II SA/Ke 148/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2017r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 stycznia 2017r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz B. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 20 stycznia 2017 r. znak: [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania B. K., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku usługowego z przeznaczeniem na cele mieszkalne i usługi na działkach nr 844/247, 844/250 i 844/252 w obrębie 0007 w K., Osiedle N. W uzasadnieniu organ podał, że wnioskiem z 20 lipca 2016 r. E. J. i A. J. wystąpili do Urzędu Miasta o udzielenie pozwolenia na ww. zakres inwestycji dołączając m.in. oświadczenie z dnia 20.07.2016 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością tj. działkami Nr 844/250, 844/252 i 844/247 na cele budowlane, decyzję Prezydenta Miasta z 24 marca 2011 r. o warunkach zabudowy na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku usługowego z przeznaczeniem na cele mieszkalne oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego planowanej inwestycji. Inwestorzy w wykonaniu postanowienia z 18.08.2016 r. podjętego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, przedłożyli poprawiony i uzupełniony projekt budowlany. Decyzją z 4 listopada 2016 r. Prezydent Miasta działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. J. i A. J. pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę ww. budynku usługowego. Określając obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane stwierdzono, że obejmuje nieruchomości: 1) teren działek objętych niniejszą decyzją tj. nr 844/247, 844/250, 844/252 w obr. 0007; 2) działkę nr 844/249 w obr. 0007. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł B. K., współużytkownik wieczysty działki sąsiedniej nr 844/249 bezpośrednio graniczącej z działką nr 844/250, na której zaprojektowano przedmiotową inwestycję podnosząc zastrzeżenia dotyczące prawa dysponowania działkami nr 844/247 i 844/252 na cele budowlane. Odwołujący podkreślił, że nie udzielał zgody na dysponowanie tymi nieruchomościami na cele budowlane, a nadto inwestorzy nielegalnie założyli na jego kominie nasady kominowe, co wykazano w inwentaryzacji. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda uznał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta z 24.03.2011 r., projekt zagospodarowania terenu pozostaje w zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz informacje o obszarze oddziaływania obiektu, projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, stosownie do wymogu określonego w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 cyt. ustawy. Z projektu wynika, że usytuowanie rozbudowy i nadbudowy budynku nie ogranicza dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i jest zgodne z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś analiza kominowa na str. 72 wskazuje, że budowa kominów nie spowoduje zakłóceń pracy ciągów kominowych. Odnosząc się do zarzutów odwołującego Wojewoda wskazał, że inwestorzy w złożonym pod odpowiedzialnością karną oświadczeniu o prawie dysponowania ww. działkami, wykazali się tytułem współużytkowania wieczystego tych nieruchomości. Do akt załączyli protokół Sądu Rejonowego z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt [...] zawierający m.in. ugodę dotyczącą ustanowienia prawa współużytkowania wieczystego nieruchomości o numerach 844/247 i 844/252 i zgodę współużytkowników wieczystych na budowę lub rozbudowę pawilonów handlowych. Bez wpływu na rozstrzygnięcie, zdaniem organu pozostaje kwestia ewentualnej nielegalności założenia nasad kominowych na budynku B. K., z uwagi na brak związku z niniejszym postępowaniem. Wyjaśniono, że E. i A. J. pozwolenie na budowę obejmującą pawilon nr 1 branży: gabinet fryzjersko-kosmetyczny nabyli decyzją Prezydenta Miasta z dnia 1.04.1993 r. znak: [...]. W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na spełnienie wymagań z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach B. K. wnosząc o ich uchylenie i umorzenie postępowania, jak również zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego tj. - art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i uznanie pawilonu za budynek w rozumieniu tego przepisu, - § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wobec nie usytuowania nadbudowanego budynku w odległości 3m od granicy z działką 844/249, 2. prawa procesowego tj. - art. 138 § 1 w zw. z art. 107 § 3, art. 77 i art. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji bez uwzględnienia zarzutów odwołania, - art. 7 kpa poprzez niezałatwienie sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i niepodjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności zapoznania się z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach [...] Sądu Rejonowego, który to proces prowadzili inwestorzy w związku z przedłożonym opracowaniem mistrza kominiarskiego, z którego wynikała potrzeba zamontowania nasad hybrydowych na kominach znajdujących się na budynku skarżącego oraz stanowiskiem WSA w Kielcach sygn. akt II SA/Ke 593/12, - wadliwe ustalenie, że budowa kominów nie spowoduje zakłóceń pracy ciągów kominowych, - art. 9 k.p.a. wobec nie udzielenia wyczerpujących informacji dotyczących nasad kominowych oraz skutków związanych z oddziaływaniem inwestycji na działkę 844/249 w kontekście art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu podkreślono, że inwestorzy wystąpili do Sądu Rejonowego domagając się zobowiązania skarżącego do wyrażenia zgody na zamontowanie na zakończeniach kominów w jego budynku wentylacji grawitacyjnej obrotowych nasad kominowych wspomagających wentylację. Wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r. powództwo zostało oddalone. Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że działanie zmierzające do zmuszenia właściciela sąsiedniego budynku do rozbudowania komina lub zamontowania dodatkowych elementów wkracza niewątpliwie w sferę jego własności, wykracza poza granice dozwolonego korzystania z własnej nieruchomości. Organ nie uwzględnił również prawomocnych rozstrzygnięć jakie zapadały przy rozstrzyganiu poprzedniego wniosku, w których inwestorzy wywodzili swój tytuł prawny do dysponowania gruntem na cele budowlane z ugody zawartej przed Sądem Rejonowym– sygn. akt [...]. Zdaniem skarżącego, treść ugody dotyczy budowy lub rozbudowy pawilonów, a nie ich nadbudowy. Ponadto wbrew stanowisku organu, inwestorzy otrzymali zgodę na budowę pawilonu (pozwolenie z dnia 10.09.1993 r. dotyczyło budowy 9-ciu pawilonów w zabudowie szeregowej), nie zaś budynku. Zgodnie ze stanowiskiem skarżącego, bezprawne nałożenie nasad kominowych na kominy wentylacyjne w jego pawilonie pozostaje w związku z postępowaniem w sprawie wydanego pozwolenia i ma wpływ na niniejsze rozstrzygnięcie. Inwestor nie zrezygnował ze swojego pierwotnego projektu budowlanego, który nie mógł być realizowany, gdyż nadbudowa wymaga nadbudowania kominów o 3,55m. Organ sankcjonuje bezprawie, skoro był mu znany fakt, iż w drodze sądowej inwestor nie uzyskał orzeczenia zezwalającego na założenie nasad kominowych, a tym bardziej na nadbudowę kominów. Za lakoniczne skarżący uznał również stwierdzenie organu, że znajdująca się na k. nr 72 analiza kominowa potwierdza, iż budowa kominów nie spowoduje zakłóceń pracy ciągów kominowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenia prawa skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Podstawę orzekania w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "uPb". Katalog obowiązków organu właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wymienia art. 35 uPb, do których zgodnie z ust. 4 powołanego przepisu należy sprawdzenie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 uPb może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z ustaleń organu wynika, że wniosek E. J. i A. J. o pozwolenie na budowę z 20 lipca 2016 r. dotyczy rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku usługowego na cele mieszkalne i usługi na terenie obejmującym działki nr 844/250, 844/252 i 844/247 przy ul. Os. N. w K. Skoro tak, to nie ulega wątpliwości, że skarżący winni wykazać prawo do dysponowania wszystkimi trzema działkami na cele budowlane i jak już wyżej podniesiono, jest to jedna z okoliczności, która podlega sprawdzeniu i zbadaniu przez organ architektoniczno-budowlany w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Stosownie do definicji zawartej w art. 3 pkt 11 uPb prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej są współużytkownikami wieczystymi działki nr 844/250, natomiast działki nr 844/247 oraz 844/252 objęte są prawem współużytkowania wieczystego nie tylko małżonków J. ale także innych osób, a mianowicie A. N., W. N., G. K., M. K., S. K., K. C., A. C., K. S., W. S., L. C., P. C., E. J., A. J., H. P., E. P., G. K. oraz B. K. (pkt I ppkt 4 i ppkt 11 ugody z 17 czerwca 2010 r. zawartej przed Sądem Rejonowym Wydział I Cywilny sygn. akt [...]). Do oceny czy skarżący posiadają uprawnienie do dysponowania działkami nr 844/247 oraz 844/252 na cele budowlane zastosowanie znajduje art. 199 w zw. z art. 233 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współużytkowników wieczystych. Kodeks cywilny nie definiuje pojęć czynności zwykłego zarządu i czynności przekraczających zwykły zarząd, pozostawiając to doktrynie i orzecznictwu. Przez czynności zwykłego zarządu rozumie się załatwianie bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją rzeczy i zachowaniem jej w stanie niepogorszonym. Pozostałe czynności, które się w tych granicach nie mieszczą, należą do czynności przekraczających zwykły zarząd. Zadysponowanie na cele budowlane nieruchomością stanowiącą przedmiot współużytkowania wieczystego i wykonanie na niej jakichkolwiek robót budowlanych jest bez wątpienia czynnością przekraczającą zwykły zarząd, a więc do wykazania prawa, o jakim mowa w art. 3 pkt 11 uPb co do działek nr 844/252 i 844/247 skarżący - jako inwestorzy - potrzebowali zgody wszystkich, wskazanych wyżej współużytkowników wieczystych (por. stanowisko zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1990 r. sygn. III ARN 15/90, LEX nr 10894). B. K. już na etapie toczącego się przed organem I instancji postępowania kwestionował tytuł prawny inwestorów do dysponowania działkami nr 844/247 i 844/252, składając zastrzeżenia w piśmie z dnia 29.08.2016 r. (dowód: k. nr IX 1.). Wobec powyższego organ architektoniczno-budowlany powinien ze szczególną wnikliwością ocenić, czy faktycznie inwestorzy posiadają tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 ust. 11 ustawy Prawo budowlane. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie organ nie został pozbawiony możliwości weryfikacji oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W sytuacji, gdy oświadczenie budzi wątpliwości, organy zobligowane są żądać od inwestora wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy przyjęły, że inwestorzy wykazali się prawem do dysponowania nieruchomościami: nr 844/250, 844/252 i 844/247 na cele budowlane. Ich zdaniem, protokół z rozprawy przed Sądem Rejonowym z 17.06.2010 r. sygn. akt [...] potwierdza ugodę dotyczącą ustanowienia prawa współużytkowania wieczystego na wymienionych działkach oraz zgodę współużytkowników wieczystych na budowę lub rozbudowę pawilonów handlowych. W realiach niniejszej sprawy z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Sąd zauważa, że podniesiona wyżej kwestia była już przedmiotem rozważań tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 593/12. W prawomocnym wyroku z dnia 7.11.2012 r. WSA oddalając skargę E. J. i A. J. na decyzję Wojewody z dnia 4 lipca 2012 r. znak: [...] w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku usługowego na cele mieszkalne i usługi na działkach nr 844/250, 844/252 i 844/247 położonych przy ul. O. 51B w K. uznał, że nie mają racji skarżący podnosząc w skardze, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z pkt IV ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w sprawie [...]. Pomijając ogólny charakter tego oświadczenia (że strony tej ugody "nie będą utrudniały ani podejmowały żadnych działań zmierzających do uniemożliwienia lub utrudnienia budowy bądź rozbudowy pawilonów handlowych zlokalizowanych na działce nr 844/60") Sąd podkreślił, że dotyczy ono zdarzeń przyszłych i nieokreślonych, a ponadto jak każde oświadczenie woli podlega zmianie. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi być natomiast prawem realnie istniejącym w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie Sąd w całości podziela i akceptuje zaprezentowane wyżej stanowisko. Zgodnie z pkt 2.4. decyzji Prezydenta Miasta z 24.03.2011 r. o warunkach zabudowy oraz projektem zagospodarowania terenu na działce nr 844/252 przewidziano 3 miejsca postojowe dla potrzeb budynku objętego wnioskiem. Obowiązek urządzenia takich miejsc w przypadku zagospodarowania działki budowlanej przewiduje § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora (do którego posiada on prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały. Wymóg zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych przez inwestora nie jest spełniony, jeśli w tym celu wynajmie on od innego podmiotu działkę, która nie jest przy tym działką, na której realizowana jest inwestycja. Istotą unormowania ww. § 18 ust. 1 jest doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1498/06, LEX nr 425369). Konsekwentny brak zgody B. K. na dysponowanie działkami nr 844/247 i 844/252 wyrażany zarówno na etapie postępowania przed organem I instancji jak i w odwołaniu od decyzji tego organu stanowi okoliczność świadczącą o tym, że inwestorzy nie uzyskali zgody wszystkich współużytkowników wymienionych działek, co nie pozwala uznać za prawidłowe ustaleń organu odnośnie wykazania się przez inwestorów uprawnieniem w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z ustaleniami organu działka nr 844/249 będąca w użytkowaniu wieczystym skarżącego, znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 uPb. Przy wyznaczeniu takiego obszaru organ ma obowiązek uwzględnienia indywidualnych cech projektowanego obiektu, sposobu zagospodarowania jego otoczenia