II OSK 3381/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 225/19 o odrzuceniu skargi Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 225/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i orzekł o zwrocie wpisu od skargi. Sąd wskazał, że Prezydent Miasta R. decyzją z [...] grudnia 2018 r. ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez [...] S.A. z siedzibą w W. pod nazwą: rozbudowa, nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania kompleksu budynków w ramach programu rewitalizacji dawnej Fabryki [...] na budynek biurowo-usługowo-handlowy wraz z budową parkingów, podziemnych zbiorników przeciwpożarowych i na deszczówkę na działkach nr ewid. [...] (obręb [...]) w R.. Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor, kwestionując rozstrzygnięcie decyzji zawarte w pkt. 2.4. w zakresie ustalenia minimalnej liczby miejsc postojowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. - decyzją z [...] lutego 2019 r. - uchyliło zaskarżoną część decyzji w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 2.4, tj.: "Miejsca postojowe należy zapewnić na terenie objętym decyzją wg wskaźnika: - min. 2 miejsca / 100 m2 powierzchni użytkowej" i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na tę decyzję wniósł Prezydent R., działając w imieniu Skarbu Państwa na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. u. z 2018 r., poz. 2204 ze zm., dalej jako "u.g.n."). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu, mimo szeroko zakreślonej w art. 50 § 1 p.p.s.a. legitymacji procesowej do wniesienia skargi, Prezydent nie jest uprawniony do wniesienia skargi, w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym wydał decyzję jako organ administracji publicznej (organ państwa) w pierwszej instancji. Organom tym nie służy prawo złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, bowiem nie obejmuje ich pojęcie "każdy" użyte w powołanym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 818/05). W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (opubl. ONSA 2003/4/115) zostało podkreślone, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Co więcej, w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem znacznego ograniczenia jego dominium. Powyższe stanowisko znalazło również potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 29 października 2009 r., K 32/08 (OTK-A 2009/9/139), w którym Trybunał uznał za zgodne z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisy art. 33 § 1 i 2 P.p.s.a., w zakresie, w jakim pozbawiają one prawa do udziału na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym gminę, której wójt (burmistrz, prezydent) wydał decyzję jako organ I instancji, a także za zgodny z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przepis art. 50 § 1 P.p.s.a. w zakresie, w jakim odmawia jednostce samorządu terytorialnego prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych sprawach, w których organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję w I instancji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie mają również poglądy wyrażone w uchwale (i w jej uzasadnieniu) NSA z 16 lutego 2016 r. sygn. akt I OPS 2/15, w której Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że "powiat nie ma legitymacji procesowej strony w sprawie o ustalenie wysokości odszkodowania od powiatu za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną, która stała się własnością powiatu, jeżeli decyzję wydaje starosta na podstawie art. 12 ust. 4a w związku z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) oraz art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1445)". W ocenie Sądu I instancji, nie może być dopuszczalna sytuacja, że ten sam podmiot - prezydent miasta - raz występuje w sprawie jako organ administracji wykonujący swoje władztwo, a raz gdy uzna, że jest to dla niego korzystne - jako strona domagająca się ochrony w istocie przed działaniami organu administracji wyższego stopnia. Takiej ochrony nie może domagać się bowiem podmiot, który w sprawie sam jako administracja występował na pierwszym jej etapie. Na etapie postępowania sądowoadminsitracyjnego, Prezydent pozostaje bowiem organem administracji, który pośrednio, poprzez kontrolę decyzji organu odwoławczego, poddawany jest kontroli