III SA/Wa 325/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent Piotr Niewiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów 9 października 2015 r. nr IPPB4/4511-948/15-2/IM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Przedmiotem skargi jest wydana 24 września 2015 r., na wniosek J.P. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący") przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm., dalej: "O.p.") oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r.. poz. 948), interpretacja indywidualna nr IPPB4/4511-948/15-2/IM, przepisów prawa podatkowego – ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zakresie sposobu rozliczenia wynagrodzenia za przeniesienie autorskich praw majątkowych. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, który wpłynął do organu 24 lipca 2015 r. Wnioskodawca, przedstawiając zdarzenie przyszłe wskazał, że jest radcą prawnym prowadzącym w ramach działalności gospodarczej jednoosobową kancelarię, rozliczającym dochody z tej działalności tzw. podatkiem liniowym. Prowadzone przez Wnioskodawcę usługi polegają na świadczeniu usług prawnych, w tym przygotowywaniu opinii prawnych. Opinie te stanowią utwory w rozumieniu prawa autorskiego, jednak sporządzanie i przekazywanie opinii przez Wnioskodawcę jest objęte ogólnymi postanowieniami umów o współpracy zawieranych z jego kontrahentami. Dla lepszego zabezpieczenia interesów Wnioskodawcy i kontrahentów, Wnioskodawca planuje w przyszłości, żeby kwestie praw autorskich do opinii powstających w ramach prowadzonej działalności gospodarczej były określone w odrębnych umowach cywilnoprawnych. Będą to osobne umowy dla każdej opinii zawierane przez Wnioskodawcę jako osobę fizyczną - twórcę danego utworu. Umożliwi to odpowiednie uregulowanie zagadnień związanych z przeniesieniem majątkowych praw autorskich do opinii na kontrahenta, w tym wskazanie pól eksploatacji, o których mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Takie umowy będą również wskazywały wynagrodzenie za przeniesienie praw do poszczególnych opinii. Wobec powyższego, zadano pytanie: "W jaki sposób należy rozliczyć dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych wynagrodzenie uzyskane przez Wnioskodawcę za przeniesienie autorskich praw majątkowych do opinii?". Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych do opinii prawnych powinno być rozliczane dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do przychodów ze źródła - kapitały pieniężne i prawa majątkowe (art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej: "u.p.d.o.f.") z uwzględnieniem sposobu ustalania kosztów uzyskania przychodów określonym w art. 22 ust. 9 pkt 3 i ust 9a-10a u.p.d.o.f. Nie stoi temu na przeszkodzie fakt, że opinie będą powstawać w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Zdaniem Wnioskodawcy, z definicji pozarolniczej działalności gospodarczej zawartej w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. wynika ogólna reguła, w myśl której klasyfikując określony przychód należy najpierw dokonać analizy czy został on uzyskany ze źródeł wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 u.p.d.o.f. Dopiero w przypadku, gdy przychód nie może zostać zaklasyfikowany do tych źródeł, może on stanowić przychód z (pozarolniczej) działalności gospodarczej. W opinii Wnioskodawcy, konkluzję tę potwierdza brzmienie przepisów szczegółowych. W przypadku bowiem, jeżeli ustawodawca przewiduje odstępstwo od reguły, o której mowa powyżej, to wyraźnie to zaznacza, np. w art. 10 ust 1 pkt 6 u.p.d.o.f., z którego wynika, że przychody z najmu (i innych podobnych umów) przynależą do źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., o ile nie są osiągnięte w ramach działalności gospodarczej. Wówczas bowiem przychód powinien zostać zaklasyfikowany jako przychód z działalności gospodarczej. Innym przykładem jest art. 17 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., zgodnie z którym za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od wkładów oszczędnościowych i środków na rachunkach bankowych lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania, z wyjątkiem środków pieniężnych związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą. Organ uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. S twierdził, że obowiązki podatkowe zależą od okoliczności uzyskania przychodów. W sytuacji, gdy wykonywanie działalności dokonywane jest przez podatnika w sposób ciągły i zorganizowany, we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, w celu zarobkowym, tzn. z nastawieniem na zysk, wówczas posiada znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej. Zdaniem organu, wykładnia językowa użytego w definicji pojęcia "działalność gospodarcza" zwrotu "z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 pkt 1,2, i 4-9", prowadzić mogą do rozbieżnych rezultatów. Można bowiem, odwołując się do reguł językowych stwierdzić, że zwrot ten oznacza, że dla oceny, z jakiego źródła pochodzi dany przychód należy najpierw ustalić, czy nie jest on skutkiem działalności zarobkowej, wykonywanej