I OSK 2186/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant sekretarz sądowy Joanna Ołdakowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 451/17 w sprawie ze skargi S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 451/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku S. W. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) - dalej ppsa, przez jego niezastosowanie przez Sąd wskutek przyjęcia stanowiska, że nie istnieją żadne przesłanki do jego zastosowania w sprawie, mimo że strona zainicjowała wcześniej inne postępowanie sądowoadministracyjne, którego wynik rzutował będzie na obecne postępowanie sądowe, przyjęte zaś obecnie stanowisko Sądu ogranicza gwarancje procesowe skarżącego opisane treścią art. 7 i art. 8 kpa, - art. 6 w zw. z art. 107 § 3 kpa, przez jego niezastosowanie i oparcie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na "rzekomo" jednolicie przyjmowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przy jednoczesnym pominięciu stanowiska odrębnego również znajdującego oparcie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych zaprezentowanego przez skarżącego uznając, że ma ono charakter jednostkowy i nie zasługuje na podzielenie, - art. 3 § 2 pkt 2 ppsa w zw. z art. 101 § 3 kpa, przez błędną jego wykładnię w zakresie rodzaju postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym na które przysługuje zażalenie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono motywy, w tym wybrane orzeczenia sądów administracyjnych, mające przemawiać za zasadnością zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji było postanowienie o niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu kasacyjnie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, dlatego nie było podstaw do rozważania przez Sąd zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 6 w zw. z art. 107 § 3 kpa również nie zasługuje na uwzględnienie. Według powołanego art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Przepis art. 107 § 3 kpa stanowi natomiast, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Oba powołane przepisy normują postępowanie przed organem administracji publicznej, skarżący kasacyjnie nie wykazał zaś, na czym miałoby polegać ich naruszenie przez sąd administracyjny. Samo zarzucenie ich niezastosowania przez Sąd nie ma żadnego znaczenia, skoro przepisy te nie normują postępowania sądowoadministracyjnego. Także zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 2 ppsa w zw. z art. 101 § 3 kpa nie jest zasadny. Przepis art. 101 § 3 kpa stanowi bowiem, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie: "w sprawie zawieszenia postępowania" jest pojęciem znaczeniowo bardzo szerokim, którego wykładnia może obejmować wszystkie działania organu administracji dotyczące zawieszenia postępowania administracyjnego, także więc odmowę zawieszenia postępowania, a nawet odmowę podjęcia zawieszonego postępowania. Skoro jednak ustawodawca, obok omawianego pojęcia, zawarł w art. 101 § 3 kpa dodatkową treść, że zażalenie służy również na postanowienie w sprawie: "odmowy podjęcia zawieszonego postępowania", to literalne wyszczególnienie przez ustawodawcę takiej okoliczności nakazuje przyjąć literalną wykładnię treści art. 103 § 3 kpa, że zażalenie przysługuje również tylko na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania rozumiane, jako postanowienie, w którym organ orzekł o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Jeżeli bowiem ustawowym obowiązkiem organu administracji jest rozstrzyganie spraw niezwłocznie (art. 12 i art. 35 § 1 i 2 kpa), w wyznaczonym - co do zasady - terminie (art. 35 § 3 i 4 kpa), to należy uznać, że zaskarżeniu podlegają tylko takie postanowienia określone w art. 101 § 3 kpa, które wpływają na przedłużenie postępowania. Postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie tamuje toku postępowania dlatego nie można go uznać za postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania w rozumieniu art. 101 § 3 kpa. Powołana w skardze kasacyjnej uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 4/00, dotyczy wykładni art. 101 § 3 kpa sprzed jego nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6 poz. 18), dlatego nie może być podstawą do dokonywania wykładni tego przepisu o nowej jego treści. Również powołane przez skarżącego postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 452/13, jako wydane w jednostkowej sprawie, nie stanowi wiążącej wykładni obowiązującego prawa w innych sprawach poddawanych ocenie sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa. ----------------------- I OSK 2186/17 3