VI SAB/Wa 59/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania 1.umarza postępowanie w przedmiocie wyznaczenia terminu do wydania aktu, 2.stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3.przyznaje od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. sumę pieniężną w wysokości 5000 (słownie: pięć tysięcy) złotych, 4.zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 6 listopada 2014 r., [...] Wojewódzki lnspektor Farmaceutyczny w G., zwany dalej "[...]WIF w G.", zawiadomił C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dalej " C.", " Strona ", "Spółka" lub "Skarżąca" o wszczęciu w stosunku do niej postępowania w sprawie nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy apteki (dystrybucji "[...]") oraz nałożenia kary pieniężnej. Organ I instancji poinformował Stronę, że postępowanie dotyczy aptek "Apteka C." położonych w G. przy ul. L. [...] i w S. przy ul. S. [...]. Decyzją z [...] grudnia 2014 r., Nr [...], znak: [...] oraz [...] w G.: 1. nałożył na C. Sp. z o.o., z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 20.000 zł (dwadzieścia tysięcy złotych), w związku z prowadzeniem niedozwolonej reklamy działalności aptek: "Apteka C." położonych w G. przy ul. L. [...] oraz w S. przy ul. S. [...]. polegającej na wykładaniu w tych aptekach ulotek opatrzonych znakiem słowno-graficznym "C. + Apteka" nazwie "[...]", w których zamieszczono nazwy produktów leczniczych wraz z podaniem ich ceny oraz informację o lokalizacji aptek; 2.umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazanie zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Po rozpatrzeniu odwołania spółki C, Główny Inspektor Farmaceutyczny dalej "GIF" decyzją z [...] pażdziernika 2015 r., znak: [...].: 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części nakładającej na spółkę C. Sp. z 0.0. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 20 000 zł (dwadzieścia tysięcy złotych) i w tym zakresie nałożył na Spółkę karę w wysokości 10 000 zł (dziesięć tysięcy złotych), w związku z prowadzeniem niedozwolonej reklamy działalności aptek: "Apteka C." położonych w G. przy ul. L. [...] oraz w S. przy ul. S. [...], polegającej na wykładaniu w tych aptekach ulotek opatrzonych znakiem słowno-graficznym "C. + Apteka" o nazwie "[...]", w których zamieszczono nazwy produktów leczniczych wraz z podaniem ich ceny oraz informację o lokalizacji aptek; 2. w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na powołaną wyżej decyzję GIF C. [...] listopada 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . GlF przy piśmie z [...] grudnia 2015 r., znak:[...], przekazał skargę Strony wraz z odpowiedzią do WSA w Warszawie wnosząc o jej oddalenie w całości. Pismem z 2 listopada 2015 r. C. złożyła do [...]WIF w G. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...].10.2015 r., znak: [...]. Następnie wniosek został przekazany zgodnie z właściwością do rozpatrzenia przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego przy piśmie organu I instancji z [...] listopada 2015 r. Wniosek Strony został oparty o przepis art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2015 r.,poz.1274 z późn. zm.) dalej: " kpa". Ponadto pismem z 16 listopada 2015 r. C. złożyła kolejny wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego w istocie decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] pażdziernika 2015 r., znak: [...]. Podstawę wniosku stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Następnie GIF postanowieniem z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją GIF z [...] pażdziernika 2015 r., znak [...]. GIF ustalił, iż pod względem formalnym spełnione zostały wszystkie przesłanki do wznowienia postępowania. Przy czym z uwagi na tożsamość podmiotową wnoszącego obydwa wnioski o wznowienie postępowania, jak również tożsamość przedmiotową, a mianowicie okoliczność, iż dotyczą one tej samej decyzji administracyjnej, organ uznał za zasadne ich łączne rozpatrzenie w ramach jednego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi C. wyrokiem z 27 maja 2016 r., sygn. akt VI SA/ Wa 3296/15, oddalił skargę Strony w całości. Wyrok ten jest prawomocny. Sąd odmówił uwzględnienia wniosku Strony o zawieszenie postępowania, gdyż nie została spełniona obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania sądowo-administracyjnego z urzędu, o której mowa w art. 56 p.p.s.a., w zw. z art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis ten stanowi podstawę do zawieszenia postępowania w przypadku, gdy skarga została wniesiona do sądu administracyjnego po wszczęciu przez organ administracji postępowania wznowieniowego. W ocenie Sądu hipoteza tego przepisu nie odpowiadała stanowi faktycznemu badanej sprawy, gdyż skarga została wniesiona w dniu 24 listopada 2015 r., którą organ wraz z odpowiedzią na skargę przekazał do tut. Sądu pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. Wznowienie postępowania administracyjnego w tej sprawie nastąpiło później, tj. postanowieniem GIF z dnia [...] grudnia 2015 r., a więc już po wniesieniu skargi do Sądu. Jak wynika