II SA/Go 240/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej H. sp. z o.o. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] Starosta [...] udzielił H. sp. z o.o. pozwolenia zintegrowanego dla kotłowni zakładowej – instalacja IPPC w przemyśle energetycznym do spalania paliw o mocy nominalnej ponad 50MW oraz instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych o wydajności powyżej 600m3/dobę wraz z instalacjami pomocniczymi, które są integralną częścią IPPC zlokalizowanej w [...] na dz. nr [...]. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. H. sp. z o.o. zwróciła się do Starosty o zmianę powyższej decyzji w części: VI. wprowadzanie mieszaniny ścieków do rzeki [...], VI.1. odprowadzanie do rzeki [...] w km 2-600 (dz. nr [...]) oczyszczonych ścieków przemysłowych będących mieszaniną ścieków bytowych, wód opadowych i roztopowych, wód popłucznych, ścieków z neutralizatora oraz odmulin i odsolin. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że na stronach 21-22 pozwolenia zostały podane rodzaje i ilości ścieków wchodzących w skład mieszaniny ścieków. Maksymalne ilości godzinowe poszczególnych ścieków zostały błędnie zsumowane. Jako łączną ilość odprowadzanych ścieków przemysłowych do rzeki [...] w km 2+600 w pozwoleniu podaje się Qhmax = 5057,81 m3/h, a powinno być Qhmax = 817,65 m3/h. Biorąc pod uwagę błędne wartości: maksymalny zrzut to 1,40494722 m3/s a powinno być 0,22712417 m3/s. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Starosta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji ostatecznej. Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. H. sp. z o.o. sprecyzowała wniosek z dnia [...] lipca 2018 r. podając, że wniosła o sprostowanie decyzji (pozwolenia) na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., poprzez zastąpienie na stronie 22 decyzji w akapicie dotyczącym łącznej ilości odprowadzanych ścieków przemysłowych wartości Qhmax = 5057,81 m3/h, wartością Qhmax = 817,65 m3/h. W ocenie Spółki jest to oczywista omyłka rachunkowa, która powinna zostać sprostowana. Zaznaczyła, iż wyznacznikiem oczywistego błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz innej pomyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami. Dopuszcza on sprostowanie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w decyzji. Przez błąd rachunkowy należy rozumieć omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, przy założeniu, że elementy przyjęte za podstawę tego działania były ustalone przez organ w sposób prawidłowy. Omyłka ta jest ewidentna, jaskrawa i widoczna już na pierwszy rzut oka, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek obliczeń matematycznych. Poszczególne podlegające sumowaniu wartości zostały ustalone prawidłowo, a więc ich suma jest zdeterminowana regułami matematyki. Zdaniem Spółki nie ma tu znaczenia, że omyłka zaistniała już w przedłożonym operacie, a następnie została mechanicznie powielona w treści decyzji. Prostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. omyłek, które przeniesione zostały do treści decyzji z wniosku bądź z dokumentów jest powszechną w całym kraju praktyką organów administracji. Spółka podkreśliła, iż w sprawie nie może dojść do merytorycznej zmiany decyzji, bowiem ilość poszczególnych rodzajów odprowadzanych ścieków pozostaje taka sama. Nie ulega więc zmianie zakres praw i obowiązków adresata decyzji. Wartość ta nie jest elementem merytorycznego rozstrzygnięcia. Dodatkowo wskazała, iż wartość sumaryczna stała się podstawą ustalenia opłaty rocznej za rok 2018, do uiszczania której zobowiązany jest posiadacz pozwolenia. Ponieważ wartość ta jest błędna, błędnie ustalona została wysokość opłaty. Dlatego za sprostowaniem decyzji przemawia uzasadniony i żywotny interes jej adresata. Ustalona wartość opłaty musi ulec korekcie za cały rok 2018. Ewentualna zmiana decyzji ma skutki na przyszłość, co mogłoby uniemożliwić dokonanie takiej korekty. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] Starosta, działając na podstawie art. 155 k.p.a., zmienił za zgodą stron wydane pozwolenie zintegrowane z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w następujących częściach: VI.1. odprowadzanie do rzeki [...] w km 2+600 (dz. nr [...]) oczyszczonych ścieków przemysłowych będących mieszanina ścieków bytowych, wód opadowych i roztopowych, wód popłucznych, ścieków z neutralizatora oraz odmulin i odsolin. Łączna ilość odprowadzanych ścieków przemysłowych do rzeki [...] w km 2+600 w ilości: Qhmax = 817,65 m3/h, Qdśr = 19470,99 m3/h, Qmaxrok = 332840,85 m3/rok. Pozostałe części decyzji nie uległy zmianie. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] Starosta działając na podstawie art. 61a k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania omyłki zgodnie z art. 113 ust. 1 k.p.a. decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w zakresie zapisu na stronie 22 dotyczącego łącznej ilości odprowadzanych ścieków przemysłowych z wartości Qhmax = 5057,81 m3/h na wartość Qhmax = 817,65 m3/h. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż zgodnie z art. 61a k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie organu postępowanie nie może być wszczęte z uwagi na to, że w sprawie toczy się już postępowanie administracyjne i wydana została decyzja administracyjna. W dniu [...] listopada 2018 r. została wydana bowiem decyzja nr [...] zmieniająca decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w zakresie ilości odprowadzanych ścieków przemysłowych do rzeki [...] w km 2+600 z wartości Qhmax = 5057,81 m3/h na wartość Qhmax = 817,65 m3/h. Dlatego nie można dokonać sprostowania omyłki. Dodatkowo organ wskazał, że przed wydaniem pozwolenia zintegrowanego zwrócił się do wnioskodawcy o przeanalizowanie ilości odprowadzanych ścieków do rzeki [...] ze względu na wprowadzenie nowej linii technologicznej. W odpowiedzi Spółka wskazała, że wartości odprowadzanych ścieków pozostają jak w pozwoleniu sektorowym, czyli bez zmian z dużą nadwyżką. Ilości podane we wniosku oraz następnie zapisane w decyzji na dzień wydania pozwolenia zintegrowanego były prawidłowe i zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Mając to na uwadze organ zauważył, iż w sprawie nie można zastosować art. 113 ust. 1 k.p.a., gdyż ilości zapisane we wniosku zapisano w decyzji i nie dokonano zamiany wartości. Wartość uległa zmianie po analizie dokumentacji, a błąd pisarski nie polega na przestawieniu cyfr w szyku tylko zmianie wartości (ilości) odprowadzanych ścieków. W związku z tym zastosowano zmianę pozwolenia zintegrowanego w zakresie ilości odprowadzanych ścieków za zgodą stron. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. H. sp. z o.o. wniosła zażalenie od powyższego postanowienia wskazując, iż w sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 61a k.p.a. W jej ocenie tryb sanacji decyzji administracyjnej – odwoławczy i poprzez sprostowanie – wzajemnie się wykluczają. Postępowanie, w którym wydana została decyzja administracyjna i postępowanie w przedmiocie sprostowania decyzji administracyjnej (kończące się wydaniem postanowienia) nie może mieć tego samego przedmiotu. Z tego powodu wykluczona jest odmowa wszczęcia postępowania z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Spółka zauważyła, iż wydana decyzja o zmianie pozwolenia zintegrowanego została zaskarżona. Tryb zmiany decyzji nową decyzją przeznaczony jest bowiem do wprowadzenia w decyzji zmian o charakterze merytorycznym, nie zaś poprawy błędów pisarskich i rachunkowych. Na skutek poprawienia takiej omyłki nie powstają żadne nowe prawa i obowiązki. Podkreśliła przy tym, że w niniejszej sprawie celem postępowania jest tylko i wyłącznie sprostowanie błędu, polegającego na podaniu niewłaściwej sumy kilku wartości liczbowych. Ilość ścieków odprowadzanych godzinowo do rzeki nie ulega jakiejkolwiek zmianie. Zgodnie z art. 113 k.p.a. sprostowaniu podlegają nie tylko błędy pisarskie, ale i rachunkowe. Są to dwie różne kategorie błędów. Błąd rachunkowy to omyłka w wykonaniu działania matematycznego. Właśnie taka omyłka ma miejsce w treści decyzji, podana została bowiem błędna suma kilku składników. Błąd ten jest widoczna pierwszy rzut oka i jest oczywisty. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia niezgodnie z prawdą wskazano, że decyzji wystąpił błąd pisarski. W ocenie Spółki uzasadnienie postanowienia jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż gdyby wystąpił błąd pisarski, to wówczas trzeba by go sprostować, a nie zmieniać decyzję. Decyzja o pozwoleniu zintegrowanym ustala maksymalne ilości odprowadzanych ścieków odrębnie dla szeregu ich rodzajów. Podana suma ma więc charakter tylko i wyłącznie techniczny i informacyjny. W konsekwencji zmiana błędnie podanej sumy nie może się dokonać poprzez zmianę decyzji, ale tylko w trybie jej sprostowania. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając m. in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 61a k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Starosty. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium powołując treść art. 61a § 1 k.p.a. wskazało, iż ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyn tych ustawa nie konkretyzuje, natomiast należy przez nie rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty, przy pierwszym zestawieniu zakresu żądania wniosku z obowiązującym stanem prawnym, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Taki przypadek zachodzi np. gdy żądanie dotyczy sprawy, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, żądanie wniesiono w sprawie rozstrzygniętej już decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji. Zatem jeżeli zaistnieją uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, to obowiązkiem organu jest odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Warunkiem sine qua non wydania postanowienia na podstawie tego przepisu jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą w której już toczy się postępowanie administracyjne bądź już zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Tożsamość ta będzie istniała wówczas, gdy: 1. występują te same podmioty w sprawie, 2. dotyczy ona tego samego przedmiotu i 3. tego samego stanu prawnego, a do tego 4. w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W ninjszej toczy się postępowanie administracyjne, ponieważ organ I instancji w dniu [...] listopada 2018r. wydał decyzję (jeszcze nieprawomocną) w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego. Wobec tego w ocenie Kolegium, uwzględniając fakt, że w sprawie w której złożono podanie o dokonanie sprostowania w trybie art. 113 k.p.a., toczy się postępowanie administracyjne, organ I instancji prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosła H. sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61a § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że zachodzi przesłanka odmowy wszczęcia postępowania polegająca na zawisłości sprawy i w konsekwencji jego bezpodstawne zastosowanie. Mając to na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 61a k.p.a. Tryb sanacji decyzji administracyjnej – odwoławczy i poprzez sprostowanie – wzajemnie się wykluczają. Postępowanie, w którym wydana została decyzja administracyjna i postępowanie w przedmiocie sprostowania decyzji administracyjnej (kończące się wydaniem postanowienia) nie może mieć tożsamego przedmiotu. Z tego powodu wykluczona jest odmowa wszczęcia postępowania z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Skarżąca zauważyła, że wydana decyzja o zmianie pozwolenia zintegrowanego została zaskarżona. Tryb zmiany decyzji nową decyzją przeznaczony jest bowiem do wprowadzenia w decyzji zmian o charakterze merytorycznym, nie zaś poprawy błędów pisarskich i rachunkowych, Na skutek poprawienia takiej omyłki nie powstają żadne nowe prawa i obowiązki strony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji lub postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie organy bezzasadnie zastosowały art. 61a § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu, gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Te "inne uzasadnione przyczyny" to res iudicata – funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji dotyczącej przedmiotu sprawy. Nie można bowiem ponownie żądać wszczęcia postepowania w sprawie już raz rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Przez "inną uzasadnioną przyczynę" rozumie się również sytuacje, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy (stan zawisłości sprawy). W orzecznictwie podkreśla się, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym oczywistych, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest bowiem dla wstępnego etapu oceny wniosku. Zastosowanie instytucji określonej w art. 61a § 1 k.p.a. powinno być zatem ograniczone do sytuacji, w której brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej lub przedmiotowej jest oczywisty i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której organ w każdym, nawet najbardziej