II SA/Kr 402/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Krystyna Daniel Protokolant : Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2019 r. sprawy ze skargi Firma A na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 23 maja 2018 r. nr CII/2644/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Rejon ulicy Galicyjskiej" skargę oddala. W dniu 23 maja 2018 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwalę Nr Cll/2644/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej", która została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 6 czerwca 2018 r., poz. 4037. Na ww. uchwałę wniesiona została skarga Firma A , zarzucająca jej naruszenie: 1) art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak uwzględnienia w planie miejscowym wymagań dotyczących zachowania ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i urbanistycznych, jak również walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności, 2) art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust, 1 oraz art, 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącej spółki związanych z prawem własności i prawem użytkowania wieczystego nieruchomości położonych na terenie objętym planem, 3) art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wyznaczenie linii rozgraniczającej tereny oznaczone symbolami U/MW. 3 i KDD.8 w sposób niespójny z przebiegiem linii rozgraniczającej wyznaczonej na sąsiadujących z nimi terenach objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Łęg", 4) art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wyznaczenie linii zabudowy na terenach oznaczonych symbolami U/MW. 3 oraz U/UC.5 w sposób niespójny z przebiegiem linii zabudowy na sąsiadujących z nimi terenach objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Łęg" 5) art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 r,, Nr 16, póz. 93 z późn. zm.). poprzez nieuprawnione ograniczenie skarżącej spółki w możliwości korzystania z należących do niej nieruchomości, 6) art. 31 ust. 3 w zw. z art, 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w chronione konstytucyjne prawo własności nieruchomości i prawo użytkowania wieczystego gruntu, 7) art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uchwalenie planu którego ustalenia w zakresie zasad zagospodarowania terenu należącego do skarżącej spółki są niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta 8) art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, poprzez wprowadzenie na terenie objętym planem zakazu wykonywania instalacji na paliwa stałe. W uzasadnieniu podano, iż Firma A jest właścicielką działek nr [...] i [...] obr. 55 Kraków Nowa Huta, współwłaścicielką działki nr [...] obr. [...] [...] oraz użytkownikiem wieczystym działek nr [...], [...], [...] obr. 54 Kraków Nowa Huta. Zgodnie z ustaleniami przedmiotowego planu miejscowego, wskazane powyżej nieruchomości zlokalizowane są m.in. w obrębie następujących obszarów wyznaczonych planem: KKD.5, KDD.6, ZP.2, U/MW.3, U/UC4, U/UC.5, KK.1, KK.2, KK/KD.1, KK/KD.2, U.8, U.9. W ocenie spółki ustalenia planu dotyczące wskazanych powyżej terenów w sposób rażący naruszają jej interes prawny poprzez wyłączenie części należących do niej nieruchomości spod zabudowy bądź też poprzez uniemożliwienie racjonalnego ich zagospodarowania z uwagi na ustalony kształt poszczególnych terenów zabudowy (w tym przede wszystkim linie rozgraniczające tereny o różnych przeznaczeniach, które w skarżonym planie miejscowym są niezgodne z liniami rozgraniczającymi ustalonymi przez obowiązujący w bezpośrednim sąsiedztwie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Łęg") oraz wyznaczone parametry ich zabudowy (w tym przede wszystkim linie zabudowy, które w skarżonym planie miejscowym są niezgodne z liniami zabudowy ustalonymi przez obowiązujący w bezpośrednim sąsiedztwie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Łęg"). Spółka kwestionuje zgodność z prawem rozwiązania obejmującego wyznaczenie w planie terenów kolei oznaczonych symbolami KK.1 i KK.2. o podstawowym przeznaczeniu pod obiekty budowlane infrastruktury kolejowej i urządzenia budowlane infrastruktury kolejowej, terenów KK/KD.1 i KK/KD.2 o podstawowym przeznaczeniu pod przecięcia dróg szynowych z drogami kołowymi, w postaci przejazdów kolejowe drogowych lub wiaduktów oraz terenu zieleni urządzonej oznaczonego symbolem ZP.2 o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park lub skwer. Zgodnie z ustaleniami Studium (Tom II - Wytyczne do planów miejscowych, pkt III.1.4), podstawową funkcją terenów oznaczonych symbolem UH jest zabudowa usługowa, w tym budynki dla celów handlu wielkopowierzchniowego wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m. in. parkingi) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie (realizowaną jako zieleń urządzona). Poprzez handel wielkopowierzchniowy rozumieć należy budynki o powierzchni zabudowy powyżej 2000m2 obejmującej: powierzchnię sprzedaży, magazyny oraz powierzchnię dla przebywania klientów (ekspozycja) wraz z niezbędnymi, towarzyszącymi obiektami budowlanymi i zielenią towarzyszącą. Poprzez handel wielkopowierzchniowy rozumieć należy również obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 2000m2. Jako funkcję dopuszczalną na tym terenie wskazano natomiast zieleń urządzoną i nieurządzoną m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Przywołane ustalenia w żaden sposób nie pozwalają na lokalizację na tym terenie linii kolejowej, gdyż nie sposób przyjąć, aby przewidziana w planie miejscowym linia kolejowa stanowiła niezbędny towarzyszący obiekt budowlany związany z handlową funkcją tych terenów. Obowiązujące obecnie Studium zawiera szczegółowe ustalenia dotyczące infrastruktury komunikacyjnej, w tym kolejowej, a tereny przeznaczone pod taką infrastrukturę zostały na rysunku Studium oznaczone symbolem KK. Studium zawiera też jednoznaczne wytyczne dotyczące zasad wyznaczania w planach miejscowych terenów kolejowych oraz terenów komunikacji. Co do zasady tereny te powinny być wyznaczane zgodnie z przebiegiem określonym w Studium, niemniej dopuszcza się w planie miejscowym, w przypadku wyznaczonych w studium terenów o głównym kierunku zagospodarowania pod tereny kolejowe albo tereny komunikacji, ustalenie przeznaczenia terenu pod tereny komunikacji poprzez ich wyznaczenie w terenach sąsiednich, o ile zostanie utrzymany kierunek rozwoju systemu komunikacji i jego powiązanie z systemem istniejącym. W takim przypadku, tereny o ustalonym w studium głównym kierunku zagospodarowania pod tereny kolejowe lub tereny komunikacji przeznacza się do zagospodarowania zgodnie z kierunkiem zagospodarowania określonym dla terenów bezpośrednio z nimi sąsiadującymi (Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa, Tom III - Wytyczne do planów miejscowych, Informacja dotycząca zasad i wytycznych dla gospodarowania przestrzenią, pkt III.1.2.12). Z przywołanego zapisu wynika jednoznacznie, że na etapie uchwalania planu miejscowego istnieje możliwość nieznacznego korygowania przebiegu terenów przeznaczonych pod infrastrukturę kolejową, ale brak jest podstaw do wyznaczania terenów kolejowych, które nie zostały określone w Studium. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Studium nie przewiduje realizacji linii kolejowej, która ma przebiegać wzdłuż ul. Na Złęczu i zgodnie z założeniami autorów tej koncepcji, ma docelowo połączyć centrum Krakowa z Placem Centralnym i Nową Hutą (po wykonaniu tunelu kolejowego pod Łąkami Nowohuckimi). W studium jest jedynie zaznaczona linia kolejowa prowadząca do elektrociepłowni Łęg oraz związana z nią infrastruktura kolejowa. Nie może natomiast ulegać wątpliwości, że wskazywane rozwiązanie komunikacyjne (abstrahując od jego racjonalności i funkcjonalności) jest na tyle istotne dla układu komunikacyjnego miasta i planów jego rozbudowy (chociażby z uwagi na gigantyczne koszty z tym związane), że powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w Studium, podobnie jak inne kluczowe rozwiązania komunikacyjne (np. metro). Niezależnie od powyższego, wyznaczenie przez plan - na przeznaczonej w studium w całości pod zabudowę obiektami usługowymi, w tym obiektami handlu wielkopowierzchniowego (UH) nieruchomości skarżącej Spółki (działce nr [...]) - terenu zieleni urządzonej oznaczonego symbolem ZP.2 o powierzchni ok 0,3 ha również jawi się jako wadliwe i sprzeczne z prawem. Na terenie ZP.2 wykluczono możliwość zabudowy: budynków, ogrodzeń, wszelkich obiektów i urządzeń