Sądu. Dodatkowo, Sąd zwrócił uwagę na treść art. 23 ust. 1e u.g.n., który to stanowi, że w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, w których jedną ze stron lub uczestników postępowania jest Skarb Państwa, a drugą stroną lub uczestnikiem postępowania jest powiat albo miasto na prawach powiatu, Skarb Państwa reprezentuje wojewoda. Powyższy przepis, dodany nowelizacją u.g.n. z 16 grudnia 2016 r. ma w sposób jednoznaczny zapobiegać sytuacji, w której starosta występowałby jednocześnie jako reprezentant powiatu (lub miasta na prawach powiatu) i reprezentant Skarbu Państwa (wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej na podstawie art. 11 ust. 1 u.g.n.). Wobec powyższego Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie, Prezydent został błędnie, zamiast Wojewody [...], potraktowany jako strona postępowania administracyjnego reprezentująca Skarb Państwa. Tym samym, Sąd odrzucił skargę Prezydenta R. jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł Prezydent R., działający w imieniu Skarbu Państwa, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 28 i 29 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) poprzez ich niezastosowanie w zakresie w jakim WSA uznał, że interes prawny Skarbu Państwa winien być chroniony przez organ orzekający w pierwszej instancji w formie właściwej dla organu jako prowadzącego postępowanie, odmawiając tym samym Skarbowi Państwa uczestnictwa w postępowaniu na prawach strony, - art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że Prezydent Miasta R., reprezentujący Skarb Państwa nie jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2019 r., - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, skutkujące odrzuceniem skargi Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2019 r., - art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez niejasne uzasadnienie przez WSA podstaw rozstrzygnięcia, niewyjaśniające czy była nieprawidłowa reprezentacja Skarbu Państwa w postępowaniu administracyjnym i przed WSA, czy też brak przymiotu strony tego Skarbu Państwa, którego interesu prawnego winien bronić Prezydent jako organ pierwszej instancji, - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ewentualnie art. 145 pkt 1 lit. a i c poprzez niewydanie merytorycznego orzeczenia stwierdzającego nieważność decyzji SKO z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego bądź uchylającego tę decyzję wskutek naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) prawa materialnego, tj.: - art. 11 ust. 1 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące odmówieniem Prezydentowi Miasta R. reprezentującego Skarb Państwa, prawa do złożenia skargi w przedmiotowej sprawie, - art. 23 ust. 1 lit. e u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie Wojewody [...] za podmiot reprezentujący Skarb Państwa jako stronę postępowania w przedmiotowej sprawie, tym samym odmawiając tego uprawnienia Prezydentowi Miasta R.. Mając na uwadze powyższe, Prezydent R. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż wszystkie przytoczone przez WSA argumenty, poparte szerokim orzecznictwem sądowym, dotyczą oceny sytuacji, w których prezydent miasta, będąc organem jednostki samorządu terytorialnego, wykonuje władcze kompetencje w zakresie orzekania w sprawach administracyjnych (imperium), a przedmiot sprawy dotyczy interesu prawnego tej jednostki samorządu terytorialnego, czyli jej sfery dominium. Żaden z przywołanych na poparcie stanowiska WSA, wyroków sądowych i TK nie dotyczył stanu faktycznego występującego w przedmiotowej sprawie. Co prawda bowiem, Prezydent wydał decyzję w pierwszej instancji (decyzja o ustaleniu warunków zabudowy), ale jej przedmiot w ogóle nie dotyczył interesów Miasta R., które nie uczestniczyło w postępowaniu na prawach strony, natomiast dotyczy interesu prawnego Skarbu Państwa, który stroną postępowania jest. W tej sprawie nie zachodzi tożsamość podmiotowa po stronie organu orzekającego w pierwszej instancji i strony postępowania, tak jak w przypadku prezydenta miasta orzekającego w sprawie dotyczącej interesu prawnego tego miasta. W przedmiotowej sprawie Prezydent, wykonujący zadanie własne gminy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, jest organem administracji publicznej właściwym