I SA/Wr 59/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie sędzia WSA Zbigniew Łoboda, sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. D. i Ł. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 27 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. oddala skargę w całości. Decyzją z dnia 23.09.2016 r. (nr [...]) Prezydent Miasta Wałbrzycha ustalił Ł. D. i A. D. (dalej także jako: podatnicy lub skarżący), na zasadzie solidarności, łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 r. w wysokości 1.199 zł., obejmujące podatek od nieruchomości oraz podatek rolny za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. W przedstawionej, w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia argumentacji, organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia 30.04.2015 r. ustalił podatnikom łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2015. Opodatkowaniem objęto wówczas: budynki lub ich części pozostałe o łącznej powierzchni użytkowej 155 m2, grunty orne kl. IV o powierzchni 0,1959 ha i grunty orne kl. V o powierzchni 0,1556 ha. Wskazano również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 30.03.2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1921/15, oddalił w całości skargę wywiedzioną od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20.07.2016r. wydaną w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji z dnia 30.04.2015 r. Sąd podzielił wówczas stanowisko organów podatkowych odnośnie tego, że znajdujący się w przyziemiu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. lokal niemieszkalny nr [...] nie spełniał koniecznych kryteriów do objęcia go zwolnieniem podatkowym w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – dalej: u.p.o.l. Sąd uznał, że nie został spełniony warunek, by położona na gruntach gospodarstwa rolnego nieruchomość służyła wyłącznie działalności rolniczej. Prezydent Miasta W. uznając, że stan faktyczny na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za 2015 r. nie uległ zmianie, zastosował regulację z art. 165 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jedn. t. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej: O.p. Ustalił na podstawie wypisów z kartoteki budynków i lokali z dnia 23.09.2016 r. - ukazujących stan na dzień 1.01.2016 r. oraz 23.09.2016 r., że budynek położony w W. przy ul. [...] posiada w dalszym ciągu funkcję budynku mieszkalnego. Ponadto stwierdził brak zmian w klasyfikacji i funkcji lokalu niemieszkalnego nr 1. W oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy zakwalifikował część budynku mieszkalnego stanowiącego lokal nr 1 do kategorii budynek lub ich części "pozostałe" z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l i na tej podstawie - w decyzji z dnia 23.09.2016 r. - ustalił zobowiązanie pieniężne na 2016 r. w kwocie 1199 zł płatne w ratach: I, II i III w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji a rata IV w terminie do 15.11.2016 r. W odwołaniu od takiego rozstrzygnięcia podatnicy nie zgodzili się na zastosowanie w sprawie art. 165 § 5 O.p. Ponadto w ich przekonaniu, wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 30.03.2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1921/15, lokal nr [...] został (na podstawie przedstawionych materiałów) zakwalifikowany jako wykorzystywany "do prowadzenia działalności rolniczej, ale także do celów prywatnych (gospodarstwa domowego), albowiem przechowywane tam były m.in. zapasy artykułów spożywczych i sprzęty gospodarstwa domowego nie wykorzystywane na co dzień. Wynika stąd, że przeznaczenie spornego lokalu do obsługi gospodarstwa rolnego nie było przeznaczeniem wyłącznym". Wobec uznania, że przywołany wyrok doprowadził do zmiany stanu faktycznego w zakresie przyjmowanego dotychczas charakteru lokalu nr [...], według odwołujących się powinni oni byli zostać zobowiązani do korekty deklaracji za 2015 r. oraz złożenia już zgodnie z wyrokiem z dnia 30.03.2016r. deklaracji na rok 2016. Dopiero wówczas będzie możliwym wydanie decyzji w przedmiocie podatku za 2016 r. i skorygowanie zobowiązania na 2015 r. Jednocześnie stawka podatku od lokalu nr [...] od roku 2015 powinna nie przekraczać stawki jak dla lokali mieszkalnych. Odwołujący wyrazili również