IV SA/Wa 1293/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2019 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu odwołania D. B., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: [...] D. B. z siedzibą w [...], od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], w sprawie wymierzenia D. B., prowadzącej ww działalność, kary pieniężnej w wysokości 16.400,00 zł - utrzymał ww decyzja w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. W dniu 2 lipca 2018 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w [...] wpłynęło pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z dnia 28 czerwca 2018 r., informujące o nieprawidłowościach dotyczących ww działalności prowadzonej przez D. B. jakie zostały stwierdzone podczas bieżącego nadzoru nad zakładem utylizacyjnym kategorii 1, [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa, [...], [...]. Wraz z ww. pismem Powiatowy Lekarz Weterynarii w M. przekazał kserokopie dokumentów handlowych, które dotyczyły opisywanej nieprawidłowości W dniu 12 lipca 2018 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w [...] wpłynęło pismo [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w sprawie przeprowadzenia kontroli u skarżącej celem ustalenia prawidłowości zaopatrywania w dokumenty handlowe transportowanych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] przeprowadził w dniach 18-19 lipca 2018 r. kontrolę urzędową udokumentowaną protokołem kontroli nr [...] z dnia 18 lipca 2018 r. Strona protokół podpisała, nie wnosząc przy tym żadnych zastrzeżeń. W dniu 24 lipca 2018 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w [...] wpłynęło pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. wraz z dokumentacją w sprawie stwierdzonych podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 28 czerwca 2018 r. nieprawidłowości dotyczących transportu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego wykonywanego przez D. B. w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Mając na uwadze ww dokumenty Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...]. przeprowadził kolejną kontrolę. Kontrola odbyła się w dniach 7 września i 4 października 2018 r., co zostało udokumentowane protokołem Nr [...]. Powyższy protokół strona także podpisała bez żadnych zastrzeżeń. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] pismem z dnia 5 października 2018 r. powiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, dotyczącymi sposobu wypełniania dokumentów handlowych stosowanych przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi lub produktów pochodnych kategorii 1, które ostatecznie zakończyło się wydaniem w dniu [...] stycznia 2019 r. decyzji nr [...], wymierzającej skarżącej kwestionowaną karę pieniężną w wysokości 16.400,00 zł. Nie zgadzając się z treścią ww rozstrzygnięcia skarżąca wniosła odwołanie zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art.7, 77, kpa) jak i naruszenie art. 21 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (dalej jako: rozporządzenie nr 1069/2009), poprzez jego niezastosowanie, a tym samym niesłuszne nałożenie na stronę kary pieniężnej. Rozpatrując niniejszą sprawę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w całości podtrzymał stanowisko wyrażone przez organ I instancji. Wskazał, iż podczas kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], przeprowadzonej w dniach 18-19 lipca 2018 r., szczegółowej ocenie poddano dokumenty handlowe za okres od dnia 1 maja do dnia 31 maja 2018 r. Natomiast podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 7 września i 4 października 2018 r., dokonano analizy dokumentów handlowych za okres od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca 2018 r. Ustalono, że każdemu transportowi zwłok zwierząt dostarczanych przez kontrolowany podmiot do zakładu utylizacyjnego towarzyszył dokument handlowy, który był wystawiany w dniu wykonywania czynności transportu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1. Po zakończeniu każdego miesiąca, na podstawie pojedynczych dokumentów handlowych towarzyszących przesyłkom, kontrolowany podmiot wystawiał zbiorczy dokument handlowy. W kontrolowanym okresie zbiorczym dokumentem handlowym, obejmującym 71 pojedynczych dokumentów handlowych za okres od dnia 1 maja do dnia 31 maja 2018 r., był dokument handlowy nr 05/18 z dnia 30 maja 2018 r., natomiast w czerwcu 2018 r. zbiorczym dokumentem handlowym, obejmującym pojedyncze dokumenty handlowe o numerach 1-4, 4a, 