I SA/Ke 670/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. POLSKA Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2011 r. oddala skargę. I SA/Ke 670/16 Uzasadnienie 1.Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez organ tok postępowania. 1.1.Dyrektor Izby Skarbowej w K. ( dalej :Dyrektor, organ) decyzją z dnia [...]roku po rozpatrzeniu odwołania A.P. Sp. z o.o. w K. ( dalej: spółka, skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności w sprawie określenia w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2011 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 89.362 zł. 1.2.W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, w dniu [...]. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wydał decyzję znak: [...], w której określona została dla Spółki z o.o. "A.P." nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za luty 2011r. w wysokości 89.362 zł. Decyzja ta została doręczona w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej w dniu 28 października 2013r. Od ww. decyzji strona nie wniosła odwołania, w związku z czym decyzja stała się ostateczna. 1.3. W dniu 20 lipca 2015r. do Dyrektora Izby Skarbowej w K. wpłynął wniosek spółki w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K.. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że powyższe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, co stanowi podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Zdaniem skarżącej decyzja z dnia [...] roku została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa proceduralnego art.120, art.122, art.180 i art.194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego art.13 ust.1 i 2, art.41 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług ( DZ.U. z 2011 roku, NR 177, poz. 1054 t.j ze zm – dalej ustawa VAT w zw. z art.217 Konstytucji RP) . W uzasadnieniu spółka wskazała, że do rażącego naruszenia art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej doszło ponieważ Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. nie dążył do wyjaśnienia zasadniczych kwestii w sprawie, bowiem nie zwrócił się w drodze wymiany informacji do brytyjskiej administracji podatkowej z zapytaniem czy spółka brytyjska "G.E.L." w lutym 2011 r. była czynnym i zarejestrowanym podatnikiem VAT na terenie W.B. oraz czy dokonała i zadeklarowała nabycia od polskiej spółki "A.P.". Ustalenie tego miało natomiast w ocenie Pełnomocnika Strony kluczowe znaczenie dla ustalenia czy zostały spełnione warunki zastosowania stawki VAT 0%, zawarte w art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy VAT, Rażącego naruszenia przepisów art. 180 i art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej upatrywała w tym, że włączony do akt sprawy materiał dowodowy zgromadzony przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w sprawie "A.P." w zakresie VAT za listopad 2010r., w tym: dokument SCAC 2004 uzyskany w sprawie brytyjskiej spółki "G.E.L." wprost dowodzi, że spółka brytyjska była czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w W.B. oraz, że deklarowała nabycia od Spółki "A.P.". Dokument ten został przez organ podatkowy pominięty i pozbawiony waloru dowodowego, jaki z niego wynika. Ponadto wskazano, że naruszenie ww. przepisów Ordynacji podatkowej w powyższym zakresie zostało już stwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2014r, sygn. I FSK 718/13, który rozpatrywał skargę kasacyjną Spółki "A.P." w sprawie VAT za listopad 2010r. 1.4. Decyzją z dnia [...]. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]. znak: [...] stwierdzając, że w sprawie nie wystąpiło naruszenie powołanych przez stronę we wniosku przepisów, jak również żadna z innych przesłanek określonych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. 1.5.Po rozpoznaniu odwołania zawierającego tożsamą z treścią wniosku argumentację Dyrektor utrzymał w mocy decyzję opisaną w pkt.1.4. 