I SA/Wa 1966/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Chaciński, Sędziowie sędzia WSA Dorota Apostolidis, sędzia WSA Monika Sawa (spr.), Protokolant specjalista Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. S. i A. W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej: minister/organ) działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) po rozpatrzeniu wniosku T. S. i A. W., o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r, nr [...] w której odmówiono stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].11.1962 r. nr [...] odmawiającego ustanowienia wieczystego użytkowania do gruntu nieruchomości [...] położonej na [...], ozn. nr hip. "[...]", [...] nr hip, [...] (KW [...]), o pow. [...] m2 w części gruntu stanowiącego wówczas własność Skarbu Państwa, tj. dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] - stwierdził nieważność ww. decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r. nr [...] w części dz. ew. nr [...] (obecnie dz. nr [...], [...], [...], [...]), [...], [...], [...] (obecnie dz. nr [...] i część dz. nr [...]) z obrębu [...] - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r. nr [...] w części dz. nr [...], [...] (obecnie część dz. nr [...]), [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]. Organ podniósł, że z zaświadczenia Sądu Okręgowego w [...], Wydziału [...] z dnia [...].09.1947 r. nr [...] oraz zaświadczenia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].10.2006 r. za nr [...] dz. [...] wynika, że nieruchomość [...] położona na [...], powiatu [...] ozn. KW [...] (dawny [...]), o powierzchni [...] m2, stanowiąca własność Z. K. składała się z [...] działek oznaczonych [...] numerami hipotecznymi [...] (o pow. [...] m2), [...] (o pow. [...] m2) i [...] (o pow. [...] m2). Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...].11.1962 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej w [...] odmówiło dotychczasowemu właścicielowi ustanowienia wieczystego użytkowania do gruntu nieruchomości [...] położonej na [...], ozn. nr hip. "[...]", [...] nr hip [...], o pow. [...] m2. Organ podniósł, że w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności należało ustalić, jakie działki ewidencyjne wchodziły w skład dawnej nieruchomości [...] położonej na [...], ozn. nr hip. "[...]" [...] nr hip. [...] (KW [...]), o pow. [...] m2. Organ wskazał, że na etapie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...].12.2010 r. nr [...] Minister Infrastruktury przyjął, że grunt nieruchomości [...] położonej na [...], ozn. nr hip. "[...]" miejski nr hip. [...] (KW [...]) o pow [...] m2 wchodzi m.in. w skład działek ewidencyjnych będących własnością Skarbu Państwa, tj.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]. Z decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r. wynika, że ustalenia jakie działki ewidencyjne będące własnością Skarbu Państwa stanowią części dawnej nieruchomości ozn. jako [...], hip. nr [...] (KW [...]), o pow. [...] m2 oparto na piśmie Urzędu [...] Biura [...] z dnia [...].01.2009 r. i załączonej do niego mapie. Organ zaznaczył, że zarówno ww. pismo z dnia [...].01.2009 r. jak i załączona do niego mapa ewidencyjna dotyczą nieruchomości KW [...], której częścią była działka ozn. [...] nr hip [...]. Organ podał, że w toku postępowania ustalono, iż wymienione w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r. dz. ew. nr [...], [...], [...] oraz [...] z obrębu nr [...] nie wchodzą w skład dawnej nieruchomości [...], położonej przy ul. [...] r. [...], ozn jako [...] hip. nr [...] o pow. [...] m2, ponieważ: - działki nr [...], [...] i część działki nr [...] (obecnie część działki nr [...]) wchodzą w skład działki hip. nr [...], zaś działki nr [...] (obecnie nr [...], [...], [...], [...]) i część działki nr [...] (obecnie działka nr [...] i część działki nr [...]) wchodzą w skład działki hip. nr [...]. Pozostałe działki wskazane w decyzji z dnia [...].12.2010 r., tj. działki nr [...], [...] (obecnie część działki nr [...]), [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] faktycznie wchodzą w skład dawnej nieruchomości [...], położonej przy ul. [...] r. [...], ozn. jako [...], hip. nr [...], o pow. [...] m2 (por, opinia geodezyjna geodety uprawnionego A. G. z dnia [...].09,2017 r.). Organ wskazał, że w zakresie dz. ew. nr [...], [...] (obecnie nr [...], [...], [...], [...]), [...] (obecnie działka nr [...] i część działki nr [...]) oraz [...] z obrębu nr [...] należało stwierdzić nieważność decyzji Ministra infrastruktury z dnia [...].12.2010 r. nr [...] bowiem decyzja ta orzekała o działkach, które nie wchodziły w skład nieruchomości ozn. jako [...] hip. nr [...] o pow. [...] m2, a tym samym nie były objęte orzeczeniem administracyjnym z dnia [...].11.1962 r. Organ wskazał jednocześnie, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r, nr [...] w części dz. ew. nr [...] (obecnie dz. nr [...], [...], [...], [...]), [...], [...], [...] (obecnie dz. nr [...] i część dz. nr [...]) z obrębu [...] nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, o których mowa w art. 156 § 2 kpa. Dokonując zaś merytorycznej