w sposób zorganizowany, ciągły, prowadzonej we własnym imieniu na własny lub cudzy rachunek i tylko wówczas, gdy nie można zaliczyć go do tego rodzaju przychodów, można uznać go za przychód z innego źródła. Można też wyciągnąć wniosek, że ustawodawca najpierw nakazuje wykluczyć pochodzenie przychodu z któregokolwiek ze źródeł wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, i 4-9 u.p.d.o.f., a dopiero później pozwala zaliczyć go do przychodu z działalności gospodarczej. Brak jednoznacznego rezultatu wykładni językowej czyni koniecznym sięgnięcie do wykładni systemowej wewnętrznej. Definiując przychody pochodzące z różnych źródeł ustawodawca, podkreślając tym samym ich rozłączność, zawarł reguły kolizyjne, wskazując, kiedy dany przychód może być uznany za przychód z określonego źródła, choć faktycznie odpowiada on ogólnej definicji przychodów z innego źródła. Art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., wyłącza z przychodów, których źródłem jest odpłatne zbycie nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy - zbycie następujące w wykonaniu działalności gospodarczej. W art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. natomiast, do przychodów z działalności wykonywanej osobiście włączono przychody z umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze zawieranych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tym samym przychód z tego tytułu nie będzie stanowił przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Również w odniesieniu do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej ustawodawca nakazał w art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f., zaliczenie do nich enumeratywnie wymienionych przychodów, które w braku stosownego uregulowania zaliczone byłyby do innych źródeł, bowiem odpowiadałyby ich definicji. Organ stwierdził, że przywołane przepisy wskazują na to, że co do zasady przychody winny być przypisywane do tego ze źródeł, którego opis w sposób bardziej szczegółowy odpowiada sposobowi jego powstania, chyba że ustawa nakazuje expressis verbis zaliczenie ich do przychodów z innego źródła. W przeciwnym wypadku powołane regulacje byłyby zbędne. Organ dodał, że kwalifikacja uzyskanych przychodów do odpowiedniego źródła przychodów determinuje sposób ustalania kosztów uzyskania tych przychodów. Dodał, że okoliczność, iż prawa majątkowe zostały wymienione w odrębnym źródle przychodów nie oznacza, że przychody z tych praw osiągane przez przedsiębiorcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie mogą stanowić przychodów z działalności gospodarczej. Jeżeli umowy, co do których podatnikowi przysługują autorskie prawa majątkowe są zawierane w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, to przychód uzyskany z tego tytułu, należy kwalifikować do źródła przychodów "Pozarolniczą działalność gospodarcza". Wybór przez podatnika sposobu realizacji swojej działalności twórczej poprzez prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej eliminuje możliwość stosowania 50% kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 9 ustawy. Przepis art. 22 ust. 12 tej ustawy jednoznacznie stanowi, że do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, nie mają zastosowania koszty uzyskania przychodów określone w ust. 9. W skardze z 23 grudnia 2015 r., zaskarżając interpretację indywidualną z 24 września 2015 r., w całości, Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej zwrotu kosztów postępowania, zarzucając zaskarżonej interpretacji naruszenie: 1) 5a pkt 6 u.p.d.o.f., poprzez błędną wykładnię polega na zakwestionowaniu stanowiska, zgodnie z którym z definicji (pozarolniczej) działalności gospodarczej zawartej w tym przepisie wynika, że dany przychód może zostać zaklasyfikowany jako przychód z działalności gospodarczej dopiero wówczas, kiedy nie zostanie zaliczony do innego źródła przychodu, 2) art. 22 ust. 12 w związku z art. 22 ust. 9 u.p.d.o.f., poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego, polegającą na uznaniu przez organ, że przepis art. 22 ust. 12 u.p.d.o.f., znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zdaniem Skarżącego przychody ze zbycia praw autorskich są przychodami z praw majątkowych nawet, jeżeli same opinie prawne będące przedmiotem sporu powstają w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego. W konsekwencji koszty uzyskania tych przychodów mogą zostać ustalone zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 22 ust. 9 pkt 3 u.p.d.o.f. Zdaniem Skarżącego z definicji (pozarolniczej) działalności gospodarczej zawartej w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. wynika, że dany przychód może zostać zaklasyfikowany jako przychód z działalności gospodarczej dopiero wówczas, kiedy nie zostanie zaliczony do innego źródła przychodu. Skarżący powołał się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1898/11 oraz z 25 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 1000/10. Skarżący uznał, że interpretacja art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., zaproponowana przez organ powoduje, że końcowy fragment