z powyższego, organ najpierw nadał bieg skardze, a następnie wydał postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego, po zbadaniu zaistnienia niezbędnych przesłanek, przy czym nie skorzystał z możliwości, o której mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. W tych okolicznościach sprawy Sąd nie znalazł podstawy do obligatoryjnego zawieszenia postępowania sądowo-administracyjnego. Decyzją z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], GIF odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji GlF z [...] pażdziernika 2015 r., znak: [...], zmieniającej decyzję [...]WIF w G. z [...] grudnia 2014 r. o znaku [...] oraz [...], w części dotyczącej wysokości wymierzonej kary pieniężnej za naruszenie art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2211, ze zm.), uznając iż realnie nie zaistniały wskazywane przez Skarżącą przesłanki wznowieniowe, o których mowa w dyspozycji art. 145 § 1 pkt 4 i 8 kpa. Na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2018 r.poz.1302, z późn. zm.) dalej; "p.p.s.a." w związku z art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zmianie ustawy — Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), Skarżąca pismem z 19 listopada 2018 r. nadanym na poczcie w dniu 20 listopada 2018 r., wniosła skargę na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego w sprawie prowadzonego postępowania, wszczętego postanowieniem znak [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, że Główny lnspektor Farmaceutyczny pozostaje w bezczynności, 2) zobowiązanie Głównego Inspektora Farmaceutycznego do wydania decyzji w sprawie wznowienia postepowania prowadzonego pod sygnaturą [...] w terminie 14 dni; 3) stwierdzenie, że Główny lnspektor Farmaceutyczny dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; 4) wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznaniu od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154. W uzasadnieniu Strona wskazała, iż w dniu [...] października 2016 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny zawiadomił Skarżącą, pismem znak [...], iż zamierza zakończyć postępowanie zakreślając jednocześnie 7 dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy. W dniu 15 maja 2018 r. Skarżąca wystosowała pismo do Głównego Inspektora Farmaceutycznego z zapytaniem : - na jakim etapie jest postępowanie i kiedy organ przewiduje jego zakończenie; - jakie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zostały dokonane w okresie od dnia 3 grudnia 2015 r. do dnia 16 maja 2018 r. Do dnia sporządzenia skargi nie uzyskała żadnej odpowiedzi. Pismem z dnia 14 września 2018 r. doręczonym w dniu 21 września 2018 r. wezwała Głównego Inspektora Farmaceutycznego do zaniechania naruszenia prawa poprzez zakończenie postępowania wszczętego postanowieniem znak [...], poprzez wydanie decyzji, ale do dnia sporządzenia skargi organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność organu w sprawie wniosków Strony z 2 i 16 listopada 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] października 2015 r., znak: [...] Uwzględniając zatem istotę spornej w rozpatrywanej sprawie kwestii bezczynności Głównego Inspektora Farmaceutycznego, na wstępie wyjaśnić należy, że jakkolwiek faktem jest, iż przepisy ustawy p.p.s.a. nie określają na czym stan bezczynności organów administracji polega, ani też nie definiują pojęcia "stanu bezczynności organu", to jednak nie oznacza to, że treść tego pojęcia, w sensie przedmiotowym i podmiotowym jest niedookreślona, co miałoby w konsekwencji nie pozostawać bez wpływu na rzeczywisty zakres kognicji sądów administracyjnych w sprawach na bezczynność organów administracji. Poza sporem jest bowiem, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wyznaczony jest zawartym w tym przepisie odesłaniem do art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy, podmiotowy zaś, treścią pojęcia "działalności administracji publicznej". Z powyższego wynika, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji publicznej, w celu ustalenia istnienia/nieistnienia stanu bezczynności organu administracji publicznej istotne znaczenie ma precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji prawnego obowiązku działania – na wniosek lub z urzędu – polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy administracyjnej. W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy (istniejący, co w konsekwencji zmian wprowadzonych ustawą nowelizującą z dnia 9 kwietnia 2015 r. należy podkreślić, w dacie wniesienia skargi) sąd administracyjny rozstrzyga, czy rzeczywiście organ administracji pozostaje w bezczynności polegającej na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa nie podejmuje żadnych czynności, do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo – mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa – nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 k.p.a. Istotnym kryterium oceny pozostawania/niepozostawania przez organ w bezczynności jest również niewątpliwie regulacja zawarta w art. 104 § 1 k.p.a., na gruncie którego ustawodawca operuje pojęciem "załatwienia sprawy", a także regulacja zawarta w przepisach rozdziału 7 "Załatwianie spraw" Działu I "Przepisy ogólne" ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W kontekście wyznaczonych przepisami art. 35 § 1 – 4 k.p.a. terminów załatwienia sprawy, z której to regulacji wywodzona jest zasada załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, podkreślić należy również znaczenie przepisu § 5 art. 35, z którego wynika, że terminy załatwiania spraw określają czas efektywny, jakim dysponuje organ administracji na ich rozpatrzenie i podjęcie decyzji. Należy więc stwierdzić, że ocena zasadności skargi na bezczynność organu oraz zawartego w tej skardze żądania musi być zasadniczo konfrontowana z istnieniem prawnego obowiązku działania organu administracji zobowiązanego do załatwienia konkretnej sprawy w sposób, w formie i w terminie, przewidzianymi w przepisach obowiązującego prawa. W rozpatrywanej sprawie, której istota sprowadza się do kwestii oceny istnienia/nieistnienia stanu bezczynności Głównego Inspektora Farmaceutycznego co do wniosków Strony z 2 i 16 listopada 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] października 2015 r., znak: [...], podstawowe znaczenie miało ustalenie dotyczące istnienia skorelowanego z treścią żądania skargi na bezczynność, obowiązku działania wymienionego organu, a mianowicie obowiązku polegającego na załatwieniu wymienionej sprawy poprzez jej rozstrzygnięcie w drodze decyzji albo wydaniu innego przewidzianego przepisami prawa aktu (np. motywowanego brakiem spełniania przez ten wniosek przewidzianych prawem wymogów uniemożliwiających jego rozpoznanie i merytoryczne rozpatrzenie sprawy), a w tym kontekście udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organ obowiązek ten wykonał. Sądowa kontrola działalności Głównego Inspektora Farmaceutycznego, dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w rozpoznawanej sprawie wykazała, że organ ten pozostawał w bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadnieniem tej oceny są przede wszystkim konsekwencje wynikające ze zmian wprowadzonych do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r. W zakresie odnoszącym się do art. 149 p.p.s.a. ich istota – jak wynika to z uzasadnienia projektu ustawy (por. druk sejmowy nr 1633) – wyrażała się w tym, aby w opozycji do dotychczasowego stanu prawnego oraz w funkcjonalnym związku z ustawą o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych, stworzyć warunki realnego systemu ochrony obywateli przed bezczynnością organu administracji lub przewlekłym prowadzeniem postępowania przez ten organ. Znajduje to swoje potwierdzenie w art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a., w brzmieniu nadanym temu przepisowi przywołaną ustawą nowelizującą, z którego również wynika – zważywszy na redakcję oraz systematykę wewnętrzną tego przepisu, a także na cel towarzyszący jego zmianie – a nie jest to bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, że okoliczność wydania lub doręczenia przez organ decyzji po wniesieniu skargi do sądu nie czyni postępowania wywołanego tą skargą postępowaniem, którego rezultat (zawsze) uzasadnia wniosek o braku bezczynności organu, czy też postępowaniem bezprzedmiotowym, albowiem bezprzedmiotowym czyni wyłącznie orzekanie w sprawie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub podjęcia czynności. Innymi słowy, wskazana okoliczność nie uniemożliwia, ani też nie czyni zbędną oceny, czy organ nie pozostawał w bezczynności oraz czy bezczynność ta – w sytuacji jej stwierdzenia – nie miała charakteru kwalifikowanego, a mianowicie bezczynności rażącej. Jak wynika z akt sprawy, Strona skarżąca zainicjowała postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie w dniu 20 listopada 2018 r., to uwzględniając rezultat wykładni art. 149 p.p.s.a. (w tym zwłaszcza odwołując się do rezultatu wykładni celowościowej tego przepisu) nie było podstaw, aby braku bezczynności organu w sprawie upatrywać w okoliczności jedynie wydania przez organ, rozstrzygnięcia w dniu 28 grudnia 2018 r. Zauważenia też wymaga, iż brak jest w aktach sprawy, dowodu doręczenia powyższej decyzji Stronie, a w związku z tym nie można uznać, że postępowanie w chwili orzekania przez Sąd zostało zakończone.(przynajmniej w I instancji). W tej mierze – nie można bowiem tracić z pola widzenia konsekwencji wynikających z art. 110 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany – co należy podkreślić – od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Zasada związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją, w aspekcie proceduralnym oznacza to, że nie może być ona zmieniona ani uchylona przez organ, który ją wydał, inaczej niż tylko w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w kodeksie i z udziałem stron tego postępowania, a dotyczy to – co należy podkreślić – wyłącznie decyzji, która została doręczona (lub ogłoszona) stronie. Co więc istotne, warunkiem przewidzianego w przywołanym przepisie związania organu wydaną przez siebie decyzją jest – co ponownie należy podkreślić – zgodne z przepisami k.p.a., jej doręczenie (lub ogłoszenie), a nie wyłącznie jej wydanie, a ten właśnie aspekt zagadnienia należy uznać za istotny w rozpatrywanej sprawie, a to z uwagi na potrzebę komplementarnego uwzględniania konsekwencji wynikających z art. 110 k.p.a oraz art. 149 p.p.s.a., a w konsekwencji na potrzebę zapewnienia efektywnej ochrony przed bezczynnością organu administracji. Skoro w rozpatrywanej sprawie, wydanie wskazanej decyzji w związku z wnioskami Strony z 2 i 16 listopada 2015 r., nastąpiło po skutecznym wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność organu, to nie może (i nie mogło) to pozostawać bez wpływu, po pierwsze, na wniosek odnośnie do istnienia możliwość (obowiązku) dokonania oceny działania organu administracji w sprawie zainicjowanej wymienionym wnioskiem z punktu widzenia zgodności tego działania z nakazanym wzorcem działania zobowiązującym do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, z którym z oczywistych wręcz względów nie koresponduje przypadek niezałatwienia sprawy w określonym przepisami prawa terminie lub przypadek niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, w konsekwencji zaś powyższego i po drugie, na brak podstaw do wnioskowania, że wskazana okoliczność bezwarunkowo (i zawsze) dowodzi braku bezczynności organu (i to w sytuacji, gdy obiektywnie rzecz ujmując, anulowanie nadania pisma (decyzji) nie jest niemożliwie). Zwłaszcza, gdy w rekapitulacji przedstawionych wniosków – oraz w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów – podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i w doktrynie prawa zgodnie podkreśla się, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z dnia: 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99; 8 lutego 2017 r., sygn., akt II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura przedmiotu). Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Niespornymi okolicznościami sprawy są następujące fakty. Między złożeniem wniosków z 2 i 16 listopada 2015 r. o wznowienie postępowania a wydaniem decyzji w tym przedmiocie w dniu [...] grudnia 2018 r. licząc od daty wpływu pierwszego wniosku (9 listopada 2018 r.) minęły 3 lata 1 miesiąc i 19 dni. W tym czasie organ wykonał dwie czynności: wydał [...] grudnia 2015 r. postanowienie o wznowieniu postępowania oraz po prawie rocznym okresie niedziałania w piśmie z 28 pażdziernika 2016 r., zawiadomił Stronę w trybie art. 10 § 1 K.p.a. o możliwości zapoznania z materiałem dowodowym. Od tej daty do dnia 28 grudnia 2018 r. ( do chwili wydania decyzji w sprawie) nastąpiło ponownie milczenie organu. Z akt sprawy nie wynika również, aby organ zawiesił postępowanie wszczęte w trybie wznowienia, mimo wniesionej przez Stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w trybie zwykłym.( por. wyrok NSA z 3 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 822/11 oraz uchwała siedmiu sędziów NSA z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt II GPS 1/17). Podkreślenia jednak wymaga, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt VI SA/Wa 3296/15) rozpoznającego skargę Strony na ostateczną decyzję organu z [...] października 2015 r., znak: [...], która stanowi również przedmiot wniosków Strony o wznowienie postępowania, został wydany 27 maja 2016 r. Wyrok ten jest prawomocny od 2 sierpnia 2016 r. Mimo to również po tej dacie organ nie działał (dwa lata 4 miesiące i 26 dni) . Oceniając okoliczności faktyczne sprawy nie budzi więc wątpliwości wniosek, iż z akt sprawy nie wynika powód ponad 3 letniego milczenia organu. Takie postępowanie organu stoi w oczywistej sprzeczności z przepisami art. 35 oraz art. 36 K.p.a. i nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Stosownie do art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania - art. 35 § 3 K.p.a.. Natomiast zgodnie z art. 36 § 2 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2 tego przepisu). W świetle powyższych przepisów i okoliczności faktycznych w sprawie, organ nie tylko dopuścił się rażącego uchybienia terminom załatwiania spraw przewidzianych w art. 35 K.p.a ale również ani razu Skarżąca nie została zawiadomiona w trybie art. 36 K.p.a. o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy oraz przyczyn opóźnienia w załatwieniu sprawy. Te wszystkie okoliczności składające się na brak usprawiedliwienia ponad trzyletniego zaniechania w rozpoznaniu wniosków Skarżącej, upoważniają do stwierdzenia, że organ nie tylko dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa ale również uzasadniają przyznanie Stronie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Realia rozpoznawanej sprawy są bowiem niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. W ocenie Sądu, zasądzona suma pieniężna, pełni funkcję dyscyplinującą w stosunku do organu, bowiem decyzja jaką ostatecznie wydał w sprawie, po ponad trzy letnim okresie bezczynności, nie została doręczona Stronie i postępowanie w sprawie nie zostało zakończone. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a. oraz 205 § 1 p.p.s.a.