IV SA/Wa 1054/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.),, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. Paweł Jastrzębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi S. S. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej par. 17 ust. 1 pkt 2 w odniesieniu do działek o numerach ewidencyjnych [...] z obrębu [...] 2. oddala skargę w pozostałej części 3. zasądza od Gminy [...] na rzecz S. S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 3 kwietnia 2019 r. S. S. (dalej: "strona", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi G. gminy [...]. Autor skargi wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi strona podniosła m.in., iż nie zostały spełnione wszystkie niezbędne etapy, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego mógł być uchwalony przez Radę Gminy. Jego uchwalenie było, w ocenie skarżącego, celowym działaniem nie w celu uregulowania przeznaczenie terenu, sposobu jego zagospodarowania oraz warunków zabudowy, a także rozmieszczenie inwestycji celu publicznego, ale atakiem na rozwój gospodarstwa skarżącego i jego działalności pozarolniczej. Skarżący wyjaśnił, iż złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy na Bioelektrownię rolniczą o mocy do 0.5MW wraz z niezbędną infrastrukturą, a działki objęte planem (należące do strony) są to gleby słabej jakości idealne pod budownictwo rolnicze, jak i pozarolnicze (Biogazownię rolniczą). Zdaniem skarżącego, podczas procesu administracyjnego pominięto etapy: ogłoszenia przez gminę w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o terminie sesji na której rada rozpatrzy nieuwzględnione protesty i zarzuty zawiadamiając o tym imiennie zainteresowanych; doręczenia zainteresowanym wyciągu z uchwały rady gminy rozstrzygającej o nieuwzględnieniu złożonych zarzutów wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jak i przedstawienia przez Gminę Radzie Gminy projektu planu, uwzględniającego orzeczenia sądu administracyjnego wydane w związku ze złożonymi zarzutami. Jednocześnie skarżący zauważył, iż niezgodne z obowiązującym prawem jest wprowadzenie zakazu zabudowy dla terenu oznaczonego na rysunku R (od 1R do 2R). W związku z tym skarżący podniósł, iż nie może pobudować nawet wiaty na maszyny rolnicze, czy słomę oraz żadnego małego budynku inwentarskiego np. kurnika do 11.000 sztuk, będącego obiektem, który nie oddziałuje znacząco na środowisko. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w [...] wniosła o oddalenie skargi. Wyjaśniła, iż skarżący 10 maja 2018 r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa bioelektrowni o mocy do 0,5MW wraz z urządzeniami technologicznymi i infrastrukturą towarzyszącą zlokalizowanej we wsi G., gm. [...] na działkach nr ew. [...], [...], [...]". Organ wskazał, że niezwłocznie wysłano do stron postępowania zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego. Następnie dnia 28 maja 2018r. projekt decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w związku z art. 53 ust 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 1945 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") przekazano do uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich oraz ze Starostą G. Podczas wykonywania powyższych czynności administracyjnych, do Urzędu Gminy wpłynął protest od mieszkańców wsi G., w której inwestor planował budowę biogazowni oraz wielu okolicznych miejscowości, mające na celu wyrażenie niezadowolenia oraz braku zgody na planowaną inwestycję. Organ wskazał, iż w dniu 29 czerwca 2018 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi G., zaś w toczącym się postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wydano postanowienie o jego zawieszeniu. Następnie Wójt ogłosił w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Pismem z dnia 19 września 2018 r. Wójt zwrócił się z do organów i instytucji zewnętrznych z prośbą o przesyłanie wniosków do projektu planu w trybie art. 53 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Dalej organ zauważył, iż dla danego terenu została wykonane opracowanie ekofizjograficzne podstawowe dla terenu części wsi G. gmina [...] oraz zostały zebrane zostały uwarunkowania, następnie zaś przygotowano projekt planu. Opracowano także prognozę wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze, jak i sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 u.p.z.p. Następnie skierowano projekt planu do opiniowania i uzgodnień. Po tej części procedury Wójt Gmin wyłożył plan do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni, tj. w okresie od 7 stycznia 2019 r. do 28 stycznia 2019 r. W wyznaczonym terminie (do 18 lutego 2019 r.) złożono uwagi do planu, w tym uwagi zostały wniesione przez skarżącego. Wójt Gminy zarządzeniem nr [...] r. rozpatrzył uwagi do planu, uwzględnił wniosek w zakresie zmiany przeznaczenia części gruntów, jednakże nie uwzględnił wniosków o umożliwienie wzniesienia biogazowni na działkach nr [...], [...], [...]