I OSK 1921/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Sieć Obywatelska [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1873/16 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Sieć Obywatelska [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Stowarzyszenia Sieć Obywatelska [...] z siedzibą w W. na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 marca 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1873/16: uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2016 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Stowarzyszenie Sieć Obywatelska [...] wnioskiem z dnia 16 czerwca 2016r. przesłanym drogą elektroniczną, zwróciło się – na podstawie art. 21 z dnia 25 lutego 2016r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. z 2016r. poz. 352), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.p.w.i.s.p. – do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o udostępnienie następującej informacji sektora publicznego: 1. kalendarza spotkań Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w okresie od 1 maja 2016r. do dnia udostępnienia informacji, 2. księgi wejść i wyjść gości (rejestru wejść/wyjść gości) do Ministerstwa od 1 maja 2016r. do dnia udostępnienia informacji. Przesłanie powyższych informacji zawnioskowano na wskazany adres elektroniczny i podano, że informacje te zamierza się wykorzystać w celach niekomercyjnych do artykułów i analiz na stronach internetowych skarżącego Stowarzyszenia i porównanie spotkań Ministra oraz gości Ministerstwa z innymi Ministrami/Ministerstwami. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia 29 czerwca 2016r. odpowiedział Stowarzyszeniu, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Następnie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2016r. nr [...], działając na podstawie art. 23 ust. 4 w związku z art. 6 ust. 2 u.p.w.i.s.p., odmówił udostępnienia żądanych informacji. W uzasadnieniu Minister wskazał, że w sytuacji gdy w treści informacji sektora publicznego zawarte są dane osobowe, prawo do takiej informacji i jej ponownego wykorzystywania podlega ograniczeniu. Ustawa o ochronie danych osobowych stanowi bowiem lex specialis w stosunku do u.p.w.i.s.p. przesądzając, że w szczególności imię i nazwisko osoby fizycznej, nr PESEL, nr telefonu (jako sfera prywatności człowieka) podlega ochronie danych osobowych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 5 sierpnia 2016r. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i prawidłowe wykonanie wniosku zgodnie z przepisami u.p.w.i.s.p. zarzucając naruszenie: 1. art. 54 ust. 1 Konstytucji RP przez uniemożliwienie rozpowszechniania i ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego, 2. art. 6 ust. 2 uu.p.w.i.s.p. przez odmowę udostępnienia informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, 3. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. przez nierozpoznanie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, 4. art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez niedostatecznie wyjaśnienie faktyczne sprawy. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] września 2016r. nr [...], mając za podstawę art. 23 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 4 pkt 1 u.p.w.i.s.p. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżące Stowarzyszenie podało m.in., że prawo do ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego trzeba zakwalifikować jako część szerszego prawa do wolności rozpowszechniana i pozyskiwania informacji określonego w art. 54 ust. 1 Konstytucji RP. Przepisy te umożliwiają korzystanie z wolności gromadzenia informacji oraz udostępniania ich innym podmiotom. Następnie wskazano, iż organ uznał, że na podstawie art. 6 ust. 4 pkt. 1 u.p.w.i.s.p., prawo to podlega ograniczeniu w zakresie informacji sektora publicznego, których wytwarzanie przez podmioty zobowiązane nie należy do zakresu ich zadań publicznych określonych prawem. W związku z powyższym skarżący wskazał, że dokonał jej rozszerzającej wykładni, bowiem uznał, że jedynie bezpośrednie nałożenie w ustawie bądź rozporządzeniu obowiązku sporządzania kalendarza księgi wejść i wyjść pozwalałoby żądać przedmiotowych dokumentów, a takiej opinii nie sposób uznać za prawidłową. Ponadto skarżący wskazał, że skoro Minister wykonuje tylko zadania publiczne, gdyż w takim celu został powołany na urząd i jeżeli wnioskowane dokumenty zostały wytworzone i są w jego posiadaniu, to ich wytworzenie należy do zadań publicznych określonych prawem. W skardze zauważono również, że gdyby ich wytworzenie nie było uzasadnione zadaniami publicznymi, stanowiłoby dokonanie czynności bez podstawy prawnej, a tym samym naruszyłoby zasadę demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasadę praworządności (art. 7 Konstytucji RP). Wskazano następnie, że przeciwko interpretacji dokonanej przez Ministra przemawia również wykładania językowa art. 6 ust. 4 pkt. 1 u.p.w.i.s.p., bowiem z brzmienia tego przepisu wynika, że