II OSK 3672/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 230/19 w sprawie ze skargi [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 31 stycznia 2019 r. znak: IR.I.7840.4.1.2019 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 1587 (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 230/19 oddalił skargę [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 31 stycznia 2019 r. znak: IR.I.7840.4.1.2019 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Wojewoda Świętokrzyski ww. decyzją z dnia 31 stycznia 2019 r. - po rozpatrzeniu odwołań T. P. i Gminy [...] od decyzji Starosty Kieleckiego z dnia 28 grudnia 2018 r., nr 2517/2018, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce nr [...] obr. [...], gm. [...]- uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej, ponieważ inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy ustalił, że działka, na której planowana jest realizacja inwestycji znajduje się, według rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] – Zmiana nr 3 (dalej: "plan", "plan miejscowy"), na terenie oznaczonym symbolem 15.3.MU3 – zabudowa mieszkaniowo - usługowa (§ 5 ust. 1 pkt 17 ustaleń ogólnych planu). Z projektu zagospodarowania terenu i z rysunku nr 2 w projekcie telekomunikacyjnym wynika, że obszary oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m², uznawanej za szkodliwą dla ludzi w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, emitowanej przez anteny sektorowe szt. 9 wystąpią tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, nad działkami nr [...] (teren inwestycji), [...], [...], [...] i [...]. Organ wskazał, że inwestor dysponuje na cele budowlane jedynie działką nr [...]. Zgodnie z § 7 pkt 2 planu miejscowego, uciążliwość będąca wynikiem działalności związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, działalności usługowej lub produkcyjnej nie może wykraczać poza granice działki na której jest prowadzona, bądź poza granice terenu do którego użytkownik ma tytuł prawny. Zdaniem organu przepis ten jest niejednoznaczny, ponieważ nie doprecyzowano cech uciążliwości, tj. czy należy uwzględniać tylko uciążliwości obejmujące miejsca dostępne dla ludności. Z tych samych względów niejednoznaczny jest zapis § 24 planu miejscowego, w którym jako przeznaczenie podstawowe dla terenu 15.3.MU3 określono: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, obiekty i urządzenia usług publicznych, obiekty i urządzenia usług komercyjnych nieuciążliwych. W tej sytuacji organ odwoławczy potraktował zawarte w odwołaniu Gminy [...] stanowisko Wójta tej Gminy, tj. organu sporządzającego projekt planu miejscowego, jako wykładnię zapisów planu miejscowego. Wynika z niej, że budowa przedmiotowej stacji bazowej narusza ustalenia planu miejscowego, przede wszystkim § 7 pkt 2; na terenie 15.3.MU3 także nie przewidziano możliwości sytuowania usług będących źródłem jakichkolwiek uciążliwości. Organ stwierdził, że skoro w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodność przedsięwzięcia z planem miejscowym jest jednym z warunków koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę, a z ustaleń planu miejscowego wynika, że na terenie 15.3.MU3 nie może powstać obiekt emitujący jakiekolwiek uciążliwości, zwłaszcza szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych, to inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej nie może powstać na działce nr [...]. W skardze na ww. decyzję [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuciła naruszenie: 1. art. 35 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy w sprawie brak było przesłanek do wydania decyzji negatywnej; 2. błędną interpretację zapisów planu miejscowego polegającą na tym, że: 1. mylone jest oddziaływanie obiektu z uciążliwością, choć plan wprowadza definicję uciążliwości, która wprost wymienia pole elektromagnetyczne, to organ pomija jednocześnie, że jest to obszar, w którym przebywają ludzie i zwierzęta, co też jest ujęte w definicji uciążliwości; 2. organ wskazuje, że w planie dla telekomunikacji przeznaczone są tereny T, jednocześnie pomija, że zgodnie z przyjętą przezeń logiką interpretacji, również na tych terenach obowiązuje zakaz zabudowy obiektami telekomunikacyjnymi takimi jak planowany; błędne stanowisko, że na całym obszarze planu uciążliwość, tak jak ją rozumie Wojewoda, musi zawierać się w działce, do której inwestor posiada tytuł prawny, wyłącza spod zabudowy również obszary oznaczone symbolem T; 3. organ pomija zapis w § 24 ust. 2 pkt 2 planu dopuszczający obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej; 4. z planu nie wynika zakaz budowy jakiegokolwiek obiektu emitującego uciążliwości na obszarze nieruchomości, którą to uciążliwość należy rozumieć w sposób wskazany w planie; 3. błędną interpretację zapisów planu i pominięcie w decyzji pełnych zapisów regulacji dla terenów określonych w planie, na których inwestor ma zamiar posadowić swoją infrastrukturę, który wprost dopuszcza infrastrukturę techniczną nie ograniczając jej w żaden sposób; 4. błędną interpretację art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych, powodującą, że organ w sposób sprzeczny z przepisami tej ustawy nie dokonał prawidłowej interpretacji zapisów planu; 5. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie; 6. art. 7, art. 7a, art. 7b i art. 8 k.p.a. poprzez podejmowanie rozstrzygnięć niezgodnych z prawem; 7. oparcie decyzji na przesłankach pozaprawnych, tj. potraktowanie zawartego w odwołaniu stanowiska Wójta Gminy [...] jako wykładni przepisów planu; takie działanie należy uznać za podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji; 8. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji i podanie podstawy prawnej, która nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu podniesiono, że planowana inwestycja nie wprowadza uciążliwości, a jedynie jak każda nowa inwestycja oddziałuje na otoczenie. Obszar oddziaływania planowanej inwestycji będzie wprawdzie wychodził poza granice działki, na której ma ona zostać zrealizowana, ale nie oznacza to uciążliwości, ponieważ nie wprowadza ograniczenia w wykorzystaniu nieruchomości sąsiednich, z uwagi na wprowadzone zapisami planu ograniczenie wysokości zabudowy oraz fakt, że obszary natężenia pola elektromagnetycznych wyższego niż 0,1 W/m² znajdują się na wysokości kilkudziesięciu metrów powyżej takiej hipotetycznej zabudowy. W kontekście art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych Spółka stwierdziła, że dokonana przez Wojewodę interpretacja zapisów planu uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała stosowne orzecznictwo, mające potwierdzać, że planowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich i nie może być mowy o uciążliwości wykraczającej poza granice działki. Dalej skarżąca zarzuciła organowi pominięcie art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska, w którym zapewniono daleko posuniętą ochronę terenów sąsiadujących z terenami, na których posadowione są inwestycje mogące emitować pola elektromagnetyczne. Przywołując stosowne orzecznictwo podkreśliła, że w świetle art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W niniejszej sprawie sporny teren ma w planie miejscowym przeznaczenie mieszane, dopuszczające urządzenia infrastruktury technicznej. Jego zapisy muszą być wykładane tak, by usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zdaniem skarżącej, art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych przesądza, że ww. inwestycja jest dopuszczalna w każdym przypadku, jeżeli nie narusza przepisów odrębnych, nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu i nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń, dopuszczalnych jedynie wyjątkowo. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnicy postępowania: Gmina [...] oraz T. P. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii zgodności planowanej inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.). Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z planem wyklucza możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Przechodząc do kwestii zgodności inwestycji z ustaleniami Zmiany nr 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], przyjętej uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] (Dz.Urz. Woj. Święt., poz. [...]), Sąd wskazał na art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945), dalej "u.p.z.p.", zgodnie z którym w planie miejscowym w zależności od potrzeb ustala się granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. W myśl art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), dalej jako u.g.n. Celem publicznym zgodnie z powołanym art. 6 pkt 1 u.g.n. jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Przez pojęcie łączności publicznej, stosownie do treści art. 4 pkt 18 u.g.n. należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Natomiast publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną stanowi usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne; Dz.U. z 2018 r., poz. 1954 ze zm.). Obecnie jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związany ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 u.g.n. i tym samym stanowi inwestycję celu publicznego (por. wyroki NSA: z dnia 3 września 2015 r., sygn. II OSK 44/14; z dnia 6 maja 2016 r., sygn. II OSK 2106/14). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie należy podzielić stanowisko organu II instancji, że planowana inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce nr [...], obr. [...], położonej w [...], gm. [...], jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W planie tym, w § 58 wyznaczono tereny infrastruktury technicznej T – telekomunikacja, oznaczone na rysunku planu symbolami 3.1.T, 15.1.T i 20.1.T (ust. 1). Dla terenów tych ustalono jako przeznaczenie podstawowe: obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej związane z telekomunikacją (ust. 2 pkt 1). Działka, na której planowana jest inwestycja znajduje się natomiast na terenie oznaczonym symbolem 15.3.MU3. Dla terenu tego ustalono jako przeznaczenie podstawowe (§ 24 ust. 2 pkt 1): zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (a), obiekty i urządzenia usług publicznych (b), obiekty i urządzenia usług komercyjnych nieuciążliwych (c). Jako przeznaczenie dopuszczalne m.in. obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej (§ 24 ust. 2 pkt 2 lit. e). Zgodnie z zawartą w § 4 pkt 12 planu miejscowego definicją produkcji nieuciążliwej lub usług komercyjnych nieuciążliwych – należy tu rozumieć działalność niewymienioną w przepisach dotyczących określania rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto działalność nie wywołującą zjawisk lub stanów utrudniających życie ludzi i zwierząt mieszkających lub przebywających w sąsiedztwie, a zwłaszcza szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, hałasu i drgań (wibracji), zanieczyszczenia powietrza, odorów. Pod pojęciem uciążliwości należy zaś rozumieć zjawiska lub stany utrudniające życie ludzi lub zwierząt mieszkających lub przebywających w sąsiedztwie, a zwłaszcza szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych, hałas i drgania (wibracje), zanieczyszczenie powietrza, odory (§ 4 pkt 13). W ocenie Sądu, z przywołanych regulacji planu miejscowego wynika jasno, że prawodawca gminny pod lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej związanej z telekomunikacją, a więc także urządzeń telefonii komórkowej przeznaczył określone tereny, tj. tereny T (tereny infrastruktury technicznej – telekomunikacja; § 5 pkt 17). Na pozostałym obszarze objętym analizowanym planem nie wprowadzono wprawdzie wyraźnie zakazu lokalizowania takich urządzeń, co jednak nie oznacza, że ich lokalizowanie jest w myśl ustaleń planu dopuszczalne. Ustalenia planu miejscowego nie mogą być bowiem interpretowane w oderwaniu od całości regulacji. W niniejszej sprawie prawodawca gminny w sposób nie budzący większych wątpliwości interpretacyjnych wyraził wolę by urządzenia infrastruktury technicznej związanej z telekomunikacją były lokalizowane wyłącznie na terenach T. Gdyby chciał dopuścić lokalizację takich urządzeń na innych terenach, to albo wyraźnie by to wskazał, albo nie wyodrębnił ich w § 58 planu. Brak wyraźnego zakazu wynika z tego, że według prawodawcy gminnego stacja bazowa telefonii komórkowej to usługa uciążliwa w znaczeniu przyjętym w planie miejscowym, a to z powodu emitowania fal elektromagnetycznych, które nie ogranicza się do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Zakaz budowy na terenach oznaczonych symbolem MU3 stacji bazowych telefonii komórkowej wynika więc z tego, że tereny te są przeznaczone pod nieuciążliwą zabudowę usługową. Sąd wskazał, że wyraźne przeznaczenie w § 58 planu miejscowego jednego tylko terenu (T) na budowę urządzeń infrastruktury technicznej związanej z telekomunikacją oznacza, że tego rodzaju urządzeń nie można budować na innych terenach, których dotyczy plan, jako urządzeń infrastruktury technicznej. Powołany § 58 planu miejscowego jest w tym przypadku przepisem szczególnym, który wyłącza z ogólniejszych przepisów przewidujących lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, urządzenia infrastruktury technicznej związanej z telekomunikacją, w tym stacje bazowe telefonii komórkowej. Innymi słowy, gdyby budowa stacji bazowej telefonii komórkowej była możliwa na podstawie § 24 ust. 2 pkt 2 lit. e, jako urządzenie infrastruktury technicznej, to § 58 byłby zbędny. W konsekwencji, wykładnia § 58 planu miejscowego polegająca na uznaniu, że budowa stacji bazowych telefonii komórkowej jest dopuszczalna także na innych terenach objętych planem, a nie tylko na terenie oznaczonym symbolem T, prowadziłaby do przyjęcia, że konkretny przepis nie ma normatywnego znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2018 r., sygn. II OSK 2483/16). Zdaniem Sądu, dodatkowo, o tym, że na terenach MU3 lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej jest niedopuszczalne świadczy treść § 24 ust. 2 pkt 7 lit. a planu miejscowego ustalająca wysokość zabudowy: dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz mieszkaniowej jednorodzinnej - nie większa niż 11,5 m; dla budynków usługowych - nie większa niż 10 m; dla budynków gospodarczych i garaży - nie większa niż 7 m. Tymczasem, jak wynika z projektu budowlanego, wysokość trzonu stacji bazowej wynosi 60 m (10 segmentów po 6 m), a więc o wiele więcej niż normy dopuszczalne w cyt. przepisie. Również § 58 zawiera ograniczenia co do wysokości zabudowy, dla obiektów usługowych, budynków gospodarczych i obiektów infrastruktury technicznej nie więcej niż 8,5 m, wyraźnie jednak zastrzega, że ograniczenie to dotyczy obiektów niezwiązanych z telekomunikacją (ust. 2 pkt 5 lit. a). Brak ograniczenia wysokości zabudowy w odniesieniu do obiektów infrastruktury technicznej związanych z telekomunikacją dobitnie uzasadnia stanowisko, że tylko na terenach T takie obiekty mogą być lokalizowane. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organ II instancji trafnie stwierdził, że projekt budowlany nie był zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedstawionej oceny nie zmieniają regulacje zawarte w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2062 ze zm.). Sąd powołał art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy i wskazał, że ratio legis art. 46 ust. 2 ww. ustawy stanowi prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie. Proces wykładni postanowień planu musi uwzględniać intencje ustawodawcy ograniczające w jakimś sensie władztwo planistyczne gminy – poprzez ustanowienie reguły interpretacyjnej wskazującej na prawo do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Z treści art. 46 ust. 1 i 2 ww. ustawy nie można jednak wyprowadzać normy pozbawiającej organ gminy prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na jej inwestycje. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy o wspieraniu jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach. Wynika z tego, że art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zostałby naruszony, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1598/15). Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Sąd wskazał, że Zmiana nr 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] nie wprowadza zakazów, które uniemożliwiałyby lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenie nim objętym. Wręcz przeciwnie, daje możliwość sytuowania takich urządzeń na obszarach oznaczonych symbolem T. Wprowadzenie regulacji reglamentujących nie oznacza, że dochodzi do limitowania wolności działalności gospodarczej. Wybór miejsca prowadzenia działalności gospodarczej bez uwzględnienia obowiązujących przepisów prawa, a zwłaszcza przepisów o planowaniu, nie stanowi wyrazu realizacji konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej. Przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią przesłankę do ograniczenia dowolności miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o której stanowi art. 22 Konstytucji RP. Skoro zaś Spółka może inwestować na terenie Gminy, to nie sposób mówić o pozbawieniu jej prawa do swobodnego rozpoczęcia i prowadzenia działalności gospodarczej, tylko z tej przyczyny, że procesy te powinny następować na warunkach określonych w treści planu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a." Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] sp. z o. o. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: I. W ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jak wynika z treści uzasadnienia wyroku błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji I i II instancji przeprowadziły we własnym zakresie postępowanie dowodowe i dokonały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie ustaliły tegoż stanu faktycznego w sposób wystarczający, a w szczególności nie dokonały prawidłowej weryfikacji, czy projektowana inwestycja jest dopuszczona przez plan, skutkiem czego również Sąd I instancji dopuścił się naruszeń uzasadniających wyeliminowanie wyroku z obrotu prawnego; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. - w związku z art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, pominięcie przez Sąd I instancji argumentacji przedstawionej przez skarżącą i akceptację ustaleń dokonanych zarówno przez organ I, jak i II instancji; c) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej było dotknięte wadami, które miały istotny wpływ na wynik sprawy; d) normy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. nr 153 poz. 1269 ze zm.) zwanej dalej "p.u.s.a." w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej I i II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w zaskarżonym wyroku nie uchylił decyzji zaskarżonej; e) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazań i rozważań, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy; f) Kolejnym niedostrzeżonym przez Sąd I instancji naruszeniem, jakiego dopuściły się organy prowadzące postępowanie jest naruszenie podstawowych zasad postępowania, jest oparcie decyzji na pozaprawnych przesłankach. W ocenie skarżącej stwierdzenie zawarte w decyzji jakoby fakt, że Wójt działający w imieniu Gminy [...] przez to, że składa odwołanie i przez to wyrażone jest stanowisko Gminy, które należy traktować jako wykładnię przepisów miejscowego planu jest stanowiskiem nie mającym oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Nie jest znana skarżącej podstawa