oceny decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r nr [...], w części dz. ew. [...], [...] (obecnie część działki nr [...]), [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] organ stwierdził, że przedmiotem postępowania było zbadanie, czy wydając kwestionowaną decyzję z dnia [...].12.2010 r., Minister Infrastruktury naruszył prawo w sposób rażący, a więc skutkujący stwierdzeniem nieważności przedmiotowej, ostatecznej decyzji. Organ podkreślił, że w prowadzonym postępowaniu Minister Inwestycji i Rozwoju jako organ nadzoru dokonuje oceny legalności ww. decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r, w części dz. nr [...], [...] (obecnie część dz. nr [...]), [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], nie zaś powtórnej oceny orzeczenia dekretowego odmawiającego ustanowienia wieczystego użytkowania do gruntu nieruchomości [...] położonej na [...], ozn. nr hip. "[...]", [...] nr hip. [...] (KW [...]), o pow. [...] m2. Kontroli pod względem występowania jednej z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa podlega w takim wypadku tylko i wyłącznie decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r., przy czym ewentualne wady muszą tkwić wyłącznie w tej decyzji oraz poprzedzającym jej wydanie postępowaniu administracyjnym. Organ podniósł, że zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 2 dekretu odmowne rozpatrzenie wniosku dekretowego mogło nastąpić tylko w przypadku, gdy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie dało się pogodzić z jego przeznaczeniem w planie zabudowy (następnie - na mocy przepisów dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju Dz. U. Nr 16, poz. 109 ze zm. - planu zagospodarowania przestrzennego). Wobec faktu, że wniosek dekretowy w stosunku do przedmiotowej nieruchomości został złożony w terminie, gmina [...] była zobowiązana przyznać prawo własności czasowej dotychczasowemu właścicielowi, jeżeli korzystanie przez niego z gruntu dało się pogodzić z planem zabudowy. Organ wywiódł, że w konsekwencji Minister Infrastruktury w postępowaniu nadzorczym miał obowiązek zbadania, czy prawidłowo została przeprowadzona analiza zgodności korzystania z nieruchomości przez dotychczasowego właściciela nieruchomości z jej przeznaczeniem określonym w obowiązującym wówczas planie. Organ nadzorczy musiał więc ustalić po pierwsze jakie przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości widniało w planie, po drugie zaś, dlaczego określone przeznaczenie przewidziane w planie wyłącza przyznanie własności czasowej w przypadku wydania decyzji odmownej. Organ podniósł, że Minister Infrastruktury przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w ramach prowadzonego nadzoru ustalił, że przedmiotowa nieruchomość w dniu wydania orzeczenia dekretowego z dnia [...].11.1962 r. objęta była Planem Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...] – [...] (plan [...] i [...]) zatwierdzonym uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] Nr [...] z dnia [...].01.1961 r. Organ wskazał także, że w kwestii obowiązywania ww. ogólnego planu z dnia [...].01.1961 r. wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3.08.2011 r., sygn. akt I OSK 1383/10 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazując, że okoliczności faktyczne dotyczące zmian przedmiotowego planu, wydawanie decyzji lokalizacyjnych oraz realizacja inwestycji na jego podstawie, jak również jego uchylenie mocą uchwały nr [...] Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...].07.1969 r., przekonują do spełnienia wymagań prawnych w zakresie jego obowiązywania. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że z uwagi na organ uchwalający powyższy plan (Prezydium Rady Narodowej w [...]), należy przyjąć, że w kwestii jego obowiązywania nie miał zastosowania art. 9 ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m.st. Warszawy, który wprost odnosił się do planów uchwalanych przez [...], wymagając dla uzyskania przez nie mocy obowiązującej ogłoszenia w Monitorze Polskim. Ponieważ przed uchwaleniem planu z 1961 r. [...] została przekształcona w [...], a następnie w 1950 r. [...] to zostało zniesione (przestało istnieć), to należy przyjąć, że brak publikacji planu z 1961 r, w Monitorze Polskim nie mógł prowadzić do konkluzji o nieobowiązywaniu tegoż planu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w takiej sytuacji zastosowanie musiały znaleźć przepisy dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (w tym w zakresie procedury planistycznej, obejmującej m in. zagadnienie wejścia w życie planów regionalnych i miejscowych), które w zakresie publikacji planów, w art. 25 ust. 1 w związku z art. 30 stanowiły, że plan miejscowy po uchwaleniu przez właściwą radę narodową uzyskuje moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w sposób przyjęty w danej miejscowości, a ponadto przez wywieszenie w zarządach właściwych gmin w miejscu widocznym na okres co najmniej jednego tygodnia. Podobna konkluzja wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.02.2013 r., sygn. akt I OSK 1643/11 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ podniósł, że Minister Infrastruktury w zakresie oceny, czy zachodzi negatywna przesłanka uniemożliwiająca ustanowienie użytkowania wieczystego do gruntu omawianej nieruchomości, prawidłowo odniósł się do planu [...] i [...] Dzielnicy [...] zatwierdzonego przez Prezydium Rady Narodowej [...] uchwałą nr [...] w dniu [...].01.1961 r. Z notatki sporządzonej przez geodetę uprawnionego K. P. w dniu [...].03.2007 r. wynika, iż nieruchomość ozn. nr hip. "[...]", [...] nr hip [...] położona jest w rejonie przeznaczonym (najprawdopodobniej) pod [...], [...] i [...], (ewentualnie pod [...]). Takie przeznaczenie nieruchomości potwierdzają również akta postępowania dekretowego, bowiem ze znajdującego się w aktach własnościowych pisma Referatu [...] Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...].08.1962 r. (str. [...] akt własnościowych) wynika, że nieruchomość ozn. nr hip. "[...]", [...] nr hip [...] została przeznaczona w Planie Ogólnym zatwierdzonym przez Prezydium Rady Narodowej uchwałą nr [...] z dnia [...] 01.1961 r. pod przemysł i urządzenia kolejowe. Z ww. pisma wynika również, iż przedmiotowa nieruchomość została objęta zaświadczeniem o lokalizacji szczegółowej nr [...] [...] dz. [...] z dnia [...].07.1958 r. dla Biura [...], obecnie Dyrekcja [...], [...] ul. [...] oraz zaświadczeniem lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...].10.1953 r. dla Ministerstwa Kolei pod stację ładunkową [...] kolei [...]. Okoliczności te, zdaniem Ministra Infrastruktury, potwierdziły brak możliwości pogodzenia korzystania przez dotychczasowego współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości z jej przeznaczeniem określonym w planie. Bezspornym również jest, że drogi ze swej istoty winny być dostępne dla wszystkich uczestników ruchu, powinny mieć charakter publiczny, ogólnodostępny. Organ biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego uznał, że decyzja dekretowa nie jest obarczona żadną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Organ wskazał także, że dla wyjaśnienia motywów odmownego rozpatrzenia wniosku o przyznanie własności czasowej, w kontekście zapisów ww. planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...].01.1961 r., Minister Infrastruktury powołał się ponadto na obowiązujące w dacie wydania orzeczenia dekretowego, przepisy prawa, które (podobnie, jak ma to miejsce obecnie) nie przewidywały możliwości urządzenia komunikacji kolejowej na gruncie stanowiącym własność prywatną. Przepisy ustawy z dnia z 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz.U. Nr 3, poz, 17) niejako zrównały sytuację prawną wszystkich terenów kolejowych, gdyż w wyniku jej wejścia w życie na własność Państwa przeszły wszystkie rodzaje komunikacji kolejowej (kolei żelaznych normalnych i wąskotorowych, kolei elektrycznych). W ten sposób został stworzony - przez akty prawne, mające wpływ na treść stosowanych przepisów dekretu o gruntach [...] - stan, w którym Państwo ma monopol w dziedzinie transportu i infrastruktury kolejowej. Zatem tereny przeznaczone do prowadzenia eksploatacji kolei, wraz ze znajdującymi się na nich budowlami i urządzeniami służącymi temu celowi oraz wszelkimi przynależnościami, traktowane były w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia administracyjnego jako niezbędne na cele państwowe, a jednocześnie żaden inny podmiot nie mógł prowadzić działalności kolejowej. Tym samym aktywność gospodarcza podmiotów prywatnych w tym zakresie została wyłączona. Przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości pod tereny kolejowe, przemysł budowlany i magazyny oraz komunikację drogową, zdaniem organu, potwierdza dodatkowo opinia geodezyjna sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania, przez geodetę uprawnionego A. G. z dnia [...].07.2017 r. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, iż Minister Infrastruktury w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...].12.2010 r. wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku ustalenia jaki plan obowiązywał w dacie wydania kwestionowanej decyzji dekretowej oraz jakie przeznaczenie wynikało dla przedmiotowej nieruchomości z tego planu. Ponadto organ w uzasadnieniu wskazał dlaczego te funkcje uniemożliwiają ustanowienie użytkowania wieczystego dotychczasowemu właścicielowi do nieruchomości [...] położonej na [...], ozn. nr hip. "[...]", [...] nr hip. [...] (KW [...]), o pow. [...] m2. Zdaniem organu tym samym zarzut rażącego naruszenia art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r, przez Ministra Infrastruktury zgłoszony we wniosku z dnia [...].11 2016 r. był bezzasadny. Organ podniósł, że Minister Infrastruktury nie mógł rażąco naruszyć art. 7 ust. 2 dekretu, bowiem nie prowadził postępowania w trybie tego przepisu a jedynie oceniał decyzję opartą o ten przepis. Organ podkreślił, że rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r, organ nadzoru prowadzący niniejsze postępowanie bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny, jaki istniał w chwili wydania kwestionowanej decyzji, w tym stan prawny związany z właściwością organu do wydania rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję wnieśli T. S. i A. W. zaskarżając ją w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 kpa i art. 9 kpa w zw. z art. 77 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, nie zebrania niezbędnego materiału dowodowego, a przede wszystkim nieodniesienia się do zarzutów podnoszonych przez skarżących w zakresie nieprawidłowości uchwalenia planu Plan Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...] – [...] (Plan [...] i [...]) i niepoczynienia w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń, co implikuje niemożność stosowania jego ustaleń, jako podstawy wydawanych decyzji, jak również poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego poprzez niewyjaśnienie rozbieżności pomiędzy dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, a mianowicie opinii mgr. G., mgr. P. oraz mgr. I. B. w zakresie przeznaczenia spornego terenu w chwili wydania kwestionowanego orzeczenia administracyjnego, co doprowadziło w konsekwencji do sytuacji, w której organ pomimo braku wyraźnego i jednoznacznego ustalenia przeznaczenia spornego terenu w planie zagospodarowania przestrzennego oparł się przy wydawaniu decyzji na części materiału zebranego w sprawie, tej części pomocnej w utrzymaniu kwestionowanego orzeczenia administracyjnego, przy całkowitym zignorowaniu okoliczności potwierdzających stanowisko skarżących, a sprzecznych z przyjętą przez organ tezą; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy poprzez odmowę stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego pomimo wydania orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].11.1962 r. nr [...] z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na niepoczynienie przez organ ustaleń w zakresie przeznaczenia terenu w planie zagospodarowania przestrzennego, niewskazanie w decyzji, jaki plan stanowił podstawę do czynienia przez Prezydium Rady Narodowej ustaleń oraz nieprzeprowadzenie przez Prezydium jakiegokolwiek postępowania poprzedzającego wydanie kwestionowanego orzeczenia administracyjnego. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o - zmianę wydanej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].11.1962 r. nr [...] w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r, nr [...] a w przypadku niepodzielenia tego wniosku - uchylenie zaskarżonej decyzji, - zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżących sprecyzowała wnioski skargi w ten sposób, że wniosła wyłącznie o uchylenie zaskarżonej decyzji nie wnosząc o jej zmianę. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że organ administracji przy wydaniu kwestionowanego orzeczenia administracyjnego nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania administracyjnego, w tym nie ustalił, do czego był zobowiązany, czy korzystanie z gruntu przez poprzednika prawnego skarżących dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zagospodarowania. Przeznaczenie bowiem terenu pod [...] i [...] nie powoduje automatycznie niemożności pogodzenia korzystania z danego gruntu przez osobę prywatną. W tym zakresie organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie osoby prywatne nie mogły korzystać z gruntu o takim przeznaczeniu. Skarżący podnieśli także, że nie sposób również nie zauważyć, że w kwestionowanym orzeczeniu administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w ogóle nie wskazało ustalenia jakiego planu bierze pod uwagę. Już sam ten fakt powoduje zdaniem skarżących, iż doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydaniu kwestionowanego orzeczenia administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazali, że w niniejszej sprawie nie ustalono jednoznacznie przeznaczenia nieruchomości skarżących w planie przestrzennym. Zdaniem skarżących organ nie zweryfikował, ani nie podjął jakiejkolwiek próby ustalenia, czy plan kierunkowy, na który się powołuje został ważnie i skutecznie uchwalony, a więc czy obowiązywał. Organ uznał, iż odwołanie się do jednego orzeczenia Sądu administracyjnego, w dodatku wydanego w innej sprawie, a więc niedotyczącego sytuacji skarżących, zwalnia go automatycznie z czynienia jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Skarżący podnieśli także, że przepisy k.p.a. nie przewidują zwolnienia organu administracyjnego z obowiązku czynienia ustaleń zmierzających do wyjaśnienia sprawy, zwłaszcza zaś w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zignorowanie zarzutów skarżących w zakresie wadliwego uchwalenia planu z 1962 r. jest w ocenie skarżących niczym nieuzasadnione. (..) Skarżący wskazali, że ustalenie przez organ nadzoru, czy w dacie wydania orzeczenia objętego przedmiotowym postępowaniem nadzorczym dla terenu obejmującego nieruchomość wnioskodawców istniał plan zagospodarowania prawidłowo opublikowany, a więc mający rangę prawa powszechnie obowiązującego, ma decydujące znaczenie dla oceny, czy orzeczenie administracyjne odmawiające ustanowienia prawa własności czasowej na rzecz byłego właściciela jest zgodne z przepisem art. 7 ust. 2 dekretu stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania tego orzeczenia czy też narusza ten przepis w stopniu rażącym. Tego rodzaju