to zadania publiczne muszą zostać określone prawem. Nie jest to natomiast konieczne, wbrew twierdzeniom organu, w stosunku do konkretnych czynności. Dlatego podkreślono, że zadania publiczne Ministra umożliwiają uznanie, że wytworzenie kalendarza spotkań oraz księgi wejść/wyjść należy do zadań publicznych Ministra określonych prawem. Ponadto podniesiono, że organ nie przeanalizował dostatecznie całości materiału dowodowego, bowiem oparł się jedynie na błędnej wykładni przepisów, nie bacząc na argumenty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym na wstępie wyrokiem uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych powodów, aniżeli w niej wskazane. Dokonując analizy przepisów Konstytucji RP, jak również u.p.w.i.s.p. Sąd I instancji wskazał, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż rejestr wejść/wyjść do i z obiektu jest nośnikiem informacji o charakterze wewnętrznym, porządkowym, ewidencyjnym, który ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa. Taki rejestr nie odnosi się do publicznej formy działania Ministerstwa i jako taki nie zawiera informacji publicznej. Ponadto kalendarz (terminarz) spotkań Ministra również nie odnosi się do publicznej formy działania Ministerstwa i jako taki nie zawiera informacji publicznej. Jest co najwyżej narzędziem biurowym, pomocniczym, wspomagającym organizację pracy ministra. Przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2014r. sygn. akt I OSK 2914/13 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2013r. sygn. akt P 25/12 (OTK-A 2013/8/122. Dz.U. 2013/1435) wskazał, że żądany kalendarz ma charakter dokumentacji wewnętrznej, jest bowiem materiałem roboczym, narzędziem biurowym, służącym wprawdzie pomocniczo realizacji zadań publicznych przez ministra, lecz nieprzesądzającym o kierunkach działania organu, a tym samym nie zawierającym komunikatu o sprawach publicznych. Zdaniem sądu nie podlega on udostępnieniu, a zgodnie z uzasadnieniem ww. wyroku TK nie narusza to art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, a powyższy kalendarz potraktować należy jako potencjalny nośnik informacji publicznej. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 u.p.w.i.s.p. podmiot zobowiązany odmawia, w drodze decyzji, wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, a według ust. 4 tegoż przepisu, podmiot zobowiązany, w drodze decyzji, odmawia wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, w przypadku gdy prawo do ponownego wykorzystywania podlega ograniczeniom, o których mowa w art. 6. Sąd I instancji podkreślił, że dotyczy to jedynie informacji, która posiada walor informacji publicznej. W związku z powyższym Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie wydanie decyzji odmawiającej wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, które same w sobie nie były informacją publiczną, narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu I instancji wystarczającym było poinformowanie skarżącego Stowarzyszenia o powyższym fakcie w formie czynności materialno – technicznej. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Sieć Obywatelska [...] zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego: — art. 1 w związku z art. 7 u.p.w.i.s.p. przez ich błędną wykładnię poprzez uznanie, że u.p.w.i.s.p. znajduje zastosowanie wyłącznie do informacji, które na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej posiadają status informacji publicznej, podczas gdy te ustawy stanowią różne tryby o odmiennych celach i podstawowych pojęciach wobec czego nie mogą być zrównywane, — art. 2 ust. 1 u.p.w.i.s.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji sektora publicznego, — art. 2 ust. 2 u.p.w.i.s.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ponownie wykorzystywane mogą być tylko informacje będące informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy charakter wnioskowanych informacji jako informacji publicznych jest całkowicie irrelewantny dla możliwości ich ponownego wykorzystywania jako informacji sektora publicznego. 2. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania: — art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 6 i art. 8 K.p.a. i art. 7 Konstytucji RP poprzez ocenę sprawy w kontekście prawa do informacji publicznej, a nie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, — art. 151 P.p.s.a. w związku z 77 § 1 K.p.a. przez nieuwzględnienie całego materiału zebranego w sprawie i twierdzeń w nim zawartych, w szczególności pominięcie w swoich rozważaniach kwestii podnoszonych przez wnioskodawcę, co doprowadziło do oddalenia skargi. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżące Stowarzyszenie wnosiło o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji go poprzedzających w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek. Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jakkolwiek w sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt FSK 618/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ), to jednak uwzględniając, iż postawione zarzuty procesowe pozostają wyłącznie refleksem zasadniczego zagadnienia, jakim jest zdefiniowanie pojęcia "ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego", od oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego należy rozpocząć analizę zasadności niniejszej skargi kasacyjnej. Nie ulega wątpliwości, iż instytucja "ponownego wykorzystania informacji publicznej" została wprowadzona do polskiego ustawodawstwa ustawą z dnia 16 września 2011r. o zmianie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011r. Nr 204, poz. 1195 ze zm.). Podstawowym celem powyższej nowelizacji u.d.i.p. była implementacja dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Zmianą tą został wprowadzony do krajowego porządku prawnego nowy tryb dostępu do informacji publicznej oraz określone zastały zasady jej ponownego wykorzystania (vide: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017r. sygn. akt I OSK 1093/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Już wówczas podkreślano, iż udostępnienie informacji publicznej i udostępnienie informacji w celu ponownego wykorzystania stanowią dwa różne postępowania, które cechują się własną, odrębną procedurą dostępu. Przy czym podkreślano, iż ponowne wykorzystanie informacji publicznej nie narusza prawa dostępu do informacji ani wolności jej rozpowszechniania (vide: I.Kamińska, M.Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz., LexisNexis 2012r.). Konieczność dokonania zmian w zakresie regulacji ponownego wykorzystywania informacji publicznej pojawiła się w związku z implementacją dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/37/UE z dnia 26 czerwca 2013r. zmieniającej dyrektywę 2003/98/WE w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego dyrektywy. Funkcjonująca od 2011r. – w ramach u.d.i.p. – konstrukcja ponownego wykorzystania informacji publicznej stała się wówczas niewystarczająca, a to z uwagi na konieczność rozszerzenia zakresu ponownego wykorzystywania o zasoby bibliotek, archiwów i muzeów. Do tej pory zasoby posiadane przez te podmioty wyłączone były z ponownego wykorzystywania w trybie przepisów u.d.i.p., gdyż pozostające w ich dyspozycji zbiory dziedzictwa kulturowego nie stanowiły informacji publicznej. Odpowiedzią ustawodawcy na potrzebę transpozycji ww. dyrektywy są przepisy u.p.w., a więc ustawy odrębnej od u.d.i.p. Przy czym w okolicznościach niniejszej sprawy wypada skonstatować, iż przedmiotem wniosku o ponowne wykorzystanie nie są zasoby bibliotek, archiwów i muzeów lecz informacja tycząca organu administracji publicznej i tylko w takim zakresie czynione będą w niniejszym uzasadnieniu dalsze uwagi. Nie ulega wątpliwości – na co trafnie zwraca uwagę Sąd I instancji – iż pojęcie informacji sektora publicznego jest oparte na pojęciu dokumentu w rozumieniu art. 2 pkt 3 dyrektywy 2013/37/UE i stanowi każdą treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, będącą w posiadaniu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia lub przekazywania w celu ponownego wykorzystania (art. 2 ust. 1 u.p.w.). Powyższa definicja, jakkolwiek szeroko zakreśla ramy pojęcia informacji sektora publicznego, to jednak nie odnosi się do funkcjonalnego aspektu instytucji ponownego wykorzystania. Ona zaś dopiero wyznacza zakres przedmiotowy informacji podlegającej udostępnieniu na gruncie u.p.w. Tym samym odwoływanie się wyłącznie do zawartej w art. 2 ust. 1 u.p.w. definicji informacji sektora publicznego jest niewystarczające dla oceny poprawności reakcji organu na wniosek o powtórne wykorzystanie. Natomiast przez ponowne wykorzystywanie informacji, zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 ust. 2 u.p.w., należy rozumieć wykorzystywanie owej informacji w celach innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona. Z punktu widzenia zarzutu kasacyjnego istotne jest wskazanie pierwotności publicznego celu wytworzenia informacji. Tym samym – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – nie sposób abstrahować od publicznego charakteru informacji, której udostępnienia domaga się strona w celu jej ponownego wykorzystania. Przy czym ustawodawca pierwotny cel publiczny definiuje wąsko, odnosząc go wyłącznie do przeznaczenia, dla jakiego informacja sektora publicznego została wytworzona (vide: A.Piskorz-Ryń, Ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. Zagadnienia administracyjnoprawne WK 2018r. ). Wskazywanie w art. 2 ust. 2 u.p.w. na cel wytworzenia informacji sektora publicznego, jakkolwiek zaciera rozróżnienie dostępu i ponownego wykorzystywania, to jednak ewidentnie odwołuje się do publicznego celu wytworzenia informacji podlegającej udostępnieniu na gruncie przepisów u.p.w. Zapatrywanie to nie jest kwestionowane w doktrynie, która przyjmuje, iż ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego będącej w posiadaniu podmiotów zobowiązanych, to jej używanie przez każdego w celu komercyjnym lub niekomercyjnym dla