I FSK 765/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Katarzyna Czuduk, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 671/16 w sprawie ze skargi A. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia 11 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 16 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 671/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z 11 października 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z 9 października 2013 r. określił Spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za marzec 2011 r. Decyzja ta została Skarżącej doręczona w trybie art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."). Strona od ww. decyzji nie wniosła odwołania, w związku z czym decyzja stała się ostateczna. Skarżąca 20 lipca 2015 r. wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z 9 października 2013 r., wskazując, że powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z 4 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Spółka 20 czerwca 2016 r. złożyła odwołanie od wskazanego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy decyzją z 11 października 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. WSA oddalił skargę uznając ją za niezasadną i nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu I instancji zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W rozstrzyganej sprawie decyzja objęta wnioskiem Spółki nie była dotknięta kwalifikowaną wadą prawną, określoną w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., polegającą na jej wydaniu z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując oceny formułowanych w skardze zarzutów Sąd I instancji wskazał również, że zarzuty naruszenia art. 120, art. 122 oraz art. 180 i art. 194 § 1 i 2 O.p. podniesione przez Skarżącą należy uznać za niezasadne ze względu na sam charakter prawny postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia. WSA podziela zdanie organu, który wskazał, że Spółka podnosząc w złożonym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarzut rażącego naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej, domagała się w istocie zweryfikowania ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji. Powyższe zarzuty mogłyby odnieść zamierzony skutek jedynie wtedy, gdyby Spółka w terminie skorzystała ze zwykłych środków odwoławczych, czego nie uczyniła. W ocenie Sądu I instancji materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe w sprawie jednoznacznie wskazywał, że działalność gospodarcza jaką miała prowadzić brytyjska firma "G." była działalnością nierzeczywistą. Firma ta nie była rzeczywistym nabywcą towaru od Skarżącej, a jedynie pośredniczyła w dostawie towaru między Skarżącą, a nieustalonym podmiotem na terenie Francji. Ponadto ustalono, że firma brytyjska nie rozliczała nabycia wewnątrzwspólnotowego zarówno na terenie Francji jak i Wielkiej Brytanii. Zdaniem WSA przeprowadzone w sprawie postępowanie wykazało, że Skarżąca wiedziała, że bierze udział w oszustwie podatkowym, a organ I instancji poprawnie wskazał, że zastosowanie stawki 0 % w myśl art. 42 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") nie było w tym przypadku możliwe, gdyż w myśl art. 13 ust.1 ustawy o VAT nie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z uwagi na niewskazanie faktycznego nabywcy towaru. Wobec tego organ zasadnie opodatkował wskazane dostawy krajową stawką w wysokości 23 %. WSA uznał również za bezpodstawne twierdzenia Spółki, że należało stwierdzić nieważność decyzji zważywszy, że naruszenie wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności przepisów procesowych i materialnych w powyższym zakresie zostało już stwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 czerwca 2014r., sygn. akt I FSK 718/13, który rozpatrywał skargę kasacyjną Spółki w sprawie VAT za listopad 2010 r. (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Sąd I instancji wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonym wyroku nie stwierdził , że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podobnie jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który po ponownym rozpoznaniu sprawy uchylił zaskarżoną decyzję – wyrok z 23 października 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 473/14 (opubl. CBOSA). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, zaskarżając powyższy wyrok, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) Naruszenie art. 151 w zw. art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") z uwagi na naruszenie przez WSA przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie WSA w Kielcach w skarżonym wyroku naruszył art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z 9 października 2013 r. w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. polegające na rażącym naruszeniu przepisów art. 120, art. 122, art. 180 i art. 194 § 1 i 2 O.p. poprzez fakt oparcia decyzji ostatecznej z 9 października 2013 r. w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. wyłącznie na materiale dowodowym włączonym ze innego postępowania prowadzonego przez UKS w zakresie podatku VAT za listopad 2010, zakończonego Decyzją Izby Skarbowej w K., która to decyzja w wyniki kontroli sądowo-administracyjnej stwierdzającej wadliwość materiału dowodowego i naruszenie przepisów prawa materialnego została przez Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach uchylona, a postępowanie umorzone, a także rażącym naruszeniu w sprawie przepisów 165 i 165b § 1 i 2 O.p. mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez bezzasadne wszczęcie przez organ podatkowy postępowanie podatkowego, a następnie wydanie decyzji ostatecznej z 9 października 2013 r. w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r., w sytuacji gdy zakończona kontrola podatkowa nie stwierdziła nieprawidłowości w rozliczeniu za marzec 2011 r. i nie wystąpiły inne przesłanki uzasadniające wszczęcie takiego postępowania. 