I OSK 16/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 10/19 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. B oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 28 sierpnia 2019 r., IV SA/Po 10/19, oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] października 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] czerwca 2018 r. Prezydent Miasta L., działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.; dalej jako: "p.r.d.") oraz art. 104 § 1 i 108 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1257 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."), cofnął A. S. (dalej jako: "skarżąca") uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B nr [...] nr druku [...] wydane w dniu [...] listopada 2015 r. przez Prezydenta Miasta L. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 17 maja 2018 r. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiej Policji w P. z 11 maja 2018 r. o cofnięcie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami w związku z popełnieniem w okresie 2 lat od wydania po raz pierwszy prawa jazdy, przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, co zostało stwierdzone w wyroku Sądu Rejonowego w Lesznie sygn. akt II K 485/17. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wskazała, że organ zastosował art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) p.r.d., który został uchylony na mocy art. 125 pkt 16 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 627 z późn. zm.; dalej jako: "u.k.p.") i utracił moc obowiązującą z dniem 4 czerwca 2018 r. Ponadto, w ocenie skarżącej w sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 103 ust. 1 pkt 3 u.k.p., ponieważ wszedł on w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. Również w dniu 4 czerwca 2018 r. wszedł w życie art. 91 u.k.p. Skarżąca zaznaczyła dodatkowo, że wniosek, w oparciu o który wydano decyzję nie został sporządzony i podpisany ani przez komendanta wojewódzkiego, ani też przez inną uprawnioną do tego osobę. Decyzją z [...] października 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że art. 125 pkt 16 u.k.p. uchylił art. 140 p.r.d. z dniem 4 czerwca 2018 r., jednakże zgodnie z art. 14 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957; dalej jako: "ustawa nowelizująca") art. 125 pkt 16 u.k.p. nie stosuje się do czasu wydania stosownego komunikatu przez ministra właściwego do spraw informatyzacji. Taki komunikat na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej nie został jeszcze ogłoszony. Został jedynie obwieszczony komunikat wydany na podstawie art. 17 ust. 2 ww. ustawy, który jednak nie dotyczy niniejszej sprawy. Zdaniem Kolegium w sprawie zastosowanie znajduje zatem art. 140 p.r.d. Ponadto, Kolegium wyjaśniło, że prawo jazdy w zakresie kat. B wydane zostało skarżącej [...] listopada 2015 r. W dniu 4 maja 2017 r., a zatem w okresie dwóch lat od wydania prawa jazdy, skarżąca popełniła przestępstwo drogowe, za które została skazana prawomocnym wyrokiem przez Sąd Rejonowy w Lesznie. To z kolei powoduje, że spełniona została hipoteza przepisu art. 140 ust. 1 pkt 3a p.r.d. Kolegium podkreśliło również, że w aktach znajduje się wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, który podpisany został przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w P., działającego z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji. Upoważnienie to wynika z wydanej i podpisanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. decyzji nr [...] z [...] czerwca 2016 r. w sprawie upoważnienia do dokonywania w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. czynności w sprawach z zakresu zarządzania ruchem na drogach, wykorzystania dróg w sposób szczególny oraz postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (§ 2 pkt 6 ww. decyzji). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że powołany przepis uchyla obowiązywanie art. 125 pkt 16 u.k.p. podczas gdy przepis ten wszedł w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. na mocy art. 139 pkt 3 u.k.p., a skutek w postaci wejścia w życie przepisu nie może być uchylony zakazem jego stosowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Uzasadniając oddalenie skargi Sąd I instancji wskazał, że art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) p.r.d. przewiduje, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Sąd I instancji podkreślił jednak, że powyższy przepis został uchylony na mocy art. 125 pkt 16 u.k.p. Zgodnie zaś z art. 139 pkt 3 u.k.p. uchylenie to miało nastąpić z dniem 4 czerwca 2018 r. Niemniej jednak zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq p.r.d., w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, m.in. przepisu art. 125 pkt pkt 16 u.k.p. nie stosuje się. W art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej przewidziano natomiast, że minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Sąd I instancji wskazał, że z powyższej regulacji wynika, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, nie stosuje się m.in. przepisu art. 125 pkt 16 u.k.p., uchylającego przepis art. 140 p.r.d. Oznacza to, że do czasu dokonania takiego wdrożenia przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) p.r.d. mógł mieć zastosowanie i może stanowić podstawę prawną decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd I instancji podkreślił, że Kolegium trafnie