krytyczne stanowisko w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za rok 2016. Według nich, wydania decyzji dopiero w dniu 23.09.2016 r. nie może usprawiedliwiać oczekiwanie przez organ podatkowy na przesłanie wyroku z dnia 30.03.2016 r. wraz z aktami sprawy. Kwestionując kwalifikację części budynku mieszkalnego, stanowiącego lokal nr 1 do kategorii budynki lub ich części "pozostałe", odwołujący wyrazili przekonanie, że "pozostałe" - to niesklasyfikowane w u.p.o.l. z innej podgrupy przedmiotów opodatkowania wykorzystywane m.in. dla potrzeb organizacji pozarządowych, pożytku publicznego (OPP), na działalność statutową odpłatną lub nie, na rzecz ogółu społeczności lub określonej wyodrębnionej grupy podmiotów dotyczącej realizacji zadań publicznych, nie prowadzonej działalności gospodarczej albo prowadzenia działalności gospodarczej w rozmiarach służących realizacji celów statutowych. Zatem zastosowanie stawki z tej podgrupy przedmiotów opodatkowania nie ma nic wspólnego ze sposobem wykorzystywania lokalu. Kryteria stanowiące o zastosowanej stawce podatkowej według u.p.o.l. dla budynków mieszkalnych lub ich części to: lokalizacja, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek. Wskazali na wprowadzenie nowych przedmiotów opodatkowania spoza kręgu sklasyfikowanego w u.p.o.l. W ocenie odwołujących się podatników, lokal nr 1 stanowiący ich współwłasność, znajduje się budynku mieszkaniowym, w którym są właścicielami dwóch lokali mieszkalnych. Taki budynek w zabudowie zagrodowej jest sklasyfikowany, stąd też nie może należeć do kategorii "pozostałych". Wobec stawianych zarzutów odwołania jego autorzy zażądali korekt w dokumentacji, a także rozliczenia z tytułu różnicy podatku wpłaconego nad należnym za lata: 2015 i 2016. Decyzją z dnia 27.10.2016 r. (nr SKO [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Nawiązując do treści zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że przedmiotem opodatkowania w decyzji z dnia 23.09.2016 r. jest zarówno część budynku uznanego za pozostały jak i grunty orne. W odwołaniu zakwestionowano natomiast jedynie opodatkowanie części budynku (lokal nr 1), który zdaniem odwołujących się powinien być opodatkowany stawkami jak od budynku mieszkalnego. Wbrew zarzutom odwołania, Kolegium uznało za prawidłowe zastosowanie w sprawie trybu wynikającego z art. 165 § 5 O.p. Stwierdzono, że stan prawny w sprawie w roku 2016 był niezmienny w porównaniu ze stanem prawnym z roku 2015 i był on bezsporny, gdyż WSA we Wrocławiu w wydanym w dniu 30.03.2016 r. wyrokiem potwierdziło słuszność opodatkowania spornej nieruchomości. Przedmioty opodatkowania zarówno za 2015 jak i 2016 są takie same. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego opodatkowania nieruchomości budynkowej położonej przy ul. [...] stawkami przewidzianymi dla budynków pozostałych zamiast stawkami jak dla budynków mieszkalnych, Kolegium przywołało orzecznictwo sądowoadministracyjne ukształtowane na gruncie interpretacji art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne przy ustalaniu podstawy wymiaru podatków. Wskazano, że taką podstawę stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, która to ewidencja ma charakter urzędowy i jest źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w administracyjnych postępowaniach podatkowych. W świetle takich regulacji Kolegium wskazało na treść księgi wieczystej [...] prowadzonej dla nieruchomości położonej przy ul. [...]. Z jej zapisów wynika, że lokal nr [...] jest lokalem samodzielnym, niemieszkalnym, wyodrębnionym z nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], położonej przy ul. [...]. Również znajdujące się w aktach sprawy wypisy z ewidencji gruntów potwierdzają, że lokal nr [...] pełni funkcję niemieszkalną. Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny i prawny Kolegium stwierdziło, że lokal nr 1, jako lokal niemieszkalny, w którym nie jest prowadzona działalność gospodarcza, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków lub ich części pozostałych. Nie zgodzono się z odwołującymi się podatnikami, że lokal posiadający funkcję niemieszkalną podlega opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych lub ich części. Kolegium podtrzymało również argumentację o braku zwolnienia lokalu nr 1 z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Wnosząc na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżący – Ł. D. i A. D. , powtórzyli zasadniczo argumentację zawartą w odwołaniu. Na tej podstawie sformułowali zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności: art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., polegający na jego błędnej interpretacji przez zakwalifikowanie lokalu nr 1 w budynku mieszkalnym do kategorii budynków lub ich części pozostałych oraz art. 2a O.p., który to przepis nakazuje niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzygać na korzyść podatnika. Ponadto wskazano na brak przyjęcia w sprawie prymatu dyrektywy wykładni językowej oraz naruszenie art. 217 Konstytucji RP, który to przepis nakazuje aby stawka podatkowa wynikała wprost z ustawy, a także naruszenie art. 6 ust. 7 u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W toku postępowania skarżący Ł. D. i A. D. kwestionowali opodatkowanie lokalu nr 1 według stawek przewidzianych dla budynków pozostałych. Twierdzili, że sporny lokal położony w przyziemiu budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w W. powinien zostać opodatkowany według stawki jak dla budynków mieszkalnych. Skarżący żądali korekty deklaracji za 2015 r. oraz złożenia nowej deklaracji na rok 2016. W ich przekonaniu, takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku tut. Sądu z dnia 30.03.2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1921/15, które to orzeczenie pomimo tego, że przesądziło, że sporny lokal niemieszkalny nie spełnia koniecznych kryteriów do objęcia zwolnieniem podatkowym w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., jednocześnie jednak kwalifikuje go jako wykorzystywany "do celów prywatnych (gospodarstwa domowego)". Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów i żądań przyjdzie zauważyć, że niewątpliwie największe wątpliwości w praktyce wywołuje opodatkowanie budynków lub ich części, co do których istnieje wątpliwość co do zakwalifikowania ich jako mieszkalne lub pozostałe. Pojawiające się w tym zakresie wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczyły zwłaszcza nieruchomości garażowych, koszarowych, letniskowych, wypoczynkowych, czy też zajętych na prowadzenie działalności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Odsyłając w tym zakresie do literatury przedmiotu (zob. zwłaszcza W. Morawski (red.), Podatek od nieruchomości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Komentarz. Linie interpretacyjne, opublikowano w Lex/el 2013), punktem wyjścia w rozstrzygnięciu sporu dotyczącego opodatkowania lokalu niemieszkalnego nr 1 znajdującego się w budynku mieszkalnym przy ul. Wilczej 9 w W. uczynić należy regulację zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zgodnie z nią, obiektem stanowiącym przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości są m.in. budynki lub ich części. Z kolei częścią budynku podlegającą opodatkowaniu jako odrębny przedmiot opodatkowania jest lokal (zob. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l.). Z unormowań tych wynika, że częścią budynku mogącą być samodzielnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest wyodrębniony lokal w tym budynku. Wyodrębnienie takie odbywa się na podstawie ustawy o własności lokali, której art. 1 ust. 1 stanowi: "Ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną". Dalsze przepisy ustawy o własności lokali stanowią: "W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali" (art. 3 ust. 1). Przepis ten jest zgodny z przepisem zawartym w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Obydwa przepisy jednoznacznie rozstrzygają to, jaka część budynku może być odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z uwagi na zgodność rozwiązań prawnych zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawie o własności lokali uprawnione jest skorzystanie dla celów podatkowych z unormowań ustawy o własności lokali, w tym z definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego unormowanej w art. 2 ust. 2, zgodnie z którym: "Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne". W budynkach mieszkalnych mogą być wyodrębnione