. Następnie Wójt Gminy [...] przekazał do Rady Gminy projekt planu wraz z nieuwzględnionymi uwagami. Osoby wnoszące uwagi zostały imiennie zaproszone na sesję Rady Gminy w S. w K. w dniu 15 marca 2019 r. godz. 10.00. Skarżący wziął udział w sesji Rady Gminy [...] w dniu 15 marca 2019 r., zabrał głos w trakcie sesji za zgodą radnych. W dniu 15 marca 2019 r. Rada Gminy w [...] podjęła zaskarżoną uchwałę nr [...]. Następnie rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 506) stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały nr [...] w zakresie ustaleń: § 8 pkt 4 w odniesieniu do sformułowania : "(...) terenu każdej działki jako - (...)"; § 8 pkt 12; §13 ust. 2 pkt 2 oraz § 14 ust. 3 pkt 1 w odniesieniu do sformułowania :"(...) od 7 m (...)". W pozostałym zakresie organ nadzorczy nie znalazł podstaw do wzruszenia uchwały. Odnosząc się do treści skargi, organ wskazał m.in., iż wbrew zarzutom skargi, pismem z dnia 12 marca 2019 r. osoby wnoszące uwagi do projektu planu, w tym skarżący, zostały powiadomione o terminie sesji, na której Rada Gminy [...] miała rozpoznać ich zarzuty. Skarżący osobiście wziął udział w sesji w dniu 15 marca 2019 r. i został mu udzielony głos. Organ zauważył, iż na organach Gminy nie spoczywał obowiązek doręczenia odpisów, czy też wyciągów z uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podmiotom wnoszącym uwagi co do projektu planu. Nadto nie zgodził się z kolejnym zarzutem skarżącego, że w procedurze planistycznej został popełniony "kolejny błąd" polegający na "pominięciu etapu, w której Gmina przedstawia Radzie Gminy projekt uchwały planu uwzględniający orzeczenia sądów administracyjnych wydane w związku ze złożonymi zarzutami". Zauważył, iż procedura planistyczna została wypełniona przez organ, zaś wskazany zarzut nie znajduje oparcia w stanie faktycznym, bowiem dotychczas w sprawie nie zapadło żadne orzeczenie sądu administracyjnego. Z kolei odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezgodności z prawem wprowadzenia zakazu zabudowy dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 1R i 2R, organ podniósł, iż przedmiotowe zapisy planu są zgodne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Po myśli art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. uchwała rady gminy sprzeczna z prawem w sposób istotny jest nieważna. W rozpoznawanej sprawie ze względu na przedmiot zaskarżenia, którym jest uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd uwzględnić musiał również regulację szczególną zawartą w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którą nieważność uchwały rady gminy w całości lub części powoduje naruszanie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały). Skarga została wniesiona z powołaniem się na przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Przy czym związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć w dacie wniesienia skargi (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r., sygn. IV SA/Wr 424/16). Zgodnie z art. 101 ust. 1 i 2a u.s.g., warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie, jest wykazanie przez skarżącego, że dana uchwała naruszyła jego interes prawny. Mając na uwadze treść tego przepisu stwierdzić należy, że przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd administracyjny w pierwszej kolejności rozstrzyga, czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej czyli, czy strona ma legitymację czynną do wniesienia skargi. Posiadanie interesu prawnego w zakwestionowaniu uchwały rady gminy oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu. Niewątpliwym jest, że skarżący jako właściciel nieruchomości o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] obręb