II SA/Wa 2317/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Łukasz Krzycki Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Danuta Kania Protokolant referent stażysta – Monika Duma Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] października 2018 r. nr [....] w przedmiocie dodatku wyrównawczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego A. S. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 644/17 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego, stwierdzono nieważność zaskarżonej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że organem pierwszej instancji do wydania decyzji w przedmiocie przyznania [...] A.S. dodatku wyrównawczego, winien być Prokurator Generalny. W tej sytuacji Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a., art. 80 ust. 2, ust. 3, ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.) w zw. z art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178) w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2010 r., Nr 196, poz. 1298 ze zm.), przyznał skarżącemu [...] A.S. od dnia [...] stycznia 2017 r. dodatek wyrównawczy w kwocie 4964,84 zł miesięcznie brutto. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że skarżący na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], został wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...], zaszeregowane do stopnia etatowego [...] i grupy uposażenia U: 15, a stanowisko to objął w dniu [...] sierpnia 2016 r. Data początkowa służby wojskowej do dodatku za długoletnią służbę wojskową ustalona została na dzień [...] lutego 1997 r. Stosownie do uregulowań zawartych w art. 125 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177), art. 78 ust. 1 i 3, art. 79, art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2213), § 28 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 oraz § 29 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1618 ze zm.), miesięczna kwota uposażenia należna A.S. na zajmowanym stanowisku służbowym wynosi 7092,40 zł, a jej składnikami są: - zachowana stawka uposażenia zasadniczego dla grupy uposażenia U: 15B (zgodnie z art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) – 5960,00 zł, - dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 19% należnego uposażenia zasadniczego – 1132,40 zł, a data początkowa do dodatku za długoletnią pracę liczona jest od dnia [...] stycznia 1990 r. Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, przeniósł [...] A.S. z dniem [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Wymieniony oficer, zgodnie z decyzją Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], do dnia [...] kwietnia 2016 r. zajmował stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej, na którym nabył prawo do wynagrodzenia zasadniczego w stawce piątej, z zastosowaniem mnożnika 2,50 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora. Zgodnie z treścią art. 123 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze i Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 sierpnia 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2016 r. (M. P. z 2016 r., poz. 782), podstawą ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w 2017 roku jest przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2015 roku, które wyniosło 4019,08 zł. Kwota wynagrodzenia prokuratora, określona skarżącemu na podstawie art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, art. 123 § 1, art. 124 § 2 i § 11 ustawy – Prawo o prokuraturze, wynosi 12057,24 zł, a jej składnikami są: - zasadnicze w stawce piątej z zastosowaniem mnożnika 2,50 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego – 10047,70 zł; - dodatek za długoletnią pracę w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego –2009,54 zł. Stosownie do postanowień zawartych w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza j zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym. Zatem, kwota dodatku wyrównawczego przysługującego skarżącemu [...] A.S. od dnia [...] stycznia 2017 r. stanowi różnicę pomiędzy kwotami wynagrodzenia – 12057,24 zł, a należnego uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym – 7092,40 zł i wynosi 4964,84 zł. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2018 r. do Prokuratora Generalnego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że brak jest podstaw do uznania zasadności twierdzeń zawartych we wniosku, iż przeniesienie skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], dokonane decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] na podstawie art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 178) "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku", odnosi się do zachowania prawa do uposażenia nabytego na stanowisku naczelnika wydziału – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej. Pojęcie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku", zawarte w treści art. 41 § 1 cytowanej ustawy, wskazuje na zachowanie przez przenoszonego w tym trybie prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku prokuratorskim w kwocie wynikającej z przysługującej mu w dniu przeniesienia stawki oraz dodatku za długoletnią pracę i w przypadku skarżącego jest to kwota 11564,64 