reklamowych, nawierzchni bitumicznych i betonowych oraz ustalenie minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego na poziomie 90%. Regulacja powyższa wprowadzona została co do terenu, który w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa przeznaczono w całości pod zabudowę obiektami usługowymi, w tym obiektami handlu wielkopowierzchniowego (UH), co stanowi jeden z najintensywniejszych gospodarczo sposób zabudowy i zagospodarowania terenu jakie studium w ogóle przewiduje. Przeznaczenie w planie miejscowym pod "zieleń urządzoną" terenu przeznczonego w studium pod zabudowę usługową wysokiej intensywności nie może być uznane za dopuszczalną korektę ustaleń Studium, czy też ich doprecyzowanie w ramach procedury planistycznej. Spółce wiadomym jest, że Studium przewiduje możliwość korygowania granic pomiędzy terenami zabudowanymi i wyłączonymi spod zabudowy, niemniej w niniejszym przypadku nie występują żadne okoliczności które uzasadniałyby tak istotne odstąpienie od ustaleń Studium. Oczywiście niezgodne z regulacjami Studium są postanowienia skarżonego planu określające przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami: a."U.8" i "U.9" - tereny zabudowy usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi (bez dopuszczenia zabudowy obiektami handlowymi o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 - jak skarżony plan przewiduje dla trenów oznaczonych symbolami "U/UC.1"do"U/UC.5") oraz b. "U/MW.3" - tereny zabudowy usługowo - mieszkaniowej o podstawowym przeznaczeniu pod: zabudowę budynkami usługowymi; zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi; zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnym z wbudowanymi usługami w parterach. Wynikające z planu miejscowego przeznaczenie z tych terenów nie odpowiada bowiem wynikającemu ze studium przeznaczeniu "UH", tj. pod zabudowę obiektami usługowymi. Nieprawidłowe i sprzeczne z podstawowymi wymogami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie przeznaczenia wskazanych w skardze nieruchomości należących do Skarżącej spółki oraz wadliwe ustalenie parametrów zabudowy (przede wszystkim w zakresie linii rozgraniczających tereny o różnych przeznaczeniach oraz nieprzekraczalnych linii zabudowy). W tym zakresie skarżąca spółka kwestionuje przede wszystkim sam fakt przeznaczenia znacznej części terenów należących do spółki pod realizację infrastruktury kolejowej (tereny KK.1 i KK.2 i związane z nimi tereny KK/KD.1, KK.KD.2). Pomijając kwestię niezgodności takiego rozwiązania ze studium, co zostało szczegółowo przedstawione w innej części skargi, rozwiązanie to nie znajduje żadnego uzasadnienia w uwarunkowaniach analizowanego obszaru oraz jego potrzebach komunikacyjnych. Jego wprowadzenie do skarżonego planu spowodowało dezyntegrację przestrzenną gruntów wnoszącej skargę spółki, poprzez ich podzielenie na kilkanaście małych terenów, z których nawet te, gdzie kierunkowo zgodna ze Studium zabudowa jest dozwolona (choć spółka stoi na stanowisku, iż określone przez plan przeznaczenie terenów U.8, U.9, czy U/MW.3 nie odpowiada wynikającemu ze studium przeznaczeniu UH), niemożliwe są do racjonalnego, a w niektórych przypadkach także zgodnego z samym planem miejscowym, zagospodarowania, m.in. ze względu na wyznaczanie dla każdego z nich osobnych nieprzekraczalnych linii zabudowy. W konsekwencji, w razie stwierdzenia nieważności skarżonego planu w zakresie wyznaczonych w nim terenów kolejowych, pozostawianie w mocy planu co do terenów bezpośrednio z nimi sąsiadujących - tereny "U.8", "U.9", "U/UC.4", "U/UC.5" - na których linie zabudowy wyznaczono ze względu na sąsiadowanie z terenami kolejowymi KK.1, KK.2, KK/KD.1, KK.KD.2 - nadal praktycznie pozbawi skarżącą spółkę możliwości racjonalnego gospodarowania jej terenami przylegającymi do terenów kolejowych. Uzasadnia to żądanie stwierdzenia nieważności planu także co do terenów U.8, U.9, U/UC.4 oraz U/UC.5. Istniejąca na wyznaczonych w planie terenach kolejowych infrastruktura kolejowa jest obecnie w trakcie likwidacji przeprowadzanej w oparciu o wydane przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzje o pozwoleniu na rozbiórkę. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjmowania, że przedmiotowa bocznica kolejowa oraz związane z nią urządzenia mogłyby stanowić podstawę do realizacji w tym rejonie trasy szybkiej kolei aglomeracyjnej. Zauważyć również należy, że bardzo zły stan techniczny pozostałej jeszcze infrastruktury kolejowej nie pozwalałby na jej wykorzystanie na potrzeby szybkiej kolei aglomeracyjnej nawet w przypadku zaprzestania rozbiórki tych obiektów. Również w takim przypadku stworzenie w tym rejonie trasy kolejowej musiałoby nastąpić właściwie od podstaw, gdyż istniejące elementy bocznicy kolejowej (z uwagi na okres ich powstania oraz zamierzoną funkcję) nie spełniają jakichkolwiek wymogów technicznych obowiązujących dla linii kolejowych. Podnoszone argumenty za możliwością wykorzystania infrastruktury kolejowej zlokalizowanej w terenach KK.1, KK.2, KK/KD.1, KK.KD.2 na potrzeby szybkiej kolei aglomeracyjnej są zupełnie bezpodstawne i oderwane od rzeczywistego stanu tego terenu. Podkreślono, iż niezrozumiałe dla skarżącej jest dalsze forsowanie koncepcji wykorzystania linii towarowej nr 947 oraz zlokalizowanej na terenie należącym do Spółki bocznicy kolejowej na potrzeby tzw. szybkiej kolei aglomeracyjnej, skoro jest to rozwiązanie nieuzasadnione zarówno z funkcjonalnego, jak i ekonomicznego punktu widzenia. Należy bowiem zauważyć, że Nowa Huta jest bardzo dobrze skomunikowana z centrum, a zatem prowadzenie zupełnie nowej linii kolejowej łączącej centrum Krakowa z Nową Hutą jest absolutnie niepotrzebne. Zapotrzebowanie na takie połączenie jest właściwie znikome (chociażby ze względu na bardzo dobre połączenia tramwajowe i autobusowe pomiędzy Nową Hutą a centrum Krakowa), a koszty realizacji takiego połączenia mogłyby sięgnąć nawet setek milionów złotych (z uwagi na konieczność przeprowadzenia nowej linii kolejowej przez tereny już zagospodarowane bądź też niezwykle cenne przyrodniczo - Łąki Nowohuckie). Należy zatem stwierdzić, że tworzenie rezerwy terenowej pod takie przedsięwzięcie jest zupełnie bezpodstawne i nieuzasadnione. Według wszystkich specjalistycznych opracowań realizacja linii kolejowej przewidzianej w skarżonym planie miejscowym jest bowiem niepotrzebna. Obsługa komunikacyjna samego terenu objętego planem bynajmniej nie wymaga tworzenia infrastruktury kolejowej, gdyż absolutnie wystarczająca dla tego obszaru byłaby znacznie tańsza i bardziej funkcjonalna komunikacja autobusowa oraz tramwajowa (która może zostać wykonana w ciągu ul. Na Załęczu oraz wzdłuż ul. Nowohuckiej). Ewentualna rezerwa pod teren kolejowy (bądź inną komunikację, np. tramwajową) - powinna być (i -jak wykazano niżej - jest) zabezpieczona w sąsiedztwie innych terenów komunikacyjnych, tak aby nie dzielić terenów inwestycyjnych na niewielkie i trudne do zagospodarowania fragmenty, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie (zob. kształt terenów U.7, U.8, U.9 wydzielonych pomiędzy terenami kolejowymi, a terenami przeznaczonymi pod infrastrukturę drogową oraz terenu U/UC.5 wydzielonego pomiędzy terenem KK.2 i drogą KDD.8). Wyznaczony w przedmiotowym planie przebieg terenów kolejowych jest dalece wadliwy również z uwagi na doprowadzenie do istotnej funkcjonalnej dezintegracji terenów przewidzianych w Studium pod realizację wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, który to skutek mógłby zostać wyeliminowany poprzez zintegrowanie terenu kolejowego z terenem infrastruktury drogowej oznaczonym symbolem KDZ.1 (zakładając w ogóle zasadność realizacji w tym miejscu infrastruktury kolejowej). Zarówno Studium, jak i skarżony plan miejscowy zastrzegają pas gruntu o szerokości ok 42 m. na potrzeby rozbudowy ul. Na Załęczu (sąsiadujący z nieruchomościami spółki). Tak szeroki pas terenów komunikacyjnych zawiera rezerwę dla ulokowania w nim, poza drogą, linii tramwajowych (bądź ew. szybkiej kolei aglomeracyjnej). W konsekwencji "zamrażanie" w bezpośrednim sąsiedztwie ul. Na Załęczu dodatkowych terenów przeznaczonych pod nieznaną obecnie infrastrukturę komunikacyjną (na dziś linie kolejowe wyznaczone terenami "KK.1". "KK.2" KK/KD.1, KK.KD.2) nie ma merytorycznego uzasadnienia. Zastrzeżony w planie dla rozbudowy ul. Na Załęczu pas terenu (szerokość ok. 42 m) zobrazowano na załączonych do niniejszej skargi planszy. Dodatkowo zawarto na niej - jako punkt odniesienia -rzut i zwymiarowanie obecnie istniejącego skrzyżowania ul. Klimeckiego i ul. Na Dołach w Krakowie, gdzie dla pasa drogowego, wraz z torowiskiem tramwajowym, zajęto teren szerokości 35 m. Wyznaczenie terenów kolejowych w zaskarżonym planie miejscowym nie wynikało z przeprowadzonych w toku procedury planistycznej analiz zasadności takiego rozwiązania komunikacyjnego, ale wyłącznie z uwzględnienia przyjętej w trybie art. 