II SA/Go 272/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na postanowienie Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Gminy [...] kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Starosta [...] ustalił na rzecz Powiatu odszkodowanie w wysokości 45.662,00 zł za przeniesienie na rzecz Gminy prawa własności nieruchomości wraz z częściami składowymi, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerami działek [...], położonej w jednostce ewidencyjnej [...] – miasto; zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni, od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna; umorzył postepowanie w części dotyczącej ustalenia na rzecz Powiatu odszkodowania w wysokości 1,013,00 zł za przeniesienie na rzecz Gminy prawa własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], położonej w jednostce ewidencyjnej [...] – miasto. Od powyższej decyzji Gmina, reprezentowana przez Burmistrza, wniosła odwołanie. Odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 130 w zw. z art. 134 w zw. z art. 152 i art. 156 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DZ.U. z 2018 r. poz. 2204) oraz przepisów prawa procesowego tj. art. 24 1 pkt 4 kpa, art. 98 ust. 3 w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Stawiając powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I inst. do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., wydanym na podstawie art. 134 kpa, Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 39(2) kpa, zgodnie z którym w przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu art. 391 nie stosuje się. Dalej organ wskazał, że z przytoczonego przepisu wynika, że podmiotowi publicznemu obowiązanemu do udostępnienia i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej pisma można doręczać wyłącznie na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu – bez potrzeby uzyskania zgody tego podmiotu na doręczenie pism w taki sposób. Ponadto podmiot taki nie może zrezygnować z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne (DZ.U. z 2017 r. poz. 570) – dalej ustawa o informatyzacji, ustawodawca zobowiązał podmioty publiczne do udostępnienia elektronicznej skrzynki podawczej (ESP) spełanijącej standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji oraz zapewnienie jej obsługi. Dalej organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w.w. decyzja przesłana została przez Starostę w dniu [...] lutego 2019 r. na elektroniczną skrzynkę podawczą Urzędu Miasta i Gminy. Organ zaznaczył, że potwierdzeniem odbioru pisma w formie dokumentu elektronicznego jest urzędowe poświadczenie odbioru. W niniejszej sprawie za datę doręczenia w.w. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy należy uznać dzień [...] lutego 2019 r., ponieważ w tym dniu doręczono decyzję na elektroniczną skrzynkę podawczą Urzędu Miasta i Gminy. Urzędowe poświadczenie odbioru (UPO) doręczonego dokumentu zawiera m.in. dane dotyczące nadawcy dokumentu (nazwa nadawcy: Starostwo Powiatowe [...], identyfikator nadawcy: [...]) oraz adresata dokumentu (nazwa adresata: [...] ). Ponadto UPO obejmuje swoją treścią datę doręczenia przedłożonego dokumentu – [...].02. 2019 r. godz. 12:42:42,680, datę wytworzenia poświadczenia – [...].02. 2019 r. godz. 12:42:42,680 oraz identyfikator dokumentu którego dotyczy poświadczenie – [...]. W związku z powyższym doręczenie decyzji zostało dokonane skutecznie. W pouczeniu organ I inst. wskazał, że od decyzji służy stronom zażalenie do Wojewody za pośrednictwem Starosty w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji , przy zachowaniu zasad określonych w art. 57 5 kpa. Dalej organ II inst. podniósł, że w sprawie odwołanie wniesione zostało osobiście w dniu 25 lutego 2019 r. (pieczęć z datą wpływu umieszczona na pierwszej stronie odwołania), a zatem po upływie 14 – dniowego terminu do jego wniesienia, który upłynął w dniu 22 lutego 2019 r. Nie został złożony również wniosek o przywrócenie terminu. Ponadto, jak wynika z pisma Starosty z dnia [...] lutego 2019 r., w tym samym terminie tj. w dniu 25 lutego 2019 r. odwołanie do Wojewody za pośrednictwem Starosty wniesiono również