dla takiego działania i traktowania jednej ze stron postępowania w sposób daleko odbiegający od zasady równości stron. Fakt, że Rada Gminy sporządza miejscowy plan, nie może powodować, że argumentacja odwołania takiej stojącej więc na z góry uprzywilejowanej pozycji strony staje się wiążącą wykładnią dla organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie skarżącej oparcie decyzji na takim stanowisku i akceptacja tego stanu przez Sąd I instancji przez oddalenie skargi winno być uznane za wadę postępowania przeprowadzonego przez WSA skutkiem czego wyrok powinien zostać uchylony. II. W ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. błędną interpretację zapisów uchwały nr [...] Rady Gminy [...] i pominięcie w dokonywanych rozważaniach pełnych zapisów regulacji dla terenów określonych, na których inwestor ma zamiar posadowić swoją infrastrukturę, a w szczególności błędną interpretację pełnej treści § 24 planu, który wprost dopuszcza na tych terenach wykonywanie infrastruktury technicznej nie ograniczając jej w żaden sposób, a oczywistym jest, że stacja bazowa telefonii komórkowej w aktualnie obowiązującym stanie prawnym stanowi obiekt infrastruktury technicznej; 2. błędną interpretację art. 46 ust. 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, powodujące, że organ w sposób sprzeczny z postanowieniami powołanych powyżej przepisów rangi ustawowej nie dokonał prawidłowej interpretacji przepisów planu i uniemożliwił posadowienie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, która jest zgodna z ustaleniami planu, a w szczególności, że na terenie objętym wnioskiem o udzielnie pozwolenia na budowę dopuszczalne jest wykonywanie jedynie infrastruktury telekomunikacyjnej kwalifikowanej jako infrastruktura o nieznacznym oddziaływaniu, w sytuacji gdy tak nie jest; 3. akceptację przez WSA dokonanej przez organy błędnej interpretacji zapisów planu, polegającą na tym, że: a) mylone jest oddziaływanie obiektu z uciążliwością, choć plan wprowadza definicję uciążliwości, która wprost wymienia pole elektromagnetyczne, to organ pomija jednocześnie element o tym, że jest to obszar w którym przebywają ludzie i zwierzęta co też jest ujęte w definicji uciążliwości; b) skoro organ II instancji wskazuje, że w planie są wskazane obszary oznaczone jako T dla telekomunikacji, to jednocześnie pomija zupełnie fakt, zgodnie z przyjętą przez organ logiką interpretacji, również co do tych terenów należałoby wskazać, że ich zabudowa obiektami telekomunikacyjnymi takimi jak planowana przez inwestora jest zakazana. Błędne stanowisko organu II instancji o tym, że w całym obszarze planu uciążliwość tak jak rozumie ją Wojewoda musi zawierać się w działce, do której inwestor posiada tytuł prawny, wyłącza spod możliwości zabudowy również obszary oznaczone symbolem T. Obszary oznaczone jako T nie spełniają powyższego kryterium, a gdyby przyjąć pogląd organu II instancji, byłby wyłączony z możliwości zabudowy. Takie rozumowanie jest wewnętrznie sprzeczne; c. organ pomija zapis planu w § 24 ust. 2 pkt 2 pdp. e dopuszczający jako przeznaczenie dopuszczalne: obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej - zaznaczyć warto, że planowana inwestycja spełnia kryteria planu dotyczące podziału na przeznaczenia podstawowe i dopuszczalne; d. plan nie zawiera żadnego zapisu, z którego wynika zakaz budowy jakiegokolwiek obiektu emitującego uciążliwość obszarze nieruchomości, którą to uciążliwość należy rozumieć w sposób wskazany w planie. Skutkiem czego w obrocie prawnym utrzymana została decyzja, która winna być z niego wyeliminowana. Skoro Sąd przyjmuje i uznaje za prawidłowy sposób rozumowania przyjęty przez organ II instancji i przyjęcie, że takie intencją wprowadzającego plan było uniemożliwianie wykonywania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach innych niż oznaczone jako T, to oznaczać musi, że jest to niedopuszczalne ograniczenie i jako takie z uwagi na brzmienie art. 46 ust. 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych winno być uznane za nieuprawniony zakaz lokalizowania stacji bazowych, skutkiem czego winien zostać wyeliminowany; 4. Art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez akceptację błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania tego przepisu, skutkujące odmową wydania pozwolenia na budowę pomimo spełnienia wymagań określonych w art. 33 i nast. Prawa budowlanego; 5. akceptację przez Sąd I instancji naruszenia art. 7, 7a oraz 7b i 8 k.p.a., polegające na podejmowaniu rozstrzygnięć niezgodnych z prawem, co w żadnym stopniu nie sprzyja pogłębieniu zaufania wnioskodawcy do organów Państwa, jak również zarówno zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony (art. 7a), jak i zasady adekwatności wyrażonej w art. 7b; 6. Art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji oraz podanie podstawy prawnej skarżonej decyzji, która nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym oraz nieuprawnione uznanie, że zamierzenie jest niezgodne z planem. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie merytoryczne skargi, a ponadto zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną złożyli: T. P. i Gmina [...], wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 24 sierpnia 2022 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zasadny jest zarzut błędnej wykładni art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz § 24 ust. 2 pkt 2 lit. e planu. Stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie zaś z art. 46 ust. 2 tej ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika zasada ogólna dopuszczalności inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach objętych postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tą zasadą musi być wykładany przepis art. 46 ust. 2 powołanej ustawy, który zawiera swoistą regułę interpretacyjną w stosunku do terenów przeznaczonych w planie na cele zabudowy wielorodzinnej oraz na cele rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne, a także terenów przeznaczonych na zabudowę jednorodzinną (w tym ostatnim wypadku dopuszcza się lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu), stanowiącą, że lokalizowanie na takich terenach infrastruktury telekomunikacyjnej jest dopuszczalne, chyba że naruszałoby ustanowione w planie zakazy lub ograniczenia. Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w przypadku, o którym mowa w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie może naruszać ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, jednakże interpretując ten fragment powołanego przepisu należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ma zastosowanie także wtedy, gdy w planie miejscowym co prawda umieszczono lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ale w taki sposób, że w istocie niemożliwe jest lokalizowanie tego rodzaju inwestycji (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych należy odczytywać łącznie z uwagi na ich powiązanie z celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, którym jest zapewnienie rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ustalenia obowiązującego planu miejscowego muszą być zatem wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W takiej sytuacji mechanizmem wymuszającym zachowanie zasad hierarchicznej budowy systemu źródeł prawa, w tym zasady nadrzędności ustawy, jeżeli organy gminy odstąpiły od obowiązku, który nakłada na nie art. 33 u.p.z.p., pozostaje pominięcie tych ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowanie inwestycji telekomunikacyjnych (zob. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2470/14, z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14, z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II OSK 44/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Działka nr [...], na której planowana jest realizacja inwestycji znajduje się, według rysunku planu, na terenie oznaczonym symbolem 15.3.MU3 – zabudowa mieszkaniowo - usługowa (§ 5 ust. 1 pkt 17 planu). Zgodnie z § 24 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego, jako przeznaczenie podstawowe dla terenu 15.3.MU3 określono: a) zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, b) obiekty i urządzenia usług publicznych, c) obiekty i urządzenia usług komercyjnych nieuciążliwych. W § 24 ust. 2 pkt 2 lit. e planu wskazano jako przeznaczenie dopuszczalne: obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej. W ocenie organu odwoławczego, budowa spornej stacji bazowej telefonii komórkowej narusza § 7 pkt 2 planu, zgodnie z którym na całym obszarze objętym planem uciążliwość będąca wynikiem działalności związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, działalności usługowej lub produkcyjnej nie może wykraczać poza granice działki, na której jest prowadzona, bądź poza granice terenu, do którego użytkownik ma tytuł prawny. Jednocześnie organ wskazuje, że jego zdaniem przepis ten jest niejednoznaczny, ponieważ nie doprecyzowano cech uciążliwości, tj. czy należy uwzględniać każdą uciążliwość, czy tylko uciążliwość obejmującą miejsca dostępne dla ludności. Ostatecznie organ, podzielając stanowisko Gminy [...] zawarte w odwołaniu, stwierdził, że na terenie 15.3.MU3 nie może powstać obiekt emitujący jakiekolwiek uciążliwości. Z kolei Sąd I instancji powołując regulacje § 4 pkt 12 i 13 planu wywiódł, że zakaz budowy stacji bazowych telefonii komórkowej na terenach oznaczonych symbolem MU3 wynika z tego, że tereny te są przeznaczone pod nieuciążliwą zabudowę usługową. Zgodnie z zawartą w § 4 pkt 12 planu miejscowego definicją produkcji nieuciążliwej lub usług komercyjnych nieuciążliwych – należy tu rozumieć działalność niewymienioną w przepisach dotyczących określania rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto działalność nie wywołującą zjawisk lub stanów utrudniających życie ludzi i zwierząt mieszkających lub przebywających w sąsiedztwie, a zwłaszcza szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, hałasu i drgań (wibracji), zanieczyszczenia powietrza, odorów. Pod pojęciem uciążliwości należy zaś rozumieć zjawiska lub stany utrudniające życie ludzi lub zwierząt mieszkających lub przebywających w sąsiedztwie, a zwłaszcza szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych, hałas i drgania (wibracje), zanieczyszczenie powietrza, odory (§ 4 pkt 13). Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że wyraźne przeznaczenie w § 58 planu miejscowego jednego tylko terenu (T) na budowę urządzeń infrastruktury technicznej związanej z telekomunikacją oznacza, że tego rodzaju urządzeń nie można budować na innych terenach, których dotyczy plan, jako urządzeń infrastruktury technicznej. Zdaniem Sądu I instancji powołany § 58 planu miejscowego jest w tym przypadku przepisem szczególnym, który wyłącza z ogólniejszych przepisów przewidujących lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, urządzenia infrastruktury technicznej związanej z telekomunikacją, w tym stacje bazowe telefonii komórkowej. Sąd I instancji stwierdził zatem, że gdyby budowa stacji bazowej telefonii komórkowej była możliwa na podstawie § 24 ust. 2 pkt 2 lit. e, jako urządzenie infrastruktury technicznej, to § 58 byłby zbędny. Przedstawionej powyżej oceny organu odwoławczego, jak i Sądu I instancji wskazującej na brak zgodności spornej inwestycji z przepisami planu miejscowego nie można podzielić. Dokonana przez Wojewodę i Sąd I instancji interpretacja zapisów planu uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Należy podkreślić, że objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, co oznacza konieczność uwzględnienia, przy ustalaniu jej zgodności z przepisami planu miejscowego, przepisów art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Proces wykładni postanowień tego planu musi uwzględniać intencje ustawodawcy ograniczające władztwo planistyczne gminy – poprzez ustanowienie swoistej reguły interpretacyjnej wskazującej na prawo do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Jak wskazano powyżej, regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w planie. Zgodnie z § 58 ust. 1 planu, wyznacza się tereny infrastruktury technicznej T – telekomunikacja, oznaczone na rysunku planu symbolami 3.1.T, 15.1.T i 20.1.T. Dla terenów tych ustalono jako przeznaczenie podstawowe: obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej związane z telekomunikacją (§ 58 ust. 2 pkt 1 planu). Jednakże, jak wynika z rysunku planu, w istocie są to tereny o niewielkich rozmiarach (mikroskopijne kwadraty terenu). Tym samym nie można mówić o rozmieszczeniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej służącej rozwojowi sieci telekomunikacyjnej. Wyznaczenie w obowiązującym planie miejscowym niewielkich terenów pod obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej związane z telekomunikacją, skutkuje koniecznością zastosowania ustanowionej w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych reguły interpretacyjnej. Wobec powyższego stwierdzić należy, że planowana inwestycja jest dopuszczalna na terenie oznaczonym symbolem 15.3.MU3 – zabudowa mieszkaniowo – usługowa, na którym ponadto, zgodnie z § 24 ust. 2 pkt 2 lit. e planu, wskazano jako przeznaczenie dopuszczalne obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej. Powołane przez organ odwoławczy i Sąd I instancji przepisy planu miejscowego - § 7 pkt 2, § 4 pkt 12 i 13, w świetle dokonanej wyżej wykładni art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie mogły stanowić przeszkody dla realizacji spornej inwestycji. Jak już wyżej wskazano, ustalenia obowiązującego planu miejscowego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skoro zgodnie z omawianymi przepisami plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów w lokalizowaniu tego rodzaju inwestycji i nie może zawierać rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takich inwestycji, to tym bardziej takich zakazów i przeszkód nie można wyprowadzać z niejasnych i niekonsekwentnych ustaleń planu miejscowego (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy będzie miał na względzie uwagi wyżej poczynione. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a. Koszty te obejmują: wpis od skargi w wysokości 500 zł, wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł, opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika: przed Sądem I instancji w wysokości 480 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), przed Naczelnym Sądem Administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 240 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.