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprawki przeforsowanej przez radnego W. P. na sesji Rady Miasta Krakowa w dniu 30 sierpnia 2017 roku. Projekt planu wyłożony do publicznego wglądu w maju 2017 roku nie przewidywał bowiem wydzielania terenów kolejowych, tylko stworzenie jednorodnych pod względem przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów oznaczonych symbolami U/UC4 i U/UC/5 (zob. projekt rysunku planu wyłożony do publicznego wglądu w maju 2017 roku). Za rozwiązanie wadliwe skarżąca uznaje, iż część przyjętych w planie rozwiązań w zakresie obsługi komunikacyjnej obszaru, a w ich konsekwencji także wyznaczenie niewielkich terenów formalnie przeznaczonych pod zabudowę, lecz niemożliwych do racjonalnego zagospodarowania. Sposób wyznaczania przebiegu części dróg (w tym drogi KDD.8 i KDL.1.) zwiększa bowiem dodatkowo dezintegrację objętego planem obszaru spowodowaną wyznaczeniem w jego obrębie terenów kolejowych KK.1 i KK.2. Wyznaczenie tych dróg doprowadziło bowiem do wydzielenie szeregu terenów, których racjonalna, bądź jedynie zgodna z regulacjami samego planu miejscowego, zabudowa jest dalece utrudniona, a nawet niemożliwa. Dotyczy to w szczególności terenu oznaczonego symbolem U/UC.5, który ma kształt wąskiego prostokąta wciśniętego pomiędzy teren KK.2, a teren KDD.8, chociaż skarżony plan miejscowy przewiduje jego zabudowę obiektami handlowymi o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 (podczas gdy ulokowania na tym terenie obiektu tej wielkości nie jest możliwe). Z uwagi na niewielki rozmiar tego obszaru, jak również wyznaczenie w jego obrębie linii zabudowy - w dodatku na skutek błędów przy przygotowaniu planu niezgodnej z linią zabudowy wynikającą z MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg", z którą miała być spójna - od strony otaczających go terenów komunikacyjnych, powierzchnia terenu przewidziana pod zabudowę nie pozwala na jego zabudowę zgodnie z ustalonym w planie przeznaczeniem. Plan przewiduje bowiem na tym terenie możliwość lokalizowania obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, których realizacja na tym terenie wydaje się dalece wątpliwa, biorąc pod uwagę bardzo niewielką powierzchnię tego obszaru oraz jego kształt. Tym samym ustalony w planie przebieg dróg dojazdowych w sposób drastyczny i zupełnie nieuzasadniony ogranicza swobodę zagospodarowania należących do spółki nieruchomości. W jej ocenie obsługa komunikacyjna tego trenu powinna być zapewniona poprzez drogi wewnętrzne powiązane z wyznaczonymi drogami lokalnymi i zbiorczymi, a przebieg dróg wewnętrznych powinien być dostosowany do docelowego sposobu zagospodarowania przedmiotowego obszaru i ostatecznie ustalany na etapie projektowania dopuszczonej na tym obszarze zabudowy. Narzucanie już w planie miejscowym przebiegu dróg dojazdowych i części lokalnych w sposób drastyczny ogranicza możliwości zagospodarowania tych terenów, gdyż dzielą one teren o jednorodnym przeznaczeniu (pozostający przy tym we własności jednego podmiotu) na mniejsze obszary, wykluczając tym samym możliwość całościowego zagospodarowania tego terenu. Dlatego też należy stwierdzić, że przebieg dróg w tym terenie nie powinien być narzucony w planie (gdyż nie ma takiej potrzeby biorąc pod uwagę jednorodną pod względem przestrzennym i własnościowym strukturę tego obszaru) ale powinien wynikać z docelowego sposobu zagospodarowania przedmiotowego obszaru. Inny układ komunikacyjny będzie bowiem wymagany w przypadku budowy bardzo dużego obiektu handlowo -, a zupełnie inny w przypadku budowy większej liczby mniejszych obiektów handlowo - usługowych, czy też w przypadku budowy na tym terenie obiektów mieszkalnych wielorodzinnych. Dodatkowo istniejące zagospodarowanie tego terenu, jak również jego stan własnościowy w żaden sposób nie stał na przeszkodzie do ukształtowania układu komunikacyjnego w sposób umożliwiający racjonalne zagospodarowanie terenów przeznaczonych pod zabudowę. Tym samym przyjęte rozwiązania stanowią w istocie zaprzeczenie optymalnego zagospodarowania przestrzeni, zgodnego z wymaganiami ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju. O ile bowiem ustalenia planu powinny gwarantować dostępność komunikacyjną poszczególnych terenów, to nie może się to odbywać w sposób uniemożliwiający prawidłowe zagospodarowanie terenów pod zabudowę, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Układ komunikacyjny na danym terenie powinien być bowiem zaplanowany przy uwzględnieniu istniejącego i planowanego zagospodarowania terenu (zapewniając przy tym maksymalną elastyczność i swobodę w kształtowaniu przestrzeni), a w przedmiotowej sytuacji mamy do czynienia z sytuacją odwrotną, gdzie przebieg dróg został wyznaczony w całkowitym oderwaniu od realiów danego obszaru, czego efektem jest zmuszenie właścicieli i użytkowników wieczystych dużej części obszarów objętych planem do zupełnie nieracjonalnego wykorzystania należących do nich nieruchomości lub też nawet do rezygnacji z jakiegokolwiek ich zagospodarowania. Rozwiązanie to należy zatem uznać za wadliwe w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w kwestionowanym zakresie. Za wadliwe i nadmiernie ingerujące w prawo własności nieruchomości należy również uznać ustalenia planu w zakresie: a/ zastosowania w skarżonym planie systematyki pojęciowej niezgodnej z MPZP obszaru "Czyżyny -Łęg" b/ przebiegu linii rozgraniczających tereny o różnych przeznaczeniach - w szczególności linie wyznaczające w skarżonym planie granice trenów KDD.8, U/MW.3 - niezgodne z liniami rozgraniczającymi tereny wynikającymi z MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg" oraz c/ przebiegu nieprzekraczalnych linii zabudowy - w szczególności: - niezgodne z liniami zabudowy wynikającymi z MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg" nieprzekraczalne linie zabudowy w objętych skarżonym planem terenach U/UC.5, U/MW.3; - "dodatkowa" nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona po północnej stronie objętego skarżonym planem terenu U/MW.3, wyznaczająca linie zabudowę wewnątrz obszaru, który miał być przeznaczony do jednolitej zabudowy (obszar wynikający z połączenia terenu U/MW.3 w MPZP obszaru "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej" i terenu U44 w MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg"); - od strony terenów kolejowych KK.1 i KK.2. Pomimo, iż skarżony plan miejscowy, ze względu na specyficzne umiejscowienie przestrzenne obszaru objętego jego regulacjami - stanowiącego część obszaru nadal obowiązującego MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg", stanowić ma rozwiązanie spójne z regulacjami MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg", w planie tym zastosowano pojęcia i definicje niezgodne z MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg". W MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg" prawodawca lokalny posługuje się pojęciem "obowiązująca linia zabudowy", przez co należy rozumieć: "linię, na której wymaga się obowiązkowo usytuowania ścian zewnętrznych budynku; linia ta nie dotyczy wykuszy i balkonów o wysięgu nie przekraczającym 1,0 m. Obowiązująca linia zabudowy dla części podziemnych budynku jest jednocześnie maksymalną nieprzekraczalną linią zabudowy". Tymczasem w MPZP obszaru "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej" wprowadzono pojęcie "nieprzekraczalnej linii zabudowy" , przez co należy rozumieć: "linię, poza którą nie można sytuować nowych bądź rozbudowywanych budynków lub ich nadziemnych lub podziemnych części". Pojęcia te w oczywisty sposób nie przystają do siebie, dla obszarów granicznych obu w/w planów miejscowych powodując niemożność zagospodarowania nieruchomości zgodnie z planem dla niej obowiązującym, ze względu na konieczność dostosowania się do planu sąsiedniego. Podkreślenia wymaga, że sytuacja w której granica obu planów dzieli działkę gruntów jest w opisywanym przypadku nagminna, stąd powyższe nieprawidłowości nie tylko stanowią same w sobie o wadliwości skarżonego planu, ale istotnie i w sposób niczym nie uzasadniony ograniczają prawa