za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej, czyli po upływie terminu do jego wniesienia. Od powyższego postanowienia Wojewody, Gmina, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 39(2) kpa w zw. z art. 46 kpa w zw. z art. 134 kpa poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wskazana w dokumencie [...] data i godzina stanowi potwierdzenie doręczenia decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2019 r., znak [...], a tym samym uznanie, że doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 8 lutego 2019 r., w sytuacji, gdy odebranie decyzji nastąpiło w dniu 11 lutego 2019 r., a tym samym wskazaną na dokumencie [...] datę i godzinę doręczenia uznać należało wyłącznie za poświadczenie daty i godziny, w której Starosta otrzymał dokument UPP wygenerowany automatycznie przez System teleinformatyczny skarżącego (za datę przedłożenia decyzji w systemie informatycznym skarżącego), co doprowadziło do błędnego ustalenia faktycznego, mającego istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, że doręczenie decyzji Starosty nastąpiło w dniu 8 lutego 2019 r., nie zaś – jak podaje strona – w dniu 11 lutego 2019 r., a w konsekwencji do przyjęcia, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, - art. 16 ust. 1a ustawy o informatyzacji w zw. z § 11 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 15 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych z dnia 14 września 2011 r. (DZ.U. z 2015 r. poz. 971), dalej zwane rozporządzeniem, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że doręczenie decyzji na elektroniczna skrzynkę podawczą Urzędu Miasta i Gminy, i wygenerowanie urzędowego poświadczenia przedłożenia stanowi potwierdzenie odbioru decyzji Starosty i tym samym rozpoczyna bieg do wniesienia odwołania od tej decyzji, podczas gdy z prawidłowej wykładni przepisów wynika, że dostarczenie podmiotowi publicznemu dokumentu elektronicznego musi wiązać się z opatrzeniem poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym umożliwiającym identyfikację podpisującego i wydaniem przez ten podmiot urzędowego poświadczenia odbioru dokumentu, który to dokument dopiero potwierdza odbiór decyzji. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi, powołując się na orzecznictwo sądowe, skarżąca dowodziła, że wbrew art. 39(2) oraz art. 46 kpa organy obydwu instancji błędnie przyjmują, iż urzędowe poświadczenie przedłożenia stanowi dowód odbioru decyzji. W § 14 - § 16 rozporządzenia uregulowano sposób tworzenia poświadczenia doręczenia (UDD). Doręczenie wymaga świadomego przyjęcia przesyłki przez adresata i dokonania potwierdzenia odbioru przez złożenie podpisu. Podpis elektroniczny, o którym mowa w § 15 rozporządzenia może być złożony z wykorzystaniem certyfikatu kwalifikowanego lub danych potwierdzonych profilem zaufanym ePUAP. Dopiero po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata, udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia (§ 16). Właściwym dokumentem, który stanowi potwierdzenie doręczenia może być urzędowe poświadczenie doręczenia, a nie jak przyjęto w tej sprawie urzędowe poświadczenie przedłożenia. Urzędowe poświadczenie przedłożenia potwierdza wyłącznie wpłynięcie pisma (dokumentu) na skrzynkę adresata, będącego podmiotem publicznym w rozumieniu ustawy o informatyzacji, przy założeniu, że jest to podmiot, który ma rozstrzygać w ramach swoich kompetencji określoną sprawę administracyjną zgodnie z żądaniem nadawcy pisma. Natomiast w tej sprawie Gmina jest wprawdzie podmiotem publicznym, ale występuje jako strona postępowania. Wskazana na dokumencie [...] data doręczenia jest wyłącznie datą doręczenia tego poświadczenia nadawcy, a więc datą (i godziną), w której Starosta otrzymał dokument UPP wygenerowany automatycznie przez System teleinformatyczny skarżącego. Nie jest natomiast datą doręczenia decyzji Gminie – która jak już wcześniej wykazano jest stroną postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 39(2) kpa. Z uwagi na zasadę pewności dostarczania elektronicznej korespondencji dokumenty elektroniczne są wysyłane na oficjalny adres elektronicznej skrzynki