skomplikowanym, przypadku musiałby odmówić wszczęcia postępowania ze względu na brak legitymacji, bez możliwości wykorzystania reguł dowodowych przewidzianych przepisami k.p.a. lub do takiej, w której organ prowadziłby postępowanie dowodowe i wyjaśniające na podstawie o art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jednocześnie odmawiając jego wszczęcia w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2018 r., I OSK 2574/16, www.orzeczenia.nsa,gov.pl – dalej jako CBOSA). Doktryna i orzecznictwo sądowe jest zgodne, że warunkiem koniecznym do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości sprawy administracyjnej. Tożsamość ta istnieje wówczas gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2018 r., II OSK 301/18, CBOSA). O tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej przesądzają przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, które muszą wystąpić łącznie. Dla wyznaczenia tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej przesądzające znaczenie ma aspekt przedmiotowy (B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego z 2007/1). W świetle powyższego należy wskazać, iż powołana przez organy okoliczność toczącego się postępowania w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu zintegrowanym i wydanie decyzji zmieniającej to pozwolenie – nie stanowi "innej uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a., która uniemożliwiałaby wszczęcie postępowania w przedmiocie sprostowania decyzji. Sprostowanie aktu administracyjnego toczy się w trybie art. 113 § 1 k.p.a. i ze swej istoty nie może dotyczyć merytorycznej zmiany decyzji. Z kolei toczące się na podstawie art. 155 k.p.a. postępowanie w sprawie zmiany decyzji jest jednym z postępowań nadzwyczajnych. Instytucja zmiany decyzji ma zastosowanie w stosunku do decyzji ostatecznych. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.) jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Zdaniem Sądu nie można zatem mówić tu o tożsamości przedmiotowej sprawy administracyjnej. Postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki nie jest tożsame z postępowaniem w sprawie zmiany decyzji. Z tego względu odmowa wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania decyzji o pozwoleniu zintegrowanym naruszyła przepis art. 61a § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwiła rozstrzygnięcie tej sprawy w sposób merytoryczny. Ponadto organ I instancji wydając postanowienie na podstawie art. 61a k.p.a. wskazał, że w sprawie nie można dokonać sprostowania omyłki oraz że nie można zastosować tu art. 113 ust. 1 k.p.a. i w związku z tym w sprawie zastosowano zmianę decyzji pozwolenia zintegrowanego. W tej kwestii należy podnieść, że wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania decyzji o pozwoleniu zintegrowanym organ winien przedmiotem rozpoznania uczynić jedynie formalną kwestię dopuszczalności (bądź odmowy) wszczęcia postępowania w tej sprawie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., a już nie merytoryczne zagadnienie zasadności zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. i możliwości sprostowania decyzji. Zagadnienie to ewidentnie wykracza poza granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wyznaczonego treścią art. 61a k.p.a. Należy dodać, że skoro sprostowanie aktu administracyjnego w trybie art. 113 § 1 k.p.a. ze swej istoty nie może dotyczyć merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia – a co za tym idzie: pozostaje bez wpływu (w każdym razie istotnego) na ocenę zgodności tego aktu z prawem – to brak jest przeszkód, aby organ administracji dokonywał takiego sprostowania w każdym czasie, nawet po wniesieniu środków zaskarżenia, w tym także do sądu administracyjnego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 września 2013 r., IV SA/Po 456/13, CBOSA). Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił oba wydane w sprawie postanowienia (pkt 1 wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe uwagi i wskazania, i rozpozna sprawę merytorycznie, rozstrzygając ją we właściwej formie procesowej. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzono od organu na rzecz skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 597 zł, na którą to kwotę składa się uiszczony wpis w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).