ewidencyjny [...] G. gm. [...] (w zaskarżonej uchwale oznaczone symbolem 2R), których dotyczą ustalenia planu, posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń uchwały nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. Zakwestionowane przez skarżącego ustalenia planu niewątpliwie na nowo ukształtowały sposób wykonywania przysługującego skarżącemu prawa własności. Zaskarżona uchwała w ramach dotychczas wykonywanego przez skarżącego prawa własności ustaliła jako przeznaczenie podstawowe - tereny rolne, ograniczone wyłącznie do możliwości rolniczego zagospodarowania (użytkowania) terenu (uprawy rolne), a mianowicie z wyłączeniem lokalizacji jakiejkolwiek zabudowy. W efekcie postanowienia planu (§17 uchwały) spowodowały pogorszenie sytuacji prawnej nieruchomości (działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] obręb ewidencyjny [...] G.), stanowiących własność skarżącego, co warunkowało przyznanie mu legitymacji w niniejszej sprawie. W związku z powyższym skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Wobec powyższego, konieczne stało się ustalenie czy naruszenie interesu prawnego skarżącego postanowieniami planu miejscowego nie znajduje umocowania w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Jeżeli bowiem ustalenia planu miejscowego nie mieszczą się w ustawowo określonych kompetencjach rady gminy do tworzenia tego planu, jako aktu prawa miejscowego, to w takim zakresie plan zostaje uznany za sprzeczny z określonymi przepisami obowiązującego prawa, czy też wydany z przekroczeniem uprawnień związanych z władztwem planistycznym gminy. Dopiero w takiej sytuacji skarga na uchwałę zostaje uwzględniona. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Prawo własności może być ograniczone poprzez zakaz oznaczonego zagospodarowania nieruchomości, objętej takim prawem. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że miejscowy plan zagospodarowania, jako akt prawa miejscowego, może ograniczyć prawa do gruntu poprzez wprowadzenie sposobu zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 6 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Wskazać należy, że w przypadku uchwalania planu miejscowego może dochodzić do konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym. W każdym wypadku, przy podejmowaniu inicjatywy planistycznej, organ planistyczny musi to brać pod uwagę, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której doszłoby do ponadustawowego i nieuzasadnionego racjami społecznymi ograniczenia indywidualnych interesów właścicieli nieruchomości objętych planem. Gmina sprawując tzw. władztwo planistyczne, musi mieć na uwadze, że wprowadzone ograniczenia prawa własności muszą być konieczne ze względu na wartości wyżej cenione. Na organie uchwalającym akt planistyczny ciąży każdorazowo obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego. W każdym więc przypadku organ gminy musi wykazać, że ingerencja w sferę prawa własności pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Konieczne jest takie wyważenie ww. interesów, aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, w jak najmniejszym stopniu naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Nadto posunięcia planistyczne gminy, w wyniku których doszło do naruszenia własności, powinny być rzeczowo uzasadnione, z powołaniem przepisów prawnych, na mocy których nie istnieją inne rozwiązania niż te, które przyjęto w uchwale planistycznej (wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 2478/15). Aby władztwo planistyczne nie cechowało się dowolnością, nie przekraczało granic uznania planistycznego, czyli, aby nie doszło do nadużycia władztwa, organ musi respektować reguły składające się na istotę zasady proporcjonalności. Jeżeli okazałoby się, że regulacja przyjęta w przepisach planu miejscowego nie jest niezbędna dla realizacji określonego interesu, z którym jest powiązana (np. interesu publicznego, bezpieczeństwa państwa, wymagań ochrony środowiska), to nawet gdyby przyjąć priorytet tego interesu nad interesem prywatnym właściciela działki objętej planem nie uzasadniałby ograniczenia praw i wolności jednostek (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. IV SA/Po 765/17). Fakt nadania gminie tzw. władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu nie stoi w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Tzw. władztwo