zatem lokale o różnym przeznaczeniu. Poza lokalami mieszkalnymi i lokalami niemieszkalnymi w postaci garaży, mogą być również wyodrębnione lokale usługowe. Sam jednak fakt, że lokale niemieszkalne w postaci garaży i lokali usługowych, znajdują się (stanowią część) w budynku mieszkalnym nie oznacza, że winna być do nich stosowana stawka podatku od nieruchomości jak do lokali mieszkalnych. Stanowią one odrębne nieruchomości przeznaczone do innych celów niż mieszkalne. Przyjdzie dalej zauważyć, że prawnopodatkowe znaczenie funkcji danego lokalu można wywieść ze sformułowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i e u.p.o.l., mówiącego o budynkach mieszkaniowych i pozostałych lub ich częściach oraz wyróżniającego w obu kategoriach przedmiotów opodatkowania zarówno same budynki, jak i ich części. Skoro zatem ustawodawca dopuścił opodatkowanie części budynku, to nie odpowiada dyrektywom interpretacyjnym pominięcie tego fragmentu przepisu, a jednocześnie sprzeczne z zasadami wykładni byłoby pozbawienie prawnego znaczenia pełnienia przez lokal nr 1 innej niż mieszkaniowa funkcji. Wskazać tu należy na zakaz wykładni per non est, zgodnie z którym nie wolno interpretować przepisów prawnych tak, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne. Skoro zatem przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. dotyczący stawek wyraźnie odnosi się do budynków, jak i do ich części, należy przyjąć, że różne stawki mogą mieć zastosowanie do różnych części tego samego budynku. W sprawie brak było więc podstaw do zastosowania art. 2 a O.p. zgodnie z którym, niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. W ocenie Sądu, taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższe regulacje nie można zgodzić się ze skarżącymi, że przedmiotowy lokal nr 1 powinien zostać opodatkowany według stawki jak dla budynków mieszkalnych. Okolicznością bezsporną w sprawie jest w prawdzie to, że sporny lokal znajduje się w budynku mieszkalnym zawierającym dwa lokale mieszkalne należące do skarżących. Fakt ten nie może jednak przesądzić o tym, że jest to część budynku mieszkalnego, albowiem sam lokal nr 1 nie pełni w żaden sposób funkcji mieszkaniowej. Skoro bowiem o mieszkaniowym charakterze budynku jako fizycznej całości lub jego określonej części, przesądza kryterium zaspokajania potrzeb mieszkaniowych człowieka, a pomieszczenie lokalu nr 1, zgodnie z powoływanym przez skarżących fragmentem uzasadnienia wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 30.03.2016r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1921/15: "służy zarówno do prowadzenia działalności rolniczej, ale także do celów prywatnym (gospodarstwa domowego), albowiem przechowywane tam były m.in. zapasy artykułów spożywczych i sprzętu gospodarstwa domowego nie wykorzystywane na co dzień", to nie można przyjąć, że służy ono zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych jego użytkowników, jakkolwiek niewątpliwie służyć może ich potrzebom życiowym. Co więcej, na gruncie sprawy rozstrzygniętej tym wyrokiem, skarżący sami konsekwentnie utrzymywali, że lokal nr 1, jako niemieszkalny (warsztatowy), spełnia ustawowe kryteria zwolnienia podatkowego o jakim mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Wprost wskazali, że nie powinno budzić wątpliwości, że sporny lokal nie jest wykorzystywany na cele mieszkalne, co winno przesądzić o jego użytkowym, a nie mieszkalnym charakterze. Podkreślali wówczas, że funkcja użytkowa tego lokalu polega na tym, że służy on do obsługi działalności rolniczej. W kwestii ustalenia charakteru spornego lokalu pomocna może być uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. II FPS 4/11. Wprawdzie wspomniana uchwała Skład siedmiu sędziów NSA odnosi się wprost do nieruchomości garażowych, niemniej stanowi istotną wskazówkę interpretacyjną odnośnie sposobu kwalifikacji (na potrzeby wymiaru podatku) różnych rodzajów budynków lub ich części. NSA stwierdził, że w związku z faktem, że w u.p.o.l. brak jest definicji legalnej pojęcia "budynku mieszkalnego" niezbędne jest uwzględnienie zapisów istniejących w ewidencji gruntów i budynków. W podjętej uchwale argumentowano, że w sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Zdaniem