wytworzenia produktów, dóbr lub usług o wartości dodanej w innym celu niż wykonywanie zadań publicznych (vide: A.Piskorz-Ryń, Ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. Zagadnienia administracyjnoprawne WK 2018r. ), lub też rozumie je jako publiczne prawo podmiotowe gwarantujące uzyskanie informacji publicznej m.in. w celu osiągnięcia przez wnioskodawcę szeroko pojętej korzyści, która jest uwarunkowana wykonaniem przez podmiot zobowiązany operacji na informacjach publicznych lub wyrażeniem przez podmiot zobowiązany zgody na eksploatację informacji publicznych objętych prawami własności intelektualnej, o ile podmiot zobowiązany posiada takowe uprawnienia (vide: B.Banaszak, M.Bernaczyk, Konsultacje społeczne i prawo do informacji o procesie prawotwórczym na tle Konstytucji RP oraz postulatu "otwartego rządu", ZNSA 2012/4). Na pierwotny cel publiczny wytworzenia informacji, związany ściśle z wykonywaniem zadania publicznego, zwraca także uwagę judykatura podkreślając, iż analiza przepisów art. 1 i art. 2 u.p.w. prowadzi do konstatacji, iż ponowne wykorzystywanie informacji może obejmować informację publiczną, która została już udostępniona lub podlega udostępnieniu, albowiem ideą ustawy jest jej ponowne wykorzystanie komercyjne lub niekomercyjne w celu innym niż pierwotny cel publiczny. Tym samym przepisy u.p.w. znajdują zastosowanie jedynie do takich informacji, które będą posiadały status informacji publicznej, a odmienna interpretacja art. 1 i art. 2 u.p.w. prowadziłaby do wniosku, iż skoro podlega ponownemu wykorzystaniu każda treść lub jej część będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, bez względu na to, czy dotyczy spraw publicznych, czy też nie, to przepisy u.d.i.p. straciłyby rację bytu, a tym samym na gruncie u.p.w. każdy uzyskałby dostęp do informacji, która nie podlegałaby udostępnieniu w oparciu o przepisy u.d.i.p. (vide: wyrok WSA w W-wie z dnia 14 lutego 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1925/16; wyrok WSA w W-wie z dnia 22 listopada 2016r. sygn. akt II SAB/Wa 586/16; wyrok WSA w W-wie z dnia 21 grudnia 2016r. sygn. akt II SAB/Wa 465/16, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Sumując to co zostało dotychczas powiedziane wypada wskazać, iż informacja sektora publicznego – poza zasobem bibliotek, archiwów i muzeów niestanowiącym informacji publicznej – obejmuje informację publiczną będącą w posiadaniu podmiotów zobowiązanych. Tym samym bezzasadny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 2 ust. 1 i 2 u.p.w. poprzez błędną wykładnię, skoro Sąd I instancji odwołał się do wykładni gramatycznej art. 2 ust. 2 u.p.w. wskazując na istotność pierwotnego celu publicznego wytworzenia informacji związanego ściśle z wykonywaniem zadania publicznego. Z powyższego punktu widzenia bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 u.p.w. Stanowi on, iż przepisy u.p.w. nie naruszają zasad dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania. Jak już była o tym mowa, jeszcze przed wejściem w życie przepisów u.p.w., nie była kwestionowana odrębność dostępu i ponownego wykorzystywania informacji, mimo iż obie instytucje uregulowane były wówczas przepisami u.d.i.p. Ponadto wskazywanie w art. 2 ust. 2 u.p.w. na publiczny cel wytworzenia informacji sektora publicznego, zaciera rozróżnienie dostępu i ponownego wykorzystywania, ale mimo tego nie ulega wątpliwości, iż przepisy u.p.w., szczegółowo reglamentując ponowne wykorzystanie informacji, nie ograniczają prostego dostępu do informacji w trybie u.d.i.p. Co więcej art. 7 ust. 1 u.p.w. nie zawiera elementów stanowiących desygnat pojęcia ponowne wykorzystywanie i tym samym nie oddziałuje na treść tegoż pojęcia Nie mogą być uznane za zasadne także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty naruszenia art. 7 Konstytucji RP, art. 133 § 1 i art. 151 P.p.s.a., a także art. 6, art. 8 i art. 77 §1 K.p.a. nie doczekały się uzasadnienia w motywach skargi kasacyjnej. Zarzuty te, jako nie czyniące zadość obowiązkowi wyjaśnienia, na czym - zdaniem skarżącego kasacyjnie - polegało ich wadliwe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, należy uznać za wadliwie skonstruowane. Do autora skargi kasacyjnej należy bowiem nie tylko podanie konkretnych przepisów prawa, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji, ale także precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich naruszenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (vide: uchwała NSA z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jest to możliwe jednak tylko wtedy gdy wnoszący skargę kasacyjną nie tylko poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny, ale także na czym owo naruszenie polegało. Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi bowiem do wniosku, że nie jest możliwe rozpoznanie merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Naczelny Sąd Administracyjny nie może natomiast we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.