5-61, był dokument handlowy nr 06/18 z dnia 30 czerwca 2018 r. Przy czym ustalono, że dokumenty handlowe z dnia 02, 07, 08, 10, 15, 16, 19, 21, 25, 28, 30, 31 maja 2018r. oraz z dnia 03, 05, 09, 11, 13, 14, 15, 16, 18, 19, 21, 25, 27 czerwca 2018r., zawierają błędne określenie godziny wysyłki, poprzez wskazanie jednej i tej samej godziny wysyłki materiału podejmowanego do transportu w różnych miejscowościach. Dodatkowo stwierdzono, że wszystkie dokumenty handlowe wystawione w maju i czerwcu 2018 r., z wyłączeniem dokumentu handlowego nr-10 z dnia 22 czerwca 2018 r., nie zawierają określenia powiatu dla miejscowości wysyłki, zaś dokument handlowy nr-26 z dnia 10 maja 2018 r. zawiera błędne określenie miejscowości wysyłki, poprzez wskazanie jednej i tej samej miejscowości dla materiału podjętego do transportu w dwóch różnych miejscach. Także dokumenty handlowe nr-31 z dnia 15 maja 2018 r. i nr-35 z dnia 18 czerwca 2018 r. zawierają błędne określenie miejscowości wysyłki, poprzez wskazanie miejscowości innej niż adres rzeczywistego podjęcia materiału do transportu, z kolei dokument handlowy nr-11 z dnia 3 czerwca 2018 r., nr-3 z dnia 14 czerwca 2018 r., nr-9 z dnia 21 czerwca 2018 r. nie zawiera wskazania ilości sztuk transportowanych zwłok padłych zwierząt, dokument handlowy nr-1 z dnia 1 maja 2018 r. zawiera zaś błędne wskazanie daty wykonanej usługi transportowej, którą faktycznie wykonano w dniu 2 maja 2018 roku. Natomiast dokument handlowy nr-6 z dnia 3 maja 2018 r., nr-7 z dnia 4 maja 2018 r., nr-8 z dnia 5 maja 2018 r. zawiera błędnie wskazaną datę usługi transportowej, która faktycznie została wykonana w dniu 7 maja 2018 r. W dokumentach handlowych o numerach 1-71 za maj 2018 r. (z wyłączeniem wystawionych w dniu 15 maja 2018 r.) oraz o numerach 1-3, 5, 1145 i 58 za czerwiec 2018 r. brak potwierdzenia podmiotu nabywającego. Łączna waga ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego wskazanych w pojedynczych dokumentach handlowych o numerach 1-4, 4a, 5-61 wystawionych w czerwcu 2018 r. wynosiła 2.999,00 kg, natomiast tzw. zbiorczy dokument handlowy Nr-06/18 z dnia 30 czerwca 2018 r. określa ich masę w ilości 3.000,00 kg. Organ odwoławczy również wskazał, iż z analizy dokumentów handlowych, w których stwierdzono błędne zapisy wynika, że łączna waga transportowanych przez podmiot w maju i w czerwcu 2018 r. ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 wynosiła 8.069,00 kg. Odwołując się do przepisu art. 26 d ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt organ II instancji podniósł, iż przy przewozie wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych dopuszcza się przekazywanie informacji, o których mowa w przepisie art. 21 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009, przez ich umieszczenie w dokumencie handlowym, w który zaopatruje się produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i produkty pochodne. Jednocześnie wyjaśnił, iż zgodnie z przepisem art. 26d ust. 2 ww. ustawy, minister właściwy do spraw rolnictwa może określić w drodze rozporządzenia wzór dokumentu handlowego, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, a także sprawny przepływ informacji o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktach pochodnych. Stąd też rozporządzeniem z dnia 19 sierpnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi określił wzór dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych. Wzór ww dokumentu (załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia) wskazuje, że poza rodzajem materiału należy na przykład podać jego wagę całkowitą w kg. Zatem, jak wskazał, podmiot jako biorący udział w procesie związanym z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego musi się do wymogów dookreślonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stosować. Niezależnie, zdaniem organu odwoławczego, każdej przesyłce ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego musi towarzyszyć konkretny, jednostkowy dokument handlowy, nie można więc wystawiać dokumentu "zbiorczego" (dokument ma towarzyszyć ubocznym produktom pochodzenia podczas przewozu, a zatem każdego przewozu z osobna). Ostatecznie [...]. Wojewódzki Lekarz Weterynarii podzielił w pełni stanowisko Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] wskazując, iż strona nie wykonała obowiązku transportowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, zaopatrzonych w dokument handlowy zawierający dane, o których mowa w ww. rozporządzeniu. Stąd też nałożenie na skarżącą ww kary było obligatoryjne a jej wysokość została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. z 2014 r., poz. 629). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem D. B., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: [...] D. B. z siedzibą w [...]., reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła ze skargą do tut. Sądu, zarzucając naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z 40 § 2 k.p.a oraz art 81 k.p.a., poprzez niezawiadomienie przez organ II instancji pełnomocnika skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego, tym samym pozbawiając skarżącą czynnego udziału w sprawie, co stanowi przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji, wyrażoną w art 145 § 1 piet. 4 k.p.a.; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż dokumenty handlowe o numerach 1-71 za maj 2018 r. (z wyłączeniem wystawionych w dniu 15 maja 2018 r.) oraz o nr 1-3, 5, 11-45 i 58 za czerwiec 2018 nie posiadają potwierdzenia podmiotu nabywającego, podczas gdy w/w dokumenty handlowe zostały zaakceptowane i potwierdzone przez podmiot nabywający na podstawie zbiorczych dokumentów handlowych odpowiednio nr 05/2018 za maj 2018 oraz 06/2018 za czerwiec 2018; - naruszenie przepisów procesowych tj. z art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw z art 21 ust 2 i 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (we) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (we) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) w zw. z załącznikiem VIII rozdziałem działem III Rozporządzenia Komisji (ue) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (we) nr 1069/2009) określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w sprawie wykonania dyrektywy rady 97/78/we w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy poprzez uznanie że: 1) dokumenty handlowe z dnia 02, 07,08,10,15,16,19,21,25,28,30,31 maja oraz z dnia 03,05,09,11,13,14,15,16,18,19,21,25,27 czerwca zawierają błędne określenie godziny wysyłki materiału; 2) wszystkie dokumenty handlowe wystawione w maju i czerwcu 2018 r. z wyłączeniem dokumentu handlowego nr 10 z dnia 22 czerwca 2018 r., nie zawierają określenia powiatu dla miejscowości wysyłki; 3) dokumenty handlowe o numerach 1-71 za maj 2018 ( z wyłączeniem wystawionych w dniu 15 maja 2018 r.) oraz o numerach 1-3,5,11-45 i 58 za czerwiec 2018 r. nie zawierają potwierdzenia podmiotu nabywającego; 4) nałożenie na skarżącą kary pieniężnej, podczas gdy z w/w rozporządzenia oraz aktu wykonawczego wynika, że brakujące dane w w/w dokumentach handlowych nie są wymagane. Wobec powyższego skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego wedle norm przepisanych. Skarżąca, uzasadniając swoje stanowisko, w znacznej części skupiła się na naruszeniu przez organ przepisu art. 10 § 1 kpa wskazując, iż wbrew dyspozycji art 40 § 2 kpa. pisma, pomimo dołączonego przez skarżącą do odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. pełnomocnictwa, nadal były kierowane do niej, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. Tym samym organ pozbawił skarżącą ochrony jej praw i interesów oraz otrzymania profesjonalnej ochrony prawnej. Podobnie, przywołując liczne orzecznictwo sądowo - administracyjne, wskazała na naruszenie art. 7 i 77 kpa, poprzez zaniechanie wezwania strony do uzupełnienia i sprecyzowania kwestionowanych przez organ twierdzeń. Pomimo iż, jak wskazała, z określonej w art. 7 kpa tzw. zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek czynnego udziału stron w postępowaniu dowodowym realizowanym przez składanie wniosków dowodowych, to jednak nie zmienia to faktu, że organ musi zarówno przeprowadzić postępowanie dowodowe jak i dokonać oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czego jednak nie uczynił. Organ administracji powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z kolei, wskazując na obowiązek wynikający z art. 77 § 1 kpa. skarżąca podniosła, iż organ administracji publicznej realizuje go jako aktywny podmiot postępowania dowodowego, wyznaczając zakres tego postępowania i stosownie do tego wykorzystując w sprawie wszystkie dowody znane mu urzędu, poszukując innych dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych oraz gromadząc materiał dowodowy przedstawiany i inicjowany przez stronę. Temu obowiązkowi organ także nie sprostał. Odnosząc się natomiast do meritum rozstrzygnięcia, skarżąca wskazała, iż organ nie zastosował się do