I SA/Wr 67/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi A w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] września 2016r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A S.A. dawniej B sp. z o.o. S.K.A. z/s w S. (dalej: strona, skarżąca, spółka, wnioskodawca) jest wydana interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] września 2016 r. nr [...] dotycząca podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie sposobu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących kosztu nabycia elementów rusztowań i szalunków. We wniosku o zdarzenie przyszłe Spółka wskazała, że świadczy usługi związane z wynajmem wyposażenia budowlanego, w tym rusztowań i szalunków budowlanych. W tym celu, nabywa od dostawców poszczególne elementy rusztowań i szalunków budowlanych (ale nie całe komplety), których wartość wynosi z reguły od kilkudziesięciu do kilkuset złotych i tylko w wyjątkowych przypadkach przekracza 3.500 złotych. Całkowita wartość nabywanego jednorazowo wyposażenia (jako suma poszczególnych elementów) wynosi z reguły od kilkunastu do kilkudziesięciu tysięcy złotych. Spółka przyjmując powyższe wyposażenie do magazynu dzierżaw, stanowiącego część systemu wspomagającego zarządzanie przedsiębiorstwem i zintegrowanego z systemem finansowo-księgowym, dzieli przyjęcie sprzętu na poszczególne, pojedyncze elementy rusztowań i szalunków zgodnie ze specyfikacją odnotowaną na fakturze zakupu, bowiem tylko takie postępowanie jest w stanie zapewnić Spółce możliwość zarządzania wydzierżawianym sprzętem w sposób elastyczny i jednocześnie transparentny, zarówno dla Spółki jak i dla jej klientów. Spółka wydzierżawia swoim klientom za umówiony łączny czynsz określoną ilość pojedynczych elementów rusztowań i szalunków w dowolnych, oczekiwanych przez klienta ilościach i konfiguracjach pozwalających jednak osiągnąć klientowi oczekiwaną przez niego konstrukcję rusztowań. Spółka nie wydzierżawia jednak rusztowania jako kompletnej konstrukcji, albowiem za każdym razem w zależności od potrzeb danego klienta składa się ona z różnej ilości poszczególnych elementów. Po zakończeniu umowy, wydzierżawiane elementy są zwracane do wnioskodawcy. Wnioskodawca przyjmuje poszczególne elementy na magazyn oraz wydzierżawia je na rzecz innego klienta w innych konfiguracjach (w zakresie ilości poszczególnych elementów), w zależności od potrzeb i zamówienia danego klienta. Zgodnie z umową, przedmiot najmu stanowi określona ilość pojedynczych elementów rusztowań i szalunków wyspecyfikowanych w protokole zdawczo-odbiorczym, a nie komplety szalunków lub tym bardziej jako jedno kompletne rusztowanie. Wartość poszczególnych elementów rusztowań i szalunków nie przewyższa 3.500 zł netto, natomiast wartość całości elementów wydzierżawianych przekracza powyższą kwotę. Spółka zadała pytania: Czy ma prawo: 1. jednorazowo uznać za koszt uzyskania przychodu koszt nabycia wyposażenia w postaci pojedynczych elementów rusztowań i szalunków o wartości jednostkowej poniżej 3.500 zł netto, uznawanych jako wyposażenie niskocenne? 2. zaliczyć pojedyncze elementy rusztowań i szalunków o wartości jednostkowej poniżej 3.500 złotych netto jako środki trwałe niepodlegające amortyzacji uwzględniając w miesiącu oddania ich do używania ich wartość bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 16d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych albo zaliczyć pojedyncze elementy rusztowań i szalunków o wartości jednostkowej poniżej 3.500 zł netto jako środki trwałe podlegające amortyzacji i dokonać jednorazowej amortyzacji w miesiącu oddania do używania albo w miesiącu następnym, na podstawie art. 16f ust. 3 ww. ustawy? Zdaniem wnioskodawcy, z przepisów art. 15 ust. 1, ust. 6, art. 16a ust. 1 art. 16d ust. 1 i 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.), wynika, że poszczególne elementy rusztowań i szalunków nie mogą stanowić środka trwałego, gdyż każde z osobna nie jest zdatne do samodzielnego wykorzystania (nie jest zdatne do użytku). Nabywane elementy rusztowań i szalunków nie mogą również spełniać ustawowej definicji środka trwałego jako gotowe zestawy rusztowań bądź szalunków, albowiem wnioskodawca spełni warunek kompletności i zdatności do użycia każdorazowo i indywidualnie pod potrzeby danego klienta, dopiero w momencie realizacji umowy dzierżawy, której przedmiotem nie będą kompletne zestawy elementów rusztowań i szalunków lecz ich pojedyncze elementy. Podkreślono, że rusztowanie jest konstrukcją budowlaną tymczasową służącą do wielokrotnego użytku (nie dłuższego niż 1 rok) składającą się z wielu elementów. Zdaniem spółki wydatki na nabycie elementów rusztowań i szalunków, jako elementów niekompletnych i niezdatnych do samodzielnego wykorzystania, a także nieprzekraczających wartości 3.500 zł nie stanowią kosztu nabycia środków trwałych i zgodnie z treścią art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stanowią koszty uzyskania przychodów potrącalne w dacie ich poniesienia. W związku z powyższym według wnioskodawcy będzie miał możliwość zaliczyć pojedyncze elementy rusztowań i szalunków o wartości jednostkowej poniżej 3.500 zł netto, jako środki trwałe niepodlegające amortyzacji uwzględniając w miesiącu oddania ich do używania ich wartość bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, a także zaliczyć pojedyncze elementy rusztowań i szalunków o wartości jednostkowej poniżej 3.500 zł netto jako środki trwałe podlegające amortyzacji i dokonać jednorazowej amortyzacji w miesiącu oddania do używania albo w miesiącu następnym. Wnioskodawca na poparcie swojego poglądu powołał się na interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] grudnia 2012 r. ([...]) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 czerwca 2014 r. (sygn. akt III SA/Wa 2079/13). Organ interpretacyjny w ww interpretacji indywidualnej uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ wskazał, że w świetle przepisów art. 15 ust. 6 i art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p., składniki majątku trwałego mogą zostać zaliczone do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki: stanowią własność lub współwłasność podatnika, zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, iż warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie, przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok, składniki te są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu. Organ podkreślił, że amortyzacji środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (art. 16i ustawy), stanowiącym załącznik nr 1 do ww. ustawy, który odwołuje się do odpowiedniego symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. Nr 242, poz. 1622). Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustaleniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. Przez środki trwałe rozumie się w Klasyfikacji Środków Trwałych rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki lub oddane do używania na podstawie najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się w Klasyfikacji Środków Trwałych pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może być nim np. budynek, maszyna, pojazd mechaniczny itp. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt, tzw. obiekt zbiorczy, którym może być np. zespół przewodów rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy osiedla, zespoły komputerowe lub rusztowania składające się z szeregu pojedynczych elementów, które nie mogą funkcjonować samodzielnie. Zgodnie z ww. Klasyfikacją Środków Trwałych rusztowania oraz szalunki budowlane należy zaliczyć do Grupy 8 rodzaj 808 – "Narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie". Zdaniem organu w kwestii rozstrzygnięcia, czy ww. elementy rusztowań i szalunku stanowić mogą odrębne środki trwałe, istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie ma ustalenie, czy elementy te można uznać za kompletne i zdatne do użytku. Szalunek jest konstrukcją budowlaną tymczasową służącą do wielokrotnego użytku składającą się z wielu elementów. Poszczególne elementy szalunku nie mogą funkcjonować oddzielnie, wymagają one montażu, instalowania i dopiero wówczas stanowią urządzenie (narzędzie) kompletne i zdatne do użytku. Natomiast rusztowanie to tymczasowa konstrukcja, umożliwiająca pracę na wysokości od dwóch do kilkudziesięciu metrów ponad podłożem (ziemią, podłogą pomieszczenia, powierzchnią pokładu statku itp.), tzn. poza zasięgiem rąk stojącego człowieka. Jednocześnie organ stwierdził, że to podatnik dokonuje oceny, czy dany środek trwały jest kompletny i zdolny do użytku. Jak wskazał organ interpretacyjny z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego m.in. wynika, że nabyte przez wnioskodawcę dla celów prowadzonej działalności gospodarczej elementy rusztowań i szalunków budowlanych można pogrupować w dowolne zestawy o różnej wielkości i w konsekwencji o różnej wartości. Zatem, jeżeli wartość danego kompletu, tj. rusztowań, szalunku skompletowanego na potrzeby konkretnej budowy, przekracza 3.500 zł (składnik majątku wprowadzony do ewidencji środków trwałych), to z chwilą oddania go po raz pierwszy do używania, wnioskodawca winien zaliczyć wydatki z nim związane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z art. 16a-16m ustawy. W ten sam sposób należy postąpić z każdym kolejnym kompletem, którego wartość początkowa przekracza 3.500 zł. Jeżeli natomiast wartość początkowa danego kompletu, na który składają się poszczególne jego elementy, nie przekraczała 3.500 zł, to podatnik ma możliwość wyboru, tj. zaliczenia bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów wydatków z nim związanych, bądź też uznania go za środek trwały i dokonywania jednorazowej amortyzacji, bądź też dokonywania odpisów amortyzacyjnych zgodnie z zasadami określonymi w art. 16h–16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ponadto wskazano, że czasowy brak wykorzystywania poszczególnych elementów rusztowań i szalunków (z po raz pierwszy utworzonych kompletów) w