II SA/Bk 542/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.),, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów do tytułu wykonawczego w sprawie wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], odmawiające uwzględnienia zarzutów do tytułu wykonawczego o charakterze niepieniężnym z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], wystawionego zobowiązanej Pani M. S. (dalej również jako "Skarżąca"), w sprawie dotyczącej wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego - domku letniskowego, zlokalizowanego na działce o nr ew. gr. [...] w miejscowości W., gm. R., nałożonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] W zaskarżonym rozstrzygnięciu wskazano, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego - domku letniskowego zlokalizowanego na ww. działce, będącej we współwłasności Pana B. M. i Pana W. M. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. nr [...]. Wyrokiem z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 846/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. Wyrok uprawomocnił się dnia 22 maja 2018 r. W dniu [...] lipca 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. dokonał kontroli, w celu sprawdzenia wykonania nakazu rozbiórki domku letniskowego, nałożonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. W jej wyniku inspektorzy stwierdzili, iż ww. obowiązek nałożony powyższą decyzją nie został wykonany. W dniu [...] września 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie przeprowadził kontrolę na ww. działce i po raz drugi stwierdził, iż nie został wykonany obowiązek rozbiórki domku letniskowego. W dniu [...] września 2018 r., w związku z uzyskaną informacją, iż przedmiot postępowania zmienił właściciela i stanowi własność Skarżącej, organ wystosował pismo do nowej właścicielki, iż zgodnie z przepisami prawa, z dniem nabycia nieruchomości przejęła ona obowiązki wynikające z decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. tj. wykonanie rozbiórki domku letniskowego. Jednocześnie, tym samym pismem organ wezwał Skarżącą do niezwłocznego wykonania nakazu wskazanego w decyzji z uprzedzeniem, iż w przypadku jego niewykonania zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. W odpowiedzi na to pismo Skarżąca poinformowała, iż aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2018 r. nabyła nieruchomość o nr. ew. gr. [...], zlokalizowaną w miejscowości W., gm. R. i zobowiązała się w tym akcie notarialnym do przesunięcia domku letniskowego względem granic działek sąsiednich w celu dorowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Upomnieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał Skarżącą do dobrowolnego wykonania obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. W odpowiedzi na upomnienie Skarżąca, pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. poinformowała, iż altanka została przesunięta względem granic działek sąsiednich, w związku z powyższym nie zachodzą przesłanki do jej rozbiórki. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, ponownie poinformował Skarżącą, iż zgodnie z art. 30 § 4 K.p.a. w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. W związku z powyższym, jako właścicielka nieruchomości, przejęła wszystkie prawa i obowiązki nałożone na poprzednich właścicieli. Jednocześnie organ po raz drugi wskazał, iż niewykonanie obowiązku rozbiórki wiąże się z wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Następnie w dniu [...] marca 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po raz kolejny dokonał kontroli nieruchomości w celu sprawdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. i stwierdził, iż nałożony obowiązek nie został wykonany. W związku z powyższym, dnia [...] kwietnia 2019 r. organ wystawił tytuł wykonawczy, obejmujący obowiązek wykonania decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz jednocześnie wydał postanowienie o nałożeniu na Skarżącą grzywny w celu przymuszenia, z powodu uchylania się od obowiązku wskazanego w ww. tytule wykonawczym. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Skarżąca wniosła zarzuty do otrzymanego tytułu wykonawczego w sprawie egzekucji administracyjnej. Skarżąca poinformowała, że iż altanka została rozebrana i ponownie zmontowana w odległościach granicznych wynikających z przepisów. Jej zdaniem egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna bowiem w toku są postępowania administracyjne związane z legalnością wzniesionej altanki. Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uwzględnienia zarzutów zobowiązanej. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji, że powyższe zarzuty są nieuzasadnione. Organ uznał, że nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018, poz. 1314 – dalej" "u.p.e.a."). Kolejne kontrole na terenie przedmiotowej działki nie wykazały wykonania obowiązku wskazanego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., tj. rozbiórki domku letniskowego. Za wykonanie obowiązku wskazanego w ww. decyzji, należy rozumieć trwałe usunięcie przedmiotu postępowania, a następnie zgłoszenie tego faktu w organie nadzoru budowlanego, który potwierdzi, w trakcie kontroli, jego wykonanie. Przy czym przesunięcie domku letniskowego nie jest równoważne z rozbiórką. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że nie wystąpiły w sprawie przesłanki wymienione w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zdaniem organu egzekwowany obowiązek istnieje i winien być wykonany. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie można ponadto stwierdzić niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym wzniesionej altanki. Postępowanie administracyjne dotyczące legalności obiektów budowlanych (budynków i urządzeń) usytuowanych na działce nr ew. gr. [...] w obrębie W., gm. R., zostało zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2017 r. o nakazie rozbiórki domku letniskowego. Zatem nie może być mowy o prowadzonym, jakimkolwiek postępowaniu legalizacyjnym przedmiotowego domku letniskowego. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik wywiódł skargę do tut. Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia z powodu rażącego naruszenia art. 33 § 1 pkt 1,6 oraz § 6 oraz art. 7 § 3 i art. 119 § 1 u.p.e.a. Zdaniem strony skarżącej organ egzekucyjny winien uwzględnić zarzuty do tytułu wykonawczego i w konsekwencji odstąpić od czynności egzekucyjnych po uprzednim ewentualnym sprawdzeniu okoliczności podnoszonych przez Skarżącą - albowiem udowodniono nieistnienie obowiązku rozbiórki. W stanie fatycznym sprawy, uwzględniając stanowisko P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Skarżąca chcąc uniknąć zapłaty nałożonej kary grzywny w celu przymuszenia, powinna ponownie przesunąć altankę na stare miejsce, rozebrać ją na bliżej nieokreślone części składowe, albowiem "przesuniecie domku letniskowego nie jest równoważne z rozbiórką", a następnie wezwać Inspektorat celem komisyjnego stwierdzenia faktu rozbiórki, a następnie ponownie złożyć altankę z zachowaniem obowiązujących normatywów odległościowych od granicy. Taki pogląd organu administracyjnego narusza przywoływane przepisy ustawy, albowiem w świetle art. 33 pkt 1 obowiązek rozbiórki nie istnieje, zaś w świetle pkt 5 jest to obowiązek niewykonalny, nadto w świetle art. 7 § 3 u.p.e.a., stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne gdy egzekwowany obowiązek o charakterze niepieniężnym został wykonany lub stał się bezprzedmiotowy. Zdaniem pełnomocnika organ naruszył też art. 7 art. 8, art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 2 Konstytucji RP. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sądowej kontroli objęte zostały postanowienia wydane w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów Skarżącej do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego [...] kwietnia 2019 r. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Reguła ustanowiona w przywołanej regulacji wynika z samej istoty postępowania egzekucyjnego, które ma na celu doprowadzenie do realizacji obowiązku nałożonego ostateczną decyzją administracyjną, który nie jest wykonywany dobrowolnie przez zobowiązanego. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ nie może zatem kwestionować zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej – podjętej w ramach innego postępowania administracyjnego. Zobowiązany może natomiast kwestionować prowadzenie postępowania egzekucyjnego poprzez instytucję zarzutów uregulowaną w art. 33 u.p.e.a. Stosownie do treści art. 28a u.p.e.a., w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. W myśl art. 30 § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Nie ulega zatem wątpliwości, że obowiązek rozbiórki jako związany z nieruchomością, przechodzi na następców zobowiązanego. Organy trafnie stwierdziły, że Skarżąca jako