II SA/Gd 318/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2019 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Z. S. na decyzję Wojewody z dnia 4 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Wojewody (dalej jako Wojewoda) z dnia 4 kwietnia 2019 r., którą uchylono decyzję Starosty (dalej jako Starosta) z dnia 23 kwietnia 2018 r., o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną tego organu z dnia 6 marca 2017 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia 6 marca 2017 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. S. pozwolenia na budowę i rozbudowę gospodarstwa drobiarskiego do chowu bojlerów o innowacyjne obiekty drobiarskie, tj. budynek kurnika nr 1 i kurnika nr 2, cztery silosy paszowe po 20 ton, cztery zbiorniki LPG podziemne po 6,7 m3, budowę przyłącza wodociągowego, budowę dwóch zbiorników na ścieki oraz budowę zbiornika ppoż. wraz z zagospodarowaniem terenu, na terenie działki nr [..] w miejscowości K., obręb P., gmina P. W dniu 26 stycznia 2018 r. (data wpływu do organu 30 stycznia 2018 r.) I. A., J. L., Z. H., E. G. i R. M. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócili się o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty wskazując, że są właścicielami nieruchomości znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie działki inwestycyjnej nr [..], lecz nie zostali poinformowani o toczącym się postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę i wydanej decyzji w tym przedmiocie. Uzasadniając zachowanie terminu do złożenia wniosku strony podały, że o kwestionowanej decyzji dowiedzieli się w dniu 29 grudnia 2017 r. podczas zebrania w Urzędzie Gminy, dotyczącego wydanych przez Wójta decyzji o warunkach zabudowy w sprawie o numerze [..] i [..]. Fakt wydania decyzji potwierdził też Wójt Gminy w piśmie z dnia 11 stycznia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na zapytanie pełnomocnika wnioskodawców. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2018 r. Starosta wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją własną z dnia 6 marca 2017 r. w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji na działce nr [..] w K. W dniu 13 marca 2018 r. inwestor wniósł o umorzenie postępowania wznowieniowego wskazując, że pełnomocnik wnioskodawców błędnie wskazał datę, w której strony dowiedziały się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak podał inwestor, pełnomocnik wnioskodawców był aktywny w toku postępowań dotyczących warunków zabudowy dla działki nr [..] oraz miał dostęp do akt tych spraw. W szczególności dysponował on dostępem do treści decyzji o pozwoleniu na budowę, którą inwestor przesłał do akt sprawy [..] wraz z pismem z dnia 12 maja 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek pełnomocnika o wznowienie postępowania w sprawie warunków zabudowy przedmiotowej działki. Brak jest przy tym podstaw do twierdzenia, że pełnomocnik nie przekazywał swojej wiedzy mandantom. To zaś dowodzi, że pełnomocnik, a więc także i wnioskodawcy, już wcześniej dowiedzieli się o wydaniu kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor wskazał także, że informacja o wydaniu decyzji z dnia 6 marca 2017 r. została także zawarta w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 października 2017 r., nr [..], doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawców. Decyzją z dnia 23 kwietnia 2018 r. Starosta umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją własną z dnia 6 marca 2017 r. uznając, że skoro w doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawców postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 października 2017 r., nr [..] wskazano na fakt dysponowania przez inwestora od dnia 21 marca 2017 r. prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę i rozbudowę gospodarstwa drobiarskiego, to data doręczenia tego postanowienia, tj. 30 października 2017 r., stanowi datę dowiedzenia się przez wnioskodawców o kwestionowanej przez nich decyzji ostatecznej. W tej zaś sytuacji należało uznać, że wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu 26 stycznia 2018 r. został wniesiony po terminie wyznaczonym zgodnie z art. 148 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej jako k.p.a. W konsekwencji tego wznowione postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Na skutek rozpoznania odwołania wniesionego przez I. A., J. L., Z. H., E. G. i R. M., Wojewoda decyzją z dnia 4 kwietnia 2019 r., podjętą na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Wojewoda powołał się na przeprowadzone dodatkowe postępowanie dowodowe, w toku którego uzyskał od Samorządowego Kolegium Odwoławczego informację, że pełnomocnik wnioskodawców, względnie w jego imieniu inny podmiot uprawniony, oraz inne strony nie zapoznawały się z aktami sprawy prowadzonej przez organ pod nr. [...], w toku której przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji sprawę wznowienia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Jak zauważył organ odwoławczy fakt, że strony bądź ich pełnomocnik mieli możliwość zapoznania się z aktami danej sprawy, nie oznacza, że faktycznie tych czynności dokonali. Co więcej, przeprowadzony dowód z przedłożonego przez inwestora pisma Wójta Gminy z dnia 12 grudnia 2018 r. wskazuje, że w Urzędzie Gminy nie są sporządzane wnioski/notatki służbowe, ewidencjonujące fakt przeglądania przez strony lub ich pełnomocnika. Tym samym z dowodu tego wynika, że nie jest możliwe ustalenie czy wnioskodawcy bądź ich pełnomocnik zapoznali się z aktami sprawy o nr. [...]