1.6. Organ stwierdził, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. w toku przeprowadzonego postępowania ustalił, że i stwierdził w decyzji której stwierdzenia nieważności domaga się spółka, iż w badanym okresie prowadziła ona działalność w zakresie zakupu i sprzedaży m.in. piwa. W lutym 2011 r. zadeklarowała m.in. wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz firmy z A.— "G.E.L." 162 W.R., W.4BT L. UK, NIP GB 985277368, którą to dostawę opodatkowała preferencyjną stawką podatku VAT 0%. Ostatecznym nabywcą przedmiotowego piwa miała być francuska firma "T.D." 120 R. M., 62100 C., F.. Z informacji uzyskanych od francuskiej administracji podatkowej wynikało, że spółka "EURL T.D." została utworzona w dniu 11 lutego 2010r., zaś działalność zakończyła z dniem 1 grudnia 2010r. Zarządcą Spółki była E.L.. Francuskie władze podatkowe nie mogły skontaktować się z żadną osobą kontaktową ze Spółki, stwierdziły natomiast, że lokale położone pod adresem H.1, 120 R. de M. w C.nie są już zajmowane przez spółkę "E. T.D.". Ze złożonych w dniu 21 września 2011lr. zeznań Pani E. L. wynikało natomiast, że w 2010r. nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, zarówno w P., jak i za granicą. Nie jest jej znana firma "EURL T.D." mieszcząca się we F.pod adresem 120 R.M., 62100 C., pierwszy raz usłyszała tę nazwę. Nie zna również firmy "G.E.L." z W.B. oraz "A.P.". Pani L. oświadczyła, że nie zna języka francuskiego, ani żadnego innego języka obcego. W swoim życiu była tylko raz za granicą, w lipcu 2010r. Była wówczas na urlopie w Holandii, gdzie pojechała do siostry. Przebywała tam dwa tygodnie. Udostępniła wówczas swój dowód osobisty celem jej zameldowania — szefowi swojej siostry, prowadzącemu kafejkę internetową i wynajmującemu mieszkanie. Ponadto przesłuchiwana oświadczyła, że udostępniła swoje dane siostrze M., przebywającej w H.. Było to w 2009r., siostra poprosiła ją o skserowanie dowodu osobistego i przesłanie jego kserokopii pocztą. Siostra nie powiedziała jej dlaczego potrzebuje kserokopii jej dowodu osobistego. Pani E.L. o nic nie pytała i wysłała jej kserokopie dowodu. Nie otrzymała za to od nikogo żadnych pieniędzy, nic jej nie wiadomo czy jej siostra otrzymała jakieś pieniądze w związku z wykorzystaniem kserokopii jej dowodu osobistego. Pani L. zeznała, że nigdy nie podpisywała żadnych dokumentów w języku obcym, jedynie będąc w H.podpisywała dokumenty meldunkowe. Ponadto świadek zeznała, że w 2010r. utrzymywała się z pracy na stanowisku kucharki, innych prac zarobkowych nie wykonywała. Ze złożonych zeznań wynika również, że wiosną 201 lr. na adres domowy Pani L. przychodziły jakieś dokumenty z F.. Pani L. awizowała tylko odbiór tych dokumentów, nie przekazywała ich nikomu tylko je spaliła. Mając powyższe na uwadze organ podatkowy uznał, że firma francuska "T.D.", która ustanowiła fikcyjnego reprezentanta w osobie E. L. została założona w celu ukrycia rzeczywistego przebiegu zdarzeń związanych z realizowanym nieformalnie obrotem gospodarczym. Z uzyskanych natomiast od brytyjskiej administracji skarbowej informacji wynikało, że firma brytyjska "G.E.L." została zarejestrowana dla VAT w Z. K. od dnia 1 marca 2010r., dyrektorem firmy jest G.S.. W zgłoszeniu rejestracyjnym oświadczono, iż będzie to sprzedaż hurtowa odzieży - import, export. Nie stwierdzono jednak, aby jakakolwiek odzież kiedykolwiek została przywieziona lub wywieziona, przedsiębiorstwo jest natomiast zaangażowane w przemieszczaniu piwa z P. do F.. Stwierdzono również, że zarejestrowany adres prowadzenia działalności dla celów VAT zmieniał się wiele razy od czasu rejestracji. Do protokołu przesłuchania z dnia 18.08.201 lr. w charakterze świadka G.S. zeznał on, iż jest właścicielem i dyrektorem firmy G. E. L.. Jest to działalność jednoosobowa z siedzibą mieszczącą się pod adresem zamieszkania właściciela. Według zeznań G.S.przedmiotem działalności miał być handel odzieżą, lecz zmienił on profil działalności na handel piwem. Firma G.E. nie dysponowała powierzchnią magazynową, jak również nie wynajmowała