nowa właścicielka nieruchomości, przejęła wszystkie prawa i obowiązki nałożone na poprzednich właścicieli, w tym obowiązek rozbiórki domku letniskowego, nałożony ostateczną decyzją organu nadzoru budowlanego. Skarżąca, jako adresat tytułu wykonawczego obejmującego ten obowiązek miała też prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i z prawa tego skorzystała. W świetle art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Z kierowanych do organu egzekucyjnego zarzutów wynika, że Skarżąca zarzuca nieistnienie obowiązku, który upatruje w tym, że domek letniskowy został przez nią przesunięty, tak aby jego usytuowanie było zgodne z obowiązującymi normami. Skarżąca twierdzi, że obowiązek rozbiórki został wykonany. Ponadto utrzymuje, że egzekucja jest niedopuszczalna. Zgodzić się jednak trzeba z organami, że przesunięcie domku letniskowego nie jest równoważne z rozbiórką. Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji pojęcia rozbiórka, lecz mając na względzie definicję budowy z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane należy stwierdzić, że celem rozbiórki jest likwidacja skutków procesu budowy. Za rozbiórkę wybudowanego w określonym miejscu obiektu należy uznać usunięcie tego obiektu z miejsca, w którym został wybudowany. Rozbiórka nie jest tożsama z usunięciem poszczególnych części obiektu. Wykonanie rozbiórki polega na usunięciu obiektu z terenu, na którym został posadowiony (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1764/07, z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2038/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). W orzecznictwie akcentuje się ponadto, że rozbiórka obiektu oznacza jego demontaż (likwidację) poprzez trwałe odłączenie od siebie poszczególnych części składowych obiektu, wraz z ich fizycznym usunięciem z miejsca, w którym obiekt się znajdował. Odpowiada to słownikowemu znaczeniu słowa rozbiórka, akcentującemu burzenie i rozbieranie na części. Przez rozbiórkę należy rozumieć całkowite usunięcie wybudowanego w określonym miejscu obiektu budowlanego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3095/14 i przywołane tam orzecznictwo, dostępny w CBOSA). Zdaniem Sądu przesunięcie przez Skarżącą domku letniskowego nie świadczy zatem o wykonaniu obowiązku rozbiórki nałożonego ostateczną decyzja organu nadzoru budowlanego. Obowiązek ten nadal zatem istnieje. W związku z powyższym nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a, zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Pełnomocnik nie precyzuje na czym miałaby polegać w tej sprawie niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. W przepisie tym chodzi natomiast o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Zarzut oparty na tej podstawie mógłby być uzasadniony, gdyby np. właściwa była egzekucja sądowa a nie administracyjna, bądź dłużniczka korzystała z immunitetu itp. (por. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. CH Beck, Warszawa 2005, s. 113). O tym czy egzekucja jest dopuszczalna – w przedstawionym wyżej znaczeniu – przesadza przepis prawa materialnego, a nie art. 33 pkt 6 u.p.e.a. określający jedynie jedną z podstaw zarzutów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1473/09, dostępny w CBOSA). Z kolei niedopuszczalność zastosowania środka egzekucyjnego będzie miała miejsce w sytuacji, gdy zastosowany zostanie środek nieznany ustawie, albo nieznany (nieprzewidziany) do egzekucji obowiązków danego rodzaju. Ponadto ustawa egzekucyjna w art. 7 § 3 wskazuje, kiedy stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne. Zgodnie z tym przepisem, stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Z tego typu sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie. Z kolei Skarżąca błędnie upatruje niedopuszczalność egzekucji w prowadzeniu postępowań związanych z legalnością wzniesionej altanki. Jak bowiem wynika z akt sprawy nie toczy się żadne postępowanie legalizujące samowolę budowlaną, a w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna, prawomocna i wykonalna decyzja nakazująca rozbiórkę domku letniskowego. W zakresie pozostałych zarzutów formułowanych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji i w skardze do Sądu należy zauważyć, że zobowiązany nie może uzupełniać zarzutów po upływie terminu do ich wniesienia i powoływać nowych ich podstaw. Zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są