II SA/Sz 599/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. Wnioskiem z dnia 8 czerwca 2018 r. A. S. - reprezentowany przez radcę prawnego [...], powołując się na art. 217 § 2 K.p.a. oraz art. 48 ust. 3 pkt 1 albo art. 49b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wystąpił do Prezydenta Miasta K. o wydanie zaświadczenia o zgodności planowanej budowy budynku usługowego z funkcją uzupełniającą mieszkalną (budynek usługowy wielokondygnacyjny z parkingiem - pensjonat z restauracją, wypożyczalnia sprzętu plażowego, baza noclegową dla ratowników i obsługi płazy, punktem medycznym, toaletami dla niepełnosprawnych, łazienkami z natryskami i innymi usługami nieuciążliwymi) na terenie działki nr [...] obręb [...] m. K. z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla P. (Uchwała [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...]). Prezydent Miasta K. postanowieniem znak: [...] z dnia [...]. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł zażalenie, zarzucając organowi I instancji wydanie kwestionowanego postanowienia z naruszeniem przepisu art. 217 K.p.a. i wnosząc o uchylenie w całości postanowienia organu I instancji. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 217 § 2 pkt 1 i art. 219 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.2018 r. poz. 2096 ze zm.) dalej: "K.p.a." oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, t.j. Dz.U.2018.1202 ze zm.), utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść art. 217 § 2 K.p.a. stwierdzając, iż zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z powyższego wynika, iż zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną, która nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. Skoro zaświadczenie ma być oparte na dokumentach, to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. Organ zaświadcza o tym co jest w jego ewidencji, rejestrach, bądź innych danych, bez ich przetwarzania. W zaświadczeniu organ nie może dokonywać interpretacji przepisów oraz oceny skutków prawnych przepisów dla danego stanu faktycznego. W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni przepisów prawa materialnego ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia z 16 czerwca 2009r., II OSK 81/09 -nsa.qov.pl). Zaświadczenie sprowadza się jedynie do prostego przeniesienia danych znajdujących się w posiadaniu organu uprawnionego do wydania zaświadczenia. Zaświadczenie wydane w trybie art. 217 K.p.a. będącym urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego co do danych, które znajdują się w posiadaniu organu, nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach i nie tworzy nowej sytuacji prawnej, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2005r.,II OSK 35/05ONSAiWSA 2006/2/64).Takiej formy stwierdzania zgodności z planem miejscowym, jak zaświadczenie prezydenta miasta/burmistrza/wójta gminy o zgodności planowanej inwestycji z planem, nie przewidział ustawodawca w art. 35 Prawa budowlanego. W judykaturze zwracano uwagę, że jeżeli problematyka której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1292/97). Jeżeli zatem kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości, organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenia nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. W wyroku II SA/Wr 436/10 z dnia 13 października 2010 r. WSA we Wrocławiu orzekł, że treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego przepisem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze gminy-podobnie jak treść innych przepisów prawa powszechnie obowiązujących - nie podlega udostępnieniu w formie zaświadczenia (LEX nr 688539). Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 434/18 określił charakter zaświadczenia jako czynności materialno-technicznej, która nie przyznaje uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym żądanie interpretacji przez organ i oceny zapisów zawartych w planie w kontekście określonego stanu faktycznego, wykracza poza zakres uproszczonego postępowania w przedmiocie wydawania zaświadczeń. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ dokonuje sprawdzenia przedłożonego projektu budowlanego w sposób szczegółowo określony w tym przepisie. Przepis ten określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Przepis art. 35 Prawa budowlanego, na który powołuje się pełnomocnik strony skarżącej, nakłada na właściwy organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, obowiązek wykonania określonych czynności przed wydaniem pozwolenia na budowę. Organ ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, o ile taki obowiązuje dla terenu na którym inwestycja ma być realizowana, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadająca właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem organu budowlanego jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie stwierdza, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz gdy inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, który znalazł zastosowanie w niniejszej sprawie) udzielającą pozwolenia na budowę inwestorowi Nie jest zatem zasadne kierowane do Prezydenta Miasta K. żądanie wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność, czy planowana do realizacji inwestycja będzie zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, czy też nie i w jakim zakresie, nie należy zatem do kompetencji organu wydającego zaświadczenie (organu wykonawczego gminy), lecz do organu architektoniczno-budowlanego, który w prowadzonym przez siebie postępowaniu będzie oceniał dokumentację projektową załączoną do wniosku, w trybie art. 35 w związku z art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jest to bowiem element stanu faktycznego sprawy, z którym przepisy Prawa budowlanego wiążą określone konsekwencje prawne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: 1. rażące naruszenie art. 217 § 3 K.p.a. poprzez wydanie przez organ I instancji postanowienia o odmowie - wydania zaświadczenia po upływie 7 m-cy od dnia złożenia wniosku oraz rozpatrzenie zażalenia strony przez organ odwoławczy po upływie prawie 4 m-cy od dnia wniesienia zażalenia; 2. art. 217 K.p.a. poprzez uznanie, że strona nie spełniła warunków do uzyskania zaświadczenia o zgodności budowy budynku usługowo-mieszkalnego na terenie działki nr [...] obręb [...] K. z ustalenia obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania, tj. nie ma interesu prawnego w potwierdzeniu czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz że nie jest konieczne urzędowe potwierdzenie, że planowana inwestycja jest zgodna z planem; 3. art. 15 K.p.a., z uwagi na ograniczenie się organu odwoławczego jedynie do kontroli prawidłowości postępowania organu pierwszej instancji i brak własnych ustaleń; 4. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez nie wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, pominięcie słusznego interesu strony oraz prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą wzbudzania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 5. art. 11 K.p.a. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu postanowienia do argumentów i twierdzeń strony podnoszonych w toku postępowania administracyjnego; 6. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia z dnia [...] r., znak: [...] o odmowie wydania A. S. zaświadczenia o żądanej treści, tj. o zgodności budowy budynku usługowo-mieszkalnego na terenie działki nr [...] obręb [...] K. z ustalenia obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2. stwierdzenie, że organy obu instancji pozostawały w bezczynności; 3. zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu II instancji kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wywiódł, iż w myśl art. 217 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). W przedmiotowej sprawie spełnione zostały obie przesłanki uprawniające do uzyskania zaświadczenia żądanej treści – urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, bowiem skarżący ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawmy w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym jest podstawowym warunkiem zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prezydent Miasta K. nie uwzględnił okoliczności, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę konieczne jest stwierdzenie, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego . Wydawanie zaświadczeń co do zasady jest oparte na danych posiadanych przez organ. Natomiast dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a. – tylko w koniecznym zakresie oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się – wnioskodawca. Bezsporne jest , że organ I instancji będący autorem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w posiadaniu dokumentów pozwalających na jego wydanie, co oznacza, że nie istniały podstawy do odmowy wydania zaświadczenia. Należy tu mieć na uwadze, że zapis w ustaleniach szczegółowych planu "zespól obsługi plaży'" jest ogólnikowy i to Gmina Miasto K. jest autorem planu, to zasadny jest wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności planowanej inwestycji z zapisami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Istotnym jest jednocześnie, że zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zatem, w przypadku, gdy inwestycja ma zostać zrealizowana na terenie, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obowiązkiem organu jest ustalenie, czy jest ona zgodna z ustaleniami tego planu. W przypadku, gdy planowane zamierzenie nie odpowiada ustaleniom planu, bądź pozostałym warunkom, określonym treścią przytoczonego przepisu, obowiązkiem organu jest wezwanie inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Powyższy przepis wskazuje , że strona przed przystąpieniem do opracowania projektu, którego koszt stanowi kwota od [...] zł ma interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, czy planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 35 Prawa budowlanego stwarza zatem podstawę do uzyskania zaświadczenia o zgodności planowanej inwestycji na swojej nieruchomości. W tym miejscu wskazać należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym instrumentem kształtowania ładu przestrzennego i takiego projektowania przestrzeni, aby zapewnić jej spójny i harmonijny rozwój, zarówno w zakresie parametrów