takiej powierzchni. Z zeznań G.S. wynikało również, iż zna Spółkę A. oraz osoby z tej firmy: K. S., N.L. i parę innych osób z widzenia. Świadek zeznał, iż z N. L. znali się z osiedla, po przeprowadzce G.S.a do A. ich kontakty miały charakter biznesowy. Według wyjaśnień Pana.S. skontaktował się on telefonicznie z K. S. (wspólnikiem w Spółce A.P. Sp. z o.o.) i N. L. (wspólnikiem i prokurentem Spółki A.P. Sp. z o.o.) z propozycją współpracy w handlu piwem. Rola G.S. sprowadzała się do organizowania transakcji między kontrahentami. Firma "G.E." nie dysponowała środkami finansowymi, dlatego Pan Ś.otrzymywał z góry pieniądze na zakup piwa ód firmy "T.D.". Wysyłkę piwa do F. organizowała firma A. w sensie logistycznym. PanS. oświadczył również, iż piwo zakupione w firmie A. dostarczał wyłącznie do firmy T.D.. Według zeznań świadka firma G.E. miała tylko jednego dostawcę - A.P. i jednego odbiorcę - firmę T.D.. Nie były sporządzane żadne umowy co do płatności oraz dostaw piwa. Pieniądze od francuskiej firmy PanS. dostawał w gotówce, a następnie robił wpłatę tych pieniędzy na konto bankowe firmy "A.P." bądź w gotówce do kasy firmy "A.". Wpłaty bankowe odbywały się zawsze w Polsce. Płatności gotówkowe odbywały się dlatego, aby uniknąć opóźnień dotyczących przelewu, ponieważ "T.D." zamówienia składała z reguły na trzy dni wcześniej. Ponadto, PanS. zeznał, że nie zna E. L., zaś w firmie francuskiej kontaktował się z osobą karnacji hinduskiej, nie zna nazwiska tej osoby. Kontaktował się z tą osobą telefonicznie. Odnośnie płatności G.S. zeznał, że ten człowiek przywoził pieniądze z F. do Kielc. PanS. otrzymane pieniądze przekazywał następnie do firmy "A." w gotówce, bądź szedł do banku i wpłacał na konto. Nigdy nie przelewał pieniędzy z konta firmy "G.E." na konto firmy "A.". Przesłuchiwany zeznał również, iż firma "G.E." nie była zarejestrowana we F. dla potrzeb VAT, nie wykazywał tam żadnego nabycia wewnątrzwspólnotowego piwa. Towar wyjeżdżający z Polski jechał bezpośrednio do F.. Zeznania G.S. w zakresie dokonywanych płatności organ podatkowy uznał za zaskakujące i nieprawdziwe, świadek zeznał bowiem, że nie pamięta komu przekazywał pieniądze za usługi transportowe, jak również od kogo otrzymywał faktury za te usługi. Zeznaniom G.S. organ podatkowy nie dał wiary. Według organu są one sprzeczne z zasadami prowadzenia działalności oraz doświadczeniem życiowym. Nie jest bowiem prawdopodobne, aby przedsiębiorca nie pamiętał od kogo otrzymuje znaczne kwoty gotówki. Mając powyższe na uwadze Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. uznał, iż zeznania G.S. są niewiarygodne w części dotyczącej transakcji związanych z obrotem piwem i roli jaką w tym obrocie miała odgrywać firma "G.E.L.". W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony we własnym zakresie, jak również włączony do akt sprawy materiał zgromadzony przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. - organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że działalność gospodarcza, jaką miała prowadzić firma "G.E.L." - była działalnością nierzeczywistą tzn. w opisanych transakcjach występowała jedynie z pozom jako samodzielny podmiot, prowadzący własną działalność gospodarczą. Firma ta nie była rzeczywistym nabywcą to wam od firmy "A.P.". Z uwagi na ustalenia dotyczące firmy francuskiej nie jest zaś znany rzeczywisty nabywca piwa sprzedanego przez Spółkę "A.P.". Ponadto ustalono, iż firma brytyjska nie rozliczyła nabycia wewnątrzwspólnotowego zarówno na terenie F.jak i W.B.. Przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało, że Spółka "A.P." uczestniczyła w oszustwie mającym na celu uniknięcie opodatkowania wewnątrzwspólnotowego przemieszczania towaru. Organ podatkowy mając powyższe na względzie uznał, że wykazanych przez Spółkę "A.P." dostaw nie można uznać za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, ponieważ nie były one zrealizowane na rzecz podmiotu wskazanego w fakturach jako nabywca. W rezultacie organ podatkowy uznał, że dostawy towarów udokumentowane fakturami VAT wystawionymi dla brytyjskiego nabywcy "G.E.L." podlegają opodatkowaniu podstawową stawką podatku VAT 23%, zgodnie z przepisami art. 41 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. Organ podatkowy pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji, której wzruszenia żąda skarżąca przedstawił również argumenty, które świadczą o tym, że w niniejszej sprawie Spółka z o.o. "A.P." nie tylko nie dołożyła należytej staranności w celu upewnienia się, że dokonywane przez nią czynności nie prowadzą do uczestnictwa w oszustwie podatkowym, lecz także miała świadomość uczestniczenia w takim oszustwie i realizacji tego oszustwa sprzyjała. Zdaniem organu pierwszej instancji Spółka A. dokonując dostaw piwa na rzecz brytyjskiej firmy G.E., które wg dokumentów było dostarczane do fikcyjnej firmy we F. T.D. - miała świadomość, że transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi na rzecz firmy brytyjskiej stanowią nadużycie prawa i że Spółka uczestniczy w oszustwie podatkowym, którego celem było uniemożliwienie zidentyfikowania rzeczywistego nabywcy towarów od Spółki "A.P.". Dyrektor stwierdził ponadto, że dokonując rozstrzygnięcia w sprawie Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. miał również na względzie stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawarte w wyroku z dnia 7 grudnia 2010r. w sprawie C-285/09 zgodnie z którym, w sytuacjach, w których dostawa towarów do innego państwa członkowskiego rzeczywiście miała miejsce, lecz przy okazji jej wykonania dostawca ukrył tożsamości prawdziwych nabywców w celu umożliwienia im uniknięcia zapłaty podatku VAT należnego z tytułu odpowiedniego wewnątrzwspólnotowego nabycia - należy odmówić korzystania ze zwolnienia z podatku z tytułu takiej dostawy wewnątrzwspólnotowej. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, że należy w pierwszej kolejności stwierdzić, iż zarzuty naruszenia art. 120, art. 122 oraz art. 180 i art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej normujących obowiązki organów podatkowych w zakresie postępowania dowodowego i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, należy uznać za niezasadne. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w K., Spółka "A.P." podnosząc w złożonym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji - zarzut rażącego naruszenia wskazanych przepisów 'Ordynacji podatkowej, domagała się w istocie zweryfikowania ustaleń faktycznych dokonanych przez organ pierwszej instancji. Powyższe zarzuty mogłyby odnieść zamierzony skutek, gdyby Spółka w terminie skorzystała ze zwykłych środków odwoławczych. Organ odwoławczy miałby bowiem obowiązek rozpoznać całą sprawę od początku, uwzględniając podniesione przez nią argumenty. Zdaniem Dyrektora tut. Izby Skarbowej zgłoszone zarzuty nie mogą być natomiast oceniane w kategoriach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 13 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług - w ocenie tut. organu podatkowego również jest nieuzasadniony. Skoro zgodnie z ustaleniami organu podatkowego Spółka "A.P." nie miała prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% gdyż, jak wykazało przeprowadzone postępowanie dokonana przez spółkę wewnątrzwspółnotowa dostawa piwa zrealizowana została na rzecz niezidentyfikowanego kontrahenta, a firma brytyjska "G.E.L." wymieniona na fakturach dokumentujących to WDT nie była rzeczywistym nabywcą towaru od Spółki - to w tej sytuacji organ podatkowy miał wręcz obowiązek opodatkowania tych dostaw stawką krajową w wysokości 23%. Działania organu podatkowego w tym zakresie nie naruszają zatem w żaden sposób, a już tym bardziej rażąco wskazanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług tj. art. 13 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 1 i 3. Natomiast, jak wcześniej wyjaśniono tylko "rażące" naruszenie przepisów prawa może stanowić kwalifikowaną podstawę do wzruszenia decyzji