II OSK 2029/17

Dnia 18 czerwca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant: starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 712/16 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 712/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę kasacyjną wniósł D. K. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi D. K., w sytuacji gdy powinna ona być przez WSA uwzględniona i zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm,), w zw. art. 3 § 1 P.p.s.a., Sąd powinien uchylić zaskarżaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2016 roku (sygn. akt [...]) w związku i z uwagi na następujące naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: – art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy na skutek istotnej zmiany stanu prawnego konieczne było wyjaśnienie sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż złamana została w oczywisty sposób zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) w sytuacji gdy organ odwoławczy zmuszony był do dokonania subsumcji stanu faktycznego i wszystkich okoliczności mających znaczenie prawne do brzmienia całkowicie nowej ustawy z dnia 20 maja 2016 r. "o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych" - (Dz. U. z 2016 r. poz. 961), która weszła w życie w dniu 16 lipca 2016 roku - tj. dopiero przed decyzją organu odwoławczego, ewentualnie, w sytuacji nie uwzględnienia ww. zarzutu dot. pkt. a powyżej z ostrożności procesowej – naruszenie, – art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak podjęcia jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, poprzez nie rozpatrzenie i nie ocenienie przez organ II instancji całego materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, a w szczególności brak ustalenia stanu faktycznego i spostrzeżenia przez organ II instancji faktu podstawowego, iż elektrownia wiatrowa będąca przedmiotem wydanej decyzji Wójta Gminy Choczewo już dawno została wybudowana i oddana do użytkowania w 2013 roku - tj. długo przed wejściem w życie, a nawet przed powstaniem idei Ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - (Dz. U. z 2016 r. poz. 961) na mocy stosownych decyzji administracyjnych i zgód, a postępowanie administracyjne mające na celu wydanie warunków zabudowy miało na celu tylko i wyłącznie przywrócenie ukończonej już dawno Inwestycji do stanu jej zgodności z prawem - z uwagi na unieważnienie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (dalej ,,MPZPM) na mocy którego dnia [...] maja 2013 r. zostało wydane prawomocne pozwolenie na budowę przez Starostę Wejherowskiego decyzją [...] po sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego i prawnie skutecznego na dzień wydawania decyzji Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z uwagi na przedłożenie przez Inwestora wszystkich wymaganych prawem dokumentów, pozwoleń i zgód a ww. oczywiste naruszenie prawa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w efekcie doprowadziło do braku ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, dat koniecznych do dokonania subsumcji z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - (Dz. U. z 2016 r. poz. 961), a w szczególności jej przepisów intertemporalnych i w efekcie doprowadziło do uchylenia prawidłowej, słusznej i zgodnej z prawem decyzji Wójta Gminy Choczewo z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla realizacji inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy [...] MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obr. Z. w gminie C., w sytuacji gdy prawidłowa analiza danych z dokumentów, rozpatrzenie całego materiału dowodowego jednoznacznie w sposób obiektywny pozwalało przyjąć, iż wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji było konieczne i oczywiste w celu jej pełnej legalizacji. WSA w Gdańsku, jak i SKO w Gdańsku nie stanęło zatem na straży praworządności, ani nie podjęło niezbędnych czynności do załatwienia sprawy zgodnie z przepisami mając na względzie słuszny interes Inwestora oraz interes społeczny i słuszny interes obywateli i mieszkańców gminy C., którzy odnoszą korzyści z wpływów z podatku od przeszło 6 mln (złotych) inwestycji. 2. naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez dowolną kontrolę i ocenę akt sprawy oraz działalności administracji publicznej - organu administracji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku pod względem zgodności działań i postępowania organu z przepisami postępowania administracyjnego i przepisami prawa materialnego oraz poprzez zaniechanie przez Sąd dokładnej kontroli zgodności zaskarżanej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, prawidłowości oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało przedwczesnym zamknięciem rozprawy i błędnym przyjęciem oraz uznaniem przez Sąd w granicach sprawy, jednakże w oderwaniu od podniesionych i uzasadnionych zarzutów i wniosków skargi, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, w sytuacji gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego powinna prowadzić do wniosku, iż został on dowolnie ustalony z naruszeniem zasad prowadzenia postępowania odwoławczego, w sposób całkowicie dowolny, a także z pominięciem słusznego interesu skarżącego i argumentów przemawiających na korzyść strony – skarżącego a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, także dlatego, że błędy organu administracyjnego stały się tym samym błędem orzekającego Sądu - czym naruszono z kolei art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). 