich. Nieruchomości te są zlokalizowane pomiędzy ulicami: K. , R. , projektowanym przedłużeniem ul. U. i rzeczką [...], na terenie oznaczonym na załączonej kopii mapy katastralnej linią koloru niebieskiego. Nieruchomości te są zagospodarowane jako ogrody warzywne. Jak wynika z analizy ww. wniosku, nie obejmuje on parcel: l. kat. [...] i l. kat. [...]. Zezwoleniem z dnia 3 grudnia 1953 r. ([...]) Zastępca Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego zezwolił [...] w W. – Ekspozytura w K. jako wykonawcy narodowych planów gospodarczych na nabycie nieruchomości niezbędnych pod budowę trzech domów akademickich położonych w Krakowie, pomiędzy ulicami: K. , R. , przedłużeniem ul. U. i M. , na terenie oznaczonym na załączonym planie sytuacyjnym linią koloru niebieskiego. Orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Wydział Społeczno- Administracyjny z dnia 25 lutego1955 r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości, wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa - Przedsiębiorstwa Państwowego [...] w W. Ekspozytura w K. między innymi parcele: l. kat. [...] i 1. kat. [...] b. gm. kat. [...]. Nieruchomości te były niezbędne dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Ustalono nadto, że planem podziału z dnia 12 sierpnia 1954 r. parcela l. kat. [...] została podzielona na: część o pow. 0,0631 ha, którą włączono do parceli l. kat. [...], część o pow. 0,0090 ha, którą włączono do parceli l. kat. [...] i parcelę l. kat. [...] o pow. 0,0670 ha. Na podstawie planu podziału z dnia 14 czerwca1994 r. parcela l. kat. [...] została podzielona na parcele: l. kat. [...] o pow. 0,0510 ha i l. kat. [...] o pow. 0,0160 ha. Operatem założenia ewidencji gruntów nr [...] parcela l. kat. [...] o pow. 1,9067 ha uległa podziałowi na parcele: l. kat. [...] o pow. 1,3697 ha i l. kat. [...] o pow. 0,5370 ha. Zgodnie z wykazem zmian gruntowych z dnia 26 czerwca 2000 r. l. ks. rob. [...], parcela l. kat. [...] została podzielona na parcele: l. kat. [...] o pow. 0,0492 ha i l. kat. [...] o pow. 0,0018 ha, parcela l. kat. [...] uległa podziałowi na parcele: l. kat. [...] o pow. 0,0012 ha, l. kat. [...] o pow. 0,0072 ha i l. kat. [...] o pow. 0,0703 ha, a parcela l. kat. [...] podzieliła się na parcele: l. kat. [...] o pow. 0,0422 ha i l. kat. [...] o pow. 1,3275 ha. Parcele: l. kat. [...], l. kat. [...] i l. kat. [...] b. gm. kat. [...] utworzyły działkę nr [...]. Przedmiotowe postępowanie dotyczy zwrotu działki nr [...] obr. [...] w granicach wywłaszczonej parceli l. kat [...] b. gm. kat. [...]. Podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2016 r., połączonej z oględzinami ustalono, że granica północna przedmiotowej działki biegnie wzdłuż chodnika wykonanego z asfaltu. Granica wschodnia nie jest widoczna w terenie. Granica południowa biegnie częściowo po ogrodzeniu budynku akademika Uniwersytetu [...]. Granica zachodnia nie jest widoczna w terenie i biegnie w kierunku północnym. Teren działki przecina chodnik asfaltowy - kierunek południowo zachodni. W południowej części działki znajdują się studzienka kanalizacyjna i telekomunikacyjna. Przy chodniku posadowiony jest betonowy słup oświetleniowy. Teren działki porośnięty jest wysoką trawą oraz drzewami liściastymi oraz owocowymi: śliwa i jabłoń. Drzewa owocowe są częściowo uschnięte. W południowej części działki znajduje się wydeptana ścieżka. Do akt przedmiotowego postępowania pozyskano także zdjęcia lotnicze obrazujące teren wywłaszczonej działki wykonane w latach: 1970, 1975, 1982, 1983, 1998 i 2003, które posiadają walor dokumentu. Na zdjęciach wykonanych w 1970 r. i 1975 r., na terenie objętym wnioskiem o zwrot widoczny jest teren zielony, przez który przebiega ciąg pieszy. Taki sam stan zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości przedstawiają pozostałe fotografie pochodzące z lat: 1982, 1983, 1998 i 2003. Z analizy ww. zdjęć lotniczych oraz przeprowadzonych oględzin nieruchomości wynika, że działka nr [...] stanowi teren zielony o charakterze parkowym. Według organu I instancji z powyższego wynika, że na przedmiotowym terenie w terminie wskazanym w art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również w okresie późniejszym nie zrealizowano celu wywłaszczenia określonego jako budowa trzech domów akademickich. Realizacja celu wywłaszczenia polegającego na budowie domów akademickich, musi wiązać się z konkretnymi robotami i nakładami inwestycyjnymi, czego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Gmina Kraków, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 136 ust. 3 i 137 ust 1 ugn oraz art. 7 i 77 kpa. Gmina podniosła, że Starosta Krakowski