. W świetle tego, w ocenie Wojewody, brak jest postaw do stwierdzenia, że w dniu 30 października 2017 r. wnioskodawcy dowiedzieli się jaki organ wydał kwestionowaną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Tymczasem dla przyjęcia, że strona dowiedziała się o decyzji konieczne jest, aby uzyskała ona informacje pozwalające na zidentyfikowanie decyzji, której jej nie doręczono, w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc o takie dane jak nazwa organu, który ją wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Skoro w postanowieniu Kolegium z dnia 26 października 2017 r. nie wskazano nazwy organu, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, to poczynione na podstawie tego dowodu ustalenia organu pierwszej instancji co do niedochowania terminu złożenia wniosku i w konsekwencji wydanie decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania, nie są prawidłowe. W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. S. domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że informacja pozwalająca zidentyfikować decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę i rozbudowę infrastruktury drobiarskiej dotarła do reprezentującego wnioskodawców pełnomocnika nie później niż dnia 30 października 2017 r., kiedy to doręczono na adres jego kancelarii postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie nr [..], w uzasadnieniu którego znalazła się jasna, precyzyjna informacja, że inwestor dysponuje od dnia 21 marca 2017 r. prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę i rozbudowę gospodarstwa drobiarskiego do chowu bojlerów o innowacyjne obiekty drobiarskie na terenie działki [..] i na bazie tej decyzji w dniu 5 maja 2017 r. rozpoczął prace budowlane. Zdaniem wnoszącego sprzeciw organ odwoławczy błędnie uznał, iż do przyjęcia uzyskania przez stronę informacji o wydaniu kwestionowanej decyzji konieczne jest także powzięcie informacji, jaki organ tę decyzję wydał. Tymczasem konieczne jest jedynie, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Ponadto, jak zauważył skarżący, wnioskodawcy wielokrotnie angażowali się w sprawy administracyjne dotyczące inwestycji na działce nr [..] oraz byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, który niewątpliwie posiada wiedzę na temat realiów obrotu prawnego i wie, który organ kompetentny jest do wydawania decyzji i pozwoleniu na budowę na terenie powiatu. Pełnomocnik ma zatem dostateczny poziom zaznajomienia się z aktami spraw administracyjnych, wtoku których od lat reprezentuje wnioskodawców. W świetle tego, nie sposób uznać, że zawarta w postanowieniu Kolegium informacja o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę była zbyt lakoniczna, aby uznać, że wnioskodawcy na jej podstawie powzięli informację o wydaniu tej decyzji. Organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu pominął zaś ww. twierdzenia skarżącego co do okoliczności wskazujących na pozorną niewiedzę pełnomocnika o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r., poz. 935), od dnia 1 czerwca 2017 r. do systemu prawnego wprowadzono nowy środek, który strony mogą wnosić do sądu administracyjnego, tj. sprzeciw od decyzji kasatoryjnej. Zgodnie z wolą ustawodawcy instytucja sprzeciwu służy skontrolowaniu, czy decyzja organu drugiej instancji, która winna być wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, została wydana prawidłowo i oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. Wprowadzony do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., art. 64e przewiduje, że rozpoznając sprzeciw od tego typu decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie bada więc kwestii związanych z innymi zagadnieniami natury pozaprocesowej, łączących się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu, tj. nie weryfikuje prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy dostrzegł potrzebę wydania decyzji kasatoryjnej. Sąd ocenia jedynie, czy organ orzekający kasacyjnie miał podstawy do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a zatem czy właściwie ocenił zakres okoliczności, co do których konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a także faktyczną i prawną możliwość dokonania tego przez organ odwoławczy, z uwzględnieniem art. 136 k.p.a. (zob. m.in. uzasadnienie projektu ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. Druk sejmowy nr 1183, dostępne pod adresem http://www.sejm.gov.pl). Na podstawie art. 151a p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla tę decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 1). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (§ 2). Oceniając przyczyny wydania zaskarżonej przedmiotowym sprzeciwem decyzji kasacyjnej, sąd zaaprobował stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ drugiej instancji powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy kontrolowany organ w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przy czym kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego. Analiza treści uzasadniania kontrolowanej decyzji Wojewody wskazuje, że umarzając wznowione postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji Starosty z dnia 6 marca 2017 r. organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu określonego prawem. Starosta uznał, że dniem, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o wydaniu decyzji objętej tym wnioskiem jest dzień 30 października 2017 r., kiedy to ich pełnomocnikowi doręczono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 października 2017 r., w sprawie nr [..], w którego uzasadnieniu znalazła się informacja, iż inwestor dysponuje od dnia 21 marca 2017 r. prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę i rozbudowę gospodarstwa drobiarskiego do chowu bojlerów o innowacyjne obiekty drobiarskie na terenie działki [..] i na bazie tej decyzji w dniu 5 maja 2017 r. rozpoczął prace budowlane. W ocenie organu odwoławczego Starosta nie uwzględnił jednak, że powyższa informacja nie zawiera wszystkich elementów niezbędnych do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w tym przypadku dotyczy to nazwy organu, który wydał decyzję kończącą kwestionowane we wniosku postępowanie administracyjne. Odnosząc się do tej kwestii wskazać trzeba, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było w trybie nadzwyczajnym weryfikacji decyzji ostatecznych, tj. wznowienia postępowania, uregulowanego przepisami rozdziału 12 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie m.in. jeśli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Postępowanie to może zostać wszczęte z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Skuteczne zainicjowanie postępowania wznowieniowego uzależnione jest jednak od zachowania terminu do złożenia wniosku, który wynosi miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Jednakże w odniesieniu do przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Podkreślić też należy, że organ, do którego wpłynął wniosek, zobowiązany jest do zbadania spełnienia wskazanego wymogu i w sytuacji, gdy nie został on spełniony wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Natomiast stwierdzenia w toku wznowionego postępowania, że wniosek o wznowienie nie został złożony w ustawowym terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a., organ umarza postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem w toku wznowionego postępowania Starosta pozyskał informację, na podstawie której uznał, że wnioskodawcy dowiedzieli się o wydaniu kwestionowanej decyzji statecznej nie jak twierdzili w dniu 29 grudnia 2017 r., lecz w dniu 30 października 2017 r. Zdaniem organu pierwszej instancji, skoro w doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawców postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazano, że inwestor dysponuje prawomocną od dnia 21 marca 2017 r. decyzją o pozwoleniu na budowę dotyczącą inwestycji na działce nr [..], to na podstawie tej informacji strony uzyskały wiedzę o wydaniu decyzji. W konsekwencji, data doręczenia tego postanowienia wyznaczała początek biegu miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a to oznacza, że składając wniosek w dniu 26 stycznia 2018 r. strony nie dochowały tego terminu. Z takimi ustaleniami nie zgodził się Wojewoda uznając, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził w sposób należyty postępowania w sprawie wyjaśnienia, czy w dniu 30 października 2017 r. wnioskodawcy uzyskali wystarczające informacje do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem sądu ocena organu odwoławczego jest zasadna. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia wniosku o wznowienie należy liczyć od dnia, w którym "strona dowiedziała się o decyzji". Podstawowe znaczenia dla ustalenia zachowania tego terminu ma zatem rzetelne ustalenie daty powzięcia widomości przez stronę o wydaniu decyzji, a następnie ustalenie daty wystąpienia przez nią z wnioskiem, przy czym ustawa nie wyjaśnia, jak należy rozumieć stan "dowiedzenia się o decyzji". W orzecznictwie wypracowano pogląd, który orzekający sąd wojewódzki w pełni podziela, że dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informację pozwalającą zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy, niezależnie od źródła, z którego pochodzi ta informacja. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji (zob. m.in. wyroki NSA z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2952/16, LEX nr 2611373; z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 973/17, LEX nr 2428615). W świetle tego, w ocenie sądu, Wojewoda zasadnie uznał, że informacja zawarta w doręczonym pełnomocnikowi postanowieniu Kolegium o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie pozwalała na zidentyfikowanie tej decyzji w sposób, który pozwoli na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Wprawdzie w postanowieniu tym wskazano sposób rozstrzygnięcia (pozwolenie na budowę i rozbudowę) oraz opisano inwestycję, której dotyczy (gospodarstwo drobiarskie do chodu brojlerów) ze wskazaniem numeru działki ([..]), lecz nie podano ani daty wydania decyzji, ani - co istotniejsze – nazwy organu, który decyzję tę wydał. W świetle zaś jednolitego poglądu orzecznictwa co do znaczenia nazwy organu dla przyjęcia, że strona dowiedziała się o wydaniu danej decyzji ostatecznej, nie powinno budzić wątpliwości, że brak tych danych uniemożliwia poczynienie pozytywnych ustaleń w tej kwestii. Dlatego też bez znaczenia jest okoliczność podnoszona w sprzeciwie, że