przy uwzględnieniu treści i nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania inwestycji. W realiach niniejszej sprawy następstwa prawne pozwolenia na budowę mogą mieć znaczenie prawne dla kwestii zapewnienia właściwego ciągu kominom znajdującym się w wyznaczonym przez organ obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, z uwagi na usytuowanie obu istniejących obiektów. Jak wynika z decyzji Prezydenta Miasta z 1.04.1993 r. znak: [...] został zatwierdzony plan realizacyjny dla zespołu pawilonów handlowo-usługowych usytuowanych w rejonie budynków mieszkalnych wielorodzinnych Nr 5 i Nr 51a na os. "N." w K. i udzielono m.inn. pozwolenia na budowę E. i A. J. obejmującego pawilon Nr 1 branży – gabinet fryzjersko-kosmetyczny oraz B. K. – obejmującego pawilon Nr 2 branży – gabinet odnowy biologicznej. W ocenie Sądu, samo stwierdzenie, że z analizy kominowej na str. 72 wynika, że budowa kominów nie spowoduje zakłóceń pracy ciągów kominowych jest niewystarczające. Wobec zarzutów skarżącego podnoszonych w toku postępowania przed organem I instancji jak również w odwołaniu oraz w świetle unormowań działu V rozdziału 5 cyt. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w zakresie w jakim budynek na działce sąsiedniej nr 844/249 znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji niezbędna jest szersza analiza i wyjaśnienie czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczeń w użytkowaniu obiektu budowlanego wynikających z zachowania wymogów odnoszących się do przewodów kominowych określonych w cyt. rozporządzeniu. Nie mają natomiast znaczenia podnoszone w skardze pozostałe zarzuty. Okoliczność, że pierwotne pozwolenie na budowę dotyczyło pawilonów handlowo-usługowych nie oznacza braku możliwości udzielenia pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku. Prawo budowlane ani przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zawierają definicji legalnej pojęcia "pawilon". Z tego względu przy wyjaśnieniu pojęcia pawilonu należy posłużyć się jego znaczeniem słownikowym, w myśl którego jest to obiekt budowlany o lekkiej konstrukcji, zwykle obiekt wolno stojący, najczęściej parterowy, który występuje pojedynczo lub w kompleksach. Ilekroć w ustawie Prawo budowlane jest mowa o obiekcie budowlanym, należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (art. 3 pkt 1a uPb). Na użytek konkretnej sprawy nie budzi wątpliwości, że objęty wnioskiem z dnia 20 lipca 2016 r. budynek usługowy z przeznaczeniem na cele mieszkalne i usługi jest tym samym pawilonem Nr 1, na który inwestorzy uzyskali pozwolenie na budowę, zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta z 1.04.1993 r. Co się zaś tyczy zarzutu, że gdyby treści ugody nadać takie znaczenie jak oczekują inwestorzy i przyjęły organy obu instancji to zgoda dotyczy budowy lub rozbudowy pawilonów, a nie nadbudowy, to zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z definicją legalną pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Ewentualna zgoda na budowę obiektu budowlanego nie wykluczałaby wiec możliwości jego nadbudowy. Prowadząc ponownie postępowanie kierując się wyrażonym przez Sąd stanowiskiem odnośnie nie wykazania przez inwestorów tytułu do dysponowania nieruchomością, organ powinien wezwać inwestorów do wykazania prawa do dysponowania działkami nr 844/247 i nr 844/252, a następnie dokonać oceny powyższej okoliczności w aspekcie przesłanek z art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 i art. 35 ust. 4 uPb. W przypadku spełnienia przez inwestora wynikających z powyższych uregulowań wymogów, organ obowiązany jest dokonać szerszej analizy i wyjaśnić czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczeń w użytkowaniu obiektu budowlanego skarżącego wynikających z zachowania wymogów odnoszących się do przewodów kominowych. Jest to niezbędne dla oceny, czy zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę nie dojdzie do naruszenia zasługujących na ochronę praw skarżącego jako użytkownika wieczystego znajdującej się w obszarze oddziaływania działki nr 844/249. Wymienione wyżej naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, jako że miały wpływ na wynik sprawy, spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Ponieważ uchybienia te dotyczą także rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, Sąd uznał za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy uchylenie także, w oparciu o art. 135 p.p.s.a., decyzji organu pierwszej instancji z dnia 4 listopada 2016r. Orzeczenie o kosztach na które składały się: wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł i opłata skarbowa od udzielonego adwokatowi pełnomocnictwa w kwocie 17 zł zawarte w pkt II wyroku oparto o przepis art. 200 p.p.s.a.