II GSK 74/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1280/19 w sprawie ze skargi A. S.A. w G. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowieniem z 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1280/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S.A. w G. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty za rok 2010 do kosztów usług świadczenia usługi powszechnej oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej uchylił pkt III swojej decyzji z [...] stycznia 2012 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że: I. przyznał na rzecz B. dopłatę do kosztów świadczenia usługi, o której mowa w pkt I ppkt 4 sentencji decyzji Prezesa UKE z [...] maja 2006 r. (dalej "decyzja wyznaczająca"), tj. usługi udzielania informacji o numerach telefonicznych oraz udostępniania spisów abonentów za rok 2010 w wysokości 12.466.158,92 zł; II. odmówił przyznania za rok 2010 dopłaty do kosztów świadczonych przez B. następujących usług wchodzących w skład usługi powszechnej: - usługi, o której mowa w pkt I ppkt 1 sentencji decyzji wyznaczającej; - usługi, o której mowa w pkt I ppkt 2 sentencji decyzji wyznaczającej; - usługi, o której mowa w pkt I ppkt 3 sentencji decyzji wyznaczającej. Jako podstawa prawna do wydania powyższej decyzji został powołany m.in. art. 96 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2018 r., poz. 1954 ze zm.; dalej "p.t."). A. S.A. w G. (dalej "skarżąca") wniosła skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w zakresie pkt I sentencji. WSA w Warszawie odrzucił skargę A. S.A. w G. na powyższą decyzję na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej "p.p.s.a."). Sąd I instancji uznał, że postępowanie w przedmiocie wniosku B. o przyznanie opłaty, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, nie dotyczyło interesu prawnego skarżącej, która swój interes prawny konstruuje przez odwołanie się do sytuacji prawnej innego podmiotu. WSA wskazał, że na mocy decyzji Prezesa UKE z [...] maja 2006 r. B. została wyznaczona na przedsiębiorcę świadczącego usługę powszechną na terenie kraju, więc jest jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków nałożonych powyższą decyzją. Wobec tego to B. jest jedynym podmiotem, który dąży do ustalenia granic i treści swojego uprawnienia i na którego sytuację prawną będzie bezpośrednio lub pośrednio oddziaływać rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu. Zdaniem Sądu I instancji, w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji nie ma przepisu prawa materialnego, na podstawie którego skarżąca mogłaby w konkretnym, a nie hipotetycznym, stanie prawnym i faktycznym domagać się ustalenia przez Prezesa UKE swoich praw i obowiązków. Nie ma również przepisu prawa, z którego wynikałoby, że interes skarżącej jest bezpośredni. W szczególności przepisem takim nie jest art. 97 p.t., na który powołuje się skarżąca. Zaskarżona decyzja dotyczy realizacji praw i zobowiązań nakładanych na operatora wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej, którym skarżąca nie jest. WSA wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca posiada jedynie interes faktyczny, ponieważ w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku B. o dopłatę, skarżąca może być zobowiązana partycypować w jej pokryciu. Zdaniem Sądu, powyższa okoliczność nie może świadczyć o jej interesie prawnym do udziału w postępowaniu w przedmiocie przyznania dopłaty do kosztów świadczeni usług przez B.. Za odrębną kwestię uznano to, czy spółka może być podmiotem uczestniczącym w pokryciu dopłaty za 2010 r. z uwagi na odpowiedni przychód z działalności telekomunikacyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o przeprowadzenie rozprawy. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że interes prawny musi polegać na bezpośrednim związku pomiędzy zaskarżoną czynnością a sferą praw i obowiązków podmiotu wnoszącego skargę, podczas gdy do stwierdzenia interesu prawnego wystarczające jest wykazanie wpływu pomiędzy zaskarżoną czynnością a powstaniem po stronie takiego podmiotu praw lub obowiązków; 2. art. 50 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. UE. L. z 2002 r. Nr 108, str. 33 ze zm.; dalej "dyrektywa ramowa") w związku z art. 97 p.t. poprzez ich niewłaściwe zastosowane polegające na uznaniu, że Spółka nie ma interesu prawnego i nie jest uprawniona do wniesienia skargi na decyzję kończącą postępowanie dotyczące przyznania B. dopłat do kosztu świadczenia usługi powszechnej podczas gdy wynik tego postępowania przekłada się w sposób bezpośredni na sferę praw i obowiązków Spółki; 3. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a. polegające na: a) odrzuceniu skargi w sytuacji, w której Spółka posiada interes prawny i posiada legitymację do wniesienia skargi; b) odrzuceniu skargi z uwagi na brak interesu prawnego, podczas gdy brak interesu prawnego może być ew. przyczyną oddalenia skargi. 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia nieodpowiadającego wymogom, w szczególności poprzez pominięcie argumentacji spółki odnoszącej się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej. Spółka wniosła także o skierowanie do TSUE pytania prejudycjalnego: "Czy w świetle art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązany do pokrycia części dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej powinien być uznany za podmiot, którego dotyczy decyzja o przyznaniu dopłaty do kosztu netto świadczenia usługi powszechnej a tym samym przysługuje mu prawo do odwołania się od takiej decyzji?" W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości, oddalenie wniosku o przedstawienie TSUE pytania prejudycjalnego, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Kwestią sporną na obecnym etapie postępowania jest to, czy skarżąca ma legitymację skargową do zaskarżenia decyzji Prezesa UKE w przedmiocie dopłaty do kosztów usług świadczonych przez B. wchodzących w skład usługi powszechnej. Konsekwencją rozstrzygnięcia tego zagadnienia będzie stwierdzenie, czy zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę na powyższą decyzję. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do § 2 tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przyjmuje się, że legitymację do wniesienia skargi określono w art. 50 p.p.s.a. przez wyróżnienie interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi, czyli posiadające legitymację formalną (por. postanowienie NSA z 30 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 1925/19 i powołane tam orzeczenia oraz stanowisko doktryny). Należy podkreślić, że pojęcie interesu prawnego jest kategorią normatywną, mającą swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia i ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania. Za ugruntowany uznać należy pogląd, że przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09, postanowienie z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 749/19). Interes prawny musi to być indywidualny i wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony wydaniem zaskarżonej decyzji, realny (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Musi on być wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania tej skargi (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). Na gruncie postępowania administracyjnego wykształcił się pogląd, co do możliwości wywodzenia interesu prawnego z tzw. "prawa refleksowego", które polega na tym, że prawo podmiotowe wykonywane przez uprawniony podmiot może prowadzić do naruszenia nieobojętnych dla interesów osoby trzeciej norm prawnych, uzasadniających interes tej osoby w udzieleniu ochrony prawnej. Przy wywodzeniu interesu prawnego z tzw. "prawa refleksowego", należy mieć na względzie, że podstawę przyznania uprawnień jednemu podmiotowi, stanowią normy prawa materialnego inne niż te, z których wywodzi się interes osoby trzeciej. Dodać też trzeba, że interes prawny wynikać może nie tylko z przepisów prawa materialnego administracyjnego, ale i cywilnego (por. m.in. wyroki NSA z: 26 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 5/12, 28 września 2009 r., II GSK 62/09). Oznacza to, że prawo refleksowe kształtuje specyficzną więź prawną między podmiotem dysponującym publicznym prawem podmiotowym o charakterze pozytywnym a osobą trzecią dysponującą prawem publicznym negatywnym. Związek ten ma charakter materialny i formalny. Materialny wyraża się w tym, że wykonywanie (przyznanie) uprawnień pierwszemu z nich powoduje pewien skutek w uprawnieniach drugiego. Formalny z kolei wiąże się z koniecznością ochrony procesowej podmiotu dysponującego prawem refleksowym (por. A. Matan, Komentarz do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego; LEX 2010, postanowienie NSA z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 749/19). Należy podkreślić, że pomiędzy prawem refleksowym a prawem głównym konkretyzowanym w drodze rozstrzygnięcia