do wydania decyzji w tym zakresie. Wykonując te zadania, musiał bezwzględnie przestrzegać prawa, kierować się zasadami postępowania administracyjnego, jak zasada legalności, dochodzenia prawdy obiektywnej itp. oraz - w świetle ww. orzecznictwa NSA, TK i SN - uwzględniać interes prawny (gdyby istniał) gminy (miasta na prawach powiatu), której jest organem. W sprawie tej natomiast występuje m.in. interes prawny Skarbu Państwa, jako właściciela nieruchomości sąsiadujących z przyszłą inwestycją, który został wykazany w skardze, podobnie jak wadliwość prawna decyzji SKO. W tym przypadku Prezydent, w ramach zadań powierzonych mu mocą art. 11 ust. 1 u.g.n., reprezentuje Skarb Państwa, któremu przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu administracyjnym. Jest to zgoła odmienna sytuacja od tej negatywnie zweryfikowanej przez sądy, gdy gmina uczestniczyła na prawach strony w sprawie, w której decyzję w pierwszej instancji wydawał jej organ. Dlatego też WSA, odmawiając Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta R. prawa do zaskarżenia decyzji SKO, naruszył art. 28 i 29 k.p.a., art. 50 § 1, 58 § 1 pkt 6 i 145 § 1 pkt 2, ewentualnie pkt 1 lit a i c p.p.s.a. oraz 11 ust. 1 u.g.n. Strona skarżąca podniosła także brak konsekwencji WSA, który z drugiej strony wskazuje, że w sprawie tej Prezydent został błędnie, zamiast Wojewody [...], potraktowany jako strona postępowania reprezentująca Skarb Państwa. WSA wywiódł to z treści przepisu art. 23 ust. 1 lit e u.g.n. Przepis ten dotyczy sytuacji, w których jedną ze stron lub uczestników postępowania jest Skarb Państwa, a drugą stroną lub uczestnikiem jest powiat lub miasto na prawach powiatu. W przedmiotowej sprawie powyższy przepis nie znajduje zastosowania, jako że nie występują w niej w charakterze stron czy uczestników jednocześnie Skarb Państwa i miasto na prawach powiatu R. (gmina R.). Tym samym WSA naruszył ww. przepis art. 23 ust. 1 lit. e u.g.n., a jednocześnie niedostatecznie jasno wyjaśnił tę podstawę rozstrzygnięcia, w kontekście poprzedniej opisanej w pkt 1 skargi kasacyjnej, czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uznając, że w myśl ww. przepisu, to Wojewoda [...] winien reprezentować Skarb Państwa w postępowaniu, WSA tym samym zaprzeczył sam sobie w twierdzeniu, że interes prawny Skarbu Państwa winien być chroniony w formie właściwej dla organu prowadzącego postępowanie i odmawiając mu tym samym uczestnictwa na prawach strony (pkt 1). Jeśli jednak nawet Sąd uznał za właściwą reprezentację Skarbu Państwa przez Wojewodę [...], to winien wezwać stronę do prawidłowego wykazania tej reprezentacji zanim podejmie decyzję o odrzuceniu skargi, co miało wpływ na wynik sprawy i rozpatrzenia jej co do zarzutów skargi oraz pozbawiło Skarb Państwa prawa obrony jego interesów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania [...] S.A. w W. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, że Prezydent R. w przedmiotowym postępowaniu nie był uprawniony do złożenia skargi do WSA w imieniu Skarbu Państwa. Podmiotem uprawnionym do reprezentowania Skarbu Państwa był bowiem Wojewoda [...]. Twierdzenie Prezydenta R., że przedmiot decyzji wydanej przez Prezydenta R. w pierwszej instancji (decyzja o ustaleniu warunków zabudowy) nie dotyczył interesów miasta R., a dotyczył interesów Skarbu Państwa nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż oczywiste jest, że wydanie jakiejkolwiek decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na terenie R. dotyczy tego miasta i jego interesów, choćby poprzez zmianę zabudowy/układu urbanistycznego, potencjalne zwiększenie/zmniejszenie ruchu drogowego, itp. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie czy podmiot wnoszący skargę na legitymację procesową do jej wniesienia. W tej sprawie skargę wniósł Prezydent Miasta R., wskazując, iż działa w imieniu Skarbu Państwa, który jest stroną postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że Skarb Państwa jest właścicielem większości nieruchomości na terenie objętym inwestycją oraz nieruchomości sąsiednich, przy czym nieruchomości te pozostają w użytkowaniu wieczystym różnych podmiotów. Użytkownikiem wieczystym dwóch z tych działek (nr [...]) jest Gmina Miasta R.. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie skarżącego, że w tej sprawie reprezentuje on wyłącznie interesy Skarbu Państwa, skoro Gmina Miasta R. jest użytkownikiem wieczystym dwóch nieruchomości i jest również stroną postępowania administracyjnego. Użytkownik wieczysty jest podmiotem, któremu przysługuje najszersze po własności prawo rzeczowe do nieruchomości. Prezydent miasta na prawach powiatu, które jest użytkownikiem wieczystym gruntów Skarbu Państwa nie może "wybiórczo" reprezentować jedynie interesów Skarbu Państwa, pomijając prawa rzeczowe miasta do danej nieruchomości. Niezasadny jest w związku z tym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 50 § 1 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, jeżeli skarga pochodzi od podmiotu, który a limine nie może być skarżącym. Innymi słowy, chodzi tu o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tej przyczyny odrzuceniu podlegają skargi wniesione przez organ, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji, ponieważ nie ma on legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. Kwestia ta została rozstrzygnięta uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (ONSA z 2003 r. Nr 4, poz. 115), w której stwierdzono, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba - stroną tego postępowania i wówczas organ ją reprezentujący będzie bronił jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom tego postępowania. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powyższe stanowisko znalazło również potwierdzenie w powołanych przez Sąd I instancji: wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 29 października 2009 r., K 32/08 (OTK-A 2009/9/139) oraz uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OPS 2/15 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powierzenie prezydentowi miasta na prawach powiatu właściwości do orzekania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy wyłącza możliwość reprezentowania przez ten organ w postępowaniu sądowoadministracyjnym w tej samej sprawie, zarówno jednostek samorządu terytorialnego (gminy, powiatu), jak i Skarbu Państwa. Ten sam organ nie może jednocześnie występować w roli organu orzekającego w danej sprawie w pierwszej instancji (sfera imperium) i organu reprezentującego jedną ze stron postępowania w postępowaniu odwoławczym i sądowoadministracyjnym (sfera dominium). Prezydent Miasta R., twierdząc, że występuje w tej sprawie w imieniu Skarbu Państwa, pominął fakt, iż reprezentuje z mocy ustawy również Gminę Miasto R., będącą jedną ze stron postępowania administracyjnego. Nietrafny jest zatem zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 28 i 29 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niezastosowanie w zakresie w jakim Sąd uznał, że interes prawny Skarbu Państwa winien być chroniony przez organ orzekający w pierwszej instancji w formie właściwej dla organu jako prowadzącego postępowanie, odmawiając tym samym Skarbowi Państwa uczestnictwa w postępowaniu na prawach strony. Sąd nie odmówił w tej sprawie uznania Skarbu Państwa za stronę postępowania, lecz prawidłowo uznał, że podmiotem reprezentującym Skarb Państwa nie może być w tej sprawie organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 23 ust. 1 lit. e ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazać należy, iż rolą sądu w tej sprawie było ustalenie czy podmiot wnoszący skargę ma legitymację procesową do jej wniesienia, a nie ustalanie podmiotu, który jest uprawniony do reprezentowania interesów Skarbu Państwa w tym postępowaniu. Sąd prawidłowo uznał, że Prezydent Miasta R. - jako organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji - nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego, niezależnie od tego czy reprezentuje on Skarb Państwa, czy jednostkę samorządu terytorialnego. Brak było zatem podstaw do wzywania Prezydenta Miasta R. do wykazania prawidłowej reprezentacji Skarbu Państwa w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ewentualnie art. 145 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. albowiem w skardze kasacyjnej nie zawarto uzasadnienia tych zarzutów. Ze wskazanych wyżej względów skarga Prezydenta Miasta R. - jako niedopuszczalna - prawidłowo została odrzucona przez Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.