zabudowy jak i jej funkcji. Określenie przeznaczenia obszaru w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służyć ma między innymi inwestorom dla celów sporządzania projektów budowlanych. Zatem inwestor ma interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, że planowane inwestycja jest zgodna lub niezgodna za zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odmowa jego wydania stanowi rażące naruszenie przepisu art. 217 K.p.a. Z aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wystarczająco może wynikać z postrzeganej przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie, korzyści, jaką spodziewa się ta osoba odnieść z wykorzystania zaświadczenia w innym postępowaniu. W przedmiotowej sprawie Skarżący wykazał swój interes prawny – zaświadczenie umożliwi przystąpienie prac nad projektem budowlanym celem wystąpienia o pozwolenie na budowę. Mając na uwadze wysokie koszty projektu (ponad [...] zł) zaświadczenie jest stronie niezbędne. Odmowa wydania zaświadczenia była zatem nieuzasadniona, organy – dokonały błędnej wykładni prawa i w sposób nieuzasadniony odmówiły wydania zaświadczenia. Skarżący zarzucił też, że naruszony został art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są zobowiązane do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W szczególności, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach K.p.a. W przedmiotowej sprawie organ nie podjął kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenia treści wniosku strony . Z podanych wyżej przyczyn postanowienie winno zostać uchylone. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały trafnej interpretacji i subsumpcji przepisów art. 217 i 218 K.p.a. W świetle treści art. 217 § 2 K.p.a. wydanie zaświadczenia, o którym mowa w tym przepisie jest czynnością materialno-techniczną, która nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. W zaświadczeniu organ nie może dokonywać interpretacji przepisów oraz oceny skutków prawnych przepisów dla danego stanu faktycznego. Organ w zaświadczeniu nie może dokonywać interpretacji przepisów oraz oceny skutków prawnych dla danego stanu faktycznego. Zaświadczenie sprowadza się jedynie do prostego przeniesienia danych znajdujących się w posiadaniu organu uprawnionego do wydania zaświadczenia, zatem nie poprzedza go prowadzenie postępowania administracyjnego, w toku którego organ ustala określony stan faktyczny oraz dokonuje odpowiedniej do tych ustaleń subsumpcji przepisów prawa materialnego. Uzasadniając postanowienie z dnia [...] r. Kolegium trafnie wskazało, iż to właściwy organ architektoniczno-budowlany ocenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, o ile taki obowiązuje dla terenu na którym inwestycja ma być realizowana lub z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, jak też argumentację w nim zawartą. Postępowanie w niniejszej sprawie oparte zostało na przesłankach wynikających z powołanych w postanowieniu przepisów prawa, w szczególności art. 35 ustawy Prawo budowlane, z których wynika niebudzący wątpliwości wniosek, iż rozstrzyganie kwestii zgodności planowanej inwestycji i dotyczącego jej projektu budowlanego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego (lub wydaną decyzją o warunkach zabudowy) w formie zaświadczenia wydanego przez organ gminy w oparciu o art. 217 lub 218 K.p.a. jest niedopuszczalne. Wydane w tym trybie zaświadczenie nie może dotyczyć jakichkolwiek kwestii spornych bądź wymagających analizy czy interpretacji przepisów, co odnosi się do kwestii prawnych, w tym wynikających z planu miejscowego, za wyjątkiem postępowań legalizacyjnych, o których mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 lub art. 49b ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, które stanowią podstawę prawną do ubiegania się o zaświadczenie o zgodności inwestycji objętej postępowaniem, o którym mowa w tych przepisach, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W innych sytuacjach, a w szczególności opisanej wyżej, gdy nie toczy się postępowanie legalizacyjne, nie można mówić o zaistnieniu przesłanek do ubiegania się o wydanie zaświadczenia, o których mowa w art. 217 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO przytoczyło szereg orzeczeń sądów administracyjnych, potwierdzających przedstawiony wyżej charakter prawny zaświadczenia, o którym mowa w art. 217, 218 K.p.a., jako czynności materialno-technicznej, stwierdzającej jedynie wynikający z posiadanych przez organ rejestrów, ewidencji bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, określony stan faktyczny lub prawny, o ile jego potwierdzenia wymaga przepis prawa lub osoba ubiegająca się o takie zaświadczenie wykaże swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jak zostało wyżej wykazane, przesłanki te w niniejszej sprawie nie zachodzą. Interes ubiegającego się o przedmiotowe zaświadczenie, o którym mowa w skardze, ma charakter interesu faktycznego, a nie prawnego – jak wymaga tego art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy skarga zgodnie z dyspozycją art. 151 ustawy z dni 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) podlega oddaleniu.