przypadku kontynuowania prowadzonej działalności w zakresie wynajmu, w której te środki były wykorzystywane, nie spowoduje utraty prawa do dokonywania odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, w skardze skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1, ust. 4d, ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 1, art. 16a ust. 1, art. 16d ust. 1, art. 16f ust.3 oraz art. 16h u.p.d.o.p. poprzez ich błędną wykładnię, tj. przez przyjęcie, że jeżeli wartość początkowa danego kompletu tj. rusztowań, szalunku skompletowanego na potrzeby konkretnej budowy przekracza 3.500 zł (składnik wprowadzony do ewidencji środków trwałych), to z chwilą oddania go po raz pierwszy do używania podatnik winien zaliczyć wydatki z nim związane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, natomiast jeśli wartość początkowa danego kompletu, na który składają się poszczególne jego elementy nie przekracza 3.500 zł, to podatnik ma możliwość wyboru, tj. zaliczenia bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów wydatków z nim związanych bądź też uznania go za środek trwały i dokonywania jednorazowej amortyzacji, bądź dokonywania odpisów amortyzacyjnych zgodnie z zasadami określonymi w art. 16h-16m u.p.d.o.p. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w jej ocenie wydatki na nabycie pojedynczych elementów rusztowań i szalunków ( a nie kompletów) jako elementów niekompletnych i niezdatnych do samodzielnego wykorzystania, a także nieprzekraczających wartości 3.500 zł stanowią koszty uzyskania przychodów potrącalne w dacie ich poniesienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest uzasadniona. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest kwestia czy spółka ma prawo jednorazowo uznać za koszt uzyskania przychodu koszt nabycia wyposażenia w postaci pojedynczych elementów rusztowań i szalunków o wartości jednostkowej poniżej 3.500 zł netto, uznawanych jako wyposażenie niskocenne i czy skarżąca ma prawo zaliczyć pojedyncze elementy rusztowań i szalunków o wartości jednostkowej poniżej 3.500 złotych netto jako środki trwałe niepodlegające amortyzacji uwzględniając w miesiącu oddania ich do używania ich wartość bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 16d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych albo zaliczyć pojedyncze elementy rusztowań i szalunków o wartości jednostkowej poniżej 3.500 zł netto jako środki trwałe podlegające amortyzacji i dokonać jednorazowej amortyzacji w miesiącu oddania do używania albo w miesiącu następnym, na podstawie art. 16f ust. 3 ww. ustawy? Zdaniem skarżącej ma takie prawo, bowiem nie dokonuje zakupu kompletów szalunków i rusztowań. Zdaniem zaś organu, nabyte przez wnioskodawcę dla celów prowadzonej działalności gospodarczej elementy rusztowań i szalunków budowlanych można pogrupować w dowolne zestawy o różnej wielkości i w konsekwencji o różnej wartości. Jeżeli wartość danego kompletu, tj. rusztowań, szalunku skompletowanego na potrzeby konkretnej budowy, przekracza 3.500 zł (składnik majątku wprowadzony do ewidencji środków trwałych), to z chwilą oddania go po raz pierwszy do używania, wnioskodawca winien zaliczyć wydatki z nim związane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z art. 16a-16m ustawy. W ten sam sposób należy postąpić z każdym kolejnym kompletem, którego wartość początkowa przekracza 3.500 zł. Jeżeli natomiast wartość początkowa danego kompletu, na który składają się poszczególne jego elementy, nie przekraczała 3.500 zł, to podatnik ma możliwość wyboru, tj. zaliczenia bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów wydatków z nim związanych, bądź też uznania go za środek trwały i dokonywania jednorazowej amortyzacji, bądź też dokonywania odpisów amortyzacyjnych zgodnie z zasadami określonymi w art. 16h–16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przyznać należy również rację skarżącej, że zaprezentowana przez organy koncepcja, tj. uznawanie dopiero szalunku (kompletu) za środek trwały, w realiach sprawy, powoduje, że środek taki nie spełnia warunku określonego w treści art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p., tj. przewidywanego okresu używania dłuższego niż rok. Przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem "amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lab współwłasność podatnika., nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi". Zatem składniki majątku mogą zostać zaliczone do środków trwałych jeżeli łącznie zostaną spełnione wymienione tam warunki, w tym są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania i przewidywany okres ich użytkowania jest dłuższy niż rok. W ocenie Sądu, analiza zdarzenia przyszłego przedstawionego przez stronę wskazuje, że organy nieprawidłowo przyjęły, że Spółka wynajmuje "komplety szalunków" albowiem to nie spółka, a sam dzierżawca składa właściwe dla jego potrzeb komplety z wydzierżawianych elementów. Podobnie dzierżawca zwraca poszczególne elementy szalunków, a