3. art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - (Dz. U. z 2016 r. poz. 961) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnej analizie dyspozycji ww. przepisu i błędnym wyinterpretowaniu przez WSA w Gdańsku jakoby użyte pojęcie "niezakończone" w ww. przepisie dotyczące postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ oznacza to samo co "nieostateczne" lub "decyzje nieostateczne" - co miało istotny, wręcz kluczowy wpływ na wynik sprawy, gdyż na skutek wskazanej oczywiście błędnej wykładni ww. przepisu WSA w Gdańsku uznał, że Kolegium (SKO w Gdańsku) prawidłowo uznało, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do umorzenia prowadzonego postępowania na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. 4. art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - (Dz. U. z 2016 r. poz. 961) poprzez jego błędną wykładnię jakoby ww. artykuł odnosił się jedynie do ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie których wszczęto postępowanie o pozwolenie na budowę - co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA w Gdańsku dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisu to prawidłowo uznałby, iż ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - (Dz. U. z 2016 r. poz. 961) zawiera przepisy przejściowe wyłączające jej zastosowanie w przedmiotowej sprawie i postępowaniu. 5. art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. "o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - (Dz. U. z 2016 r. poz. 961) poprzez jego niezastosowanie - co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA w Gdańsku zastosował ww. przepis, uznałby że zachodzi wyjątek w nim wskazany, a przedmiotowa decyzja Wójta Gminy Choczewo z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla realizacji inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy [...] MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obr. Z. w gminie C., nie może/nie mogła utracić mocy, z uwagi na fakt, iż wobec przedmiotowej inwestycji objętej ww. decyzją Wójta Gminy Choczewo wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę, a tym samym gdyby WSA w Gdańsku zastosował ww. przepis przedmiotowa decyzja Wójta § Gminy Choczewo z dnia [...] czerwca 2016 r. (kończąca postępowanie administracyjne dotycząca warunków zabudowy) jako wydana przed dniem wejścia w życie ustawy nie mogła by i nie straciła by mocy - a to z uwagi na fakt bezsporny i oczywisty, że przed dniem wejścia w życie ww. ustawy wobec przedmiotowej inwestycji nimi objętych wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające potwierdzać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez D. K. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. stwierdzić należy, że zarzut naruszenia tego przepisu także nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 912/15 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "Artykuł 1 P.u.s.a., jako przepis ustrojowy, normujący zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tego przepisu." Pogląd ten należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie. Również zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Kwestia ta również była wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt I GSK 3208/18 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sad Administracyjny stwierdził, że "Art. 3 § 1 P.p.s.a. ma charakter ustrojowy, ogólny, o charakterze tylko kompetencyjnym i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, O jego naruszeniu można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy Sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa. Przepis nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Tak więc okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia uregulowania." Przytoczony wyżej pogląd NSA także należy w pełni podzielić. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nie może być mowy o naruszeniu przez organ odwoławczy wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności, jeśli organ ten działa w ramach uprawnień wynikających z art. 138 § 2 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że do wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia uchylającego rozstrzygnięcie organu I instancji i umorzenia postępowania nie było konieczności uzupełniania materiału dowodowego. Tym samym nie było podstaw do uchylania decyzji organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. Wskazać należy, że z art. 7 K.p.a. wynika, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji mają więc obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy nie zaś wszelkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To czy dany dowód zostanie przeprowadzony zależy od oceny przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy co do których organ miał wątpliwości. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do zastosowania nie powoduje konieczności ich przeprowadzania jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. W oparciu o zgromadzone dowody organ odwoławczy zasadnie uznał, że zaistniały przesłanki umorzenia postepowania, o których mowa w art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961). Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. Art. 133 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu, gdyż wyrok został wydany na podstawie akt sprawy. Art. 134 § 1 P.p.s.a. z kolei stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył tego przepisu. Sąd miał obowiązek dokonania oceny, czy istniały podstawy do umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i obowiązek ten prawidłowo wypełnił. Art. 57a P.p.s.a., o którym mowa w ww. przepisie dotyczy kwestii podatkowych i w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezpodstawny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. .o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Z przepisu tego wynika, że postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy umarza się. Nie ulega wątpliwości, że wskazane w tym przepisie przesłanki umorzenia postępowania zostały spełnione. Do czasu wejścia w życie ww. ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej elektrowni wiatrowej nie zostało zakończone. Postępowanie administracyjne kończy się wówczas, gdy wydana zostanie ostateczna decyzja administracyjna lub postanowienie staje się ostateczne. Brak jest racjonalnych podstaw do przyjęcia, że postępowanie administracyjne zakończyło się wydaniem decyzji przez organ I instancji. Decyzja organu administracji zakończyła postępowanie przed tym organem nie zaś całe postępowanie administracyjne. W art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych mowa jest jednoznacznie o zakończeniu postępowania nie zaś o zakończeniu postępowania przed organem I instancji. Decyzja organu I instancji może zakończyć całe postępowanie administracyjne, jeśli decyzja ta nie zostanie zaskarżona i stanie się ostateczna albo gdy postępowanie administracyjne wolą ustawodawcy jest postępowaniem jednoinstancyjnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Przepis ten stanowi, że decyzje o warunkach zabudowy dotyczące elektrowni wiatrowych wydane przed dniem wejścia w życie ustawy tracą moc, chyba że przed dniem wejścia w życie ustawy wobec inwestycji nimi objętych wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Zarzut naruszenia tego przepisu opiera się na twierdzeniu, że pozwolenie na budowę zostało już wydane zaś inwestycja została zrealizowana i funkcjonuje. Odnosząc się do tego argumentu stwierdzić należy, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest przed wydaniem pozwolenia na budowę nie zaś po jego wydaniu. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy obiekt budowlany został zrealizowany bez pozwolenia na budowę lub pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Wówczas, aby dokonać legalizacji obiektu budowlanego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor powinien przedstawić decyzję o warunkach zabudowy. Tymczasem w przypadku skarżącego kasacyjnie inwestycja została zrealizowana w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę, która wydana została w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przestał obowiązywać na skutek stwierdzenia jego nieważności. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Skarżący kasacyjnie uznał, że w takim przypadku powinien uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Jest to jednak pogląd błędny. Nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy inwestycja została zrealizowana w oparciu o pozwolenie na budowę i pozwolenie to funkcjonuje w obrocie prawnym. Może to mieć miejsce tylko wówczas, gdy pozwolenie na budowę zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego i powstanie konieczność legalizacji inwestycji. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Wyeliminowanie z obrotu prawnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie oznacza, że decyzje wydane w oparciu o ten plan automatycznie tracą swój byt prawny. Wyeliminowanie z obrotu prawnego miejscowego planu nie oznacza również, że decyzja o pozwoleniu na budowę będzie automatycznie wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Takiego automatyzmu nie ma. Każdy przypadek podlega indywidualnej ocenie, w której należy wziąć pod uwagę m.in. przyczyny, z powodu których miejscowy plan został wyeliminowany z obrotu prawnego oraz należy rozważyć, czy przyczyny te mają bezpośredni wpływ na decyzję o pozwoleniu na budowę. Stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, które zainicjował skarżący kasacyjnie w istocie powinno być umorzone już przed organem pierwszej instancji. Skarżący kasacyjnie wystąpił bowiem o wydanie warunków zabudowy dla zrealizowanej już inwestycji w sytuacji, gdy inwestycja ta została zrealizowana w oparciu o pozwolenie na budowę, które nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, co oznacza, że co do inwestycji nie toczyło się postępowanie legalizacyjne lub naprawcze. Art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, dotyczy sytuacji, gdy najpierw wydana została decyzja o warunkach zabudowy a następnie w oparciu o nią decyzja o pozwoleniu na budowę. Przepis ten nie dotyczy natomiast sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który następnie został uchylony. Ani przepisy ww. ustawy ani przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 t.j.) oraz przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 t.j.) nie przewidują możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zrealizowanej już inwestycji, która zrealizowana została w oparciu o funkcjonujące w obrocie prawnym pozwolenie na budowę. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.