skoro kompetencję do wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę posiada starosta, a strony posiadały wiedzę, że działka nr [..] znajduje się na terenie działalności Starosty, to oczywistym było, iż tylko ten organ mógł wydać opisaną w postanowieniu Kolegium decyzję o pozwoleniu na budowę i podawanie jego nazwy nie było konieczne. W odniesieniu do tego twierdzenia trzeba zauważyć, że kompetencja ta ma wprawdzie charakter ogólny, co jednak nie oznacza, iż nie może ona ulec zmianie, np. ze względu na konieczność wyłączenia danego organu od rozpoznania sprawy. W konsekwencji nie sposób zakładać, że organ, który co do zasady na danym terenie wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę, wydał ją także w tej sprawie i podanie jego nazwy nie jest konieczne, aby złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Bez znaczenia jest też okoliczność, że wnioskodawcy byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, który – jak uznał wnoszący sprzeciw - powinien posiadać wiedzę na temat kompetencji organów administracji. Tym bardziej, że o ile pełnomocnik może znać przepisy w zakresie kompetencji organów, to wiedza ta dezaktualizuje się w sytuacji, gdy z jakichś powodów kompetencja ta zostanie w danym postępowaniu przeniesiona na inny organ. Ponadto należy zwrócić uwagę, że pełnomocnik występujący w niniejszej sprawie nie posiada stałego umocowania do reprezentowania wnioskodawców we wszystkich sprawach dotyczących inwestycji na działce nr [..]. Postanowienie Kolegium z dnia 26 października 2017 r. zostało mu doręczone w ramach postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania o warunkach zabudowy, a zatem innego, niż obecnie kontrolowane przez sąd. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnictwa do reprezentowania mocodawców w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę zostały udzielone dopiero w dniach 17 i 18 stycznia 2018 r., zatem zarówno po dacie wskazanej przez wnioskodawców jako dzień dowiedzenia się o wydaniu decyzji ostatecznej, jak i po dacie przyjętej przez organ pierwszej instancji. Nie można zaś zakładać, że choć ten sam pełnomocnik reprezentuje strony w różnych postępowaniach, to zawsze będzie on wiedzę pozyskaną w jednych postępowaniach interpretował jako istotną dla postępowań, które jeszcze nie zostały zainicjowane, i do których prowadzenia nie został jeszcze umocowany, czyniąc z niej użytek. Nie sposób więc przyjąć, że uzyskując w dniu 30 października 2017 r. informację o decyzji o pozwoleniu na budowę, pełnomocnik przekaże tę wiedzę mocodawcom, albowiem nie była ona istotna z punktu widzenia doręczonego mu postanowienia i sprawy, w której je wydano. W rezultacie, z faktu przekazania pełnomocnikowi jakiejś wpadkowej i niepełnej informacji w jednym postępowaniu, nie można wywodzić negatywnych konsekwencji dla strony w odniesieniu do innego postępowania, które nie zostało jeszcze zainicjowane, i do którego nie został on jeszcze umocowany. Reasumując, w ocenie sądu trafnie w zaskarżonej decyzji uznano, że organ pierwszej instancji błędnie ustalił, że wniosek o wznowienie postępowania nie został złożony w terminie, gdyż wnioskodawcy dowiedzieli się o decyzji, którą kwestionują we wznowionym postępowaniu w dniu 30 października 2017 r. O tym, że decyzja kasacyjna nie była przedwczesna świadczy w szczególności fakt, iż organ drugiej instancji wypełnił swoje obowiązki wynikające z art. 136 k.p.a. i przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe. Postępowanie doprowadziło do uprawnionych zdaniem sądu wniosków, że w dniu 30 października 2017 r. strony nie uzyskały wiedzy pozwalającej im na zidentyfikowanie decyzji o pozwoleniu na budowę w stopniu, który umożliwiał sformułowanie wniosku o wznowienie postępowania. Postępowanie to wykazało także brak podstaw do przyjęcia, że pełnomocnik lub wnioskodawcy mogli wcześniej zapoznać się z aktami innych prowadzonych spraw, do których inwestor przedkładał kopię decyzji o pozwoleniu na budowę i w ten sposób uzyskać wiedzę o jej wydaniu. Jak trafnie wskazał Wojewoda, faktu tego nie potwierdziły organy prowadzące te postępowania, zaś sama prawna możliwość dostępu do akt nie oznacza, że strony z tego prawa skorzystały. W ocenie sądu prawidłowo Wojewoda uznał, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący i całościowy wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 148 § 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przedwczesne umorzenie wznowionego postępowania w sprawie decyzji Starosty z dnia 6 marca 2017 r. Wobec tego w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki wydania decyzji kasacyjnej, określone w art. 138 § 2 k.p.a., a postępowanie organu odwoławczego nie zawiera naruszeń prawa uzasadniających jej uchylenie. Prawidłowo też, w kontekście oceny dokonanej przez Wojewodę, w zaskarżonej decyzji wskazano, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a.). Organ ten, wobec wyjaśnienia kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wskazał, że we wznowionym postępowaniu Starosta winien będzie zbadać okoliczności wskazane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. czy z wnioskiem tym wystąpiły legitymowane do tego podmioty, co do każdego z osobna, a następnie podejmie właściwe rozstrzygnięcie. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., sprzeciw oddalił.