NSA, uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. NSA nie stwierdził, aby zróżnicowanie stawek podatku od garaży w zależności od tego, czy są one lokalem stanowiącym odrębną własność, a w konsekwencji odrębny przedmiot opodatkowania, czy stanowią jedynie przynależność lokalu mieszkalnego, stanowiło naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Podzielając tezy uchwały II FPS 4/11, przyjdzie zauważyć, że gdy dla spornej nieruchomości - oznaczonej jako lokal nr 1 – urządzono odrębną księgę wieczystą, zaś jej funkcję określono w ewidencji gruntów i budynków jako "niemieszkalną", to zakwalifikowanie tego pomieszczenia stanowiącego odrębny lokal jako lokalu mieszkalnego, nie jest możliwe. Utrwaloną bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych zasadą jest obowiązek organów podatkowych uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Poza przywołaną uchwałą, na znaczenie unormowań wynikających z art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków wskazywał także Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 11.06.2013r., sygn. akt II FSK 1959/11, z 11.07.2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, z dnia 5.11.2009 r., sygn. akt II FSK 311/12. Posiadający odrębną księgę wieczystą i wyodrębniony ewidencyjnie lokal nr 1, stanowi odrębny przedmiot własności, a zatem może być przedmiotem odrębnego obrotu, niezależnie od budynku, w którym się znajduje. Wbrew zatem twierdzeniom skarżących, stanowiska organu podatkowego nie podważa argument, że sporny lokal stanowi część budynku mieszkalnego. Istotny jest fakt, że lokal ten stanowi odrębną własność co oznacza, że stanowi odrębny przedmiot opodatkowania a w konsekwencji może podlegać odmiennemu reżimowi opodatkowania niż budynek mieszkalny. Z tych też powodów nie może dziwić fakt, że w przeciwieństwie do niewyodrębnionych prawnie, np. pomieszczeń piwnicznych, strychu, czy też komórki lokatorskiej, przynależnych do lokali mieszkalnych, w rozpoznawanej sprawie lokal nr 1 został objęty inną stawką podatku od nieruchomości niż lokale mieszkalne. Lokal nr 1 jako odrębna nieruchomość lokalowa nie może być traktowany jako przynależność lokali mieszkalnych (na tej samej zasadzie co pomieszczenia piwniczne). Wbrew również zarzutom skargi, kryterium stanowiącym o zastosowanej stawce podatkowej według u.p.o.l. dla budynków mieszkalnych lub ich części nie jest lokalizacja, sposób wykorzystania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek. Wymienione kryteria pozwalają bowiem radzie gminy jednie różnicować wysokość stawek podatkowych. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.p.o.l. przy określeniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1 tego artykułu, czyli dotyczących gruntu, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystania gruntu. Z kolei zgodnie z art. 5 ust 3 u.p.o.l., przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynku. Odnosząc się końcowo do stanowiska stron dotyczącego naruszenia art. 6 ust. 7 u.p.o.l. należy podzielić stanowisko Kolegium, że wskazanie w decyzji z dnia 23.03.2016 r. terminów płatności (I, II i III rata płatne w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, a rata IV - w termin do 15.11.2016 r.), wynikało z faktu, że w dacie wydania decyzji termin ustawowy płatności rat I-III już upłynął, dlatego też organ podatkowy, stosownie do art. 47 § 1 i 2 O.p. wskazał 14 dniowy termin płatności tych rat. Z kolei termin płatności IV raty określono zgodnie z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. w terminie do 15 listopada roku podatkowego. Tym samym działania organu podatkowego przy wymiarze podatku, uwzględniające wiążący charakter danych wynikających z ewidencji, wobec faktu, że dane te nie uległy zmianie co do charakteru i sposobu użytkowania lokalu nr 1 w nich zapisanych, Sąd ocenia jako prawidłowe. Dlatego też za nieuzasadnione należało uznać zarzuty i powołaną na ich poparcie argumentację w zakresie naruszenia zasady prymatu dyrektywy wykładni językowej oraz art. 217 Konstytucji RP, który to przepis nakazuje aby stawka podatkowa wynikała wprost z ustawy. Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjnej we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę w całości oddalił.