VII SA/Wa 1418/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2018 r. sprawy ze skargi M.B., W. K. i J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących W. i J. K. solidarnie kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz na rzecz M. B. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm), po rozpatrzeniu odwołań J. i W. K. oraz M. B. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]z [...] lipca 2016 r. Nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...]Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., zmieniającej decyzję Nr [...] z [...] marca 2011 r. zatwierdzającą zamienny projekt budowlany, w zakresie lokalu usługowego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. Organ wskazał, że [...] maja 2014 r. J. i W. K. oraz M. B. złożyli wnioski o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. zakończonego decyzją Prezydent [...][...] lipca 2012 r. Prezydent [...]decyzją z [...]października 2014 r. odmówił po wznowieniu postępowania uchylenia decyzji własnej z [...] lipca 2012 r. Odwołania od powyższego rozstrzygnięcia złożyli, z zachowaniem ustawowego terminu, J. i W. K. oraz M. B.. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2014 r. uchylił decyzję z [...] października 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wydawaniu skarżonej decyzji brał udział pracownik podlegający wyłączeniu, zasługuje ona na uchylenie. Prezydent [...]wydał decyzję z [...] lipca 2016 r., Dalej Wojewoda wskazał, że po wznowieniu postępowania prawidłowo przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w kierunku ustalenia, czy wystąpiła podstawa wznowienia, a więc czy pp. K. i M. B. mają interes prawny w sprawie o pozwolenie na budowę. Organ wyjaśnił pojęcie strony w rozumieniu art. 28 Kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 Kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Organ podkreślił, że zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych artykuł 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wyłącza regulacji, zawartej w art. 21 ust. 1 ustawy z 1994 r. o własności lokali, przez co stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę jest wspólnota mieszkaniowa, którą w postępowaniu reprezentuje zarząd. Właściciel lokalu nic ma zatem co do zasady przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, mimo że przysługuje mu współwłasność nieruchomości. Możliwa jest również sytuacja, w której członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, odrębny od interesu wspólnoty mieszkaniowej, własny interes prawny, dający podstawę, aby mógł on wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota. Członek wspólnoty mieszkaniowej winien wskazać konkretną okoliczność, która godzi w jego indywidualny interes oraz przepis prawa, który upoważnia go do działania. W ocenie Wojewody [...]lokale skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - wynikających z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie zagospodarowania ich lokali. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym stroną postępowania była Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]. Zarówno M. B. jak i W. i J. K. nie byli stronami postępowania w sprawie objętej decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. We wnioskach o wznowienie postępowania wnioskodawcy podnieśli, że lokal [...] nie spełnia kryteriów określonych w § 324 i § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki 1 ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 , poz. 690 ze zm.). Ponadnormatywny hałas dobiegający z sali fitness, uniemożliwia normalne funkcjonowanie. Życie w takich warunkach (hałas, wibracje) wpływa niekorzystnie na zdrowie mieszkańców, w tym małych dzieci. Na potwierdzenie powyższego, dołączyli protokół z pomiarów izolacyjności akustycznej elementów budowlanych pomiędzy pomieszczeniem usługowym [...] zajmowanym przez siłownię [...] , a pomieszczeniem lokalu mieszkalnego nr [...]. Organ wskazał, iż załączona do wniosku ekspertyza nie dotyczy lokali, których właścicielami są wnioskodawcy. M. B. jest bowiem właścicielką lokalu nr [...], a Państwo K. lokalu nr [...]. Protokół z badań izolacyjności wykonano natomiast w lokalu nr [...]. Co więcej, w zatwierdzonym decyzją [...] z dnia [...]lipca 2012 r. projekcie budowlanym znajduje się "ekspertyza akustyczna do projektu zamiennego aranżacji lokalu usługowego nr [...] w wielorodzinnym budynku mieszkalno- usługowym przy ul. [...] w [...] na potrzeby klubu sportowo-rekreacyjnego [...] " E. U. rzeczoznawcy [...] nr [...].Ekspertyza określa wymagania dla pomieszczeń i przegród budowlanych zewnętrznych i wewnętrznych aranżacji lokalu usługowego nr [...] oraz podaje wytyczne ochrony przed hałasem do związanych branż w zakresie wymagań i warunków akustycznych aranżacji lokalu usługowego nr [...] na potrzeby klubu [...]