ostatecznej. W konsekwencji należy stwierdzić, iż wydane przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. rozstrzygnięcie odpowiada prawu i nie zaprzecza wskazanym w sentencji jego decyzji przepisom zarówno proceduralnym, jak i materialnym. Zastosowane w sprawie normy prawne pozostają w logicznym związku z ustaleniami organu. Zdaniem Dyrektora w sprawie nie może mieć znaczenia podnoszona przez Pełnomocnika Spółki "A.P." kwestia, iż naruszenie wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności przepisów procesowych i materialnych w powyższym zakresie zostało już stwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2014r. sygn. I FSK 718/13, który rozpatrywał skargę kasacyjną Spółki "A.P." w sprawie VAT za listopad 2010 r. 2. Skarga do Sądu. 2.1. Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Skarbowej w K.. 2.2. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 19997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2015 r. nr 613 t.j. ze zm.) poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Drugiego Urzędu karbowego w K. z dnia [..] r. znak: [...] w sprawie podatku o towarów i usług za miesiąc luty 2011 r. w sytuacji, gdy oczywistym jest iż przedmiotowa Decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. 2.3. Zdaniem skarżącej rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]. znak: [...] w sprawie podatku o towarów i usług za miesiąc luty 2011 r. dotyczyło: 1.rażącego naruszenia przepisów prawa proceduralnego art. 120, art. 122,165,165b § 1 i 2, art. 180 i art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: - bezzasadne wszczęcie postępowanie podatkowego, w sytuacji gdy organ podatkowy w protokole z kontroli podatkowej nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie rozliczenia przez spółkę podatku VAT za luty 2011r, - błędną i niczym nieuprawnioną ocenę materiału dowodowego włączonego do akt ze sprawy prowadzonej przez UKS K. w zakresie podatku VAT za listopad 2010, którą to sprawę spółka wygrała z Izba Skarbową w K., - nie uwzględnienie w sprawie ustaleń faktycznych poczynionych w trakcie kontroli podatkowej jaką przeprowadził organ podatkowy za luty 2011, - nie uzyskanie odpowiednich informacji od administracji brytyjskiej w zakresie podatnika brytyjskiego G.E. LTD w zakresie transakcji strony z tą spółki w lutym 2011. 2. rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego art. 13 ust 1 i 2, art. 41 ust 1 i 3, art. 42 ust 1 i 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 217 Konstytucji RP poprzez: - nieuznanie za wewnątrzwspólnotową dostawę dokonanych dostaw piwa w miesiącu luty 2011 r. na rzecz firmy brytyjskiej "G.E.L." nr identyfikacyjny VAT GB 985277368 i w konsekwencji pozbawienie podatnika prawa do zwolnienia tych dostaw od podatku VAT (stawka 0%) w sytuacji, gdy wszystkie przesłanki wymienione w powyższych przepisach zostały spełnione, a następnie opodatkowanie tych dostaw stawką podstawową VAT. -formułowanie nowych warunków zwolnienia, nieokreślonych dotychczas w polskiej ustawie o VAT w skutek czego doszło do pozbawienia podatnika prawa do zwolnienia z opodatkowania dostaw wewnątrzwspólnotowych (stawka 0%), pomimo wypełnienia warunków określonych w art. 42 ust 1 i 2 ustawy Vat. 2.4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2016.718) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. W zakresie badania nie jest – co do zasady- związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.2. Rozpatrując w tak zakreślonych granicach sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji. 3.3. Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest samodzielne postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Postępowanie to normuje Rozdział 18 Działu IV Ordynacji podatkowej. Stwierdzenie nieważności jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych i może mieć ono miejsce tylko wówczas, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 Op. Wykładnia tego przepisu powinna być przy tym dokonywana ściśle, a nawet ścieśniająco, niedopuszczalna jest natomiast jego wykładnia rozszerzająca (por. wyrok NSA z 7 lipca 1983 r., II SA 581/83, Prob.Praw. 1984/10/28; wyrok NSA z 22 września 1999 r., IV SA 1380/97, Lex nr 47894; wyrok SN z 11 maja 2000 r., III RN 62/00, OSNAPiUS 2001/4/100). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jednym z postępowań tzw. nadzwyczajnych. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Postępowanie to nie może się przeradzać w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie zarzuty strony. Taka praktyka stanowiłaby naruszenie zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 128 (wyroki NSA w Warszawie: z dnia 27 września 2001 r., III SA 1430/00, LEX nr 72919; z dnia 18 października 2001 r., III SA 1685/00, niepubl.; z dnia 12 listopada 2002 r., III SA 3630/00, LEX nr 79266; CBOSA). W omawianym trybie bada się wyłącznie istnienie albo nieistnienie jednej z wad wymienionych w art. 247 § 1. (B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydanie IX Warszawa 2015,). Zakres kontroli sądowej w przypadku decyzji wydanej w trybie stwierdzenia nieważności wyznaczają przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej Tylko bowiem w takich granicach sprawa podlegała rozpatrzeniu przez organ administracyjny. Bada się zatem czy w sprawie wystąpiły takie kwalifikowane wady prawne, które sprawiają, że rozstrzygnięcie ostateczne powinno, na zasadzie wyjątku od zasady trwałości rozstrzygnięć (art. 128 Ordynacji podatkowej), zostać wyeliminowane z obrotu prawnego ( wyrok NSA z 6 października 2016 r. II FSK 2529/14 dostępny w bazie orzeczeń) 3.4. W ocenie sądu zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Z rażącym naruszeniem prawa, stanowiącym przesłankę wymienioną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, mamy do czynienia wówczas, gdy doszło do oczywistego, widocznego od razu, prima facie, naruszenia jasnego przepisu, którego treść nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem sądu, naruszenie prawa będzie miało cechę rażącego wtedy, gdy czynność postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Innymi słowy, rażące naruszenie prawa występuje, kiedy działanie organu podatkowego w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle (w sposób oczywisty) nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione. Omawiane kwalifikowane naruszenie prawa ma więc miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji i istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu. (Wyrok NSA z 11 października 2016 roku I FSK 516/15 – dostępny w bazie orzeczeń) W rozstrzyganej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją, w której należałoby w sposób uprawniony rozpoznać rażące naruszenie prawa w odniesieniu do decyzji objętej wnioskiem podatnika. 3.5.Skarżący domagał się stwierdzenie nieważności decyzji wskazując, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a zatem wystąpiła przesłanka z art.247§1 pkt.3 Ordynacji podatkowej. Wskazywał, że do rażącego naruszenia prawa doszło z uwagi na uchybienia organu podatkowego opisane w pkt. 2.3. uzasadnienia. 3.6 Dokonując oceny formułowanych w skardze zarzutów wskazać należy, że zarzuty naruszenia art. 120, art. 122 oraz art. 180 i art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej należy uznać za niezasadne ze względu na sam charakter prawny postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia. Postępowanie to nie jest prostą kontynuacją właściwego (wymiarowego) postępowania podatkowego i w związku z tym nie prowadzi się w jego ramach uzupełniającego postępowania dowodowego zmierzającego do właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy podatkowej. Jak słusznie wskazał organ spółka podnosząc w złożonym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji - zarzut rażącego naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej, domagała się w istocie zweryfikowania ustaleń faktycznych dokonanych przez organ pierwszej instancji. Powyższe zarzuty mogłyby odnieść zamierzony skutek, gdyby Spółka w terminie skorzystała ze zwykłych środków odwoławczych. Organ odwoławczy miałby bowiem obowiązek rozpoznać całą sprawę od początku, uwzględniając podniesione przez nią argumenty. 