treści Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (we) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r określającego przepisy sanitarne, dotyczące produktów spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (we) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego), a co za tym idzie, również aktu wykonawczego tj. Rozporządzenia Komisji (ue) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (we) nr 1069/2009, określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w sprawie wykonania dyrektywy rady 97/78/we w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy, a dokładniej załącznikiem rozdziałem III gdzie to określony jest wzór dokumentu handlowego, który nie przewiduje konieczności określenia godziny wysyłki, powiatu dla miejscowości wysyłki oraz potwierdzenia nabywcy towaru. Wobec powyższego, zdaniem skarżącej, nie była ona zobligowana, zgodnie z w/w przepisami prawa unijnego, do wpisywania informacji, których brak zakwestionował organ. Przepis art. 21 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (we) nr 1069/2009 wskazuje bowiem, że towarzyszące produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu dokumenty handlowe i świadectwa zdrowia zawierają co najmniej informację o pochodzeniu, miejscu przeznaczenia i ilości takich produktów oraz opis produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych i ich oznaczenia, jeśli takie oznaczenie jest wymagane przez niniejsze rozporządzenie, a tym samym podanie tylko takich informacji w dokumentach handlowych jest wystarczające by spełniały one swoją rolę. Stąd też nakładanie na skarżącą kary pieniężnej z powyższego tytułu nie ma podstaw prawnych, nie dopuściła się ona bowiem żadnych naruszeń w tym zakresie. Skarżąca nie podzieliła stanowiska organów o nieprawidłowym prowadzeniu rejestru dokumentów handlowych związanych z przewożonymi produktami, w trakcie kontroli okazała dokumenty handlowe, które zawierały wszystkie elementy wymagane prawem. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem skargi D. B., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: [...] D. B. z siedzibą w [...]., wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, z dnia [...] kwietnia 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. z dnia [...] stycznia 2019 r., wymierzającą skarżącej karę pieniężną w wys. 16.400,00 zł, zgodnie z § 3 pkt 2 lit. s) tiret czwarty rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (r.w.k.p.), za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie transportu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 bez dokumentów handlowych towarzyszących przesyłkom materiału kategorii 1, spełniających wymogi określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26d ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2018 r., poz. 1967). Odnosząc się do obowiązującej w powyższej materii regulacji prawnej wskazać należy, iż przepis przepis art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 określa, że podmioty, natychmiast po wytworzeniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych objętych zakresem niniejszego rozporządzenia, identyfikują je i zapewniają prowadzenie związanych z nimi czynności zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Na wszystkich etapach gromadzenia, przewozu, manipulowania, obróbki, przekształcania, przetwarzania, składowania, wprowadzania do obrotu, rozprowadzania, stosowania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w przedsiębiorstwie pod ich kontrolą podmioty zapewniają zgodność produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych z wymogami niniejszego rozporządzenia, mającymi zastosowanie do ich działalności (art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009). Państwa członkowskie kontrolują i sprawdzają, czy podmioty przestrzegają odpowiednich wymogów niniejszego rozporządzenia na wszystkich etapach łańcucha czynności związanych z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi, o których mowa w ust. 2. W tym celu wprowadzają system urzędowych kontroli zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi (rozporządzenia nr 1069/2009). W odniesieniu do powyższego przepis art. 26d ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt wyraźnie wskazuje, że przy przewozie wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych dopuszcza się przekazywanie informacji, o których mowa w przepisie art. 21 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009, przez ich umieszczenie w dokumencie handlowym, w który zaopatruje się produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i produkty pochodne. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 26d ust. 2 ww. ustawy, minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu handlowego, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, a także sprawny przepływ informacji o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktach pochodnych. Polski prawodawca skorzystał z powyższej możliwości przewidzianej przepisem art. 21 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 1069/2009 ("jednakże w odniesieniu do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych przewożonych na terytorium państwa członkowskiego właściwy organ tego państwa członkowskiego może zezwolić na przekazanie informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, za pomocą alternatywnego systemu") i doprecyzował wymogi dotyczące dokumentów handlowych towarzyszącym produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rozporządzeniem z dnia 19 sierpnia 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. poz. 1222) określił wzór dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych. Powyższy wzór (załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia) wskazuje, że poza rodzajem materiału należy również podać jego wagę całkowitą w kg. Nadto, przepis art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 zobowiązuje podmioty wysyłające, przewożące lub przyjmujące produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, by prowadziły rejestr wysyłek i powiązanych dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia. Co więcej, jak wskazuje ust. 2 tego artykułu - podmioty, o których mowa w ust. 1, posiadają systemy i procedury umożliwiające zidentyfikowanie: a) innych podmiotów, do których ich produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne zostały dostarczone; oraz b) podmiotów, od których zostały one dostarczone. Informacje te są następnie udostępniane właściwym władzom na wniosek. Zgodnie zaś z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 w celu rejestracji podmioty: a) przed rozpoczęciem działalności, powiadamiają właściwy organ o wszystkich przedsiębiorstwach lub zakładach, które podlegają ich kontroli, które biorą udział na jakimkolwiek etapie w produkcji, przewozie, obróbce, przetwarzaniu, składowaniu, wprowadzaniu do obrotu, dystrybucji, użyciu lub usuwaniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych; b) informują właściwy organ o: kategorii stosowanych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych podlegających ich kontroli; o charakterze czynności wykonywanych z wykorzystaniem produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych jako materiału wyjściowego. W ocenie Sądu powołane przepisy rozporządzenia nr 1069/2009 wskazują jednoznacznie, że każda działalność podmiotu, która obejmuje na dowolnym etapie prowadzonej produkcji produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, podlega wymogom rozporządzenia, które mogą zostać uszczegółowione w krajowym porządku prawnym (tu: art. 26d u.o.z.z.). Zatem, skarżąca, jako podmiot biorący udział w powyższym procesie związanym z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego, musi się do wymogów dookreślonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stosować (por. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt: II SA/Po 717/18). Trzeba mieć na uwadze, iż intencją prawodawcy unijnego było, aby cały łańcuch produkcji (od powstania do usuwania) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych był objęty kontrolą Państw członkowskich ze względu na fakt – jak stwierdzono w preambule do rozporządzenia – stanowienia przez te produkty potencjalnego zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt. Istotnym natomiast, z punktu rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej jest fakt, iż każdej przesyłce ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego musi towarzyszyć dokument handlowy, nie można wystawiać dokumentu "zbiorczego" (dokument ma towarzyszyć ubocznym produktom pochodzenia podczas przewozu, czyli każdego przewozu z osobna). Podmiot prowadzący działalność powinien być świadomy przepisów obowiązujących w zakresie prowadzenia tej działalności. Zatem, w ocenie Sądu, strona nie wykonała obowiązku transportowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, zaopatrzonych w dokument handlowy zawierający dane, o których mowa w ww rozporządzeniu. Powyższe