III SA/Lu 82/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: odrzucić skargę. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2019 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., po rozpoznaniu wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem z dnia 17 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 maja 2019 r. w przedmiocie prawa pomocy. Wobec powyższego w dniu 7 sierpnia 2019 r. ponownie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 sierpnia 2019 r. (k. 21v akt). Mimo wezwania, wpis od skargi nie został uiszczony. Natomiast w dniu 21 sierpnia 2019 r. skarżący ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przy tym według art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący, mimo prawidłowego wezwania, nie uiścił wpisu od skargi. Termin do jego uiszczenia upłynął bezskutecznie z dniem 21 sierpnia 2019 r. Podkreślenia przy tym wymaga, że bieg terminu do opłacenia wpisu od skargi nie został przerwany wskutek wniesienia, po doręczeniu wezwania, a przed upływem terminu do uiszczenia wpisu, ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Prawomocność wydanego wcześniej postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza, że strona ma obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu. Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, choć strona ma prawo do złożenia takiego wniosku w wypadku zmiany okoliczności sprawy na podstawie art. 165 p.p.s.a. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia. Nie przerywa też biegu terminu do uiszczenia wpisu oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania w ustawowym terminie. Dopiero bowiem wydanie przez sąd prawomocnego postanowienia odmiennej treści w przedmiocie udzielenia stronie prawa pomocy skutkuje utratą mocy pierwszego postanowienia. Odmienne postępowanie sądu mogłoby prowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy i skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, a nawet trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do meritum (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2017 r., II FZ 125/17 oraz powołane w nim postanowienia NSA z dnia 10 lipca 2014 r., II OZ 667/14 i z dnia 10 czerwca 2016 r., I GZ 379/16). Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.