ustaleń, zdaniem skarżących organ nawet nie próbował poczynić. Skarżący w dalszej części uzasadnienia podali także, że nie sposób nie zauważyć, iż organ uczynił podstawą swojej decyzji okoliczności dla niego wygodne, nie próbując w żaden sposób odnieść się do okoliczności sprzecznych z przyjętym przez niego kierunkiem rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżących zgromadzone w sprawie materiały, będące przedmiotem oceny przez organ wskazują na wzajemnie się wykluczające okoliczności. Sprzeczności tych organ nawet nie próbował wyjaśnić. Skarżący podnieśli, że organ administracji nie ustalił jednoznacznie jakie było przeznaczenie spornego terenu w momencie wydania kwestionowanego orzeczenia. Zdaniem skarżących organ zignorował fakt, iż opinie mgr. G., mgr. P. oraz mgr. I. B. są wzajemnie sprzeczne. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla dokonywania arbitralnego wyboru pomiędzy tymi dokumentami li tylko stosując "większe prawdopodobieństwo" jednych ustaleń nad drugimi. Tylko bowiem jednoznaczne ustalenie, na podstawie stosownych dokumentów w toku prowadzonego postępowania, czy w dacie wydania orzeczenia administracyjnego, którego nieważności skarżący żądają obowiązywał ważnie i prawidłowo uchwalony Plan Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...] – [...] (Plan [...] i [...]) i jakie było przeznaczenie terenu skarżących w tym planie może stanowić podstawę ustaleń organu. Uznawanie zaś przez Ministra, iż zwolniony jest on z dociekania i ustalenia, czy plan zagospodarowania przestrzennego został ważnie i prawidłowo uchwalony nie znajduje żadnego uzasadnienia. Tylko prawidłowo uchwalony plan zagospodarowania może mieć moc powszechnie obowiązującego prawa. Stosowanie więc zabiegów zastępczych poprzez m.in. odwoływanie się do orzeczeń sądów nie znajduje usprawiedliwienia ani w brzmieniu art. 78 k.p.a., art. 75 k.p.a. ani też art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga nie jest uzasadniona Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 45). Stosownie do treści art. 8 k.p.a. organy powinny swym działaniem pogłębiać zaufanie obywateli do władzy publicznej. Służy temu także obowiązek wyczerpującego zgromadzenia i omówienia materiału dowodowego, a następnie wydania decyzji w oparciu o jego całokształt, o czym mowa w art. 77 § 1k.p.a. i art. 80 k.p.a. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, przede wszystkim zaznaczyć trzeba, iż wydana ona została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Tego rodzaju postępowanie ma charakter nadzwyczajny i jest postępowaniem odrębnym od innych postępowań, albowiem ukierunkowanym wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka tylko w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia), weryfikuje kwestionowany akt administracyjny. Warto w tym miejscu wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 2095/06, Lex Nr 299851), w którym Sąd przyjął, iż "Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego". Zatem, organ administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzorczym posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, gdyż rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź braku - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Wśród przesłanek enumeratywnie zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Dla dokonania oceny, czy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, rozstrzygający jest stan prawa, który obowiązywał w dniu wydania tej decyzji. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję uznał, że nie narusza ona prawa. Na wstępie należy przypomnieć, że decyzja w której organ odmówił stwierdzenia nieważności została wydana w następującym stanie faktycznym. Tytuł własności nieruchomości [...] położonej na [...], ozn. nr hip. "[...]", stanowiącej m.in. działkę ozn. nr hip. [...] [...] o pow. [...] m2, uregulowany był w księdze wieczystej KW nr [...] wpisem jawnym na rzecz Z. K. na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...].07.1944 r i wniosku z dnia [...].09.1947 r. nr [...] (zaświadczenie Sądu Okręgowego w [...], Wydział [...] z dnia [...].09.1947 r. nr [...], str. [...] akt własnościowych oraz zaświadczenie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].10.2006 r. za nr L. dz. [...]). Przedmiotowa nieruchomość objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U, Nr 50, poz. 279). Z dniem [...] listopada 1945 r, tj. z dniem wejścia w życie ww. dekretu, grunt przedmiotowej nieruchomości przeszedł na własność gminy [...], a następnie na własność Skarbu Państwa, na podstawie art. 32 ust, 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14 poz. 130). W dniu [...] stycznia 1949 r. do Zarządu [...] w [...] wpłynął wniosek Z. K. o przyznanie, za czynszem symbolicznym, zgodnie z art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, prawa własności czasowej do terenu nieruchomości [...] położonej na [...], ozn. nr hip. "[...]" o łącznej powierzchni [...] ha [...] arów i [...] m2, obejmującej m. in. [...] nr hip [...] (KW [...]) o pow. [...] m2. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...].11.1962 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej w [...] odmówiło dotychczasowemu właścicielowi ustanowienia wieczystego użytkowania do gruntu nieruchomości [...] położonej na [...] ozn. nr hip. "[...]", [...] nr hip [...], o pow. [...] m2. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego teren nieruchomości [...] położonej na [...] przeznaczony został pod [...] i [...]. W związku z czym dalsze korzystanie przez dotychczasowego właściciela z gruntu będącego przedmiotem odmowy nie da się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższego orzeczenia nie wniesiono odwołania. Postanowieniem Sądu Powiatowego dla [...] z dnia [...] kwietnia 1963 r, dokonano wpisu prawa własności przedmiotowej nieruchomości ozn nr hip. "[...]", [...] nr hip [...] na rzecz Skarbu Państwa. Decyzją z dnia [...].12.2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. K. - spadkobiercy dawnego właściciela nieruchomości (w miejsce którego wstąpił M. K.) Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].11.1962 r. nr [...] odmawiającego ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej na [...], ozn. nr hip. "[...]", [...] nr hip. [...] (KW [...]), o pow. [...] m2 w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa, tj. działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]. Z kolei postanowieniem z dnia [...].12.2010 r. nr [...] Minister Infrastruktury przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...], zgodnie z właściwością, wniosek J. K. (w miejsce którego wstąpił M. K.) o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia administracyjnego z dnia [...].11.1962 r. w części gruntu stanowiącego obecnie własność komunalną, tj. w części działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] z obrębu [...]. W dniu [...].11.2016 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynął wniosek T. S. i A. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].12.2010 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...].11.1962 r. nr [...] odmawiającego ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej na [...], ozn, nr hip. "[...]", [...] nr hip. [...] (KW [...]), o pow. [...] m2 w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa, tj. działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] z uwagi na rażące naruszenie prawa. Wnioskodawcy potwierdzili prawa do nieruchomości umowami przenoszącymi na nich roszczenia przysługujące M. K. jako następcy prawnemu Z. K., w roszczeniach do nieruchomości nabytych przez Z. K. od A. [...] B.. Zgodnie z umową sprzedaży sporządzoną w formie aktu notarialnego w dniu [..].05.2011 r. przez notariusz J. J. prowadzącą kancelarię notarialną w [...] rep. [...] nr [...], M. K. sprzedał T. S. udział wynoszący [...] oraz sprzedał A. W. udział wynoszący [...] we wszystkich przysługujących mu roszczeniach jako następcy prawnemu Z. K., dotyczących nieruchomości nabytych przez Z. K. od A. [...] B.. Zgodnie z umową sprzedaży sporządzoną w formie aktu notarialnego w dniu [...].06.2012 r. przez notariusza J. K. prowadzącego kancelarię notarialną w [...] rep. [...] nr [...], M. K. sprzedał T. S. udział wynoszący [...] we wszystkich przysługujących mu roszczeniach jako następcy prawnemu Z. K., dotyczących nieruchomości nabytych przez Z. K. od A. [...] B.. Obecnie następcami prawnymi Z. K. są: T. S. i A. W.. Zgodnie z opinią geodezyjną z dnia [...] lipca 2017 r. obecnie nieruchomość ozn. jako [...]- hip. nr [...], o pow. [...] m2 stanowi grunt z obrębu [...] oznaczony jako działki ewidencyjne nr: - [...]cz. - własność [...], - [...] - własność Skarbu Państwa, - [...]cz. - własność [...], - [...]cz. - własność [...], - [...]cz. - własność [...], oddany w użytkowanie wieczyste, - [...] - własność [...], oddany w użytkowanie wieczyste; - -[...] - własność Skarbu Państwa, oddany w użytkowanie wieczyste, - -[...]- własność Skarbu Państwa, oddany w użytkowanie wieczyste, - [...] - własność Skarbu Państwa, oddany w użytkowanie wieczyste, -[...] - własność Skarbu Państwa, oddany w użytkowanie wieczyste, -[...] - własność niepubliczna, -[...]cz. - własność [...], -[...]-własność [...], -[...] - własność Skarbu Państwa, - [...]cz. - własność Skarbu Państwa, - [...]cz. - własność [...]. Tak ustalony stan faktyczny był podstawą wydania decyzji Ministra Infrastruktury z [...] grudnia 2010 r., której przedmiotem było ustalenie czy rozstrzygnięcie dekretowe (orzeczenie administracyjne) z [...] listopada 1962 r. odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego obowiązującym w dacie jej wydania. Wydając omawianą decyzję Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego z [...] listopada 1962 r. i wskazał, że organ prawidłowo ustalił, że przedmiotowa nieruchomość objęta została planem zagospodarowania przestrzennego "[...], z założeniami od 1965 r, zatwierdzony przez Prezydium Rady Narodowej [...] uchwałą nr [...] w dniu [...] stycznia 1961 r. Przedmiotem zaś niniejszego postępowania była decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju, w której minister dokonał kontroli legalności wskazanej wyżej decyzji Ministra Infrastruktury z [...] października 2010 r. wskazując, że przy jej wydaniu