administracyjnego w danym postępowaniu musi istnieć ścisły związek. Prawo refleksowe ma bowiem tylko wtedy zastosowanie, kiedy w postępowaniu administracyjnym może zapaść decyzja ograniczająca lub wręcz uniemożliwiająca skorzystanie z przysługujących praw przez inny podmiot. Przy czym żądanie ochrony prawnej w postępowaniu musi wynikać wprost z prawa materialnego konkretyzującego określone prawa i obowiązki (por. A. Matan i in., Kodeks postępowania administracyjnego, t. I; J. Zimmermann, Prawo administracyjne, wyd. 6, Lex; wyrok NSA z 19 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1138/14). W orzecznictwie wskazuje się również, że interes prawny może znajdować umocowanie w "prawie refleksowym". Nie kształtuje on wtedy jednak samoistnie prawa do postępowania administracyjnego, a stanowi tylko podstawę do udziału w postępowaniu prowadzonym z urzędu w związku z żądaniem realizacji publicznego prawa podmiotowego bądź też postępowania wszczętego w wyniku żądania jednostki dysponującej interesem prawnym opartym o normę prawa materialnego administracyjnego. W takim układzie interes prawny "refleksowy" daje jednostce status strony postępowania z możliwością wykonywania wszelkich uprawnień procesowych przysługujących stronie. Podkreślić jednak należy, że interes ten aktualizuje się dopiero wtedy, kiedy zostaje zawiązane postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji. Natomiast po wydaniu decyzji, a zwłaszcza decyzji merytorycznej wpływającej na ten interes, uzyskuje on pewną samodzielność, stanowiąc podstawę np. do wnoszenia przez stronę zwyczajnych i nadzwyczajnych środków prawnych (por. A. Skróra, Współuczestnictwo w postępowaniu administracyjnym, LEX). Należy więc przypomnieć, że stosownie do treści art. 95 ust. 1 p.t., który stanowił podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji, przedsiębiorcy wyznaczonemu (w niniejszej sprawie – B.) przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług, do których świadczenia został wyznaczony w przypadku ich nierentowności. Zgodnie z art. 96 ust. zdanie 1 p.t., przedsiębiorca wyznaczony może złożyć wniosek o dopłatę w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, w którym, zdaniem tego przedsiębiorcy, wystąpił koszt netto. Prezes UKE, w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, weryfikuje koszt netto i w zależności od wyników tej weryfikacji przyznaje, w drodze decyzji, ustaloną kwotę dopłaty bądź odmawia jej przyznania (art. 96 ust. 3). Prezes UKE odmawia przyznania dopłaty, jeżeli stwierdzi, że zweryfikowany koszt netto nie stanowi uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego (art. 96 ust. 4). Stosownie do art. 97 p.t. przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata do usługi powszechnej, przekroczył 4 miliony złotych, są obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty. Natomiast w myśl art. 98 ust. 1 p.t. Prezes UKE, niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty, rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (art. 98 ust. 3). Kwota dopłaty podlega administracyjnej egzekucji należności pieniężnych (art. 98 ust. 4). Z powyższych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie przyznania dopłaty do kosztów usług wchodzących w skład usługi powszechnej toczy się z wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego i dotyczy jego interesu prawnego – jednakże wynik tego postępowania warunkuje wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Decyzja wydana na podstawie przepisów art. 95-96 p.t. skutkuje zatem nałożeniem– na podstawie art. 97-98 powołanej ustawy – obowiązków na podmioty w przepisie tym wskazane. Przyjąć należy, że wraz z wydaniem powyższej decyzji aktualizuje się interes prawny tych podmiotów. Niewątpliwie skarżąca – jeżeli jest przedsiębiorstwem, o którym mowa w art. 97 p.t. – może być stroną postępowania wszczętego na podstawie art. 98 p.t. i w tym (ewentualnym) postępowaniu będzie mogła dochodzić swoich praw i bronić się przed nałożeniem obowiązków. W postępowaniu tym przedmiotem badania będzie jednak tylko spełnienie przesłanek z art. 97 p.t. Przedmiotem tego postępowania nie może być natomiast kwestia prawidłowości decyzji w przedmiocie dopłat do kosztów świadczonych usług – a zatem decyzji bezpośrednio warunkującej wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłat, kwota którego to udziału jest ustalana jest w drodze decyzji (vide: postanowienia NSA z: 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 749/19; 24 września 2019 r., sygn. akt II GSK 808/19 i 809/19; 27 września 2019 r., sygn. akt II GSK 972/19). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle całokształtu przytoczonych regulacji prawa materialnego, za takim ujęciem interesu prawnego – o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 97 i 98 ust. 3 p.t. – dodatkowo przemawia konstytucyjnie gwarantowane prawo dostępu do sądu (art. 45 Konstytucji RP) jak i regulacja zawarta w art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej. Przepis ten stanowi bowiem, że "Państwa członkowskie zapewniają, aby na poziomie krajowym istniały skuteczne mechanizmy umożliwiające użytkownikom lub przedsiębiorstwom udostępniającym sieci lub usługi łączności elektronicznej, których dotyczy dana decyzja wydana przez krajowy organ regulacyjny, korzystanie z prawa odwołania się od takiej decyzji do organu odwoławczego niezależnego od stron uczestniczących w sporze. Organ taki, który może być sądem, dysponuje odpowiednią wiedzą specjalistyczną pozwalającą mu na skuteczne wypełnianie swoich funkcji. Państwa członkowskie zapewniają, aby aspekty merytoryczne każdej sprawy zostały właściwie rozpatrzone, oraz zapewniają istnienie skutecznych środków odwoławczych". Skład rozpoznający niniejszą sprawę co do zasady podziela pogląd, że wobec zasady autonomii proceduralnej państw członkowskich, należy przyjąć, że dyrektywa – z uwagi na użyty w powołanym przepisie zwrot "których dotyczy dana decyzja" – pozostawia państwom członkowskim określenie sposobu ustalania tego rodzaju związku. W polskiej procedurze administracyjnej i sądowoadministracyjnej ten związek wyraża instytucja interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2017 r. II GSK 3252/15 – odnoszący się do analizy interesu prawnego na gruncie art. 116 i 123 p.t. i treści wyroku TSUE C-282/13, postanowienia NSA z: 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 749/19; 24 września 2019 r., sygn. akt II GSK 808/19 i 809/19). Ocena istnienia tego interesu prawnego - wobec wymogu prounijnej wykładni przepisów prawa krajowego – uzasadnia jednak interpretację art. 97 i art. 98 ust. 3 p.t. jako przepisów, z treści którego przedsiębiorstwa tam wskazane mogą wywodzić interes prawny w kontroli decyzji administracyjnej w przedmiocie dopłat do kosztów świadczonych usług. W tym stanie skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie a Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobligowany będzie do merytorycznej oceny legitymacji skargowej i interesu prawnego skarżącej spółki z uwzględnieniem przedstawionych wyżej rozważań. Za niezasadny jednak należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może bowiem stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu administracyjnego I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim motywów – mimo braku odniesienia się do pełnej argumentacji strony – nie uniemożliwiło przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Odnosząc się do zgłoszonego w sprawie wniosku o skierowanie do TSUE pytania prejudycjalnego trzeba wyjaśnić, że wprawdzie literalne brzmienie akapitu trzeciego art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wskazuje na bezwzględny obowiązek skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunał, gdy w postępowaniu strona występuje z takim wnioskiem. W praktyce jednakże Trybunał przyjmuje, że łączna interpretacja art. 267 akapit 2 i 3 TfUE prowadzi do wniosku, że sąd ostatniej instancji, przy podejmowaniu decyzji o potrzebie zadania pytania prejudycjalnego, dotyczącego wykładni prawa unijnego, dysponuje taką samą autonomią, jak sądy niższych instancji. Nie jest on zatem zobowiązany do zadania pytania, jeżeli uzna, że dana kwestia nie ma zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy – a taki stan rzeczy ma miejsce w rozpoznawanym przypadku (por. postanowienia NSA z: 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 749/19; 24 września 2019 r., sygn. akt II GSK 808/19 i 809/19). Na marginesie należy wskazać, że od zaskarżonej decyzji skargę wniosły również B., C. i D., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi te oddalił (por. wyrok WSA z 2 października 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1300/19). Od powyższego wyroku zostały wniesione skargi kasacyjne, które zostały zarejestrowane pod sygn. akt II GSK 112/20. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.