planistyczne nie może tym samym stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem organy gminy w tych czynnościach muszą uwzględniać obowiązujące przepisy prawa, co wynika z art. 7 Konstytucji RP. Skoro w myśl art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, ustalają sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, to nie ulega wątpliwości, że z jednej strony - gmina decydując o kształcie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - może w istotny sposób ograniczać prawo własności nieruchomości, a z drugiej – właśnie z tego powodu, jej działania w tej materii muszą podlegać ocenie pod kątem zgodności z art. 64 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. II SA/Gd 658/1). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż kontrolowanej sprawie Rada Gminy [...] uchwalając zapis § 17 ust. 1 pkt 2 – wprowadzający zakaz zabudowy dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem R (od 1R do 2R) – a więc nie dopuszczając lokalizacji żadnej zabudowy, przekroczyła tzw. władztwo planistyczne gminy. Skarżący przed uchwaleniem planu podjął bowiem działania celem doprowadzenia do realizacji na terenie działek nr [...], [...], [...] zabudowy, w tym budowy bioelektrowni o mocy do 0,5 MW wraz z urządzeniami technologicznymi i infrastrukturą towarzysząca. Starał się o uzyskanie warunków zabudowy dla tej inwestycji, ale wejście w życie zaskarżonego planu przeszkodziło jego działaniom. Kwestionowany zapis uchwały w sposób dowolny dopuścił wyłącznie uprawy rolne i wyłączył wszelką zabudowę. W efekcie wykluczyło to możliwość sytuowania na tym gruncie nawet obiektów pomocniczych, związanych z prowadzoną produkcją rolniczą (np. silosy, wiaty na zboże, pomieszczenia na sprzęt rolniczy, itp.). Takie przeznaczenie tego terenu nastąpiło bez racjonalnego uzasadnienia dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, które - w świetle poglądów sądów administracyjnych wynikających z orzecznictwa - w sytuacji odebrania danemu podmiotowi uprawnień jakie wiązały się z dotychczasową możliwością zagospodarowania posiadanego prawa własności (ograniczeniem chronionego konstytucyjnie prawa własności) - jest bezwzględnie wymagane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2593/14 podkreślił, że ograniczenie prawa własności [...] wymaga przedstawienia właścicielowi nieruchomości przyczyn tego ograniczenia. Organ jest w związku z tym obowiązany do szczegółowego rozważenia interesu prywatnego jednostki. Nie może na przykład poprzestać tylko na stwierdzeniu, że taki jest kierunek rozwoju gminy, bez szczegółowego uzasadnienia. W niniejszej sprawie brak dostatecznego uzasadnienia dla takich ustaleń planu w odniesieniu do wskazanych powyżej nieruchomości. W tym zakresie Sąd zatem skargę uwzględnił. Sąd stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały w tej części uznał, iż zaskarżona uchwała w kwestionowanym zakresie została uchwalona dowolnie, bez prawnego i faktycznego uzasadnienia. Organ nie wykazał, że wykonując swoje uprawnienia nie nadużył ich oraz, że podjęte w planie ustalenia mieszczą się w granicach przyznanych uprawnień. W konsekwencji Sąd uznał, że uchwała w omówionej części została podjęta z przekroczeniem podstawowej zasady planowania przestrzennego gminy, wynikającej z regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tzw. władztwa planistycznego. Wiadomym jest, że gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, a jej samodzielność podlega ochronie sądowej, to jednak samodzielność gminy może być realizowana tylko w granicach dozwolonych obowiązującym prawem. Brak możliwości realizacji jakiejkolwiek zabudowy rolniczej na terenach rolnych (zakaz) nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących regulacjach prawnych. Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu stwierdzone powyżej uchybienia w zaskarżonej uchwale uzasadniają żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części dotkniętej istotnym naruszeniem prawa. Z powyższych względów na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku (punkt 1 wyroku). Sąd nie stwierdził innych naruszeń wskazywanych w skardze, dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi w pozostałej części (punkt 2 wyroku). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.(punkt 3 wyroku).