właścicieli/wieczystych użytkowników nieruchomości planem objętych. Dalej, szereg postanowień skarżonego planu, w zakresie regulacji zawartych w jego części graficznej (załącznik nr 1 do uchwały Rady Miasta Krakowa Nr CII/2644/18 z dnia 23 maja 2018 roku - rysunek planu), zawiera oczywiste błędy i nieprawidłowości, skutkujące wadliwością tego aktu implikującą konieczność stwierdzenia jego nieważności. Wyznaczona w skarżonym planie, stanowiącym swoiste "uzupełninie" MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg" (na terenie objętym wcześniej regulacjami którego wprowadzono MPZP obszaru "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej") linia rozgraniczająca tereny KDD.8 oraz U/MW.3 jest niezgodna z zawartą w MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg" linią rozgraniczającą tereny "U44" i "KDL" (brak jest ciągłości tych linii), mimo, iż stanowić ma spójną kontynuację tej drugiej. Podobnie, wyznaczone w skarżonym planie, stanowiącym swoiste "uzupełninie" MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg" (na terenie objętym wcześniej regulacjami którego wprowadzono MPZP obszaru "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej") nieprzekraczalne linie zabudowy w granicach terenów U/UC.5 oraz U/MW.3 są niezgodne z zawartymi w MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg" obowiązującymi liniami zabudowy w graniach terenów "U44" i "U60"" (brak jest ciągłości tych linii) mimo, iż stanowić mają spójną kontynuacje tych drugich. Wreszcie, w granicach wyznaczonego skarżonym planem terenu U/MW.3 (wzdłuż jego północnej granicy) prawodawca lokalny, z niezrozumiałych przyczyn, umieścił "dodatkową" nieprzekraczalną linię zabudowy, która nie nawiązuje do żadnych linii czy innych regulacji sąsiedniego MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg", wprowadza za to irracjonalną przeszkodę prawną zagospodarowania terenu, który miał być przeznaczony do jednolitej zabudowy wraz z sąsiednim terenem U44 uregulowanym w MPZP obszaru "Czyżyny - Łęg" (czego dowodzi także brak analogicznej nieprzekraczalnej linii zabudowy wzdłuż wschodniej granicy terenu U/MW.3). Ponadto, z nieznanych powodów nieprzekraczalne linie zabudowy od strony terenów kolejowych KK.1 i KK.2 zostały znacznie przesunięte w głąb terenów budowlanych U/UC4 i U/UC.5 w stosunku do stanu obowiązującego na gruncie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Łęg" mimo, iż rozwiązania zawarte w skarżonym planie miejscowym stanowić mają spójną kontynuacje zawartych w MPZP "Czyżyny - Łęg". W ocenie skarżącej spółki rozwiązanie to, w połączeniu z opisanymi powyżej ustaleniami planu, w sposób zupełnie nieuzasadniony ogranicza możliwość zabudowy należących do skarżącej spółki terenów. W dokumentach planistycznych brak jest przy tym wyjaśnienie podstaw takiej zmiany w stosunku do stanu obowiązującego poprzednio, co dodatkowo przemawia za wadliwością tego rozwiązania. W § 12 ust. 5 pkt 4 ustaleń planu, określającym wymagania dotyczące zasad utrzymania, przebudowy, remontu, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej, wprowadzono zakaz stosowania paliw stałych w obiektach budowlanych, jako podstawowego źródła ciepła. W ocenie skarżącej spółki takie rozwiązanie jest niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów prawa, gdyż zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska, takie ograniczenia może wprowadzać sejmik województwa, a nie Rada Gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie Sejmik Województwa Małopolskiego uchwałą Nr XVIII/243/16 z dnia 15 stycznia 2016 roku w sprawie wprowadzenia na obszarze Gminy Miejskiej Kraków ograniczeń w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw, wprowadził na terenie Gminy Kraków zakaz stosowania paliw stałych, niemniej należy zauważyć, że zakaz ten wchodzi w życie dopiero z dniem 1 września 2019 roku. Przedmiotowa uchwała nie może zatem stanowić podstawy do wprowadzenia zakazu stosowania paliw stałych w zaskarżonej uchwale, która obowiązuje już w chwili obecnej. Mając powyższe na względzie wniesiono o stwierdzenie w całości całej uchwały w zakresie planu miejscowego, ewentualnie w części dotyczącej działek należących do skarżącej. Skarżony organ w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi, a w uzasadnieniu tego wniosku podał szczegółowo, iż wyznaczenie: - terenów oznaczonych symbolami KK.1 i KK.2 o podstawowym przeznaczeniu pod obiektu budowlane infrastruktury kolejowej i urządzenia budowalne infrastruktury kolejowej, -terenów KK/KD.1 i KK/KD.2 o podstawowym przeznaczeniu pod przecięcia dróg szynowych z drogami kołowymi, w postaci przejazdów kolejowe drogowych lub wiaduktów oraz -terenu oznaczonego symbolem ZP.2 o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park lub skwer wynika z wiążących ustaleń Studium, gdyż dokument Studium dla wskazanego obszaru wyznacza kierunek zagospodarowania pod Tereny Usług, w tym handlu wielkopowierzchniowego (UH ) o następujących funkcjach zagospodarowania terenu: - funkcji podstawowej: zabudowa usługowa w tym budynki dla celów handlu wielkopowierzchniowego wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m. in. parkingi) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie (realizowaną jako zieleń urządzona). Poprzez wielkopowierzchniowy rozumieć należy budynki o powierzchni powyżej 2000 m2 obejmującej: powierzchnię sprzedaży, magazyny powierzchnię dla przebywania klientów (ekspozycja) wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi i zielenią towarzyszącą, poprzez handel wielkopowierzchniowy rozumieć należy również obiekty o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, - funkcji dopuszczalnej: zieleń urządzona i nieurządzona m. in. parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Ponadto zgodnie z ustaleniami Studium (TOM III - wytyczne do planów miejscowych, pkt III.1.2.10) dopuszcza się możliwość, by w ramach ustalonego w planie miejscowym przeznaczenia, odpowiadającego określonym w Studium głównym funkcjom zagospodarowania terenu, w każdym terenie mogły powstać obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej oraz obiekty i urządzenia komunikacji, których parametry zabudowy zostaną doszczegółowione w planie miejscowym oraz zgodnie z pkt III.1.2.11 ustalanie w planie miejscowym przeznaczenia terenu pod tereny infrastruktury technicznej oraz tereny komunikacji (drogi lokalne, dojazdowe, wewnętrzne, trasy i przystanki komunikacji szynowej (w tym metro), miejsca postojowe i garaże podziemne) jest zgodne z każdą z wyznaczonych w studium funkcji zagospodarowania terenów, ustaloną dla obszarów w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych. Zatem biorąc pod uwagę ww. wskazania dokumentu Studium, wyznaczone w zaskarżonym planie Tereny oznaczone symbolami KK.1 i KK.2 , KK/KD.1 i KK/KD.2 oraz ZP.2 są zgodne z obowiązującym dokumentem Studium, a tym samym podniesiony zarzut w tym zakresie jest niezasadny. Teren ZP.2 jest zgodny z funkcją dopuszczalną określoną w dokumencie Studium dla terenu UH, natomiast wyznaczenie Terenów KK.1 KK.2 , KK/KD.1 i KK/KD.2 zgodnie jest ze szczegółowymi zapisami Studium określającymi zasady wyznaczanie terenów na potrzeby komunikacji(TOM III - wytyczne do planów miejscowych, pkt III.1.2.10 i III.1.2.11). Natomiast ustalone w planie miejscowym przeznaczenie dla terenów usługowych (U/MW.3, U/UC.5, U/UC.4, U.8, U.9), w których znajdują się części nieruchomości strony skarżącej, również wynika z wiążących ustaleń Studium, ponieważ jest zgodne z funkcją podstawową dla terenów UH, w Studium. Należy wskazać, że określony w Studium kierunek zagospodarowania pod Tereny usług w tym handlu wielkopowierzchniowego UH nie oznacza, że na każdej nieruchomości, znajdującej się w tym terenie powinna zostać dopuszczona możliwość lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Dodatkowo, szczegółowe wytyczne Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa określają dodatkowe zasady, na jakich przy uwzględnieniu uwarunkowań faktycznych dopuszczalne jest ustalenie określonej kategorii przeznaczenia terenu w planie miejscowym, uwzględniającej inne funkcje zagospodarowania terenu, niż funkcje wskazane jako funkcja podstawowa lub funkcja dopuszczalna dla wyznaczonego w Studium kierunku zagospodarowania terenu. W planie miejscowym obszaru "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej" zostały wyznaczone tereny U.8 i U.9 oraz teren U/MW.3, w których nie dopuszczono możliwości budowy obiektów handlu wielkopowierzchniowego w