nie użytkowany przez niego komplet. Część zwróconych elementów szalunków jest następnie wydzierżawiana innym klientom, w różnych od pierwotnie użytkowanego kompletu elementów szalunków, część zaś natomiast zwróconych po dzierżawie elementów szalunków składowana jest na placu magazynowym. Co istotne jak podała strona w zdarzeniu przyszłym, skarżąca nigdy nie dokonywała zakupów "kompletnych szalunków i rusztowań", lecz zawsze pojedynczych elementów szalunku i nigdy nie wynajmowała/wydzierżawiała kompletnych szalunków, lecz zawsze pojedynczych elementów, zgodnie z życzeniem zainteresowanego podmiotu. Organ nieprawidłowo więc przyjął, że wnioskodawca wynajmuje "komplety szalunków i rusztowań" skoro w przedstawionym zdarzeniu przyszłym wskazuje, że wynajmuje poszczególne elementy rusztowań. To dopiero wynajmujący składa właściwe dla jego potrzeb komplety z wynajmowanych elementów. Podobnie najemca zwraca poszczególne elementy szalunków a nie komplet. Jak słusznie wskazała skarżąca, a nie kwestionuje tego faktu również organ, przy uwzględnieniu okoliczności, że średni okres wynajmu elementów szalunków przez Spółkę wynosi kilka miesięcy - zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji stanowisko organu tworzy "fikcję" uznawania za środek trwały podlegający amortyzacji - szalunek (komplet), który został rozmontowany, jego elementy zostały wykorzystane do złożenia zupełnie innych kompletów, zostały zniszczone lub stały się obiektem kradzieży. Zauważenia także wymaga, że tworząc taką ewidencję Skarżąca będzie posiadała w rejestrze środek trwały (pierwotnie wynajęty zestaw elementów) w skład, którego będą wchodzić części o bliżej nieznanej lokalizacji lub nieistniejące. Jednocześnie, poprzez błędne uznanie, że szalunek, rusztowanie (komplet) o przewidywanym okresie używania poniżej roku spełnia normy określone w art. 16a ust. 1 u.o.d.o.p. organ naruszył przywołany przepis oraz art. 120 O.p. Jednocześnie wskazać należy, że amortyzacji środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (art. 22i ww. ustawy), stanowiącym załącznik nr 1 do ww. ustawy, który odwołuje się do odpowiedniego symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. z 2010 r. Nr 242, poz. 1622 ze zm.). Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustaleniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. Przez środki trwałe rozumie się w Klasyfikacji Środków Trwałych, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki lub oddane do używania na podstawie najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się w Klasyfikacji Środków Trwałych pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może być nim np. budynek, maszyna, pojazd mechaniczny itp. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt, tzw. obiektu zbiorczego, którym może być, np. zespół przewodów rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy osiedla, zespoły komputerowe lub rusztowania składające się z szeregu pojedynczych elementów, które nie mogą funkcjonować samodzielnie. Zgodnie z ww. Klasyfikacją Środków Trwałych rusztowania należy zatem zaliczyć do Grupy 8 rodzaj 808 – "Narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie". W kwestii rozstrzygnięcia, czy poszczególne elementy rusztowań stanowić mogą odrębne środki trwałe, istotne znaczenie ma ustalenie, czy elementy te można uznać za kompletne i zdatne do użytku. Rusztowanie jest konstrukcją budowlaną tymczasową służącą do wielokrotnego użytku składającą się z wielu elementów. Poszczególne elementy rusztowania nie mogą funkcjonować oddzielnie, wymagają one montażu, instalowania i dopiero wówczas stanowią urządzenie (narzędzie) kompletne i zdatne do użytku. Biorąc pod uwagę powyższe – opierając się na przedstawionym przez wnioskodawcę zdarzeniu przyszłym – stwierdzić należy, że zakupione elementy rusztowań nie spełniają przesłanek koniecznych dla uznania ich za środek trwały. Elementy te nabywane były przez spółkę jako pojedyncze części rusztowania, w tym wykorzystane jako szalunki budowlane, a nie jako kompletne zestawy. Z punktu widzenia rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej przewidywany okres używania niektórych elementów jest krótszy niż rok, a wartość żadnego z nich nie przekracza 3.500 zł. Należy zauważyć, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego, w którym zastosowanie znajdą, np. przepisy art. 180 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) różni się od zaistniałego w rzeczywistości, wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Reasumując dotychczasowe ustalenia, w ocenie Sądu, organy interpretacyjny naruszył wskazany wyżej przepis art. 16a u.p.d.o.p. Stosownie do dyspozycji art. 146 § 1 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku. Zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a., na które składają: się wysokość wpisu w kwocie 200 zł, 17 zł opłaty od pełnomocnictwa oraz 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie do uwzględnienia przedstawionego stanowiska Sądu.