zł. Podkreślono, że art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, iż w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym. Wysokość wspomnianego dodatku wyrównawczego jest zatem każdorazowo uzależniona od przyrównania do znajdującego się w identycznej sytuacji zawodowej prokuratora nie będącego żołnierzem zawodowym. Dalej wskazano, że na dotychczas zajmowane stanowisko prokuratorskie (do dnia przeniesienia) [...] A.S. został powołany na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. W oparciu o art. 41 § 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, wynagrodzenie nabyte przez wymienionego prokuratora zostało zwaloryzowane w decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], w terminie i wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej, tj. od dnia [...] stycznia 2017 r., do kwoty 12057,24 zł, wynikającej z treści art. 123 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177, ze zm.) w zw. z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2016 r. (M. P. z 2016 r., poz. 782) oraz treści art. 124 § 10 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A.S. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, ewentualnie o ich uchylenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postepowania, zarzucając naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania przesądzających o nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 123 i art. 124 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze i w zw. z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2016 r. (M.P., poz. 178) (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, tj. § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. poz. 1126), tj. art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu podał, że Prokurator Generalny, wydając powołaną wcześniej decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], rozstrzygnął kwestię dotyczącą wysokości należnego mu uposażenia łącznego po przeniesieniu na nowe stanowisko służbowe, w związku z likwidacją wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Wniosek swój wywodzi z zawartego w przedmiotowej decyzji zwrotu, że przeniesienie to następuje "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku". W konsekwencji powinien otrzymywać po przeniesieniu uposażenie łączne dokładnie w kwocie, jaką otrzymywał na stanowisku w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] bez konieczności wydawania w tym względzie kolejnej decyzji stricte finansowej, uznając wręcz, iż jej wydanie to powrót do sprawy już poprzednio rozstrzygniętej ostatecznie, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. W dalszej części podał, że nie budzi wątpliwości, iż po przeniesieniu do Prokuratury Rejonowej w [...], powinien otrzymywać dokładnie takie samo kwotowo uposażenie, jakie przysługiwało mu w czasie służby wojskowej na stanowisku wojskowym naczelnika wydziału – prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej i wyjaśnił różnice między stanowiskiem wojskowym, którego parametry reguluje ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a stanowiskiem prokuratorskim, którego parametry określa Prawo o prokuraturze. W dalszej zaś części wskazał, że z art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze wynika, iż obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przejmuje Prokurator Generalny. Na wskazanej podstawie Prokurator Generalny przejął m. in. obowiązek przyznawania skarżącemu dodatku wyrównawczego. Powołany przepis mając charakter przejściowy, odnosi się jednak wyłącznie do jednorazowej sytuacji związanej z likwidacją wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury i będącym tego następstwem przeniesieniem prokuratora wojskowego na nowe stanowisko służbowe w prokuraturze powszechnej. Przepis ten nie może już znaleźć zastosowania do ustalania prokuratorowi dodatku dwa i pół roku później. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej, właściwość organów w tych sprawach regulowały bowiem przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych, którego § 2 ust. 4 pkt 4 określił właściwość prokuratora rejonowego W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie oraz o zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że przywołana decyzja Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wydana została wyłącznie w celu usytuowania [...] A.S. w nowych strukturach prokuratury powszechnej. Wskazane zostało jego nowe stanowisko jako prokuratora, czyli prokurator Prokuratury Rejonowej oraz miejsce pełnienia służby, czyli [...]