specyficznym środkiem zaskarżenia, który przysługuje zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., termin do zgłoszenia takich zarzutów wynosi 7 dni i jest liczony od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Dlatego też nie mogły być uwzględnione twierdzenia skargi, że nałożony obowiązek jest niewykonalny. Zarzut taki nie był zgłoszony we wskazanym terminie i w związku z tym, nie był przedmiotem badania i wypowiedzi organu egzekucyjnego. Godzi się jednak wyjaśnić Skarżącej, że orzecznictwo jednolicie przyjmuje, że niewykonalność obowiązku o jakim mowa w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. definiowana jest jako rzeczywisty brak możliwości jego zrealizowania, zarówno dobrowolnego jak i w drodze egzekucji administracyjnej, z powodu wystąpienia określonych okoliczności. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Nie mają w tym względzie znaczenia ewentualne utrudnienia w jego realizacji, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Pojęcie niewykonalności obowiązku oznacza w istocie taką sytuację, kiedy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków, zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Zaś trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Przy czym ciężar udowodnienia okoliczności istnienia niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym obciąża stronę wnoszącą zarzuty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 1908/18 i przywołane tam poglądy orzecznictwa i doktryny przedmiotu - dostępny w CBOSA). Zdaniem Sądu w analizowanym przypadku nie wystąpiła żadna okoliczność mogąca świadczyć o niewykonalności obowiązku rozbiórki domku letniskowego. Przeszkody, na które zdaje się powoływać pełnomocnik, tj. konieczność przesunięcia altanki na stare miejsce, po to aby rozebrać ją na bliżej nieokreślone części składowe i następnie wezwać Inspektorat celem komisyjnego stwierdzenia faktu rozbiórki, a następnie ponownie złożyć altankę z zachowaniem obowiązujących normatywów odległościowych od granicy – nie mają charakteru nieusuwalnych. Ponadto istotą nałożonego obowiązku jest rozbiórka, a strona nie wskazała na okoliczności, które czyniłyby ją niemożliwą do wykonania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 119 § 1 u.p.e.a. Sąd stwierdza, że zmierza on w istocie do podważenia zasadności postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wydanego – jak wskazują akta – tego samego dnia co tytuł wykonawczy. Pełnomocnik twierdzi, że w stanie faktycznym sprawy grzywna nałożona na Skarżącą nie ma żadnego uzasadnienia. Zarzut tego typu nie może być przedmiotem rozpoznania w sprawie dotyczącej zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, tylko winien być podnoszony i rozpatrywany w odrębnym postępowaniu dotyczącym nałożenia grzywny. Natomiast odnosząc się do twierdzeń autora skargi, że grzywna w celu przymuszenia jest absolutnie ostatecznym środkiem egzekucyjnym, stosowanym dopiero po wyczerpaniu możliwości stosowania innych, mniej dokuczliwych środków represyjnych, Sąd zauważa, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym ustawodawca przewiduje następujące środki egzekucyjne: grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni (zob. art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a.). Pełnomocnik nie wskazuje, które z pozostałych środków egzekucyjnych powinny być zastosowane, aby urzeczywistnić reguły celowości i najmniejszej uciążliwości stosowanego środka egzekucyjnego (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Usprawiedliwionych podstaw nie znajdują zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Zostały one sformułowane ogólnikowo i nie zawierają argumentów, które mogłyby przekonać o ich zasadności. Organy wyczerpująco wyjaśniły podnoszone przez Skarżącą okoliczności. Przeprowadzone kontrole nie wykazały, aby nakaz rozbiórki został wykonany. Okoliczność. że organy dokonały odmiennej oceny zarzutów stawianych przez Skarżącą w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. nie świadczy o naruszeniu zasady przekonywania i pogłębiania zaufania obywateli do władzy publiczne. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Pełnomocnik nie wskazuje, w czym upatruje naruszenia przez organy konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. Jako, że zarzuty skargi nie znajdują usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 wymienionej ustawy procesowej.