I SA/Gl 1272/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w likwidacji w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. 1. A Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w S. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. 2. Stan sprawy przedstawia się następująco: 2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. (dalej: NUS) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej na podstawie własnych tytułów wykonawczych z [...] r. o nr [...] (kod kreskowy: [...]) i [...] (kod kreskowy: [...]). W dniu [...] r. NUS nadał powyższym tytułom klauzulę o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. Zawiadomieniem z [...] r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności spółki z rachunku bankowego w B S.A. W aktach organu znajduje się potwierdzenie odbioru przysyłki, w którym w miejscu przeznaczonym do oznaczenia rodzaju doręczanego pisma wskazano "zaj + [...], [...]). Odbiór przesyłki został potwierdzony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przez D. C.- likwidatora spółki, w dniu [...] r. Następnie organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności skarżącej spółki względem D. C. i C Sp. z o.o. Zajęcie wierzytelności spółki względem D. C. dokonane zostało zawiadomieniem z [...] r., które doręczone zostało spółce [...] r. i dłużnikowi zajętej wierzytelności, tj. D. C. w dniu [...] r. Z kolei zajęcie wierzytelności spółki względem C Sp. z o.o. dokonane zostało zawiadomieniem z [...] r., które doręczone zostało spółce w dniu [...] r., a w stosunku do dłużnika zajętej wierzytelności, po dwukrotnej awizacji i niepodjęciu w terminie, pozostawione w aktach ze skutkiem doręczenia. 2.2. W dniu 7 maja 2018 r. (data prezentaty) skarżąca spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i jednocześnie wniosła zarzuty. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu spółka podała, że w dniu [...] r. zostało jej doręczone zawiadomienie z dnia [...] r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej. Spółka wskazała, że zgodnie z zawartym w zawiadomieniu pouczeniem zobowiązanemu przysługuje skarga na zajęcie egzekucyjne, którą wnosi się w terminie 14 dni, na podstawie art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1314, ze zm. - dalej: u.p.e.a.). Nie było natomiast pouczenia o innych środkach prawnych. Do zawiadomienia o zajęciu nie dołączono tytułów wykonawczych, co stanowi podstawę wniesienia zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. Zobowiązana o takim uprawnieniu nie została jednak przez organ pouczona. W ocenie spółki brak pouczenia o środku prawnym z art. 33 u.p.e.a. stanowić ma uprawdopodobnienie braku winy w zakresie niedochowania 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutów. Niedoręczenie odpisów tytułów wykonawczych jest równoznaczne z niedopuszczalnością egzekucji, a środkiem prawnym umożliwiającym obronę są zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., które zobowiązany może wnieść w terminie 7 dni od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Dalej zobowiązana wyjaśniła, że możliwość wniesienia zarzutów ustaliła opracowując skargę na czynność egzekucyjną, tj. w okresie 14 dni pomiędzy doręczeniem zawiadomienia o zajęciu, a upływem 14 dniowego terminu z art. 54 u.p.e.a. W tej skardze zamierzała podnieść niedoręczenie tytułów. Natychmiast po ustaleniu właściwego do tej okoliczności środka prawnego wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów. 2.3. NUS postanowieniami z [...] r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów (nr [...]) oraz odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego (nr [...]). W uzasadnieniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu NUS powołał art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm. – dalej: k.p.a.). Wskazał, że zgodnie z potwierdzeniem odbioru, które jest w posiadaniu organu, tytuły wykonawcze będące podstawą postępowania egzekucyjnego zostały doręczone spółce wraz z zajęciem rachunku bankowego z dnia [...] r. w dniu [...] r., a odbiór potwierdził D. C. w siedzibie spółki. Wobec tego termin wniesienia zarzutów upłynął w dniu [...] r. Organ egzekucyjny wskazał, że nie znalazł argumentów na uznanie zarzutów spółki za zasadne i stwierdził, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów nastąpiło z jej winy. W uzasadnieniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania organ powołał się na swoje postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. W konsekwencji wskazując na art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zauważył, że postępowanie w sprawie zarzutów nie może być wszczęte. W tej sytuacji na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. należało odmówić jego wszczęcia. 