. Pozostałe zapisy stanowią jedynie nawiązanie do uregulowania ustawowego zawartego w art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających, określającego zasady, na jakich ma nastąpić przeniesienie, a więc z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz, jak wspomniano, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Stąd też decyzja ta nie była decyzją administracyjną, ale poleceniem służbowym wydawanym, w oparciu o Przepisy wprowadzające, przez przełożonego w stosunku do podwładnego w sprawie wyznaczenia mu miejsca pełnienia służby. Od wspomnianego polecenia przysługiwał zainteresowanemu sprzeciw, o którym mowa w art. 43 § 1 Przepisów wprowadzających, a nie odwołanie w trybie k.p.a. i skarga do sądu administracyjnego. Było to zatem działanie wynikające z podległości służbowej pracowników organów państwowych, które na mocy art. 3 § 3 pkt 2 k.p.a. zostało wyłączone spod regulacji kodeksu postępowania administracyjnego. W dalszej części wskazał, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy użyte przez ustawodawcę w powołanym przepisie określenie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" obejmuje swym zakresem także dodatek funkcyjny, czy też nie. Otóż kwestia określenia, co należy rozumieć pod pojęciem "wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku", była przedmiotem wnikliwej analizy Sądu Najwyższego. Sąd ten w wyroku z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt II PK 70/12 jednoznacznie stwierdził, że to wyrażenie językowe jest ograniczone wyłącznie do dwóch składników wynagrodzenia, to jest wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku za wysługę lat bez uwzględnienia dodatku funkcyjnego. Wyrok ten bazował na wcześniejszej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt I PZP 3/10, dotyczącej analogicznej kwestii odnoszącej się do stanowisk sędziowskich. Można uznać, że orzecznictwo w tej materii jest ugruntowane i jednoznaczne, gdyż także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 września 2018 r. sygn. akt II SA/Po 170/18 jednoznacznie przyjęto, że przez omawiane pojęcie należy rozumieć zachowanie prawa do wynagrodzenia na stanowisku rozumianym jako pełnienie służby na określonym szczeblu w wojskowej prokuraturze (w niniejszej sprawie – wojskowej prokuraturze okręgowej). Ochronie została objęta jedynie ta część wynagrodzenia prokuratora, która posiada cechę trwałości. Dodatek funkcyjny takiej cechy nie posiada, gdyż z natury rzeczy jest przypisany do określonej funkcji, która pełniona jest czasowo. Na koniec zaś stwierdzono, że potrzeba wydania zaskarżonych decyzji wynikła z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 645/17, gdzie jednoznacznie stwierdzono, że właściwym w sprawie wydania decyzji o przyznaniu dodatku wyrównawczego skarżącemu był Prokurator Generalny. Mając na uwadze, że od czasu wydania powołanego wyroku stan prawny nie uległ zmianie i tym samym na podstawie art. 153 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna dokonana przez Sąd w omawianym względzie wiąże organ administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione w skardze, a zezwala na to przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302) w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Natomiast zgodnie z treścią art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Powyższa instytucja wyłączenia pracownika, ma odpowiednie zastosowanie do pracownika podmiotu zobowiązanego do wydania decyzji, który nie jest organem administracji publicznej, jeżeli pracownik ten wydawał w imieniu tego podmiotu decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt I OSK 267/14 ). Przepis art. 24 k.p.a. stwarza warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu. Uregulowanie to ma na celu uniknięcie sytuacji, gdy dana osoba, działając z upoważnienia piastuna organu, dwukrotnie bierze udział w wydaniu rozstrzygnięcia. Pracownik, który już raz uczestniczył w wydaniu decyzji ma ugruntowane poglądy na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 maja 2010 r. o sygn. akt I OPS 13/09 stwierdził, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania jedynie do piastuna organu, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Należy zatem, a contrario, przyjąć na podstawie rozważań zawartych w przedmiotowej uchwale, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Takie stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 lutego 2013 r. o sygn. akt II GPS 4/12 . Zatem treść art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesądza o obowiązku wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu, w którym to postępowaniu ten sam zobowiązany podmiot ponownie rozpatruje sprawę (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1762/14). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie obie decyzję podpisała ta sama osoba, tj. z upoważnienia Prokuratora Generalnego, Zastępca Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych P.F. Zatem zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2018 r. nr [...] narusza prawo w stopniu uzasadniającym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zgodnie bowiem art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a., natomiast w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych, sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego zbędnym staje się na tym etapie odnoszenie do zarzutów ze skargi, bowiem ich badanie i ocena, byłaby przedwczesna. Natomiast organ rozpoznając sprawę na nowo, uwzględni powyższe rozważania oraz wskazania Sądu, a na marginesie poinformować należy organ, że żaden przepis cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie stanowi o zasądzeniu organowi zwrotu kosztów postępowania, nawet w przypadku nieuwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. b) i art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku