I OZ 1155/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. Oddział [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 203/19 odrzucające skargę w sprawie ze skargi [...] S.A. Oddział [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...]listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 września 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 203/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę [...] S.A. Oddział [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...]listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego wniesionej skargi, tj. nie nadesłała pełnomocnictwa umocowującego do jej reprezentacji oraz odpisu z KRS potwierdzającego sposób reprezentacji skarżącej. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 46 § 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. wskazując, że w aktach sprawy znajdowało się pełnomocnictwo umocowujące pełnomocnika do działania przed sądem oraz naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 166 § 1 p.p.s.a. z uwagi na wydanie postanowienia w sytuacji, gdy w aktach znajdowało się prawidłowe pełnomocnictwo do działania w niniejszej sprawie. Do zażalenia dołączono brakujące pełnomocnictwo oraz odpis z KRS. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo stwierdził, że niewykonanie przez pełnomocnika skarżącej w wyznaczonym terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi skutkować musiało jej odrzuceniem. Stosownie do art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a., osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a przepis art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. i w sytuacji, gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi, Sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, tj. dokument, o przedstawienie którego został wezwany pełnomocnik skarżącej Spółki. W zakreślonym przez Sąd terminie, upływającym w dniu 8 marca 2019 r., pełnomocnik nie przedstawił żądanego dokumentu, tym samym nie wykonał wezwania Sądu. Kolejno wskazać trzeba, że w imieniu strony skarżącej w niniejszej sprawie występuje pełnomocnik profesjonalny. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, a na podstawie art. 46 § 3 p.p.s.a. - do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Niezłożenie wraz ze skargą pełnomocnictwa jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu, a konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi jest jej odrzucenie, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro art. 37 § 1 p.p.s.a. nakłada obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy, oznacza to obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy sądowoadministracyjnej, prowadzonej przez sąd administracyjny, a nie do akt administracyjnych, prowadzonych przez organ administracji. Od obowiązku tego nie zwalnia wcześniejsze złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym, a fakt złożenia takiego pełnomocnictwa może mieć tylko takie znaczenie, że pełnomocnik może wywiązać się z omawianego obowiązku przez sporządzenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych i złożenie tego odpisu do akt sądowoadministracyjnych, o ile umocowanie obejmuje także reprezentację strony przed sądem administracyjnym (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5.09.2008 r., I FSK 536/08 i z dnia 9.07.2009 r., II FSK 1466/08). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano nieskuteczność pełnomocnictwa złożonego w postępowaniu administracyjnym w postępowaniu przed sądem administracyjnym. (postanowienie NSA z dnia 15.05.2018 r., I FSK 1379/16; postanowienie NSA z dnia 29.01.2015 r., II FSK 3627/14). Stwierdzić zatem należy, że w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych zachodziła podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej, pomimo wezwania, nie złożył do akt sądowych ani pełnomocnictwa procesowego, ani uwierzytelnionego odpisu takiego pełnomocnictwa, ani odpisu z KRS. Z przyczyn wskazanych na wstępie nie ma żadnego znaczenia to, że pełnomocnik skarżącego złożył dokument pełnomocnictwa w toku postępowania administracyjnego. Skoro zatem, dokument pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie został złożony wraz ze skargą, zasadnie został wezwany do uzupełnienia tego braku. Podobnie w kwestii brakującego i nie nadesłanego na wezwanie Sądu odpisu z KRS skarżącej Spółki. Skoro w wyznaczonym terminie braków tych nie uzupełniono, obligowało to Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.