art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., ("z której uzyskane przychody nie są zaliczane do..."), jest zbędny. Skarżący podniósł, że do takiego samego rezultatu jak wykładnia językowa prowadzi wykładnia systemowa wewnętrzna przepisów u.p.d.o.f., co potwierdzają przytoczone przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej art. 10 ust 1 pkt 6 oraz art. 17 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Zdaniem Skarżącego argumenty zaprezentowane w interpretacji podatkowej dotyczące takich ogólnych stwierdzeń, jak: "(...) przychody winny być przypisywane do tego ze źródeł, którego opis w sposób bardziej szczegółowy odpowiada sposobowi jego powstania (...)", czy też "Jeżeli umowy, co do których podatnikowi przysługują autorskie prawa majątkowe są zawierane w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, to przychód uzyskany z tego tytułu należy kwalifikować do źródła przychodów "Pozarolniczą działalność gospodarcza", są wprawdzie racjonalne, ale nie znajdują podstawy w przepisach u.p.d.o.f. i mogą być traktowane co najwyżej jako postulaty de lege ferenda. Skarżący podniósł, że organy podatkowe, w zależności od sytuacji prezentują pogląd, który w sprawie Skarżącego jest kwestionowany i opowiadają się za stanowiskiem, że przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą być tylko te przychody, które nie są przez ustawę zaliczane do przychodów z pozostałych źródeł. Odnośnie art. 22 ust. 12 u.p.d.o.f., Skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma on zastosowania, a spór w tej materii jest kwestią wtórną wobec sporu o źródło przychodów, do którego należy zaklasyfikować przychody z odpłatnego zbycia autorskich praw majątkowych Skarżącego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej indywidualnej interpretacji z 9 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu pomiędzy Spółką, a organem w rozpoznawanej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia kwestii, kwalifikacji prawnej na gruncie przepisów u.p.d.o.f., przychodów uzyskiwanych przez radcę prawnego z przeniesienia praw autorskich do opinii prawnej sporządzonej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do źródła przychodów z art. 10 ust. 1 pkt 3, bądź pkt 7 u.p.d.o.f. Od rozstrzygnięcia tej kwestii uzależniony jest sposób rozliczania kosztów uzyskania powyższego przychodu. Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 7 u.p.d.o.f., źródłami przychodów są: pozarolnicza działalność gospodarcza, a także kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c. Wyjaśnienia od razu wymaga, że wymienione w pkt 8 lit. a-c prawa majątkowe, nie są przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Zdaniem Skarżącego wynagrodzenie jakie uzyska on za przeniesienie autorskich praw majątkowych do opinii prawnych kwalifikuje się do przychodów ze źródła - kapitały pieniężne i prawa majątkowe wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f., niezależnie od tego, że przedmiotowe opinie prawne, Skarżący sporządza w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Swoje stanowisko Skarżący opiera na tym ostatnim zastrzeżeniu definicji działalności gospodarczej, z którego, zdaniem Skarżącego, wynika, że dany przychód dopiero może stanowić przychód z działalności gospodarczej, jeżeli nie może być zaliczony do przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 u.p.d.o.f. Przychód natomiast uzyskiwany z przeniesienie autorskich praw majątkowych do sporządzonych przez Skarżącego opinii prawnych, kwalifikuje się, zdaniem Skarżącego, do przychodów ze źródła - kapitały pieniężne i prawa majątkowe. Przyjęcie takiej kwalifikacji źródła powyższego przychodu, pozwoliłoby na rozliczenie kosztów uzyskania tego przychodu, na zasadach określonych w art. 22 ust. 9 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, koszty uzyskania niektórych przychodów określa się z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami - w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód. Sąd nie zgadza się powyższym stanowiskiem Skarżącego, uznając że prawidłowe stanowisko zajął organ, choć Sąd nie zgadza się również z argumentacją organu przedstawioną w zaskarżonej interpretacji. W ocenie Sądu, wykładnia językowa art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., nie prowadzi do rozbieżnych rezultatów. Przepis ten zawiera definicję pojęcia działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej, na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych. Przepis ten poza wyliczeniem rodzajów działalności, które mogą być przedmiotem działalności gospodarczej, zawiera też przesłanki, które muszą być spełnione kumulatywnie aby dany rodzaj działalności wyliczony w tym przepisie mógł być przedmiotem działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu. Działalność musi zatem mieć charakter zarobkowy, musi być prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, a uzyskane z niej przychody nie mogą być zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 u.p.d.o.f. Wyklucza to zatem interpretację organu, z której wynika, że części