2.4. Na powyższe postanowienia spółka wniosła zażalenia. Postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania zarzuciła naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji formalnej uniemożliwiającej podatnikowi uzyskanie rozstrzygnięcia o jego uprawnieniach w wyniku poczynienia ustaleń faktycznych polegających na ustaleniu, iż wydane zostało postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na czynności postępowania egzekucyjnego przed wszczęciem postępowania, tj. w sytuacji gdy nie toczyło się jeszcze postępowanie mające na celu rozstrzygnięcie zarzutów. W uzasadnieniu zażalenia spółka wskazała, że NUS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów, a uzasadnieniem odmowy było wydanie nieprawomocnego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. W ocenie spółki upływ terminu do wniesienia zarzutów nie stanowi innej uzasadnionej przyczyny do wydania orzeczenia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Postanowienie takie jest jedynie aktem o charakterze formalnym, w którym nie można rozstrzygać o istocie sprawy gdyż przepis ten jest zastrzeżony wyłącznie dla sytuacji wstępnej analizy wniosku pod kątem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpoznanie podania. Niedopuszczalnym jest zatem sytuacja w której organy nie oceniły wniosku tylko pod kątem istnienia formalnoprawnych przesłanek do jego rozpoznania, lecz w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania zajęły merytoryczne stanowisko w kwestii niedochowania przez podatnika terminu do wniesienia zarzutów. Tym bardziej, że jego niedochowanie nie zostało stwierdzone ostateczną decyzją administracyjną. Stwierdzenie przez organ, że skarżący uchybił terminowi do złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może nastąpić tylko w formie decyzji administracyjnej. Materialnoprawny charakter terminu z art. 27 ust. 2 u.p.e.a. powoduje, że dokonanie czynności po jego upływie jest bezskuteczne. Organ wyrażając stanowisko w tej kwestii nie może zatem wydać aktu o charakterze formalnym, ponieważ decyduje o uprawnieniach skarżącego w zakresie możliwości wniesienia zarzutów i uzyskania rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia egzekucji. Skarżąca powołała także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2017 r., II FSK 1778/15, w którym Sąd stwierdził, że pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn", z powodu których postępowanie nie może być wszczęte, utożsamia się w orzecznictwie z okolicznościami, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy, w której prowadzone jest już postępowanie, wydano w sprawie rozstrzygnięcie, albo brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania. W ocenie skarżącej spółki nie sposób nieprawomocnej decyzji organu stwierdzającej uchybienie terminu uznać za oczywistą przeszkodę do wszczęcia postepowania. Zaaprobowanie takiego stanowiska, zdaniem skarżącej, stanowiłoby zaprzeczenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. 2.5. DIAS postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie NUS z [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu powołał art. 61 i 61a k.p.a. wskazując, że odstępstwem od zasady wszczęcia postępowania na żądanie strony jest sytuacja, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn nie może być wszczęte. Wówczas organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Następnie wskazał, że zgodnie z tymi przepisami po wniesieniu żądania wszczęcia określonego postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu jest dokonanie jego oceny formalnej i procesowej. DIAS wskazał, że doręczenie tytułów wykonawczych, zawierających pouczenie o trybie wniesienia zarzutów nastąpiło w dniu [...] r., co poświadczył likwidator spółki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach sprawy. Siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów upłynął zatem z dniem [...] r. Wprawdzie likwidator zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, jednakże NUS odmówił jego przywrócenia, a DIAS utrzymał to postanowienie w mocy. Spóźnione wniesienie zarzutów musiało skutkować niemożnością prowadzenia postępowania w ich sprawie. Taką możliwość przewiduje art. 61a k.p.a., mający zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym z mocy art. 18 u.p.e.a. Dosłowne brzmienie art. 61a k.p.a. nakazuje wydanie postanowienia w przypadku odmowy wszczęcia postępowania, a tym samym nietrafne są zarzuty, że powinno to nastąpić w formie decyzji. Zdaniem organu nietrafne jest także twierdzenie skarżącej, że organ w przypadku wniesienia zarzutów po terminie nie może wydać aktu o charakterze formalnoprawnym, ponieważ decyduje o możliwości wniesienia zarzutów i uzyskania rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia egzekucji. Wydanie bowiem rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne determinuje terminowe ich wniesienie, co nie miało miejsca w odniesieniu do zarzutów złożonych przez zobowiązaną spółkę. Zagadnienie natomiast umorzenia postępowania egzekucyjnego regulują odrębne przepisy - art. 59-60 u.p.e.a. 3.1. W skardze na powyższe postanowienie spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez - odmowę wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne z powołaniem się na przekroczenie terminu do wniesienia zarzutów, która to okoliczność nie została na dzień wydania zaskarżonego postanowienia stwierdzona prawomocnym orzeczeniem, a co za tym idzie, co do której organ przesądził jej rozstrzygnięcie, choć w tym zakresie nie był do tego uprawniony ani zobowiązany; - wydanie decyzji formalnej uniemożliwiającej skarżącemu uzyskanie rozstrzygnięcia o jego uprawnieniu w wyniku ustaleń faktycznych polegających na ustaleniu, że wydane zostało postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na czynności postępowania egzekucyjnego przed wszczęciem postępowania, tj. w sytuacji gdy nie toczyło się jeszcze postępowanie mające na celu rozstrzygnięcie zarzutów; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że NUS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów, a uzasadnieniem odmowy było wydanie nieprawomocnego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. Tego typu rozstrzygnięcie de facto rozstrzygało o sprawie nieobjętej postępowaniem organu pierwszej instancji, to jest przesądzało o przekroczeniu przez skarżącego terminu do wniesienia zarzutów i jako takie stanowić miało podstawę do odmowy wszczęcia postępowania opartej na podstawie prawnej z art. 61a k.p.a., który wymaga istnienia innych uzasadnionych przyczyn do legalnego podjęcia takiej decyzji. Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego, gdy osoba żąda jego wszczęcia, powinna być oparta na jasnych i przejrzystych przesłankach procesowo prawnych. Przesłanka taka zostałaby spełniona gdyby kwestia uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne została ostatecznie przesądzona. Jedną z najważniejszych zasad polskiego postępowania administracyjnego jest zasada dwuinstancyjności. W tym kontekście nie jest dopuszczalne, aby decyzja nie mająca charakteru ostatecznej mogła służyć w innym postępowaniu do uzasadnienia stanowiska organu, które jest w sposób oczywisty sprzeczne z wolą skarżącego do poddania decyzji organu pierwszej instancji weryfikacji w postępowaniu odwoławczym. Zaakceptowanie takiego stanu rzeczy przez organ drugiej instancji jawi się jako pogwałcenie zasady praworządności oraz zasady dwuinstancyjności, albowiem skarżący otrzymuje niekorzystne dla niego rozstrzygnięcia w oparciu o zarzuty, jakie postawił organ administracyjny, a które nie znalazły uzasadnienia w ostatecznej decyzji. Dalej skarżąca wskazała, że upływ terminu do wniesienia zarzutów nie stanowi innej uzasadnionej przyczyny do wydania orzeczenia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Postanowienie takie jest jedynie aktem o charakterze formalnym, w którym nie można rozstrzygać o istocie sprawy, gdyż przepis ten jest zastrzeżony wyłącznie dla sytuacji wstępnej analizy wniosku pod kątem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpoznanie podania. Niedopuszczalnym jest zatem sytuacja w której organy nie oceniły wniosku tylko pod kątem istnienia formalnoprawnych przesłanek do jego rozpoznania, lecz w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania zajęły merytoryczne stanowisko w kwestii niedochowania przez podatnika terminu do wniesienia zarzutów. Tym bardziej, że jego niedochowanie nie zostało stwierdzone ostateczną decyzją administracyjną. Stwierdzenie przez organ, że skarżący uchybił terminowi do złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może nastąpić tylko w formie decyzji administracyjnej. Materialnoprawny charakter terminu z art. 27 ust. 2 u.p.e.a. powoduje, że dokonanie czynności po jego upływie jest bezskuteczne. Organ wyrażając stanowisko w tej kwestii nie może zatem wydać aktu o charakterze formalnym, ponieważ decyduje o uprawnieniach skarżącego w zakresie możliwości wniesienia zarzutów i uzyskania rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia egzekucji. Zdaniem spółki odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a. z innych uzasadnionych przyczyn może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, nie wymagających analizy sprawy i przeprowadzania dowodów, gdy na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że brak podstaw do prowadzenia postępowania. Organ nie może gromadzić dowodów i ustalać stanu faktycznego sprawy bez formalnego wszczęcia postępowania, a następnie - po stwierdzeniu, że brak podstaw do prowadzenia postępowania - wydać postanowienia o odmowie jego wszczęcia. Przeszkoda wszczęcia postępowania musi być znana już w chwili złożenia wniosku, a więc w istocie musi wynikać z treści wniosku, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przedmiotowej sprawie nie można, zdaniem skarżącej, mówić o tym, by przeszkoda ta była znana. W momencie wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji można było mówić co najwyżej o potencjalnym istnieniu takiej przeszkody, bowiem ostateczne rozstrzygnięcie co do zasadności przekroczenia terminu do wniesienia zarzutów na przebieg postępowania egzekucyjnego nie zostało wydane. Organ uznał zatem, że inną uzasadnioną przyczyną do odmowy wszczęcia postępowania była przyczyna domniemana, a nieistniejąca w świetle ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego. 3.2. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Zaznaczył jednak, że doręczenie skarżącej przedmiotowych tytułów wykonawczych nastąpiło w dniu [...] r., kiedy to likwidator spółki własnoręcznym podpisem potwierdził odbiór przesyłki, zawierającej zawiadomienie o zajęciu wierzytelności oraz odpisy tytułów wykonawczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, a zatem skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm. – dalej: p.p.s.a.). 