. Odpowiadając na zarzuty odwołań, organ wskazał, iż wytwarzanie hałasu należy do tzw. immisji pośrednich. Przekroczenie dopuszczalnych granic immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. Fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia jednak, przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt: II OSK 12/08). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny § 323 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane wymagającym wprowadzenia jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Kwestia badania inwestycji pod kątem prawidłowości jej wykonania (zbadanie, czy realizacja inwestycji jest zgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym m.in. w zakresie spełnienia wymagań dotyczących akustyczności lokalu) należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego, a nie do organu wydającego pozwolenie na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożyła M. B. oraz J. i W. K., zarzucając w szczególności błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 28 k.p.a., art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali oraz art. 7 k.p.a. wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej w zw. z art. 77 k.p.a. dotyczącego zbierania i oceny dowodów poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów. Skarżący wskazali, że oba organy rażąco naruszyły powołane przepisy poprzez nie objęcie wnikliwą analizą wszystkich dowodów w sprawie. Rażąco niesprawiedliwe i naruszające słuszny interes obywateli jest stwierdzenie Wojewody [...], że lokale należące do skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Podnieśli, że gdyby oddziaływanie lokalu [...] nie było uciążliwe, to nie byłoby dowodów w aktach dotyczących wezwań policji (przez różnych mieszkańców) oraz licznych skarg do organów i instytucji. Za wysoce niesprawiedliwe skarżący uważają stwierdzenie, że załączona do wniosku ekspertyza nie dotyczy lokali, których właścicielami są wnioskodawcy. M. B. jest bowiem właścicielką lokalu mieszkalnego nr [...], a pp. K. lokalu mieszkalnego nr [...]. Protokół z badań izolacyjności wykonano natomiast w lokalu mieszkalnym nr [...]. Ekspertyza została przeprowadzona na koszt wspólnoty mieszkaniowej za zgodą firmy [...] , w okresie gdy osoby decyzyjne w tej firmie wykazywały jeszcze minimum empatii i na prośby mieszkańców chociaż nieznacznie ściszały muzykę. Zgoda na badania była ostatnim aktem dobrej woli firmy w rozwiązaniu problemu hałasu i drgań. Ze względu na wysokie koszty oraz brak woli współpracy [...] wykonanie badań w innych lokalach nie było możliwe, co nie oznacza, że uciążliwości dotyczą tylko mieszkania nr [...]. W takim samym stopniu dotyczą mieszkania nr [...] i [...], które są położone ([...], [...] i [...]) na pierwszym piętrze bezpośrednio na dużą salą w której odbywają się zajęcia z muzyką. Uciążliwości w kilku innych mieszkaniach są nieco mniejsze, ale także istotne. W mieszkaniu nr [...] położonym na drugim piętrze (nad nr [...]) w czasie prowadzenia głośnych zajęć wyraźnie słychać muzykę i komendy wykrzykiwane przez mikrofon oraz są wyczuwalne są drgania. Organy powinny wiedzieć, że uciążliwości nie dotyczą tylko jednego mieszkania. Organy powołują się na orzecznictwo sądowe i nie odnoszą się w żaden sposób do wyroku WSA w Warszawie z 13 sierpnia 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2095/08), na który konsekwentnie powołują się wnioskodawcy. W wyroku tym wskazano, że "Nie można przesądzać o braku interesu prawnego skarżących w tej sprawie, nie odwołując się do odpowiednich przepisów prawa materialnego, które stanowią źródło tych interesów a co za tym idzie nie można się wyłącznie opierać na analizie art. 28 kpa. i na orzecznictwie do tego przepisu, gdyż z tego wynikają wyłącznie pewne zasady ogólne, które wymagają konkretyzacji w każdej sprawie, w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego i konkretnych przepisów prawa materialnego, w tym przypadku Prawa budowlanego. Umknęło uwadze organów, iż skarżący konsekwentnie poszukuje swojego interesu prawnego w przepisach prawa materialnego, których jednak organy z niewiadomych powodów nie analizują przy ustalaniu przymiotu strony. Przede wszystkim skarżący w toku całego postępowania wskazuje na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj.: art. 323 ust. 1, który stanowi, iż budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób aby poziom hałasu na który będą narażeni użytkownicy łub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia a także umożliwiał im pracę odpoczynek i sen w zadawalających warunkach oraz art., 324 zgodnie z brzmieniem którego- budynek w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstać uciążliwe