podawczej stron postępowania, która jest zobowiązana do jej posiadania. Adresy zostały wytworzone przez Ministerstwo Cyfryzacji, które nadało je wraz z nadaniem każdemu urzędowi uprawnień instytucji publicznej. Adresy te są zarządzane centralnie, zatem istnieje pewność, że są właściwie skonfigurowane (nie będą blokowały przesyłanych dokumentów i będą wystawiały stosowne poświadczenia). Mając na uwadze, art. 39(2) kpa Starosta zobowiązany był zatem do doręczenia decyzji wydanej w sprawie na elektroniczną skrzynkę podawczą. Organ przytoczył treść art. 46 § 10 kpa oraz art. 3 pkt 20 ustawy o informatyzacji i stwierdził, że z ich treści wynika iż w przypadku podmiotów publicznych fakt doręczenia ustawodawca wiąże jedynie z wprowadzeniem albo przeniesieniem dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego. Organ zauważył, że w przypadku gdy z woli ustawodawcy decyzję Starosty należało doręczyć na elektroniczną skrzynkę podawczą Gminy – nie wskazuje się adresu elektronicznego z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie przepis § 14 rozporządzenia nie ma zastosowania. Dalej organ stwierdził, że poświadczenia przedłożenia jest równoznaczne z potwierdzeniem doręczenia na elektroniczną skrzynkę podawczą. Dla zachowania terminu do wykonania czynności procesowej ważna jest data wskazana w zawiadomieniach, nie zaś moment zapoznania się z treścią korespondencji przez adresata. Organ zauważył, że skarżąca nie kwestionuje skuteczności doręczenia zawiadomienia zawierającego dane dotyczące adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma. Zgodnie z art. 39(2) kpa faktyczną datę doręczenia decyzji Starosty na elektroniczną skrzynkę podawczą dokumentuje data wynikająca z urzędowego poświadczenia przedłożenia – UPP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. W myśl art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy doszło do skutecznego doręczenia decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] na elektroniczną skrzynkę podawczą Gminy w dniu [...] lutego 2019 r., a tym samym czy z datą tą rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji I inst. W analizowanej sprawie organ administracyjny, który wydał przedmiotową decyzję oraz strona postępowania administracyjnego, są podmiotami publicznymi, dlatego w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 38(2) kpa. Zgodnie z jego treścią w przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu art. 391 nie stosuje się. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że doręczenie pisma podmiotowi publicznemu przez organ administracyjny może nastąpić wyłącznie na elektroniczną skrzynkę podawczą tegoż podmiotu, a z tej formy doręczania pism podmioty publiczne nie mogą zrezygnować. Stosownie do treści art. 46 § 1 k.p.a., odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. W art. 46 § 3 k.p.a. wskazano, że w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3. Zgodnie z art. 46 § 4 pkt 3 k.p.a., w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. Sposób podpisania tego rodzaju dokumentu został określony w art. 20a ustawy z o informatyzacji. Zgodnie z art. 46 § 9 k.p.a., warunki techniczne i organizacyjne doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego określają przepisy ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3. Natomiast § 10 tego przepisu stanowi, że doręczenie pisma w formie dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3, następuje przez elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu, w sposób określony w tej ustawie. W powyższych przepisach odesłanie do ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3 jest odesłaniem nieprawidłowym, gdyż w obecnym brzmieniu art. 46 § 4 pkt 3 k.p.a. nie nawiązuje do żadnej ustawy. Stanowi jedynie "o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób". Przepis ten został zmieniony przez art. 50 pkt 2 ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1579). W poprzednim brzmieniu stanowił on o "wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób wskazany w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne". Zmiana art. 46 § 4 pkt 3 k.p.a. nie spowodowała jednoczesnej zmiany art. 46 § 9 i 10 k.p.a., jednak to niedopatrzenie ustawodawcy nie powinno budzić wątpliwości co do prawidłowego zastosowania tych przepisów. Oznacza to, że art. 46 § 9 i 10 k.p.a. odsyłają niewątpliwie do zasad określonych w ustawie o informatyzacji. Ustawa o informatyzacji określa zasady wymiany informacji drogą elektroniczną, w tym dokumentów, pomiędzy podmiotami publicznymi. Powyższa ustawa wraz z wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych określa zasady doręczania dokumentów elektronicznych za pośrednictwem platformy e-PUAP. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy o informatyzacji, urzędowe poświadczenie odbioru to dane elektroniczne powiązane z dokumentem elektronicznym doręczonym podmiotowi publicznemu lub przez niego doręczanym w sposób zapewniający rozpoznawalność późniejszych zmian dokonanych w tych danych, określające: a) pełną nazwę podmiotu publicznego, któremu doręczono dokument elektroniczny lub który doręcza dokument, b) datę i godzinę wprowadzenia albo przeniesienia dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego - w odniesieniu do dokumentu doręczanego podmiotowi publicznemu, c) datę i godzinę podpisania urzędowego poświadczenia odbioru przez adresata z użyciem mechanizmów, o których mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 - w odniesieniu do dokumentu doręczanego przez podmiot publiczny, d) datę i godzinę wytworzenia urzędowego poświadczenia odbioru. Zdefiniowane wyżej urzędowe poświadczenie odbioru jest wspólnym określeniem dla urzędowego poświadczenia przedłożenia (UPP, do którego odnosi się art. 3 pkt 20 lit. b) i urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD, do którego odnosi się art. 3 pkt 20 lit. c). Tego rodzaju poświadczenia zostały zdefiniowane w ww. rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, doręczenie dokumentu elektronicznego na informatycznym nośniku danych może być potwierdzone poświadczeniem przedłożenia, które jest przesyłane na adres poczty elektronicznej wskazany przez doręczającego (§ 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). W przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń (§ 13 ust. 1 rozporządzenia). Należy podkreślić, że dochodzi tu do automatycznego wygenerowania poświadczenia przedłożenia, bez udziału człowieka. Dokument ten jest generowany przez system teleinformatyczny podmiotu publicznego i przekazywany nadawcy. W praktyce oznacza to, że jeżeli dana osoba wniosła podanie drogą elektroniczną do podmiotu publicznego, zgodnie z warunkami korzystania z platformy e-PUAP, to automatyczne wygenerowanie UPP pozwala jej przyjąć, że dokument ten wpłynął do urzędu. Ma to znaczenie na przykład dla ustalenia, że osoba ta zachowała termin do dokonania określonej czynności oraz dla późniejszego ewentualnego ustalenia, czy organ załatwił sprawę czy też pozostawał w bezczynności. Natomiast w § 14, § 15 i § 16 rozporządzenie reguluje sposób tworzenia poświadczenia doręczenia (UPD). Ten drugi proces przebiega inaczej, ponieważ doręczenie wymaga świadomego przyjęcia przesyłki przez adresata i dokonania potwierdzenia odbioru przez złożenie podpisu. Podpis elektroniczny, o którym mowa w § 15 rozporządzenia, może być złożony z wykorzystaniem certyfikatu kwalifikowanego lub danych potwierdzonych profilem zaufanym e-PUAP. Dopiero po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata: udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia; udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia (§ 16 rozporządzenia). Cytowane przepisy dotyczą więc dwóch kierunków komunikacji elektronicznej - od podmiotu publicznego do strony i od strony do podmiotu publicznego. Natomiast zgodnie z art. 39(2) k.p.a. korespondencja prowadzona w tej sprawie między organami odbywa się właśnie na zasadach wynikających z ustawy o informatyzacji. Stawia to stronę skarżącą, będącą jednostką samorządu terytorialnego w specyficznej sytuacji prawnej. Z jednej strony jest ona podmiotem publicznym w rozumieniu ustawy o informatyzacji, z drugiej zaś stroną postępowania administracyjnego, której przysługują określone środki prawne