w kwestionowanej decyzji nie zbadał, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki wymienione w art. 136 ust. 3 u.g.n. Wbrew bowiem stanowisku organu ewentualne znalezienie się nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot poza zakresem lokalizacji planowanej inwestycji nie przesądza automatycznie o jej zbędności. Możliwe jest, że cel wywłaszczenia został faktycznie zrealizowany na danej nieruchomości, mimo, że nie była objęta pierwotnymi założeniami planistycznymi. Zdaniem odwołującej się strony, o tym czy taka nieruchomość podlegać będzie zwrotowi przesądza nie tyle zbieżność z planem, ale zgodność zrealizowanej inwestycji z celem określonym w decyzji o wywłaszczeniu. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca powołała wyrok WSA sygn. akt II SA/Kr 1115/17. Decyzją z dnia 1 lutego 2019 r. ([...]) na podstawie art. 9 a w zw. z art. 142 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204) oraz art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r, poz. 935) Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powtórzył ustalenia dokonane przez organ I instancji i przyjął je za własne i podał, co następuje: W stosunku do ww. nieruchomości zastosowanie znajdują przepisy art. 136 ust. 3 i następne u.g.n., gdyż jej przejęcie na rzecz Skarbu Państwa nastąpiło na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 19 stycznia 1955 r., wydanego na podstawie art. 1, art. 10 oraz art. 21 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Ustalenie celu wywłaszczenia następuje poprzez przywołanie odpowiednich zapisów w decyzji wywłaszczeniowej lub umowie sprzedaży - z uwzględnieniem jego doprecyzowania w dokumentacji dotyczącej inwestycji, dla urzeczywistnienia której nastąpiło wywłaszczenie. Z pozyskanej dokumentacji wynika, że przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona pod budowę "3 typowych burs akademickich", a z całości materiału dowodowego wynika, że cel ten nie został zrealizowany na przedmiotowej nieruchomości, lecz w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Wbrew zarzutom odwołującej się strony organ I instancji w zaskarżonej decyzji ustalił, że na przedmiotowym terenie w terminie wskazanym w art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również w okresie późniejszym, nie zrealizowano celu wywłaszczenia określonego jako budowa trzech domów akademickich, dlatego uznał nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], za zbędną na cel wywłaszczenia. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż postępowanie z wniosku A. K. i jego poprzedniczek prawnych prowadzone było w stosunku do działek nr [...] i nr [...], zaś w jego toku, na wniosek stron zostało "podzielone" na dwa postępowania. W postępowaniu dotyczącym działki nr [...] zapadł prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2004 r., sygn.: akt II SA/Kr 3854/01. Na ww. decyzję Gmina Miejska Kraków złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszeni przepisów: - art. 7, 8 kpa , - art. 77§1 kpa poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego; - art. 136 ust. 3 i 137 ust. 1 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia. Gmina zarzuciła, że okoliczność, że zwracana część nieruchomości znajduje się poza obszarem planowanej inwestycji nie przesądza automatycznie o jej zbędności na cel wywłaszczenia. Powtórzono argumenty zawarte w odwołaniu, że istotne jest przede wszystkim to, na jaki cel nieruchomość została wywłaszczona, inne dokumenty np. materiały planistyczne, mają znaczenie o tyle o ile pozwalają doprecyzować nie dość jasno wskazany cel wywłaszczenia. Z punktu widzenia przepisów o zwrocie nieruchomości znaczenie pierwszorzędne ma to czy zamiar inwestycyjny stojący u podstaw wywłaszczenia został zrealizowany. Zarzut dotyczący zlokalizowania objętej wnioskiem nieruchomości poza zakresem planowanej inwestycji stanowi nie tyle próbę zastosowania w przedmiotowej sprawie norm wynikających z art. 136 i 137 u.g.n., ale jest próbą weryfikacji decyzji wywłaszczeniowej. Pokreślono przy tym, iż nie jest rolą organu rozpatrującego wniosek o zwrot badanie zasadności samego wywłaszczenia, jak to się stało w przedmiotowej sprawie. Błędna, zdaniem strony skarżącej jest także ocena Wojewody Małopolskiego, jakoby szczegółowym celem wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości miała być budowa 3 burs akademickich, bowiem jest to tylko element szerzej zakrojonego celu wywłaszczenia. Faktem jest zresztą, iż cele wywłaszczenia wskazywane w decyzjach wydawanych w latach 1950-1960 są z zasady określane w sposób bardzo ogólnikowy. Wskazano, że w przeciwieństwie do obecnego stanu rzeczy w okresie PRL obowiązywała daleko idąca swoboda jeśli chodzi o planowanie, widoczna także w zakresie realizacji inwestycji. Nie było zatem rzadkością, iż w ramach określonej inwestycji modyfikowano częściowo, często wręcz "w terenie" wcześniej przyjęte plany. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał orzeczenie NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1417/13. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził konieczność jej uchylenia, choć nie z powodów wskazanych w skardze. Ocena, czy nieruchomość wywłaszczona została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia, może być dokonana prawidłowo tylko wówczas, kiedy znane są i ściśle określone granice wywłaszczenia. W tym zaś zakresie sprawa poddana sądowej ocenie, z istotnym naruszeniem art. u i 77 kpa, nie została należycie wyjaśniona. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przedstawił zmiany ewidencyjne wywłaszczonej dawnej parceli [...] wykazując, że zwracana obecnie działka nr [...] mieści się w jej granicach. Przypomnieć tu należy, że orzeczeniem z dnia 25 lutego 1955 r. wywłaszczono całe parcele nr [...] i [...]. Numery parcel, na których miała być realizowana inwestycja, nie były wymieniane ani w zaświadczeniu lokalizacyjnym z dnia 29 lipca 1953 r. (k. 429 akt adm.), ani w zezwoleniu z dnia 3 grudnia 1953 r. (k. 396 akt adm.). Organ stwierdził natomiast, że na mapie katastralnej stanowiącej załącznik do zezwolenia z dnia 3 grudnia 1953 r. teren konieczny do realizacji inwestycji oznaczono kolorem niebieskim, a parcele nr [...] i [...] znalazły się poza granicami tego terenu. Rzecz w tym, że na owej mapie (k. 399 akt. adm) w ogóle nie są oznaczone parcele o takich numerach, są natomiast oznaczone parcele nr [...] i [...] z których ta pierwsza rzeczywiście znajduje się poza granicą terenu oznaczonego kolorem niebieskim. Organ jednak nie wykazał, aby parcele [...] i [...] pochodziły wyłącznie z parceli [...]. W aktach administracyjnych znajduje się orzeczenie z 19 stycznia 1954 r., którym wywłaszczono część parcel [...] i [...] pod budowę szkoły i boisk (k. 341 akt. adm.), a także wypis z Lwh (k. 99 akt. adm.). Z orzeczenia tego wynika m.in., że parcela [...] zniosła się do parceli [...] i następnie uległa podziałowi na parcele [...], [...] i [...]. Z kolei w uzasadnieniu decyzji z dnia 28 września 2001 r. o odmowie zwrotu działki nr [...] w granicach części wywłaszczonej parceli [...] i całej parceli [...] zapisano, że dawna parcela [...] zmieniła konfigurację i oznaczenie na nr [...] i ta podzieliła się na parcele [...] i [...], które następnie weszły w skład działki nr [...]. Natomiast parcela nr [...] zmieniła konfigurację i powierzchnię i podzielił się na parcele [...] i [...] (k. 62 akt adm.) Sprzeczność pomiędzy powyższymi ustaleniami jest oczywista. Wynika z nich bowiem, że parcela [...] była dwukrotnie wywłaszczona: po raz pierwszy pod budowę szkoły, po raz drugi pod budowę akademików. Nie wynika zaś z nich, aby parcele [...] i [...] pochodziły wyłącznie z tej parceli, która znalazła się poza terenem oznaczonym na mapie katastralnej (stanowiącej załącznik do zezwolenia z dnia 3 grudnia 1953 r.) kolorem niebieskim, jako koniecznym do budowy trzech domów akademickich, a wręcz przeciwnie: w decyzji z 28 września 2001 r. podano, że w/w parcele pochodzą z parceli [...]. To ta ostatnie parcela była wymieniona w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego z dnia 3 maja 1954 r. W ten sposób koronny argument organu, jakoby o braku przydatności parceli [...] do realizacji założonego celu wywłaszczenia miał świadczyć fakt jej niewymienienia w w/w zawiadomieniu pozostaje zupełnie abstrakcyjny. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy zweryfikuje wszystkie ustalenia dotyczące "ewidencyjnej" historii działki objętej postępowaniem, w tym przede wszystkim ustali granice dokonanego orzeczeniem z dnia 25 lutego 1955 r. wywłaszczenia i wyjaśni, czy i w jakim ew. zakresie wywłaszczona parcela [...] pochodziła z parceli [...] i czy parcela ta znajdowała się poza granicami wniosku o wywłaszczenie. Dopiero takie, niewątpliwie ustalone okoliczności pozwolą na dokonanie prawidłowej oceny co do realizacji celu wywłaszczenia. Zwróci też organ uwagę na fakt, że na rozprawie sądowej A. K. stwierdził, że działka nr [...] była co prawda wywłaszczona, ale na skutek odwołania decyzja została uchylona oraz, że "jeśli Gmina się na tym uwłaszczyła, to uczyniła to nielegalnie". Także zatem i to twierdzenie winno zostać zweryfikowane. Mając powyższe na względzie, na postawie art. 145 § 1 pkt 1b ppsa należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.