rozumieniu nadanym przez Studium. Dokument Studium dla ww. obszarów określa kierunek zagospodarowania jako Teren usług w tym handlu wielkopowierzchniowego oznaczonego symbolem UH. Odnośnie Terenów U.8 i U.9 podkreślić należy, iż one wyznaczone w planie zgodnie z dokumentem Studium, który główną funkcję dla UH określa zabudowę usługowa w tym budynki celów handlu wielkopowierzchniowego wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m. in. parkingi) oraz z towarzyszącą zabudowie (realizowaną jako zieleń urządzona). Czyli tereny UH są przede wszystkim przeznaczone pod realizację zabudowy usługowej, przy czym organy planistyczne mogą uwzględnić na obszarze gminy zapotrzebowanie na powstanie nowych obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, poprzez ustalenie odpowiedniej kategorii przeznaczenia terenu. Z uwagi na istniejące zagospodarowania terenu oraz realizowaną w sąsiedztwie zabudowę w oparciu o ustalenia innego planu (mpzp - Łęg), ustalono dla terenu U/MW.3 przeznaczenie pod mieszkalnictwo, a co wynikało także z rozpatrzenia złożonego wniosku do planu przez Stronę Skarżącą. Takie przeznaczenie terenu zgodne jest z dokumentem Studium, gdyż w TOMIE III - wytyczne do planów miejscowych, pkt III.1.2.4 określono: Granice pomiędzy terenami inwestycyjnymi, o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową (MN, MNW, MW), usługowo-mieszkaniową (UM), usługi (U), przemysł i usługi (PU) oraz infrastrukturę techniczną IT) i cmentarzy (ZC) mogą ulegać wzajemnemu przesunięciu, niemniej w ten sposób wprowadzane, nie mogą powodować przyrostu poszczególnych terenów o więcej niż 20 % powierzchni wyznaczonego na rysunku studium terenu o danej funkcji. Cała jednostka urbanistyczna nr 48 obejmuje obszar o powierzchni 450,27 ha. W tym tereny inwestycyjne (MN, MNW, MW, UM, U, UH, PU, IT, KK, KD) w tej jednostce obejmuje 428,78 ha, tj, stanowią ok 95 % jej powierzchni. Tereny UM w jednostce urbanistycznej obejmują 118,44 ha (26,3% powierzchni jednostki). Natomiast tereny w mpzp "Czyżyny - Łęg" oraz w mpzp "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej" zgodnie z kierunkiem zagospodarowania UM obejmują 114,62 ha. Zatem dopuszczalny przyrost terenów UM w planach miejscowych wynosi 22,92 ha. A teren U/MW.3 w mpzp "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej" stanowi 2,35 ha czyli mieści się w wyznaczonym w Studium zakresie modyfikacji wielkości obszarów. Z powyższego zestawienia wynika, iż zgodność zaskarżonej uchwały z dokumentem Studium została zachowana. Powyższe ustalenia planistyczne kształtują zatem na tym obszarze ład przestrzenny w oparciu o ustalenia dokumentu Studium oraz zasadę zrównoważonego rozwoju. Organ podkreślił, iż zaskarżona uchwała zwiększa możliwości inwestycyjne nieruchomości skarżącej z uwagi na to, iż zaskarżona uchwała w odróżnieniu od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Łęg" ustala m.in.: - w terenie zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi oznaczonych na rysunku zaskarżonej uchwały symbolem U.8 - U.9 (obejmuje działki 21/1, 21/2 i 22/1) określono obszar pod zabudowę usługową, dla której ustalono maksymalną wysokość zabudowy wynoszącą 16 m. oraz wskaźnik intensywności zabudowy od 0,2 do 0,8. Natomiast w planie miejscowym "Czyżyny-Łęg", obszar ten był przeznaczony jako: teren dróg publicznych - drogi zbiorcze KDZ oraz teren urządzeń i usług komunikacyjnych KU4; - w terenie zabudowy usługowo - mieszkaniowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę: budynkami usługowymi, budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnym z wbudowanymi usługami w parterach oznaczonych w zaskarżonej uchwale symbolem: U/MW.1 - U/MW.3 zwiększono wysokość zabudowy z obowiązującej uprzednio 22 m (teren oznaczony symbolem U.44) do 25 m. - w terenie zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi w tym obiektami handlowymi wielkopowierzchniowymi o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oznaczonych w zaskarżonej uchwale symbolem: U/UC.1 - U/UC.5, tylko samym przeznaczeniem terenu podwyższono możliwości inwestycyjne nieruchomości, ale również zwiększona wysokość zabudowy z obowiązującej uprzednio 18 m. (teren oznaczony symbolem U41) do 20 metrów. Zgodnie z treścią Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa - 1994 r., (uchwała Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994r. (Dz. Urz. Woj. Krakowskiego Nr 24 poz. 108 z dnia 16 grudnia 1994 r.): - działki ewidencyjne o nr: [...] obr. 54 jednostka ewidencyjna Nowa Huta oraz poł. cz. działek nr: [...] obr. 54 Nowa Huta znajdowały się w Obszarze Tras Komunikacyjnych oznaczonym na rysunku planu symbolem - KT/KK; - działki ewidencyjne o nr: [...], [...], [...] obr. 55 Nowa Huta znajdowały się w Obszarze Tras Komunikacyjnych oznaczonym na rysunku planu symbolem-KT Z [...]; - działki ewidencyjne o nr: [...], [...], [...] obręb 54 - Nowa Huta oraz pół. cz. działek nr: [...] obręb 54 Nowa Huta znajdowały się w Obszarze Produkcji i Zaplecza Technicznego oznaczonym na rysunku planu symbolem - PS 17 (strefy polityki przestrzennej nr: 14, 17, 19), - działka ewidencyjna o nr [...] obręb 54 - Nowa Huta znajdowała się w Obszarze Tras Komunikacyjnych oznaczonym na rysunku planu symbolem- KT/G 1/4+T. Odnosząc się zaś do zarzutów 1-2 w ocenie organu poszczególne kryteria wymienione w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. należy, oceniać całościowo oraz zgodnie z zasadą proporcjonalności, mając za cel realizację zasady kształtowania polityki przestrzennej, ocenianej przez pryzmat ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju, jako podstawę tych działań. Treść zaskarżonej uchwały powstała w oparciu ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, uwzględniając zasady ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju Zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 pkt 9-10 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. potrzeby interesu publicznego. Zgodnie z treścią przepisu art. 7 u.s.g. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in.: nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej, oraz gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Z powyższymi przepisami koreluje art. 6 pkt 1 -1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2204 z późń. zm.), który jako cel publiczny określa m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji, wydzielenie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie. Zatem posiadane przez Gminę władztwo planistyczne, w treści zaskarżonej uchwały zostało odzwierciedlone m. in. poprzez realizację zadań publicznych z dążeniem do uwzględnienia przy wykonywaniu tych zadań publicznych opartego na racjonalnym wyważeniu prawa ogółu mieszkańców oraz prawa interesu jednostki. Planowanie i realizacja dróg publicznych, w tym również wydzielenie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie, stanowi zadanie własne gminy, jest to zarazem realizacja celu publicznego, o jakim jest mowa w ustawie o gospodarce nieruchomości. W przedmiotowej sprawie na nieruchomości Skarżącej, rada gminy zaplanowała m.in. przebieg drogi publicznej oraz wydzielenie gruntów pod linie kolejowe, uzasadnia wykonywanie ustawowych zadań i jest uargumentowany realnymi potrzebami gminy istniejącymi w rzeczywistości. Skarżąca nabyła prawo użytkowania wieczystego do działek [...], [...] i [...] obręb 54 (objętych KW nr [...] natomiast Właścicielem jest Skarb Państwa. Dodatkowo na terenie nieruchomości Skarżącej występuje ciągłość wizji planistycznej, gdyż już w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Łęg" na obszarze zaskarżonej uchwały i jednocześnie obowiązującym w zakresie nie objętym zaskarżona uwzględniono mi. istniejącą już wówczas linię kolejową oraz dotyczące dróg publicznych poprzez wyznaczenie: - tereny dróg publicznych - drogi zbiorcze - KD2 (południowa działek nr [...]) - tereny dróg publicznych - drogi lokalne - KDL (fragmenty działek nr [...], [...], [...],[...], [...]), - tereny dróg publicznych - drogi dojazdowe - KDD (fragmenty działek nr [...], [...], [...], [...]), - tereny urządzeń i usług komunikacyjnych - KU2, KU3, KU4 (części działek nr [...] [...], [...], [...], [...]). Natomiast w treści zaskarżonej uchwały jak, już wspomniano powyżej określono następujące przeznaczenia: - zach. cz. działki nr [...] znajduje się w terenach zabudowy usługowo - mieszkaniowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę: budynkami usługowymi, budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnym z wbudowanymi usługami w parterach U/MW.3 oraz terenach dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy lokalnej KDL.2 - zach. cz. działki nr [...] znajduje się w terenach zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park lub skwer ZP.2, terenach dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy dojazdowej KDD.5, KDD.6, terenach dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy lokalnej KDL.1 - zach. cz. działki nr [...] znajduje się w terenach komunikacji, o podstawowym przeznaczeniu pod przecięcia dróg szynowych z drogami kołowymi, w postaci przejazdów kolejowe drogowych lub wiaduktów KK/KD.2, terenach kolei, o podstawowym przeznaczeniu pod obiekty budowlane infrastruktury kolejowej i urządzenia budowlane infrastruktury kolejowej KK.2 - zach. cz. działki nr [...] znajduje się w terenach zabudowy usługowo - mieszkaniowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę: budynkami usługowymi, budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnym z wbudowanymi usługami w parterach U/MW.3, terenach dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy lokalnej - KDL.2, terenach dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy dojazdowej - KDD.8 - zach. cz. działki nr [...] znajduje się w terenach zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi w tym obiektami handlowymi wielkopowierzchniowymi o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 U/UC.5, terenach dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy dojazdowej KDD.8, terenach dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy lokalnej KDL.2 - działka nr [...] znajduje się w terenach drogi publicznej, o podstawowym przeznaczeniu pod drogę publiczną klasy głównej ruchu przyspieszonego, z wydzielonym torowiskiem tramwajowym KDGPT.1 - działka nr [...] znajduje się w terenach kolei, o podstawowym przeznaczeniu pod obiekty budowlane infrastruktury kolejowej i urządzenia budowlane infrastruktury kolejową - KK.1, terenach komunikacji, o podstawowym przeznaczeniu pod przecięcia dróg szynowych z drogami kołowymi, w postaci przejazdów kolejowo drogowych lub wiaduktów - KK/KD.2 - działka nr [...] znajduje się w terenach zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi w tym obiektami handlowym wielkopowierzchniowymi o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 U/UC.4, terenach dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy lokalnej - KDL.1, KDL.2. - działki nr: [...]. [...] znajdują się w terenach dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy zbiorczej - KDZ.1, terenach zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi - U.8 - działka nr [...] znajduje się w terenach dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy zbiorczej - KDZ.1, terenach zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowym - U.8, U,9, terenach dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy lokalnej - KDL.3. Okoliczność stanu technicznego istniejącej linii kolejowej, czy też uzyskanego pozwolenia na jej rozbiórkę jest bez znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż przeznaczenie terenów KK1, KK.2, KK.KD,.2 w zaskarżonej uchwale na potrzeby szybkiej kolei aglomeracyjnej, zostanie poprzedzona stosownymi inwestycjami realizowanymi w oparciu o ustalenia zaskarżonej uchwały. Natomiast sposób przeznaczenia nieruchomości skarżącej niewątpliwie determinuje konieczność oceny istoty przyjętych ustaleń planistycznych dla całego obszaru objętego zaskarżonym planem, a nawet i Miasta, gdyż ustalenia te mają kluczowe znaczenie dla układu komunikacyjnego. Mając powyższe na względzie podkreślić należy, iż ustaleń planistycznych dla nieruchomości Skarżącej nie można rozpatrywać w oderwaniu od znaczenia ustaleń planistycznych całego planu. Wyznaczony w planie układ komunikacyjny ma na celu zapewnienie prawidłowej obsługi komunikacyjnej całego obszaru planu. Określony w treści zaskarżonej uchwały układ dróg stanowi kontynuację układu drogowego zawartego w poprzednio obowiązującym na tym terenie planie miejscowym obszaru "Czyżyny - Łęg". Natomiast dodatkowo wyznaczona droga relacji północ-południe oznaczona na rysunku zaskarżonego planu symbolem KDD.7 ma zapewnić bezpośrednie włączenie obszaru planu do układu zewnętrznego. Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi w tym obiektami handlowymi wielkopowierzchniowymi o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oznaczone na rysunku zaskarżonej uchwały symbolami U/UC.1 - U/UC.5 obejmują powierzchnię ok. 21 ha, zatem niezbędne dla prawidłowej obsługi komunikacyjnej tego obszaru jest określenie zasad obsługi komunikacyjnej w oparciu o układ dróg publicznych. Niebudzącym wątpliwości jest konieczność zapewnienia właściwego układu komunikacyjnego, którego przepustowość będzie adekwatna do działalności usługowej określonej w obszarze zaskarżonej uchwały. Przebieg drogi, którą uznaje się za niezbędny element zagospodarowania obszaru, ustalony w zaskarżonej uchwale, wyznaczono po analizie szeregu uwarunkowań i okoliczności. Dodatkowo układ komunikacyjny był szczegółowo opiniowany i uzgadniany w ramach szczegółowo przeprowadzonej procedury planistycznej. Ewentualna obsługa komunikacyjna, opierająca się na drodze wewnętrznej oraz ewentualnie w przyszłości ustanowionych służebnościach do poszczególnych budynków usługowych była by niewystarczająca i prowadziła by do powstania chaosu komunikacyjnego na tym obszarze, którego skutki byłoby ciężko odwrócić lub nawet miałby charakter nieodwracalny. Dlatego realizując cele publiczne i zadania publiczne związane z zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania tego obszaru, organ planistyczny wyznaczył układ komunikacyjny, oparty na drogach publicznych mających na celu zapewniać obsługę komunikacyjną nieruchomości położonych wzdłuż ich przebiegu. Przyjęte rozwiązania w ocenie strony przeciwnej uznać należy jako prawidłowe, gdyż posiadając znamiona realizacji interesu publicznego i wykonywania zadań publicznych przez gminę i zarazem prawnie uzasadnione wymogami kształtowania ładu przestrzennego. Odnosząc się zaś do zarzutów 3-4 organ podał, iż konsekwencją zwężenia terenu dróg publicznych była potrzeba wyznaczenia linii zabudowy w taki sposób aby nieruchomości przyległe do pasa drogowego można było w większym stopniu wykorzystać na cele inwestycyjne. Zatem ustalony w treści zaskarżonej uchwały przebieg linii zabudowy jest dla Skarżącej bardziej korzystny niż w poprzednio obowiązującym planie miejscowym. Oznaczony na rysunku planu teren U/UC.5 obejmuje obszar o powierzchni ok. 4432 m2, natomiast wyznaczony liniami zabudowy teren możliwej lokalizacji zabudowy obejmuje powierzchnię ok. 2367 m2, zatem biorąc powyższe pod uwagę, w terenie tym możliwa jest lokalizacja zabudowy obiektami handlowymi o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Mając powyższe na względzie zarzut skarżącej dotyczący wyznaczenia linii zabudowy na w sposób niespójny z przebiegiem linii zabudowy na sąsiadujących z nimi terenach objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Łęg", jest niezrozumiały. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, podkreślono, iż wyznaczone linie rozgraniczające terenów oraz linie zabudowy zostały wyznaczone w prawidłowy sposób. W związku z zawężeniem Terenu komunikacji – drogi publicznej oznaczonej na rysunku zaskarżonej uchwały symbolami KDD.7, KDD.8 i KDL.1 w stosunku do obowiązującego planu miejscowego obszaru "Czyżyny - Łęg", modyfikacji uległa również nieprzekraczalna linia zabudowy w Terenach oznaczonym na rysunku planu symbolami U/MW.3, U/UC.3, U/UC.5. Takie zmiany zostały pozytywnie zaopiniowanie i uzgodnienie przez uprawnione właściwe organy ustawowe, w tym przez zarządcę dróg. Wyznaczone w planie linie rozgraniczające oraz nieprzekraczalne linie zabudowy nie uniemożliwiają realizacji zabudowy na nieruchomościach będących własnością lub będących w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej. Odnosząc się zaś do zarzutów 5-7 podano, iż w skardze wyeksponowano głównie zarzuty związane z naruszeniem prawa własności i prawa użytkowania wieczystego. Analizując tę grupę zarzutów skargi, podano, iż własność stanowi najszerszą formę korzystania z nieruchomości. Pomimo tego, prawo własności nie daje właścicielowi pełnej władzy nad rzeczą. Elementem ustawowej definicji prawa własności jest bowiem możność korzystania i rozporządzania rzeczą, jednakże w granicach określonych w art. 140 Kodeksu cywilnego, który definiuje treść tego prawa. Zważając na powyższe stwierdzono, że w myśl art. 140 Kodeksu cywilnego, a przede wszystkim art. 64 ust. 3 Konstytucji RP jednym z elementów ograniczających prawo własności są przepisy ustaw. Do kategorii ustaw ograniczających prawo własności należą niewątpliwie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta stanowi w art 3 ust. 1, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym, określane doktrynalnie jako "władztwo planistyczne" Jest to wyłączna kompetencja rady gminy i żaden inny podmiot nie może jej realizować. Z kolei art. 6 ust. 1 stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a ust. 2 tegoż artykułu, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie. Syntetyczne zestawienie powyższych norm prowadzi do wniosku, iż możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym przepisy planu miejscowego. Zatem, wykonywanie prawa własności nie oznacza niczym nieograniczonej dowolności właściciela w tym zakresie. Pogląd ten znajduje swoje uzasadnienie na gruncie orzecznictwa sądowego: "Zauważyć należy, iż nie budzi wątpliwości fakt, iż ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Plany te ustalają bowiem przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu i jako takie przesądzają o ograniczeniach prawa własności. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w tym zakresie jest dopuszczalne, gdy następuje to w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. Nie każda zatem ingerencja w sposób wykonywania prawa własności jest niedozwolona. Prawo własności, chronione na mocy art. 21 Konstytucji RP, nie jest bowiem prawem bezwzględnym." (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn.: II OSK 1932/07) Z punktu widzenia art. 1 ust. 2 ustawy planistycznej prawo własności stanowi jedną ze składowych katalogu wartości, które należy uwzględnić w toku prac planistycznych. W konkretnej sytuacji przestrzennej określonego terenu nie można wykluczyć kolizji pomiędzy tymi wartościami i brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych, ażeby wartościom wyartykułowanym w skardze (głownie prawu własności) z góry przypisywać prymat nad pozostałymi wartościami. Funkcja planowania przestrzennego polega m.in. właśnie na wyważaniu wszystkich wartości o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości." — wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2009 r, sygn. akt II OSK 1778/08. Jak wskazano wyżej art. 6 ustawy o planowaniu, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Argumentacja Strony Skarżącej koncentruje się w istocie na propagowaniu odmiennej wizji planistycznej terenu. Tymczasem, to gmina posiadła kompetencję do ustalania przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania. Fakt, iż ustalenia planistyczne nie odpowiadają oczekiwaniom Strony Skarżącej nie decyduje jeszcze o naruszeniu prawe własności (użytkowania wieczystego) czy jakichkolwiek przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów 7-8 organ podał, iż w zakresie zarzutu zgodności zaskarżonej uchwały z dokumentem Studium, bezzasadność szczegółowo została omówiona powyżej. Przyjęte ustalenia planistyczne zostały wypracowane w ramach procedury planistycznej, w której projekt planu był szczegółowo opiniowany i uzgadniany. Plan miejscowy winien zawierać ustalenia przewidziane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W terenie objętym zaskarżonym planem powstają okoliczności faktycznie uzasadniające wprowadzenie zakazu wykonywania instalacji na paliwa stałe. Miasto Kraków przez swoje usytuowanie jest szczególnie narażone na tzw. problemy przewietrzania miasta. Rola planu miejscowego jest kształtowanie polityki przestrzennej gminy z zachowaniem zasad zrównoważonego rozwoju oraz ładu przestrzennego. Niewątpliwym jest, iż zaskarżona uchwała jako akt prawa miejscowego wywiera skutki prawne w sferze praw i obowiązków nie tylko posiadaczy nieruchomości objętych zaskarżonym planem ale również organów administracji publicznej. Wprowadzony zakaz stanowi punkt odniesienia dla prowadzonej polityki przestrzennej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także – zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Interes ten powinien być bezpośredni i realny. W orzecznictwie wyrażane jest bowiem stanowisko, że skarga wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podmiot występujący do sądu administracyjnego ze skargą na uchwałę rady gminy musi wykazać, że uchwała ta narusza jego interes prawny, który wynika z prawa materialnego. Nie chodzi przy tym o każde naruszenie prawa, które skarżący odbiera czy kwalifikuje jako uchybienie jego interesowi prawnemu, ale o takie, które ma charakter bezpośredni, obiektywny, zindywidualizowany i realny, a zatem gdy naruszony interes prawny ma oparcie w przepisie prawa materialnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest bowiem w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, a w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Z tych też przyczyn brak podstaw do rozpoznawania zarzutów skargi zarówno co do całości planu, jak i jego § 12 ust. 5 pkt. 4. W tym zakresie strona skarżąca nie wykazała bowiem, że postanowienia te bezpośrednio i realnie naruszają jej interes prawny. Przedmiotem merytorycznej kontroli w niniejszym postępowaniu, pozostają natomiast postanowienia zaskarżonej uchwały, naruszające interes prawny strony skarżącej, związany z prawem własności i użytkowania wieczystego jej nieruchomości, objętych postanowieniami zaskarżonego planu miejscowego. Przechodząc do oceny najistotniejszego zarzutu, tj. niezgodności postanowień planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (dalej: "studium"), w całości należy podzielić stanowisko organu. Zgodnie z ustaleniami Studium (TOM III - wytyczne do planów miejscowych, pkt III.1.4), funkcja podstawowa terenów oznaczonych symbolem UH tj. terenów usług w tym handlu wielkopowierzchniowego to zabudowa usługowa w tym budynki dla celów handlu wielkopowierzchniowego wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m. in. parkingi) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie (realizowaną jako zieleń urządzona). Funkcja dopuszczalna przeznaczenia dla tych terenów, to zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. W tym stanie rzeczy przeznaczenie części terenu oznaczonego w studium symbolem UH pod zieleń urządzoną w postaci parku, oznaczony symbolem ZP.2 jest jak najbardziej ze studium zgodne. Studium dopuszcza bowiem aby tereny oznaczone symbolem UH, w planie miejscowym zostały przeznaczone nie tylko pod zieleń towarzyszącą zabudowie jako trawniki przy budynkach ale jako zieleń m.in. w postaci parków, czy nawet lasów, która to zieleń ma inny charakter, niż zieleń towarzysząca zabudowie. Brak też podstaw do aprobowania stanowiska strony skarżącej, że skoro określony teren oznaczony jest w studium symbolem UH, to plan miejscowy dla całego tego terenu powinien dopuszczać zabudowę budynkami dla celów handlu wielkopowierzchniowego. Taka wykładnia związania postanowieniami studium prowadziłaby do wniosku, że uchwalanie planów miejscowych byłoby zbędne, skoro mają one kopiować postanowienia studium. Stanowisko takie jest także sprzeczne z samym studium, które zarówno dopuszcza w planie miejscowym inne przeznaczenie terenu niż podstawowe przewidziane w studium, jak i określa zasady tego odmiennego przeznaczenia. W przedmiotowym wypadku przeznaczenie w planie całego terenu oznaczonego w studium symbolem UH (także oznaczonego w planie symbolami U i U/MW3) zostało dokonane zgodnie ze studium zarówno co do powierzchni (TOM III - wytyczne do planów miejscowych, pkt III.1.2.7), jak i jego granic (TOM III - wytyczne do planów miejscowych, pkt III.1.4), co szczegółowo opisano w odpowiedzi na skargę i co obszernie przytoczone zostało w części historycznej uzasadnienia. Jeśli chodzi o przeznaczenie części terenów pod infrastrukturę drogową, czy w szczególności kolejową, to również to przeznaczenie jest zgodne ze studium, które w wytycznych do planów miejscowych (TOM III -pkt III.1.2.10 oraz III.1.2 11), jednoznacznie określa, że dopuszcza się możliwość, by w ramach ustalonego w planie miejscowym przeznaczenia, odpowiadającego określonym w Studium głównym funkcjom zagospodarowania terenu, w każdym terenie mogły powstać obiekty i urządzenia budowlane infrastruktury technicznej oraz obiekty i urządzenia komunikacji, których parametry zabudowy zostaną doszczegółowione w planie miejscowym oraz że ustalanie w planie miejscowym przeznaczenia terenu