3.7. Bezzasadny jest zarzut rażącego naruszenia art.165b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Jak wskazywał skarżący w protokole kontroli, organ kontroli podatkowej nie wskazał wprost, że kwestionuje fakt dokonania przez Spółkę A. wewnątrzwspólnotowej dostawy piwa. Wyjaśnił jedynie, że "ponieważ kontrolowany podmiot w badanym okresie dokonywał głównie dostaw wewnątrzwspólnotowych opodatkowanych wg 10% stawki podatku VAT to nadwyżka podatku naliczonego nad należnym wynika z różnicy stawek pomiędzy dokonanymi zakupami (naliczony) a stawkami wynikającymi ze sprzedaży (należny)". Jednocześnie organ nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie rozliczenia przez spółkę podatku VAT za marzec 2011r.A zatem zgodnie z art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej brak było podstaw do wydania postanowienia wszczęciu z urzędu postępowania wobec "A.P." Sp. z o.o. Jak słusznie wskazał organ z tak sformułowaną tezą, z uwagi na treść protokołu kontroli nie sposób się zgodzić. Z treści protokołu kontroli wynika, że w toku kontroli prowadzonej wobec Spółki A. zostały zlecone innym urzędom skarbowym czynności sprawdzające wobec firm dokonujących przewozu towarów będących przedmiotem dostawy. Wyniki tych postępowań miały stanowić dowód w postępowaniu wobec skarżącej, a zatem spóła posiadała świadomość, że postępowanie dotyczące weryfikacji dokonanych przez spółkę transakcji, a uwagi zawarte w protokole kontroli dotyczą jedynie formalnej strony transakcji (ograniczonej do weryfikacji dokumentacji podatnika). Ich materialna ocena tj. czy odzwierciedlają zdarzenia gospodarcze zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem nie została w protokole kontroli rozstrzygnięta. Ocena ta nastąpiła w postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem decyzji będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności. Z tych też względów nie można zgodzić się z dokonaną w skardze oceną w zakresie rażącego naruszenia w sprawie art 165 § 1 i § 2 oraz art. 165b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. 3.8. Bezzasadny jest zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 13 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 1 i 3 ustawy VAT . Skoro ustalono, dokonana przez Spółkę wewnątrzwspólnotowa dostawa piwa zrealizowana została na rzecz niezidentyfikowanego kontrahenta, a firma brytyjska "G.E.L." wymieniona na fakturach dokumentujących to WDT nie była rzeczywistym nabywcą towaru od Spółki - to organ podatkowy zasadnie opodatkował te dostawy stawką w wysokości 23%. Działania organu podatkowego w tym zakresie nie naruszają zatem w żaden sposób, a już tym bardziej rażąco wskazanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług tj. art. 13 ust. 1 i 2, art. 41 ust 1 i 3, art. 42 ust. 1 i 3, Natomiast, jak wcześniej wyjaśniono i "rażące" naruszenie przepisów prawa może stanowić kwalifikowaną podstawę do wzruszenia decyzji ostatecznej. 3.9. Bezpodstawne jest twierdzenia skarżącego, że należało stwierdzić nieważność decyzji zważywszy, że naruszenie wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności przepisów procesowych i materialnych w powyższym zakresie zostało już stwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2014r. sygn. I FSK 718/13, który rozpatrywał skargę kasacyjną Spółki "A.P." w sprawie VAT za listopad 2010 r. Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyroku nie stwierdził , że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podobnie jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. który po ponownym rozpoznaniu sprawy uchylił zaskarżoną decyzję - wyroku dnia 23 października 2014 r. I SA/Ke 473/14. 3.10. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.