powyższych przesłanek, a więc zarobkowy charakter działalności wymienionych w lit a-c, omawianego przepisu, prowadzenie tej działalności we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, przesądzałaby o ostatniej przesłance działalności gospodarczej, a więc o źródle uzyskanego przychodu z danej działalności, w ten sposób, że źródłem uzyskania tego przychodu byłaby działalność gospodarcza. Sąd zgadza się w tej kwestii ze Skarżącym, że powyższe rozumienie omawianego przepisu czyniłoby zbędnym ostatni zwrot tego przepisu. Oznacza to, że z działalnością gospodarcza, na potrzeby rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych, mamy do czynienia wówczas, gdy podatnik prowadzi działalność wymienioną w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., spełniającą wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie, łącznie z tym, że przychód uzyskany z tej działalności nie zalicza się do przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 u.p.d.o.f. Ta ostatnia kwestia jest sporna w niniejszej sprawie, lecz Sąd stoi na stanowisku, że uzyskiwany przez Skarżącego przychód w przedstawionym przez Skarżącego stanie faktycznym nie zalicza się do źródła przychodów – kapitały pieniężne i prawa majątkowe, wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. Wynika to z faktu, że Skarżący uzyskuje ten przychód, z tytułu świadczenia pomocy prawnej, świadczonej w ramach prowadzonej przez Skarżącego jednoosobowej działalności gospodarczej. Jak wynika z art. 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 233, dalej: "u.r.p."), wykonywanie zawodu radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.r.p., świadczenie pomocy prawnej przez radcę prawnego polega w szczególności na udzielaniu porad i konsultacji prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed urzędami i sądami w charakterze pełnomocnika lub obrońcy. Z art. 8 u.r.p. wynika natomiast, że radca prawny wykonuje zawód w ramach stosunku pracy, na podstawie umowy cywilnoprawnej, w kancelarii radcy prawnego oraz w spółce wymienionej enumeratywnie w tym przepisie. Z powyższej regulacji wynika, że przedmiotem wykonywania zawodu radcy prawnego jest świadczenie pomocy prawnej, która może polegać, m.in. na sporządzaniu opinii prawnych. W świetle przytoczonych przepisów, z punktu widzenie wykonywania zawodu radcy prawnego, nie jest istotny sposób zbycia sporządzonej opinii prawnej poprzez przeniesienie prawa autorskiego do tej opinii. Niezależnie od wskazanej w art. 8 u.r.p., formy prawnej wykonywanego zawodu przez radcę prawnego, przedmiotem działalności radcy prawnego jest świadczenie pomocy prawnej. Skarżący do świadczonej przez siebie pomocy prawnej wykonywanej zawodowo na podstawie ustawy o radcach prawnych, zamierza wprowadzić element (przenoszenia autorskich praw majątkowych do sporządzonych opinii prawnych), który z punktu widzenia prowadzonej przez niego działalności nie ma istotnego znaczenia, ponieważ nie zmienia charakteru tej działalności. Skarżący nadal świadczy pomoc prawną, która polega m.in. na sporządzaniu opinii prawnych i robi to w ramach prowadzonej działalności gospodarczej- jednoosobowej kancelarii. Powyższe determinuje, zdaniem Sądu, kwestię kwalifikacji prawnej przychodu uzyskanego ze świadczonej pomocy prawnej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, do źródła – pozarolnicza działalność gospodarcza, niezależnie od czynności wykonywanych w ramach świadczonej pomocy prawnej, w tym również, w przypadku sporządzenia opinii prawnej i niezależnie od faktu zbycia tej opinii poprzez przeniesienie prawa autorskiego do tej opinii. Jeżeli zatem, radca prawny, świadcząc pomoc prawną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawrze z klientem umowę cywilnoprawną przenoszącą autorskie prawo majątkowe do sporządzonej opinii prawnej, nie wpłynie to na kwalifikację prawną uzyskanego w tych okolicznościach przychodu, do źródła przychodów – kapitały pieniężne i prawa majątkowe z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f., ponieważ przychód ten jest uzyskany z tytułu zawodowo wykonywanej pomocy prawnej, stanowiącej w świetle art. 4 w związku z art. 6 ust. 1 u.r.p., przedmiot działalności radcy prawnego. Z tych względów organ prawidłowo uznał, że przychód uzyskany przez Skarżącego w okolicznościach stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej należy zakwalifikować do źródła – pozarolnicza działalność gospodarcza. To natomiast, w związku z brzmieniem art. 22 ust 12 u.p.d.o.f., zgodnie z którym do przychodów, o których mowa w art. 14 (przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej), nie mają zastosowania koszty uzyskania przychodów określone w ust. 9, wyklucza możliwość rozliczenia kosztów uzyskania tego przychodu na zasadach uregulowanych w art. art. 22 ust. 9 u.p.d.o.f. Sąd stwierdza w związku z tym, że organ wydając zaskarżoną interpretację nie naruszył art. 5a pkt 6 i art. 22 ust. 12 w związku z art. 22 ust. 9 u.p.d.o.f., poprzez ich błędną interpretację. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), oddalił skargę jako niezasadną.