dla otoczenia hałasy łub drgania " należy kształtować tak aby poziom hałasów i drgań przenikających z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy do kwestii tej w ogóle się nie ustosunkowały, błędnie twierdząc, iż uciążliwości wskazywane przez wnioskodawców - sąsiadów uzasadniają jedynie interes faktyczny, zaś same hałasy związane są z prowadzoną działalnością, a ich niedopuszczalna immisją leży w kompetencji innych niż organ nadzoru budowlanego organów". Po raz kolejny "umknęło uwadze organów, iż skarżący konsekwentnie poszukuje swojego interesu prawnego w przepisach prawa materialnego" i chyba "umknął uwadze" cały cytowany powyżej wyrok, co narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Skarżący jeszcze raz podkreślili, że gdyby hałas i wibracje przenikające do ich mieszkań z lokalu [...] nie były uciążliwe, to nie mieliby żadnego interesu (ani prawnego, ani faktycznego) aby uczestniczyć w jakimkolwiek postępowaniu i ponosić koszty z tego tytułu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd kontrolował w tej sprawie decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...]z [...] lipca 2016 r. odmawiającą uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji ostatecznej Prezydenta [...]z [...] lipca 2012 r., zmieniającej decyzję z [...] marca 2011 r. zatwierdzającą zamienny projekt budowlany, w zakresie lokalu usługowego nr [...] w przedmiotowym budynku. Przypomnieć na wstępie należy, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu ponowne rozpoznanie sprawy, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, dotknięte jest jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Jedną z nich jest niebranie przez stronę udziału w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania, organ zobligowany jest zbadać przesłanki przedmiotowe i podmiotowe, stanowiące przeszkodę do jego wznowienia. Stosując instytucję wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w pierwszej kolejności należy ustalić przymiot strony postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, według którego pojęcie strony postępowania ma dwie płaszczyzny: procesową, bo uzasadnia wszczęcie postępowania administracyjnego w danej sprawie oraz materialnoprawną, bo wynika z przepisów prawa materialnego, które dotyczą określonych praw i obowiązków konkretnego podmiotu. Istnienie interesu prawnego podmiotu żądającego wszczęcia postępowania musi być ustalane na tle okoliczności faktycznych podnoszonych we wniosku oraz adekwatnych do tych okoliczności przepisów prawa materialnego. Dominuje przy tym stanowisko, że pojęcie strony, może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku (zob. wyrok NSA z 9 grudnia 2015 r., sygn. II OSK 935/14). W rozpatrywanej sprawie zagadnienie prawne sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy po wznowieniu postępowania organy prawidłowo oceniły, że wnioskodawcy nie maja własnego, odrębnego od Wspólnoty Mieszkaniowej interesu prawnego, bowiem ich lokale nie są położone w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją Prezydenta [...] z [...] lipca 2012 r., zmieniającą decyzję z [...] marca 2011 r. zatwierdzającą zamienny projekt budowlany, w zakresie lokalu usługowego nr [...] w przedmiotowym budynku, to jest z lokalu o charakterze usługowym na klub fitness [...] . Prawidłowe jest stanowisko organów co do tego, że art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wyłącza art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali, a w konsekwencji stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę jest wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd. Jednak w sytuacji, gdy właściciel lokalu wykaże swój indywidualny, odrębny od interesu wspólnoty mieszkaniowej, własny i aktualny interes prawny, posiada on status strony w postępowaniu administracyjnym. - Dodać w tym miejscu trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, według którego pojęcie strony postępowania administracyjnego posiada dwa aspekty: procesowy, bo uzasadnia wszczęcie postępowania w określonej sprawie administracyjnej oraz materialnoprawny, bo ustalany jest na podstawie przepisów prawa materialnego określających prawa i obowiązki podmiotu składającego podanie. Istnienie interesu prawnego wnioskodawcy musi być zatem badane na tle okoliczności faktycznych podnoszonych we wniosku oraz adekwatnych do tych okoliczności przepisów prawa materialnego. Podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest ustalenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie tego zamierzenia inwestycyjnego. Zazwyczaj dotyczyć to będzie nieruchomości graniczących z inwestycją, ale nie tylko. Nie można przy tym poprzestać na zbadaniu tylko odległości - w tej sprawie lokali mieszkalnych skarżących - do lokalu [...], w którym urządzono klub Fitness. Nie jest kwestionowane, że przez przepisy odrębne w znaczeniu wynikającym z art. 3 pkt 30 Prawa budowlanego należy rozumieć przepisy techniczno-budowlane, w tym przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z § 1 ustala warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniających spełnienie wymagań określonych m.in. w art. 5 Prawa budowlanego. Zaznaczyć przy tym trzeba, że przy ocenie czy dany podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje (zob. wyrok NSA z 18 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1053/09). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, ocena wpływu konkretnej inwestycji na otoczenie winna uwzględniać zatem cały szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu lub jego części na nieruchomości (lokale) znajdujące się w jego otoczeniu. Organy winny wziąć pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu (funkcję, formę, konstrukcję). Organy winny mieć na uwadze, że postępowania administracyjne mają na celu przede wszystkim zapewnienie ochrony interesów prawnych stron, zatem (nawet) wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w takim charakterze należy rozstrzygać na korzyść podmiotu domagającego się uznania za stronę postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1481/09, Innym zagadnieniem jest natomiast to, czy podnoszone przez te osoby zarzuty wobec projektowanej inwestycji są zasadne z punktu widzenia obowiązujących norm prawnych. Wszak osoby, którym przysługuje legitymacja strony mogą skutecznie kwestionować zamierzenia inwestora tylko w takim zakresie w jakim to zamierzenie inwestycyjne koliduje z ich uzasadnionym interesem, o którym m.in. mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przytoczone przez organy orzecznictwo prezentuje tylko jeden z jego kierunków. Obecnie dominuje jednak stanowisko, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, jak i w postępowaniu nadzwyczajnym - a zatem i w postępowaniu wznowieniowym zakończonym taką decyzją - winien być związany z jego posiadaniem, również potencjalnym, a nie z jego naruszeniem (zob. wyrok NSA z 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2619/14, LEX nr 2106702 oraz z 24 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1552/14, LEX nr 2114322), jak wskazano już wyżej. Tym samym w postępowaniu toczącym się w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną pozwalającą na budowę stronami powinny być zarówno podmioty, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale również takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać. Obszar oddziaływania winien być utożsamiany również z ograniczeniami jakie wprowadzi inwestycja w zagospodarowaniu i swobodnym korzystaniu z lokalu tj. zgodnie z przeznaczeniem. W rozpatrywanej sprawie organy dokonały poszukiwań przepisów prawa materialnego wykluczających uznanie skarżących za strony postępowania z uwagi na - zdaniem organów - położenie ich lokali poza terenem oddziaływania klubu fitness [...] , niemniej analiza powyższa została dokonana z pominięciem przepisów prawa materialnego administracyjnego mogących stanowić o przymiocie strony wnioskodawców, niezależnie od Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. W świetle przedstawionych wyżej rozważań, nie mogło ujść uwadze, że zatwierdzone decyzją ostateczną zamierzenie inwestycyjne sytuuje w budynku wielomieszkaniowym klub fitness, który ze swej istoty generuje ponadnormatywny hałas i drgania. Już z doświadczenia życiowego wiadomo, że w takim klubie prowadzone są zajęcia z użyciem ciężkich przyrządów do ćwiczeń oraz przy głośnej muzyce. Usytuowanie lokalu o takim charakterze bezpośrednio, bądź piętro wyżej pod lokalami skarżących będzie miało zatem niewątpliwie wpływ na możliwość zagospodarowania ich nieruchomości. Nie mogła ujść uwadze organów treść § 323 warunków technicznych, a więc przepisu prawa materialnego administracyjnego, z którego wprost wynika, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Całkowicie zostały pominięte również wymogi wynikające z dalszych przepisów tego Działu IX pt. Ochrona przed hałasem i drganiami cyt. rozpozrządzenia, a w szczególności § 324 - § 326 warunków technicznych. Do akt został złożony wprawdzie protokół z pomiarów izolacyjności akustycznej elementów budowlanych pomiędzy pomieszczeniem usługowym [...], a lokalem mieszkalnym nr [...], jednak trudno zgodzić się z organem, że ustaleń w nim wskazanych nie można odnieść również do lokali znajdujących się bezpośrednio w jego sąsiedztwie lub nawet piętro wyżej. Jako chybione należało zatem ocenić stanowisko zaprezentowane w decyzjach organów obu instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny Sądu. Wobec naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.