wskazało, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej nie został wydany. W konsekwencji art. 125 pkt 16 u.k.p. w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie znajdował zastosowania. Sąd I instancji podał również, że wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. Wydanie takiej decyzji ma bowiem charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku zaistnienia przesłanki określonej w art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) p.r.d starosta jest zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Sąd I instancji podkreślił, że skarżąca uzyskała uprawnienie do kierowania pojazdami kat. B w dniu [...] listopada 2015 r., a więc po wejściu w życie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) p.r.d. Nie jest również kwestionowane, że prawomocnym wyrokiem z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt II K 485/17 Sąd Rejonowy w Lesznie uznał ją winną popełnienia przestępstwa z art. 177 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1600 z późn. zm.), tj. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Jednocześnie popełnienia tego przestępstwa skarżąca dopuściła się w dniu 4 maja 2017 r., a więc w okresie 2 lat od dnia wydania jej po raz pierwszy prawa jazdy. Z akt sprawy wynika również, że pismem z 11 maja 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. zwrócił się do Prezydenta Miasta L. z wnioskiem o cofnięcie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w okresie 2 lat od dnia wydania jej po raz pierwszy prawa jazdy. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, w sprawie łącznie wystąpiły wszystkie przesłanki z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) p.r.d skutkujące wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Skarżąca kasacyjnie zrzekła się przy tym przeprowadzenia rozprawy. Sądowi I Instancji zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że powołany przepis uchyla obowiązywanie art. 125 pkt 16 u.k.p., podczas gdy przepis ten wszedł w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. (na mocy art. 139 pkt 3 u.k.p.), a skutek w postaci wejścia w życie przepisu nie może być uchylony zakazem jego stosowania; 2. art. 4 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przez uznanie, że art. 125 pkt 16 u.k.p. nie obowiązywał, podczas gdy wszedł on w życie (wywołując jednorazowy skutek derogacyjny) z dniem 4 czerwca 2018 r., z kolei art. 14 ust. 1 ustawy nowelizacyjnej, który wstrzymywał stosowanie art. 125 pkt 16 u.k.p. mógł wejść w życie, zgodnie z przepisem powołanym w podstawie kasacyjnej, najwcześniej z dniem 5 czerwca 2018 r., albowiem Dziennik Urzędowy z treścią ustawy nowelizującej został wydany w dniu 22 maja 2018 r., a zatem najwcześniej dopiero z dniem 5 czerwca 2018 r. upłynął 14-dniowy okres vacatio legis; 3. art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) p.r.d. przez bezpodstawne uznanie, że wydając decyzję z [...] czerwca 2018 r. organ I instancji dysponował należycie sporządzonym i podpisanym przez upoważniony podmiot wnioskiem o cofnięcie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że art. 14 ustawy nowelizującej nie uchylił obowiązywania art. 139 ust. 1 pkt 3 u.k.p. Przepis ten wprowadza obowiązywanie art. 125 pkt 16 u.k.p. z dniem 4 czerwca 2018 r. Należy podkreślić, że przepis art. 125 ust. 16 u.k.p. zalicza się do kategorii przepisów derogacyjnych, albowiem uchyla art. 140 p.r.d. W ocenie skarżącej kasacyjnie nie można zaś wstrzymać stosowania przepisu derogacyjnego, skoro przepis ten wszedł w życie i wywołał skutek prawny. Ponadto, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określa termin dłuższy. Dziennik Urzędowy zawierający tekst ustawy nowelizacyjnej został wydany w dniu 22 maja 2018 r. W konsekwencji vacatio legis art. 14 tejże ustawy upłynęło najwcześniej z dniem 5 czerwca 2018 r. Tymczasem art. 125 pkt 16 u.k.p. wszedł w życie z dniem 4 czerwca 2018 r., wywołując w tym dniu jednorazowy skutek derogacyjny w postaci uchylenia art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) p.r.d. Wprawdzie ustawodawca określił, że ustawa nowelizacyjna wchodzi w życie w dniu 4 czerwca 2018 r, jednakże zastrzeżenie takie nie mogło być skuteczne z uwagi na dyspozycję powołanego już wcześniej art. 4 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, przy jednoczesnym braku przesłanek wyrażonych w ust. 2 tego artykułu. Uzasadniając zarzut nr 3 skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) p.r.d. cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nastąpić może wyłącznie na wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. W sprawie, w której wydano zaskarżony wyrok, wniosek o cofnięcie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami złożył Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP działając z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji wynikającego z decyzji z [...] czerwca 2016 r. Z upoważnienia tego nie wynika tymczasem w sposób konkretny kompetencja do podpisywania i składania wniosków o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami w trybie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) p.r.d. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie okazała się skuteczna. Nie uzasadnia uchylenia wyroku zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, Sąd I instancji tego przepisu nie stosował i nie obliczał we własnym zakresie upływu okresu vacatio legis. Ustawa nowelizująca z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw w art. 19 zawiera regulację dotyczącą nabycia mocy obowiązującej i określa datę wejścia w życie zasadniczo na dzień 4 czerwca 2018 r., wyjątki określone w pkt 1-4 nie mają dla sprawy znaczenia. Standardowy ustawowy okres vacatio legis wynoszący 14 dni od dnia ogłoszenia aktu nie wyklucza odrębnego określenia daty wejścia aktu normatywnego w życie na mocy jego przepisów, co przewiduje zarówno art. 4 ust. 1 in fine, jak i art. 4 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W uzasadnionych przypadkach akty normatywne mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż 14 dni, kompetencja w tym zakresie należy do ustawodawcy. Wejście w życie ustawy nowelizującej z 9 maja 2018 r. zostało uregulowane w jej art. 19, zgodnie z tym przepisem art. 14 ust. 1 ustawy wszedł w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. W skardze kasacyjnej zakwestionowano decyzję ustawodawcy o skróceniu okresu vacatio legis (wedle wyliczeń skarżącego kasacyjnie o jeden dzień) stwierdzając, że brak było przesłanek do zastosowania art. 4 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W przepisie tym przesłanki te zostały jednak określone przez posłużenie się klauzulą "uzasadnionego przypadku". W uzasadnionych przypadkach ustawodawca może określić wejście ustawy w życie w terminie krótszym niż 14 dni. Stawiając tezę, że przypadek taki w sprawie nie miał miejsca, skarżąca kasacyjnie stanowiska tego nie uzasadniła. Nie wyjaśniono wobec tego, dlaczego skrócenie vacatio legis miałoby nie być dopuszczalne. Okres vacatio legis jest zasadniczo instrumentem zabezpieczającym prawo adresatów normy do zapoznania się z regulacją, dostosowania do wprowadzanych wymagań, służy bezpieczeństwu obrotu prawnego. W niniejszej sprawie w żadnym zakresie nie podnoszono zarzutów wskazujących na naruszenie bezpieczeństwa obrotu prawnego. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, wyłączający stosowanie art. 125 pkt 16 u.k.p., nie nakłada na adresatów żadnych nowych obowiązków, nie pozbawia żadnych uprawnień. Przepis art. 125 pkt 16 u.k.p., którego stosowanie wyłączono do czasu wdrożenia stosownych rozwiązań technicznych, spowodował przesunięcie w czasie uchylenia mocy obowiązującej art. 140 i 140a p.r.d. Skutki, jakie ponosi skarżąca, nie są następstwem tego przesunięcia, lecz następstwem okoliczności, które zaistniały w czasie obowiązywania art. 140 p.r.d. Nie może również stać na przeszkodzie do stosowania art. 4 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych norma zawarta w art. 4 ust. 1 tej ustawy, zawierają one bowiem wzajemnie uzupełniającą się regulację, w świetle której skrócenie ustawowego vacatio legis nie jest wykluczone. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej przez przyjęcie, że wywarł on skutek w postaci utrzymania mocy obowiązującej art. 140 p.r.d. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej wyłącza stosowanie art. 125 pkt 16 u.k.p., co zostało wyrażone przez ustawodawcę przez wskazanie, że przepisu art. 125 pkt 16 u.k.p. "nie stosuje się" do czasu wdrożenia określonych rozwiązań. Takie brzmienie przepisu może budzić wątpliwości, na czym ma polegać wyłączenie stosowania przepisu, który wszak nie jest podstawą do wydawania rozstrzygnięć indywidualnych i nie podlega "stosowaniu" rozumianemu jako określanie na podstawie stosowanego przepisu skutków w indywidualnych sprawach. Aby ustalić, jaki jest skutek wyłączenia należy wziąć pod uwagę charakter art. 125 pkt 16 u.k.p. Ten ostatni przepis jest przepisem II stopnia, zawierającym regulację dotyczącą obowiązywania innego przepisu, przewidziany w nim skutek polegać miał na uchyleniu art. 140 i 140a p.r.d. Przepisy II stopnia nie regulują zachowań swoich adresatów, nie określają ich skutków, lecz dotyczą obowiązywania i stosowania innych przepisów. Wyłączenie ich stosowania może zatem oddziaływać wyłącznie na sferę obowiązywania i stosowania tych przepisów, do których się odnoszą. Skoro art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowi, że do czasu wdrożenia stosownych rozwiązań technicznych, nie stosuje się m. in. art. 125 pkt 16, a przepis ten uchyla art. 140 i 140a p.r.d., to wstrzymanie jego stosowania oznacza, że skutek uchylenia został wyłączony i nie nastąpił. Wyłączenie stosowania art. 125 pkt 16 u.k.p. nastąpiło z dniem 4 czerwca 2018 r., z tą datą przepis ten nie mógł wywrzeć przewidzianego w nim skutku pod postacią uchylenia art. 140 i 140a p.r.d., utrata mocy obowiązującej przez te przepisy została przesunięta w czasie. Nie znajduje także potwierdzenia zarzut naruszenia art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a) p.r.d. Wniosek o wydanie decyzji został złożony z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP. W aktach sprawy znajduje się decyzja nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z [...] czerwca 2016 r., która w § 2 pkt 6 lit. a) zawiera stosowne upoważnienie dla Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego i Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego do występowania na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a p.r.d. do starosty o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia prawomocnymi orzeczeniami, że kierujący w okresie 2 lat od wydania po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.