5. Na wstępie Sąd sygnalizuje, że w sprawie o sygnaturze I SA/Gl 1271/18 została już rozpoznana skarga tej samej spółki na postanowienie DIAS o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. 5.1. Skarga została oddalona, ponieważ Sąd stwierdził, że są podstawy ku temu, aby przyjąć, iż spółce zostały doręczone odpisy tytułów wykonawczych w dniu [...] r. wraz z zawiadomieniem z [...] r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w B S.A. Stwierdzenie to zostało oparte na aktach administracyjnych, które są wspólne dla obu postępowań. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się bowiem odpis potwierdzenia odbioru tejże przesyłki (k. 4 akt administracyjnych). Sąd przed posiedzeniem niejawnym pozyskał oryginał tego dokumentu, który po wydaniu wyroku został zwrócony organowi (k. 35 i 39 akt sądowych). Oryginał był w pełni zgodny z odpisem znajdującym się w aktach administracyjnych. Z tego dokumentu wynika, że w dniu [...] r. przesyłkę odebrał D. C. – likwidator spółki. Poza tym, awers zawiadomienia komunikuje, że oprócz dokumentu stanowiącego zawiadomienie o zajęciu wierzytelności (czego skarżąca nie kwestionuje), przesyłka zawierała również inne dokumenty, którym przyporządkowano numery: [...] oraz [...]. Jak wynika z porównania załączonych do akt administracyjnych odpisów tytułów wykonawczych, przyporządkowane im numery na kodach kreskowych to właśnie: [...] oraz [...]. W tym miejscu Sąd podkreśla, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru przesyłki, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r., III CZ 51/98, Lex nr 33465). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. Tak więc to w interesie odbierającego przesyłkę likwidatora spółki było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. W sytuacji, w której awers potwierdzenia odbioru ewidentnie świadczył o tym, że przesyłka zawiera dokumenty identyfikowane numerami [...] oraz [...], obowiązkiem odbierającego było ten fakt zweryfikować. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia skarżącej spółce przesyłki w dniu [...] r., zawierającej między innymi odpisy tytułów wykonawczych. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłek. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 czerwca 2019 r., II OZ 533/19; z 21 listopada 2018 r., II OZ 1167/2018; z 28 czerwca 2018 r., I FZ 167/18). 5.2. W tym stanie rzeczy, na gruncie tej sprawy można przyjąć, iż skarżącej zostały doręczone odpisy tytułów wykonawczych. Przy tym, nastąpiło to [...] r., tak jak wynika z analizowanego potwierdzenia odbioru i jak wskazuje to DIAS w odpowiedzi na skargę. W zaskarżonym postanowieniu tego organu bezpodstawnie wskazano, że to doręczenie nastąpiło [...]r. To uchybienie organu w postaci błędnego ustalenia daty doręczenia, co prawda świadczy o naruszeniu przez niego art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jednak nie w sposób, który mógł w jakikolwiek sposób wpłynąć na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. 6. Ostatni wniosek wynika z tego, że potwierdzenie odbioru przesyłki manifestujące, że zawiera ona m.in. odpisy tytułów wykonawczych, wskazuje, iż jej odbiór nastąpił w dniu [...] r. Nie zmienia to zatem faktu, że wniesienie zarzutów w dniu 7 maja 2018 r. nastąpiło po terminie 7 dni, wynikającym z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. 7. DIAS nie naruszył podniesionych w skardze art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., ani art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Skoro ustalił – prawidłowo – że zarzuty zostały wniesione po terminie, który nie został przywrócony, to zasadnie zaaprobował zastosowanie przez organ I instancji art. 61a § 1 k.p.a. Według ustabilizowanego orzecznictwa dopuszczalność odmowy wszczęcia postępowania na podstawie tego przepisu została ograniczona do sytuacji oczywistego braku przymiotu strony (np. wyrok NSA z 29 listopada 2017 r., II OSK 330/17), a "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego – do sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (np. wyrok NSA z 20 listopada 2017 r., II GSK 1706/17). Zdaniem Sądu orzekającego, jeśli ustalono, że zarzuty zostały wniesione po terminie, to jest oczywiste, że nie można prowadzić postępowania zainicjowanego tym środkiem zaskarżenia. W tej sytuacji trafnie organ odmówił wszczęcia postępowania w tego rodzaju sprawie (por. wyrok WSA w Łodzi z 10 kwietnia 2019 r., III SA/Łd 172/19). 8. Z zaskarżonego postanowienia wynika (str. 4), że zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, zostało rozpoznane dopiero po tym, jak DIAS wydał postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie NUS odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. Organ II instancji postąpił więc prawidłowo. Zatem nieskuteczne są zarzuty skargi bazujące na odmowie wszczęcia postępowania przed ostatecznym rozstrzygnięciem kwestii przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. 9. Z tych wszystkich powodów na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.