2) Naruszenie art. 151 w zw. art. 174 pkt 1 P.p.s.a. z uwagi na naruszenie przez WSA przepisów prawa materialnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego art. 13 ust 1 i 2, art. 41 ust 1 i 3, art. 42 ust 1 i 3 ustawy o VAT w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: "Konstytucja RP") poprzez nieuznanie za wewnątrzwspólnotową dostawę dokonanych dostaw piwa w miesiącu luty 2011 r. na rzecz firmy brytyjskiej "G." i w konsekwencji pozbawienie podatnika prawa do zwolnienia tych dostaw od podatku VAT (stawka 0%) w sytuacji, gdy wszystkie przesłanki wymienione w powyższych przepisach zostały spełnione, a następnie opodatkowanie tych dostaw stawką podstawową VAT, a także formułowanie nowych warunków zwolnienia, nieokreślonych dotychczas w polskiej ustawie o VAT w skutek czego doszło do pozbawienia podatnika prawa do zwolnienia z opodatkowania dostaw wewnątrzwspólnotowych (stawka 0%), pomimo wypełnienia warunków określonych w art. 42 ust 1 i 2 ustawy o VAT. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnianych podstaw. Podniesiono w niej zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak i przepisów prawa materialnego. Z zasady, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. Tym niemniej, analizując treść podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, jak również mając na uwadze okoliczność, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, a mianowicie dotycząca żądania stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług zaś wcześniej toczyło się postępowanie w przedmiocie wymiaru tego podatku jako pierwszy rozpoznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wydanej przez Naczelnika urzędu Skarbowego z dnia 9 października 2013 r. [...] w sprawie podatku od towarów i usług za luty 2011 r. Zgodnie z treścią art. 247 § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Należy podkreślić, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu w punktach 3.3 i 3.4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Zarówno w judykaturze, jak i w piśmiennictwie dość powszechnie się przyjmuje, ze rażące naruszenia prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. W przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa wnioskodawca powinien wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Odmienna kwalifikacja materialnoprawna stanu faktycznego nie zawsze stanowi rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z 29 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 636/07, opubl. CBOSA). Nawet niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego nie zawsze ma charakter rażący. Wada kwalifikowana, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3) O.p., dotyczyć może zarówno rażącego naruszenia przepisu materialnoprawnego jak i procesowego. Podkreślenia wymaga jednak to, że wada pozwalająca na stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej musi tkwić w samej decyzji. Co do zasady odmienne od oczekiwań skarżącego ustalenie stanu faktycznego przez organ podatkowy nie daje podstaw do wniosku, że jego decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania podatkowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2019 r., syg. akt II FSK 2662/17, opubl. CBOSA). W ramach nadzwyczajnej weryfikacji decyzji można badać tylko zaistnienie wad kwalifikowanych. Wszelkie inne kwestie, tzn. wady mniej istotne bądź inne nieprawidłowości nie mogą być rozpatrywane w tym trybie. Postępowanie nieważnościowe nie jest też nowym postępowaniem, prowadzonym drugi raz w tej samej sprawie, nie może zatem prowadzić np. do nowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, lecz opiera się na stanie faktycznym przyjętym w decyzji, która podlega kontroli w trybie nadzwyczajnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1362/16, opubl CBOSA). Wskazuje się także, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie może zastępować kontroli instancyjnej i prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1286/17 - opubl. CBOSA). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela również i ten pogląd, że kwestia kompletności materiału dowodowego, jak i prawidłowości ustaleń faktycznych podjętych na jego podstawie nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 1908/17, opubl. CBOSA). Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w rozpoznawanej sprawie decyzje wydane w postępowaniu wymiarowym rażąco naruszały art. 120, art. 122, art. 180 i art. 194 O.p. poprzez fakt oparcia decyzji ostatecznej z 9 października 2013 r. w sprawie podatku od towarów i usług za luty 2011 r. wyłącznie na materiale dowodowym włączonym ze innego postępowania prowadzonego przez UKS w zakresie podatku VAT za listopad 2010 r., zakończonego decyzją Izby Skarbowej w K., która to decyzja w wyniki kontroli sądowo-administracyjnej stwierdzającej wadliwość materiału dowodowego i naruszenie przepisów prawa materialnego została przez Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach uchylona, a postępowanie umorzone, a także rażącym naruszeniu w sprawie przepisów 165 i 165b § 1 i 2 O.p. mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez bezzasadne wszczęcie przez organ podatkowy postępowanie podatkowego, a następnie wydanie decyzji ostatecznej z 9 października 2013 r. w sprawie podatku od towarów i usług za luty 2011 r., w sytuacji gdy zakończona kontrola podatkowa nie stwierdziła nieprawidłowości w rozliczeniu za luty 2011 r. i nie wystąpiły inne przesłanki uzasadniające wszczęcie takiego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak sformułowane zarzuty nie mogą być uwzględnione. Zakres postępowania dowodowego w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji jest wąski i celem tego postępowania jest dokonanie ustaleń dotyczących istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, a nie ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy podatkowej. Nie można podnosić wadliwości postępowania dowodowego prowadzonego w ramach postępowania wymiarowego, jako okoliczności przemawiającej za zasadnością zarzutów naruszenia przepisów procesowych w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jeszcze raz należy podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy podatkowej, lecz ustalenie czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 O.p. Ten tryb nie ma charakteru konkurencyjnego względem postępowania odwoławczego. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nadzoru nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Wynika to z przywołanej zasady trwałości decyzji podatkowych, wyrażonej w art. 128 O.p. Zasada ta pełni ważną funkcję w zakresie ochrony praw nabytych przez stronę, jak również urzeczywistnia potrzebę stabilizacji porządku prawnego, nadając decyzjom ostatecznym walor trwałości i domniemania prawidłowości. W konsekwencji wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków, przewidzianych w tzw. trybach nadzwyczajnych. Jak słusznie wskazał sąd I instancji, postępowanie uruchamiane na skutek wniosku o stwierdzenie nieważności nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem, o tyle w postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja stwierdzenia nieważności nie jest zatem środkiem za pomocą, którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2018 r., II FSK 1925/16, opubl. CBOSA). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd I instancji za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art.165b § 1 i 2 O.p. Z treści protokołu kontroli wynika, że w toku kontroli prowadzonej wobec Spółki A. zostały zlecone innym urzędom skarbowym czynności sprawdzające wobec firm dokonujących przewozu towarów będących przedmiotem dostawy. Wyniki tych postępowań miały stanowić dowód w postępowaniu wobec skarżącej, a zatem spóła posiadała świadomość, że postępowanie dotyczące weryfikacji dokonanych przez spółkę transakcji, a uwagi zawarte w protokole kontroli dotyczą jedynie formalnej strony transakcji (ograniczonej do weryfikacji dokumentacji podatnika). Ich materialna ocena tj. czy odzwierciedlają zdarzenia gospodarcze zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem nie została w protokole kontroli rozstrzygnięta. Ocena ta nastąpiła w postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem decyzji będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności. Z tych też względów nie można zgodzić się z dokonaną w skardze oceną w zakresie rażącego naruszenia w sprawie art. 165 § 1 i § 2 oraz art. 165b § 1 i § 2 O.p. Pozbawiony podstaw jest także zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego art. 13 ust 1 i 2, art. 41 ust 1 i 3, art. 42 ust 1 i 3 ustawy o VAT w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: "Konstytucja RP") poprzez nieuznanie za wewnątrzwspólnotową dostawę dokonanych dostaw piwa w miesiącu luty 2011 r. na rzecz firmy brytyjskiej "G." i w konsekwencji pozbawienie podatnika prawa do zwolnienia tych dostaw od podatku VAT (stawka 0%) w sytuacji, gdy wszystkie przesłanki wymienione w powyższych przepisach zostały spełnione, a następnie opodatkowanie tych dostaw stawką podstawową VAT, a także formułowanie nowych warunków zwolnienia, nieokreślonych dotychczas w polskiej ustawie o VAT w skutek czego doszło do pozbawienia podatnika prawa do zwolnienia z opodatkowania dostaw wewnątrzwspólnotowych (stawka 0%), pomimo wypełnienia warunków określonych w art. 42 ust 1 i 2 ustawy o VAT. Z ustaleń faktycznych będących podstawą do wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności domagał się pełnomocnik skarżącej, że wynika dokonana przez Spółkę wewnątrzwspólnotowa dostawa piwa zrealizowana została na rzecz niezidentyfikowanego kontrahenta, a firma brytyjska "G." wymieniona na fakturach dokumentujących to W. nie była rzeczywistym nabywcą towaru od Spółki - to organ podatkowy zasadnie opodatkował te dostawy stawką w wysokości 23%. Działania organu podatkowego w tym zakresie nie naruszają zatem w żaden sposób, a już tym bardziej rażąco wskazanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług tj. art. 13 ust. 1 i 2, art. 41 ust 1 i 3, art. 42 ust. 1 i 3. Rację miał także Sąd I. instancji, że bezpodstawne jest twierdzenia skarżącego, że należało stwierdzić nieważność decyzji zważywszy, że naruszenie wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności przepisów procesowych i materialnych w powyższym zakresie zostało już stwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2014r. sygn. akt I FSK 718/13, który rozpatrywał skargę kasacyjną Spółki "A." w sprawie VAT za listopad 2010 r. zwłaszcza, że Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyroku nie stwierdził , że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podobnie jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach który po ponownym rozpoznaniu sprawy uchylił zaskarżoną decyzję – wyroku z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 473/14. Podsumowując powyższe należy uznać, że podniesione przez skarżącego zarzuty kasacyjne, zarówno w odniesieniu do naruszeń prawa materialnego, jak i procesowego, okazały się nieusprawiedliwione, a w konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.