pod tereny infrastruktury technicznej oraz tereny komunikacji (drogi lokalne, dojazdowe, wewnętrzne, trasy i przystanki komunikacji szynowej (w tym metro), miejsca postojowe i garaże podziemne jest zgodne z każdą z wyznaczonych w studium funkcji zagospodarowania terenów, ustaloną dla obszarów w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty, dotyczące nadużycia władztwa planistycznego przez organ. Choć prawo własności stanowi najszerszą formę korzystania z nieruchomości, to prawo to nie daje właścicielowi pełnej władzy nad rzeczą. Elementem ustawowej definicji prawa własności jest bowiem możność korzystania i rozporządzania rzeczą, jednakże w granicach określonych w art. 140 Kodeksu cywilnego, który definiuje treść tego prawa. W myśl art. 140 Kodeksu cywilnego, a przede wszystkim art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, jednym z elementów ograniczających prawo własności są przepisy ustaw. Do kategorii ustaw ograniczających prawo własności należą niewątpliwie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta stanowi w art 3 ust. 1, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym, określane doktrynalnie jako "władztwo planistyczne". Jest to wyłączna kompetencja rady gminy i żaden inny podmiot nie może jej realizować. Z kolei art. 6 ust. 1 stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a ust. 2 tegoż artykułu, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie. Syntetyczne zestawienie powyższych norm prowadzi do wniosku, iż możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym przepisy planu miejscowego. Zatem, wykonywanie prawa własności nie oznacza niczym nieograniczonej dowolności właściciela w tym zakresie, a naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w tym zakresie jest dopuszczalne, gdy następuje to w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. Funkcja planowania przestrzennego polega m.in. właśnie na wyważaniu wszystkich wartości, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonując na tej płaszczyźnie oceny postanowień planu, nie można zaaprobować stanowiska strony skarżącej, że w przedmiotowym wypadku organ nadużył władztwa planistycznego. Z jednej strony podkreślić należy, że poszczególne kryteria wymienione w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. należy, oceniać całościowo oraz zgodnie z zasadą proporcjonalności, mając za cel realizację zasady kształtowania polityki przestrzennej, ocenianej przez pryzmat ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju, jako podstawę tych działań. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 pkt 9-10 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. potrzeby interesu publicznego, a w myśl art. 7 u.s.g. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Zadania te obejmują sprawy m.in.: gminnych dróg oraz organizacji ruchu drogowego. Zatem posiadane przez Gminę władztwo planistyczne, w treści zaskarżonej uchwały zostało odzwierciedlone m. in. poprzez realizację zadań publicznych z dążeniem do uwzględnienia przy wykonywaniu tych zadań publicznych opartego na racjonalnym wyważeniu prawa ogółu mieszkańców oraz prawa interesu jednostki. Planowanie i realizacja dróg publicznych, w tym również wydzielenie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie, stanowi zadanie własne gminy, jest to zarazem realizacja celu publicznego, o jakim jest mowa w ustawie o gospodarce nieruchomości. W przedmiotowej sprawie na nieruchomości strony skarżącej, rada gminy zaplanowała m.in. publiczny układ komunikacyjny w zakresie drogowym i kolejowym. Uwzględniając powyższe należy wskazać, że rozwiązanie to jest jak najbardziej pożądane i uzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego. Z drugiej strony należy podkreślić, że przyjęte rozwiązania w istotnym stopniu uwzględniają także słuszny interes strony skarżącej, wynikający z jej praw do nieruchomości objętych planem. Na tej płaszczyźnie należy wziąć pod uwagę, że skarżącej spółce przysługuje prawo własności, bądź użytkowania wieczystego do znacznej powierzchni terenów objętych planem. Tereny zaplanowane pod ogólnie ujmując cele związane z interesem publicznym, nie stanowią dominującej części z całej ich powierzchni. Strona skarżąca może na znacznej części swoich terenów realizować cele związane z zabudową budynkami handlu wielkopowierzchniowego, nie wspominając o pozostałej zabudowie, a przyjęte rozwiązania są dla niej w wielu przypadkach korzystniejsze niż przewidziane w poprzednim planie, co organ bardzo obszernie i szczegółowo przedstawił w odpowiedzi na skargę (k. 70-73 akt sądowych). Stanowisko strony skarżącej, co do zbędności infrastruktury kolejowej w związku z dobrym skomunikowaniem Nowej Huty z Krakowem jest jedynie subiektywną oceną spółki. Zaznaczyć bowiem należy, że Kraków jest jednym z najbardziej zakorkowanych miast w Europie, cały czas trwa urbanizacja miasta, w tym także terenów Nowej Huty, a obszar którego dotyczy zaskarżony plan miejscowy jest obszarem stosunkowo nieznacznie zabudowanym, którego urbanizacja dopiero się rozpoczęła. Biorąc pod uwagę, że plany miejscowe określają przeznaczenie terenów w znacznym stopniu niejako na przyszłość, zaplanowanie jako alternatywnego dla istniejącego, systemu komunikacji w postaci kolei aglomeracyjnej, zaplanowanego na terenach niezabudowanych, a wręcz takich na których istnieje jeszcze nieużytkowana już infrastruktura kolejowa, uznać należy, za jak najbardziej pożądane i prawidłowe. Dodać przy tym należy, że zarzut iż w terenie tym nigdy kolej aglomeracyjna nie powstanie, nie jest poparty żadnymi miarodajnymi argumentami albowiem Kraków jak na razie nie posiada żadnych wiążących planów, co do budowy, czy to metra, czy kolei aglomeracyjnej. Podnoszona natomiast przez stronę skarżącą kwestia, że zaskarżony plan miejscowy w pierwotnej wersji nie przewidywał na jej działkach przeznaczenia pod tereny kolejowe, a zmiana projektu nastąpiła w końcowej części procedury jego uchwalania, nie ma znaczenia na płaszczyźnie oceny jego zgodności z prawem. W zakresie infrastruktury drogowej, podzielić natomiast należy stanowisko organu, że tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi, w tym obiektami handlowymi wielkopowierzchniowymi o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oznaczone na rysunku zaskarżonej uchwały symbolami U/UC.1 - U/UC.5 obejmują powierzchnię ok. 21 ha, zatem niezbędne dla prawidłowej obsługi komunikacyjnej tego obszaru jest określenie zasad obsługi komunikacyjnej w oparciu o układ dróg publicznych. Niebudzącym wątpliwości jest konieczność zapewnienia właściwego układu komunikacyjnego, którego przepustowość będzie adekwatna do działalności usługowej określonej w obszarze zaskarżonej uchwały. Dlatego realizując cele publiczne i zadania publiczne związane z zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania tego obszaru, organ planistyczny wyznaczył układ komunikacyjny, oparty na drogach publicznych, mających na celu zapewniać obsługę komunikacyjną nieruchomości położonych wzdłuż ich przebiegu, a przyjęte rozwiązania uznać należy jako prawidłowe i nie ograniczające nadmiernie możliwości zabudowy terenów, przez które je poprowadzono. Co się natomiast tyczy zarzutów, dotyczących niespójności w definicjach użytych w zaskarżonym planie i sąsiednim planie "Czyżyny-Łęg" oraz niespójnościach pomiędzy kilkoma liniami rozgraniczającymi tereny dróg i linie zabudowy w tych planach, to przede wszystkim podkreślić należy, że żaden przepis prawa nie uzależnia oceny zgodności z prawem postanowień kontrolowanego planu miejscowego, od ustaleń innego, także sąsiadującego planu miejscowego. Pomijając już, że jak wynika z porównania tych planów oraz argumentów organu (K. 73-74 akt sądowych), z uwagi na zwężenie terenu dróg publicznych w zaskarżonym planie i wyznaczeniu linii zabudowy w taki sposób aby nieruchomości przyległe do pasa drogowego można było w większym stopniu wykorzystać na cele inwestycyjne, wprowadzone w życie rozwiązania są globalnie korzystniejsze dla strony skarżącej, to przede wszystkim rozwiązania te nie naruszają przepisów odrębnych, w tym w szczególności ustawy o drogach publicznych. Poza tym zaskarżony plan miejscowy jest planem uchwalonym 5 lat później niż plan "Czyżyny-Łęg", częściowo go zastąpił i nie ma żadnych przeszkód formalnych, aby jego postanowienia, w tym w części graficznej, częściowo odbiegały od sąsiadującego planu miejscowego, który został uchwalony kilka lat wcześniej. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.