II SA/Sz 440/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], Komendant Miejski Policji w K. odmówił przyznania P. M., dalej jako "wnioskodawczyni" lub "skarżąca", przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 r. – j.t. ze. zm.), dalej jako "k.p.a.", art. 89 oraz art. 92 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 – j.t. ze. zm.), dalej jako "u.p.", w związku z § 1, § 2 oraz § 9 ust. 1, pkt. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130 – t.j.) oraz rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170 – j.t. ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wnioskodawczyni w złożonym oświadczeniu majątkowym wskazała, że zamieszkuje w lokalu położonym w K. przy ul. [...] z mężem i dwiema córkami. Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 36,04 m2, natomiast powierzchnia mieszkalna – 19,95 m2. Do oświadczenia wnioskodawczyni dołączyła zestawienie wysokości opłat z dnia 25 września 2018 r. Następnie organ przytoczył treść przepisów ustawy o Policji oraz wymienionych w sentencji decyzji rozporządzeń i wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zajmowany przez wnioskodawczynię i jej rodzinę lokal stanowi kwaterę służbową przydzieloną jej mężowi K. M. decyzją administracyjną wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i nie spełnia wymaganych norm zaludnienia. Dokonując oceny wniosku skarżącej organ pierwszej instancji przywołał tezę uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08, iż policjantowi, który posiada lokal mieszkalny przyznany na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, z uwzględnieniem członków rodziny i ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych nie przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 92 tej ustawy, mimo że posiadany lokal przestał odpowiadać normom określonym w rozporządzeniu MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Dalej organ przytoczył fragmenty uzasadnienia uchwały NSA i wyjaśnił, że w badanej sprawie policjantka ubiegająca się przyznanie świadczenia nie uzyskała lokalu mieszkalnego z zasobów Policji, lokal został przydzielony z zasobów publicznych (wojsko) jej mężowi. Następnie organ odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1810/16, w którym sąd wywiódł, że wsparcie finansowe w postaci równoważnika, udzielane któremukolwiek z małżonków - funkcjonariuszy, a pochodzące ze środków publicznych, uwzględnia nie tylko funkcjonariusza, lecz także jego współmałżonka. Prawo funkcjonariusza do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ulega więc skonsumowaniu, jeżeli korzysta z niego jeden z małżonków, będących funkcjonariuszami. Bez znaczenia jest zaś to, że małżonkowie pełnią służby w różnych formacjach mundurowych. Zachowanie bowiem prawa do równoległego pobierania omawianego świadczenia prowadziłoby do sytuacji, że dana rodzina otrzymywałaby to samo co do zasady świadczenie dwukrotnie. Temu zaś sprzeciwia się podstawowa zasada tworzenia przepisów prawa, tj. zasada racjonalności prawodawcy. Oznacza to, w ocenie organu, że jeżeli mąż policjantki, będący żołnierzem, otrzymał przydział lokalu, co do zasady nie przysługuje policjantce równoważnik za brak lokalu mieszkalnego, w oparciu o przepis art. 92 ustawy o Policji. P. M., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła odwołanie od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w K. do Komendanta Policji domagając się jej zmiany i przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżąca wskazała na szereg orzeczeń sądów administracyjnych i podniosła, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, policjant nabywa prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nawet wówczas, gdy małżonek policjanta posiada mieszkanie, ale nie zapewnia ono przysługujących policjantowi i jego rodzinie norm zaludnienia. Skarżąca podkreśliła, że przywołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uchwała NSA nie odnosi się do jej sytuacji, bowiem lokal, w którym obecnie zamieszkuje został przyznany jej mężowi, ale nie z zasobów Policji i nie na podstawie przepisów ustawy o Policji. Zdaniem skarżącej, organ dokonał nieuprawnionej wykładni rozszerzającej przepisów regulujących kwestie związane z przyznawaniem równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w oparciu o wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1810/16, bowiem kumulacji podlegają uprawnienia do równoważnika pieniężnego jedynie w sytuacji, gdy oboje małżonkowie są policjantami. Żaden akt prawny nie wyłącza prawa do równoważnika pieniężnego dla odwołującej w przypadku zbiegu jej uprawnień z uprawnieniami jej małżonka, będącego żołnierzem zawodowym. Skarżąca podkreśliła również, że – wbrew twierdzeniom organu, decyzja o przyznaniu świadczenia ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny. Komendant Policji, decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w K., wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uznał, że zarówno ustalenia faktyczne jak i ich ocena prawna zostały przez organ pierwszej instancji dokonane prawidłowo. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że zapis zawarty w § 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia MSWiA w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, który stanowi, że: "równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie posiadają lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, dla którego stawka czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od stawki ustalonej przez gminę" – należy interpretować w ten sposób, że równoważnik przyznaje się za lokal, za który policjant płaci wyższą stawkę czynszu od stawki ustalonej przez gminę. Na terenie Gminy Miasta K. maksymalna stawka czynszu za 1 m2 lokalu mieszkalnego wynosi [...] zł – Zarządzenie nr [...] Prezydenta Miasta K. w sprawie ustalenia stawek czynszu w lokalach wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta K.. Zatem zainteresowana opłaca niższą stawkę czynszu za 1 m2 użytkowanego lokalu mieszkalnego ([...] zł za 1 m2) od stawki obowiązującej na terenie Gminy Miasta K.. W orzecznictwie przyjmuje się, że celem równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest umożliwienie pokrycia przez policjanta kosztów wynajmu bądź też używania cudzego lokalu na podstawie innej odpłatnej umowy. Przedmiotowy równoważnik ma charakter ekwiwalentu za ponoszone przez policjanta koszty wynajmu lokalu, którego nie może mu zapewnić podmiot zatrudniający (uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.04.2008 r. sygn. akt I OPS 3/08, wyrok NSA z dnia 29.01.2009 r. sygn. akt 1OSK 223/08). W podsumowaniu organ stwierdził, że mąż skarżącej otrzymał z zasobów Agencji Mienia Wojskowego przydział do służbowego lokalu mieszkalnego w K. przy ul. [...] (w miejscu pełnienia służby zainteresowanej), w którym małżonkowie zamieszkują wraz z małoletnimi córkami i nie ponoszą zwiększonych opłat związanych z eksploatacją ww. lokalu mieszkalnego. Zatem, gdyby przyjąć zarzuty strony jako zasadne z pewnością przedmiotowe świadczenie nie odpowiadałoby celowi refundacji kosztów wynajmu mieszkania, bo wówczas wszyscy policjanci wynajmujący lokale powinni korzystać z prawa do równoważnika, a tak przecież nie jest. W świetle przedstawionych przepisów należy wysnuć tezę, że jeżeli policjant wyraża zgodę na posiadanie w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego nie spełniającego norm zaludnienia, równoważnik pieniężny mu nie przysługuje. Nie ma wówczas znaczenia, czy lokal taki policjant uzyskał z zasobów policji, czy w jakikolwiek inny sposób; chodzi bowiem o sam fakt posiadania lokalu w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby policjanta. P. M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiodła skargę na decyzję Komendanta Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej naruszenie: 1) art. 92 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez nieprawidłową wykładnię, polegającą na przyjęciu, że prawo do równoważnika pieniężnego przysługuje tylko w przypadku, gdy policjant lub członek jego rodziny w ogóle nie posiada lokalu mieszkalnego i nie uzależnia prawa do równoważnika od norm zaludnienia podczas, gdy policjantowi przyznano uprawnienie do otrzymania lokalu mieszkalnego w oparciu o decyzję o przydziale, ale nie przydzielono mu takiego lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji, to policjant ma prawo do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, również w przypadku gdy posiadany przez niego lub jego małżonka lokal mieszkalny nie zapewnia przysługujących im norm zaludnienia, 2) art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja administracyjna przyznająca policjantowi równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego ma charakter konstytutywny, a nie deklaratoryjny, co doprowadziło do błędnego uznania, że prawo do równoważnika pieniężnego nie przysługuje za okres przed złożeniem wniosku mieszkaniowego przez uprawnionego policjanta. W uzasadnieniu skargi skarżąca powieliła argumentację przytoczoną w odwołaniu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2019 r. pełnomocnicy stron podtrzymali dotychczasowe stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Tytułem wstępu wskazać należy, że rzeczą sądu w badanej sprawie, której przedmiotem jest odmowa przyznania skarżącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, było dokonanie oceny zaskarżonej decyzji według kryterium zgodności z prawem. Analiza zaskarżonej decyzji w zestawieniu z aktami postępowania prowadzi do wniosku, że akt ten prawa nie narusza. Skarżąca domagała się przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w związku z faktem, iż zajmowany dotychczas lokal mieszkalny, przydzielony jej małżonkowi decyzją administracyjną z zasobów wojska (okoliczność niesporna), przestał spełniać normy zaludnienia. Z kolei organ, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08 uznał, że w badanej sprawie nie ma podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia, bowiem okoliczność, iż otrzymany przez współmałżonka, na podstawie decyzji administracyjnej, lokal mieszkalny przestał spełniać normy zaludnienia, nie stanowi podstawy do przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Dokonując oceny trafności poglądu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wstępie wyjaśnić należy, że kwestie związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji zostały uregulowane w Rozdziale 8 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 88 § 1 u.p., policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. W myśl 95 ust. 1 u.p., lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94; 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy; 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2; Na podstawie art. 92 ust. 1 tej ustawy, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Stosownie natomiast do art. 94 ust. 1 u.p., policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego określa rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W § 1 ust. 1 rozporządzenia wskazano, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie posiadają: 1) lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej; 2) spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu; 3) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystw budownictwa społecznego; 4) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu innego niż wymieniony w pkt 3, dla którego stawka czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od stawki ustalonej przez gminę - dotyczy to również mieszkań o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2; 5) domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji; 6) tymczasowej kwatery. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika zatem, że potrzeby mieszkaniowe policjanta mogą zostać zaspokojone w dwojaki sposób, w pierwszej kolejności poprzez przydział lokalu mieszkalnego, spełniającego warunki, o których mowa w rozporządzeniu MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, bądź poprzez skorzystanie z finansowych form wsparcia w tym zakresie – pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, czy uzyskania pomocy w formie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, pod warunkiem, że spełnia kryteria uzyskania takiej pomocy, określone przepisami ustawy o Policji oraz rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. Analiza przepisów ustawy o Policji i wskazanego wyżej rozporządzenia prowadzi do wniosku, że ustawodawca wprowadził mechanizmy mające na celu uniknięcie dwukrotnego pobierania świadczeń z tego samego tytułu w przypadku, gdy małżonkowie pełniący służbę w różnego rodzaju służbach (wojsko, Policja, straż pożarna i.t.p.) mogą, w oparciu o przepisy różnych aktów prawnych, posiadać uprawnienia do podobnych rodzajowo świadczeń. Świadczą o tym regulacje zawarte między innymi w § 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3, § 4, czy § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., a ich ratio legis sprowadza się do tego, aby uniknąć sytuacji, w której małżonkowie pełniący służbę w różnych formacjach będą pobierali dwukrotnie finansowane z budżetu państwa świadczenie z tego samego tytułu. Z kolei przywoływana przez organy obu instancji uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego odnosi się do sytuacji, w której uprawniony posiadał co prawda lokal mieszkalny, jednak w związku ze zmianą sytuacji rodzinnej lokal ten przestał spełniać wymagania w zakresie norm zaludnienia, o których mowa w rozporządzeniu MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. Sąd ten uznał, że policjantowi, który posiada lokal mieszkalny przydzielony na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, z uwzględnieniem liczby członków rodzinny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, nie przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 92 tej ustawy, jeżeli posiadany lokal przestał odpowiadać normom określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. W badanej sprawie rozważenia zatem wymagało, czy w sytuacji, gdy małżonek policjantki uzyskał lokal mieszkalny, odpowiadający w dacie przydziału normom zaludnienia, który na skutek zmiany sytuacji rodzinnej przestał spełniać wymagania, o których mowa w rozporządzeniu z 18 maja 2005 r., pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08, ma zastosowanie. W ocenie sądu, na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w świetle przedłożonych sądowi akt postępowania nie ulega wątpliwości, że st. szer. K. M., decyzją z dnia [...] przydzielono lokal mieszkalny o powierzchni spełniającej wymagania, o których mowa w przepisach resortowych, co wynika wprost z uzasadnienia decyzji i powierzchni większej aniżeli wymagana (16 m2). Lokal ten przestał spełniać wymagania w zakresie norm zaludnienia w związku ze zmianą sytuacji rodzinnej, co z kolei stało się podstawą złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zdaniem sądu w tej sytuacji brak było podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia, przede wszystkim z tego względu, że ziściła się negatywna przesłanka, o której mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. – małżonek wnioskodawczyni posiada lokal przydzielony na podstawie decyzji administracyjnej. Okoliczność, iż lokal ten przestał spełniać stawiane przepisami wymagania odnoszące się do norm zaludnienia, w świetle przytaczanej wyżej uchwały NSA I OSK 3/08, nie statuuje dla strony uprawnienia do domagania się przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, bowiem uprawnienie do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych zostało już zrealizowane. Nie ma przy tym, w ocenie sądu, znaczenia, iż realizacja tego uprawnienia nastąpiła w oparciu o przepisy dotyczące zakwaterowania Sił Zbrojnych RP, skoro płatnikiem w przypadku wszelkich form zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych jest de facto Skarb Państwa. W ocenie sądu przytoczona uchwała 7 sędziów NSA ma charakter uniwersalny i odnosi się również do przypadków, w których małżonkowie posiadający uprawnienia do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych realizują je w oparciu o różne przepisy resortowe. Tym samym sąd nie podzielił wyrażonego w skardze poglądu, iż realizacja uprawnienia do uzyskania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest dopuszczalna, bowiem podstawy przydzielenia małżonkowi lokalu mieszkalnego nie stanowiły przepisy ustawy o Policji. Sąd podziela argumentację skargi odnoszącą się do zasadności przyznania świadczenia w sytuacji, gdy posiadany przez małżonka lokal nie spełnia norm zaludnienia z tym zastrzeżeniem, że przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest dopuszczalne wówczas, gdy lokal ten nie został przyznany uprzednio na podstawie decyzji administracyjnej i nie spełnia on norm zaludnienia. Nie jest to jednak stan faktyczny porównywalny z ustalonym w badanej sprawie, stąd argumentacja skarżącej w tym zakresie nie mogła zostać uwzględniona. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie zachodzi w badanej sprawie sytuacja, o której mowa w § 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 maja 2002 r. Przepis ten wyraźnie mówi o zbiegu uprawnień do równoważnika pieniężnego, a nie zbiegu różnych uprawnień. Zarzut odnoszący się do wadliwej kwalifikacji decyzji w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przez organ jawi się jako bezprzedmiotowy w sytuacji, gdy skarżącej odmówiono przyznania tego świadczenia. Analiza zaskarżonej decyzji doprowadziła sąd do przekonania, iż odpowiada ona prawu i z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – j.t. ze zm.), sąd skargę oddalił.