Minister Infrastruktury nie naruszył przepisów prawa i odmówił stwierdzenia jej nieważności w części dz. nr [...], [...] (obecnie część dz. nr [...]), [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu zaś zaskarżonej decyzji, obszernie przytoczonych wyżej, organ odniósł się do zarzutów skarżących dotyczących ustalenia jaki plan obowiązywał w dacie wydania orzeczenia administracyjnego oraz skuteczności jego uchwalenia odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd podziela stanowisko organu i zwraca uwagę, że w orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, że brak publikacji planu nie mógł literalnie przesądzić o jego nieobowiązywaniu. Podkreśla się, że w konsekwencji z chwilą wygaśnięcia przepisów z 3 lipca 1947 r. do głosu musiały dojść przepisy ustawy z 2 kwietnia 1946 r., które w zakresie publikacji planów w art. 25 ust 1 w związku z art. 30 stanowiły, że plan miejscowy po uchwaleniu przez właściwą radę narodową uzyskuje moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w sposób przyjęty w danej miejscowości a ponadto poprzez wywieszenie w zarządach właściwych gmin w miejscu widocznym na okres co najmniej jednego tygodnia. Podkreśla się także, że tylko plan obowiązujący a więc uchwalony i ogłoszony (opublikowany) mógł wywoływać określone skutki prawne. Na terenie [...] obowiązywały przepisy ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 52, poz. 268) i zgodnie z jej art. 14, w odniesieniu do obszaru [...] i [...], zostały uchylone przepisy dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (Dz. U. Nr 16, poz. 109 z późn. zm.), który obowiązywał w całej części kraju, aż do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47). Zatem istotnie, od dnia [...] sierpnia 1947 r. (data wejścia w życie ustawy o odbudowie m. st. Warszawy) tryb publikacji planu zagospodarowania winien odbywać się na podstawie przepisów tej ustawy, to jest podlegać publikacji w Monitorze Polskim. Powyższe nie oznaczało jednak, że w taki właśnie sposób winien zostać opublikowany plan ogólny zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 1961 r. nr [...].(..) Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyrażał pogląd, że choć nie nastąpiło formalne uchylenie przepisów ustawy z 3 lipca 1947 r. to jednak przepisy te przestały obowiązywać na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z 30 grudnia 1950 r. o organizacji władz i instytucji w dziedzinie budownictwa. Odpadła w tym momencie bowiem podstawa do działania zarówno Naczelnej Rady Odbudowy [...], do obowiązków której należało uchwalenie planów zagospodarowania przestrzennego i [...] (art. 3 pkt a ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m. st. Warszawy) jak i - podległego najpierw Ministrowi Odbudowy a następnie Ministerstwu Budownictwa, Biura [...], które wykonywało prace dotyczące sporządzania regionalnych i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarze [...] i [...], obowiązków (art. 6 cyt. ustawy). Powyższe prowadziło do wniosku, że doszło do faktycznego zaprzestania działalności przez Radę na skutek formalnej oraz faktycznej likwidacji Biura. Miało ono bowiem rangę organu Ministerstwa, który nie mógł funkcjonować, po jego likwidacji, bez wyraźnego unormowania, jako jednostka innego ministerstwa. Nie mógł mieć również samodzielnego bytu. Tym bardziej, że - jak zaakcentował Sąd w powołanym wyżej wyroku - analiza treści Monitorów Polskich wykazała, iż od początku lat 50-tych brak było w nich, jakichkolwiek planów, dotyczących [...] uchwalonych przez Radę. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny – w swoich orzeczeniach - przyjął, że zaistniała w analizowanym przypadku sytuacja, w której na skutek nieprzestrzegania lub niestosowania określonych przepisów, utraciły one moc na skutek negatywnego zwyczaju. W rezultacie, konstatacja ta doprowadziła Naczelny Sąd Administracyjny do uznania, iż w takiej sytuacji winny być brane pod uwagę przepisy ogólne, obowiązujące w całym kraju, to jest przepisy dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju. Przepisy te w art. 25 ust. 1 w związku z art. 30 przewidywały, że plan miejscowy (a za taki należało uznać plan zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...]), po uchwaleniu przez właściwą radę narodową uzyskiwał moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w sposób przyjęty w danej miejscowości a ponadto przez wywieszenie w zarządach właściwych gmin w miejscu widocznym na okres co najmniej jednego tygodnia (...). Brak precyzji w zapisie przepisu, co oznacza sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, pozwala na sformułowanie tezy, iż mogło się to odbyć, np. w formie wówczas bardzo popularnej przez rozplakatowanie na słupach ogłoszeniowych. Naczelny Sąd Administracyjny, akcentował także, że okoliczności związane z dokonywaniem w sposób formalny zmian tego planu, wydawaniem na jego podstawie licznych decyzji lokalizacyjnych na podstawie, których wznoszono inwestycje (..) oraz formalne pozbawienie tego planu mocy obowiązującej uchwałą Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1969 r. nr [...], uzasadniały przyjęcie, że plan zagospodarowania zatwierdzony w dniu [...] stycznia 1961 r. uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] miał moc obowiązującą. Zatem w świetle powyższych wywodów zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przepisów art. 7 kpa, 9 kpa w zw. z art. 77 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 78 § 1 kpa są nieuzasadnione. Wbrew zarzutom skarżącego organ odniósł się także do materiału dowodowego zgromadzonego przez Ministra Infrastruktury m.in. wskazując, że stanowisko organu, że korzystanie z gruntu nie da się pogodzić z jego przeznaczeniem potwierdzają akta postępowania dekretowego. Ze znajdującego się w aktach własnościowych pisma Referatu [...] Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z [...] sierpnia 1962 r. wynika bowiem, że nieruchomość ozn. nr hip. [...] [...] nr hip [...] została przeznaczona w planie ogólnym zatwierdzonym przez Prezydium Rady Narodowej uchwałą nr [...] z [...] stycznia 1961 r. pod przemysł i urządzenia kolejowe. Z ww. pisma wynika również, że przedmiotowa nieruchomość została objęta zaświadczeniem o lokalizacji szczegółowej nr [...] z [...] lipca 1958 r. dla Biura [...], obecnie Dyrekcja [...], [...] ul. [...] oraz zaświadczeniem lokalizacji szczegółowej nr [...] z [...] października 1953 r. dla Ministerstwa Kolei pod stacje ładunkową [...] kolei [...]. Także ze znajdującego się w aktach własnościowych pisma Z. K. z [...] marca 1962 r. skierowanego do Prezydium Rady Narodowej [...], na które organ również się powołał, wynika z kolei, że przedmiotowa nieruchomość była uprawiana do 1952 r. przez byłego właściciela, natomiast w 1952 r. na przedmiotowej nieruchomości zostały postawione baraki dla przedsiębiorstwa budowlanego, które w sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości rozpoczęły budowę. Teren tej nieruchomości został przekazany nowemu użytkownikowi [...]. Należy w tym miejscu zaznaczyć także, że skoro w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia dekretowego obowiązywała ustawa z 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej to zgodnie z jej art. 1 dla planowanego odbudowania gospodarki narodowej, zapewnienia Państwu suwerenności gospodarczej i podniesienia ogólnego dobrobytu przejmuje Państwo na własność przedsiębiorstwa w tym m.in. przedsiębiorstwa przemysłowe oraz komunikacyjne w tym kolej żelazną normalną i wąskotorową itp. Były właściciel zatem, wbrew stanowisku skarżących, nie mógł realizować funkcji zapisanej dla tej nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że pomiędzy dokumentami: opinią geodezyjną A. G., notatką geodety uprawnionego K. P. i wyrysem sporządzonym przez I. B. istniały rozbieżności w zakresie przeznaczenia spornego terenu w chwili wydania orzeczenia administracyjnego z [...] listopada 1962 r. Z wydruku fragmentu planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] Dzielnicy [...] (plan [...] i [...]), znajdującego się w aktach, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Prezydenta RN [...] z [...] stycznia 1961 r. wynika, że teren omawianej nieruchomości był przeznaczony pod tereny kolejowe, przemysł budowlany i magazynowy. W opinii geodezyjnej wskazano, że zgodnie z powyższym planem obowiązującym w dacie wydania decyzji omawiana nieruchomość położona była na terenie przeznaczonym pod tereny kolejowe, przemysł budowlany i magazynowy oraz komunikację drogową. W swojej notatce K. P. wskazała wprawdzie, że nie odnaleziono dokumentów na podstawie których można byłoby jednoznacznie wskazać położenie omawianej nieruchomości w stosunku do rysunku planu, dlatego wskazano rejon, w którym nieruchomość jest położona. Funkcje, którymi objęty jest rejon położenia nieruchomości to najprawdopodobniej tereny kolejowe, przemysł budowlany i magazynowy. Wskazała także, że wcześniejsza interpretacja planu z którego wynika zabudowa jednorodzinna najprawdopodobniej jest niewłaściwa ponieważ: na podkładzie mapowym (na którym wykonano rysunek planu) widoczne są urządzenia kolejowe - bocznice - służące prawdopodobnie transportowi przemysłowemu, sąsiedztwo badanego rejonu to duże tereny przemysłowe a nie zabudowa mieszkaniowa, w innych opracowaniach planistycznych rejon ten określano jako [...] (1956 r.), [...] (1969 r.), [...] (1992 r.). Tym samym nie można podzielić zarzutów skargi, że dokumenty te są sprzeczne gdyż w tożsamy sposób ustalają przeznaczenie tego terenu na podstawie dostępnych dokumentów. W ocenie Sądu, Minister Infrastruktury i Rozwoju w postępowaniu nadzorczym dokonał zatem prawidłowej oceny legalności decyzji Ministra Infrastruktury z [...] grudnia 2010 r. Zbadał, do czego był uprawniony, czy Minister Infrastruktury w ramach postępowania nadzorczego zakończonego decyzją z [...] grudnia 2010 r. nie naruszył przepisów w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności, nie miał natomiast obowiązku dokonywać powtórnej oceny orzeczenia administracyjnego [...] listopada 1962 r. i nie naruszył przepisów art 156 §1 pkt 2kpa w zw. z art. 7 ust 2 dekretu z 26 października 1945 r. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 20002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1302)