z kolei powoduje obligatoryjne nałożenie kary co wynika z ww przepisu art. 85a ust.1 pkt 2 lit.c) cyt. ustawy. Zgodnie z § 3 pkt 2 lit. r) tiret 4 rozporządzenia ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego lub produktami pochodnymi (DZ.U.z 2014, poz. 629), wysokość kary pieniężnej dla tego kto prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 i nie posiada dokumentu handlowego towarzyszącego przesyłce materiału kategorii 1 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału, spełniającego wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26d ust. 2 ww. ustawy wynosi 16.400,00 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 1000 kg. Mając na uwadze, iż łączna waga transportowanych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1, którym towarzyszyły błędnie wypełnione dokumenty handlowe wynosiła 8.069,00 kg, wysokość kary została ustalona prawidłowo. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących wadliwie prowadzonego postępowania administracyjnego wskazać należy, iż Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...]. przeprowadzając czynności kontrolne w dniach 18-19 lipca 2018 r. oraz w dniu 7 września 2018 r. i w dniu 4 października 2018 r. dokonał ustaleń stanu faktycznego w oparciu o zebrane w toku ww. kontroli dowody oraz wyjaśnienia. Czynności kontrolne zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami art. 19c ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej. Z przeprowadzonych kontroli zostały sporządzone protokoły kontroli zgodne z wymogami ustanowionymi w przepisie art. 19d tej samej ustawy. Strona, w ich toku nie złożyła żadnych zastrzeżeń co do przebiegu kontroli jak i w efekcie do treści ww. protokołów. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, wszelkie okoliczności sprawy zostały wykazane i nie ma co do nich wątpliwości, tym bardziej, iż spór w zasadzie dotyczy błędnego zastosowania, w ocenie skarżącej, ww przepisów ustawy i rozporządzeń. Organy wykonały wszelkie czynności i prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, wyjaśniły także stan faktyczny i prawny sprawy i na tej podstawie wydały rozstrzygnięcie w sprawie. Samo kwestionowanie nałożonej decyzją administracyjną kary pieniężnej, bez wykazania jej bezpodstawności, nie może natomiast stanowić o zasadności skargi i uzyskaniu żądanego nią skutku prawnego. Nadto, wbrew twierdzeniu skargi, iż doszło do naruszenia art. 10 § 1 kpa. wskazać należy, iż strona miała możliwość wzięcia czynnego udziału w sprawie, z czego nie skorzystała. Organ I instancji zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, umożliwiając tym samym stronie wzięcie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Podobnie, Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...]. zawiadomił stronę o zamknięciu postępowania dowodowego. I w tym wypadku skarżąca nie skorzystała z możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Powyższe wskazuje, iż organy zapewniły stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, umożliwiając przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministraycjnego, zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa., przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (tak m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt: II OSK 831/05). Natomiast skarżąca oprócz ogólnych wywodów dotyczących pominięcia jej pełnomocnika podczas doręczenia zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego, nie wykazała, iż przez to nie wykonała jakiejś konkretnej czynności procesowej, która miałaby istotny wpływ na wynik sprawy. Strona nie wykazała zatem swoistego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wynikiem sprawy a niedoręczeniem zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego jej pełnomocnikowi. Natomiast właściwa wykładnia zasady zawartej w art. 10 § 1 k.p.a. prowadzi do uznania, że to na stronie stawiającej zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (wyrok tut. Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r" sygn. akt: VII SA/Wa 861/18). Reasumując, w ocenie Sądu, w świetle poczynionych ustaleń i zebranego materiału dowodowego prawidłowo stwierdzono nieprawidłowości, jakich dopuściła się skarżąca w zakresie zaopatrywania dokumentów handlowych w wymagane i właściwe dane, zgodne ze stanem faktycznym, tym samym za bezzasadne należy zatem uznać ww zarzuty skargi. Mając zatem powyższe na uwadze, w oparciu o przepis art. 151 ppsa, orzeczono jak w sentencji wyroku.