i których wniesienie uzależnione jest od zachowania terminu. Oznacza to, że właściwym dokumentem, który stanowi potwierdzenie doręczenia decyzji może być urzędowe poświadczenie doręczenia, a nie jak w tej sprawie przyjęto, urzędowe poświadczenie przedłożenia. Urzędowe poświadczenie przedłożenia potwierdza wyłącznie wpłynięcie pisma (dokumentu) na skrzynkę podawczą adresata będącego podmiotem publicznym w rozumieniu ustawy o informatyzacji. Natomiast w niniejszej sprawie skarżąca jest wprawdzie podmiotem publicznym, ale występuje jako strona postępowania administracyjnego. Stąd też musi dojść do doręczenia dokumentu przesłanego drogą elektroniczną, a nie tylko jego przedłożenia w systemie teleinformatycznym podmiotu publicznego będącego jednocześnie stroną postępowania. Dopiero bowiem po potwierdzeniu odebrania dokumentu elektronicznego przez potwierdzenie poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym (§ 15 rozporządzenia) dokument ten udostępnia się adresatowi. Oznacza to, że za datę doręczenia dokumentu elektronicznego należało w tej sprawie uznać datę opatrzenia poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym, a w przypadku braku takiego poświadczenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 46 § 5 i 6 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie doręczenie decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2019 r. potwierdzone zostało wygenerowanym przez system poświadczeniem przedłożenia z dnia [...] lutego 2019 r. natomiast brak jest w aktach sprawy poświadczenia doręczenia opatrzonego podpisem elektronicznym umożliwiającym identyfikację podpisującego w sposób przewidziany w art. 20a ust. 1 i 2 ustawy o informatyzacji. Wskazana na dokumencie UPP data doręczenia jest wyłącznie datą doręczenia tego poświadczenia nadawcy, a więc datą (i godziną), w której skarżąca otrzymała dokument UPP wygenerowany automatycznie przez system teleinformatyczny organu. Nie jest to natomiast data doręczenia decyzji. Podobne stanowisko zostało wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 425/18; z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OZ 1638/17; z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II OZ 1649/17, oraz z dnia 23 marca 2018 r. sygn. akt I GSK 157/18, I GSK 3523/18 orzeczenia dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tych okolicznościach sprawy wskazać przyjdzie, że w dniu 8 lutego 2019 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu I inst., tym samym z datą tą nie rozpoczął bieg terminu do wniesienia odwołania, albowiem jedynie skutecznie doręczenie decyzji wywołuje określone skutki prawne. Bezspornie w dniu 11 lutego 2019 r. skarżącej doręczono przedmiotową decyzję Starosty, a dokonano tego w formie "tradycyjnej", za pośrednictwem PP. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który Sąd podziela, zgodnie z którym doręczenie dokonane w formie elektronicznej zastępuje doręczenie "tradycyjne", stąd niedopuszczalne jest doręczenie dokumentu równocześnie w postaci papierowej, jak i elektronicznej (por. wyrok NSA II GSK 1114/17). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd nie znalazł jednak racjonalnych podstaw do wskazania organowi konieczności ponownego, prawidłowego czyli zgodnego z przepisami ustawy o informatyzacji doręczenia decyzji I inst. na elektroniczną skrzynkę podawczą adresata. Należy wziąć pod uwagę, że stronie postępowania przedmiotowa decyzja została ostatecznie doręczona w dniu 11 lutego 2019 r., a okoliczność ta pozostaje poza sporem, strona zapoznała się z jej treścią, o czym świadczą zarzuty zawarte w odwołaniu, które koncentrują się wokół merytorycznej strony rozstrzygnięcia. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu, są podstawy do uznania, że decyzja I inst. została stronie doręczona w dniu 11 lutego 2019 r. Wobec powyższych ustaleń Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 134 kpa. W tym stanie rzeczy, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "c" p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji, zaś o kosztach rozstrzygnięto z mocy art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.