I SA/Kr 766/16

|Sygn. akt I SA/Kr 766/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 października 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Wiesław Kuśnierz, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r., sprawy ze skargi C. B. P. Sp. z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - skargę oddala - Marszałek Województwa M. pismem z dnia 10 kwietnia 2006 r., nr [...], poinformował Spółkę C. B. P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. o wyłączeniu wniosku z dnia 31 marca 2006 r. o dofinansowanie projektu "Cykl kursów dla absolwentów szkól wyższych - od pomysłu do sukcesu rynkowego" ze środków unijnych w ramach Działania 2.5 "Promocja Przedsiębiorczości" Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego, z procedury oceny i o jego odrzuceniu. W dniu 21 marca 2013 r. Spółka C. B. P. Sp. z o.o. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego pisma wskazując, iż należy je traktować jako decyzję administracyjną. Wnioskodawca podniósł, iż jedynym powodem odrzucenia wniosku z przyczyn formalnych było to, iż wniosek o dofinansowanie został sporządzony przy wykorzystaniu programu komputerowego Generator Wniosków w wersji nr 44, a nie w wersji nr 54, jak wskazano w wytycznych. Jednakże dla projektów ZPORR Priorytet II, Działanie 2.5 (a o dofinansowanie tego typu projektu Spółka składała wniosek), wersja nr 44 Generatora Wniosków jest tożsama z wersją nr 54. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na mocy decyzji z dnia 21 czerwca 2013 r., nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Marszałka Województwa. W wyniku wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium decyzją z dnia 6 sierpnia 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia 21 czerwca 2013r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło przepis art. 156 § 1 k.p.a. i wskazało, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie wystarczy powołanie się na okoliczność naruszenia prawa, jak w zwykłym postępowaniu odwoławczym, a istnieje konieczność wykazania kwalifikowanego naruszenia przepisów. Kolegium podniosło także, że w postępowaniu nieważnościowym organ nie może prowadzić postępowania dowodowego, ani oprzeć stwierdzenia nieważności na odmiennej ocenie dowodów przeprowadzonych przez organ I instancji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt: II SA/Wr 241/13). Wyrokiem z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1168/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił wydaną w sprawie decyzję Kolegium. Sąd wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na uchwałę NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 3/06, stwierdziło, że jest właściwe do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności aktu zakwalifikowanego przez Kolegium jako decyzja Marszałka Województwa z dnia 10 kwietnia 2006 r. Sąd podkreślił, że pismo z dnia 10 kwietnia 2006 r. jest pismem pochodzącym od Instytucji Wdrażającej i zostało podpisane przez Dyrektora Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa. Z sentencji uchwały NSA z dnia 22 lutego 2007 r., wynika, że "odrzucenie wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.) następuje w formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy". Sąd zwrócił jednak uwagę, że w nowszym orzecznictwie NSA podkreśla się, że zagadnienie prawne, jakie zostało rozstrzygnięte w uchwale z dnia 22 lutego 2007 r., dotyczyło odmowy dofinansowania przez instytucję wdrażającą działającą w imieniu instytucji zarządzającej. O formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju można zatem mówić wtedy, gdy odrzucenie wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, jest dokonywane przez instytucję wdrażającą działającą w imieniu instytucji zarządzającej (por. wyroki NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., II GSK 1521/12, II GSK 1520/12). Mając powyższe na uwadze Sąd wskazał, że z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, na podstawie której wydano zaskarżoną decyzję nie wynika, aby pismo z dnia 10 kwietnia 2006 r. pochodziło od instytucji wdrażającej działającej w imieniu instytucji zarządzającej. Z ramowych wytycznych dla ostatecznych odbiorców (beneficjentów) i beneficjentów końcowych (instytucji wdrażających) ubiegających się o wsparcie w ramach zintegrowanego programu operacyjnego rozwoju regionalnego 2004-2006 w Województwie Priorytet 2 Wzmocnienie rozwoju zasobów ludzkich w regionach Działanie 2.5 Promocja Przedsiębiorczości Konkurs nr Dz. 2.5/ML/1/06 13-31 marca 2006 r., wynikało jedynie, że Instytucja Wdrażająca to "podmiot publiczny lub prywatny, odpowiedzialny za realizację Działania w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego, którego rolę w Województwie pełni Urząd Marszałkowski Województwa — Departament Funduszy Strukturalnych". Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa działał w imieniu instytucji zarządzającej. Sąd następnie wskazał, że należy przy tym zauważyć, że w tych samych wytycznych, w których nie określono charakteru relacji prawnych pomiędzy Instytucją Zarządzającą a Instytucją Wdrażającą, jednocześnie określono relacje pomiędzy Instytucją Zarządzającą a Instytucją Pośredniczącą poprzez przyjęcie, że "Instytucja pośrednicząca to jednostka publiczna podlegająca Instytucji Zarządzającej". Konieczne zatem jest ustalenie, czy Departament Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa działał w imieniu instytucji zarządzającej, gdyż dopiero po stwierdzeniu, że w istocie Departament Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa działał w imieniu instytucji zarządzającej uprawnione było - w zakresie kwalifikacji pisma z dnia 10 kwietnia 2006 r. jako decyzji administracyjnej - odwołanie się do treści art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju i stanowiska zaprezentowanego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., II GPS 3/06. Podsumowując, Sąd podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło tej kwestii w motywach wydanych w sprawie decyzji, a dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy nie pozwoliła na zweryfikowanie stanowiska Kolegium w tym zakresie. Mając na uwadze wskazania Sądu, pismem z dnia 2 lipca 2015 r. Kolegium zwróciło się do Departamentu Funduszy Europejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. o udzielenie wyjaśnień w kwestii, czy w powyższej sprawie Departament Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa działał w imieniu instytucji zarządzającej. Kolegium wskazało, że zgodnie z wyżej cytowanym wyrokiem WSA w Krakowie kwestia ta ma znaczenie istotne dla sprawy, gdyż pozwala na zakwalifikowanie omawianego pisma z dnia 10 kwietnia 2006 r., nr FS.II.3042/2-11/06, podpisanego przez Dyrektora Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa, jako decyzji administracyjnej. W odpowiedzi w piśmie Dyrektora Departamentu Funduszy Europejskich z dnia 20 lipca 2015 r., [...], wskazano, że na podstawie umowy nr [...] z dnia 18 października 2004 r. zawartej pomiędzy Wojewodą M., a Samorządem Województwa, pełnił on rolę Instytucji Wdrażającej dla działania 2.5 "Promocja przedsiębiorczości". Natomiast zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. przyjętym uchwałą nr 1257/05 Zarządu Województwa M. z dnia 1 grudnia 2005 r. Departament Funduszy Strukturalnych realizował w imieniu Województwa zadania związane z koordynacją, monitorowaniem oraz nadzorowaniem wdrażania regionalnych programów operacyjnych, w tym ZPORR w M. Decyzją z dnia 20 listopada 2015 r. nr [...] SKO umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uznając , że sporne pismo nie jest decyzją administracyjną . Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wyżej opisaną decyzją Kolegium z dnia 20 listopada 2015 r. złożyła C. P. Sp. z o.o. podnosząc, iż stanowisko Kolegium uznające, iż "Decyzja Województwa M. z dnia 10.04.2006 roku" nie jest decyzją administracyjną jest błędne. W dalszej części Spółka wskazała, iż o charakterze aktu organu wykonującego zadnia publiczne nie może decydować sama tylko nazwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze z decyzją z dnia 22 kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności i trwałości decyzji ostatecznych i może nastąpić tylko wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Podkreślono, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie może nastąpić ponowne rozpoznanie sprawy, w której wydano dane rozstrzygnięcie, lecz weryfikacja decyzji pod kątem wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. wyjątkowo ciężkich wad prawnych. Jednocześnie wskazano, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U.2012.270, ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Analiza regulacji prawnych oraz zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, przy uwzględnieniu wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w opinii Kolegium nie pozwala na stwierdzenie, iż pismo Marszałka Województwa M. z dnia 10 kwietnia 2006 r., nr [...], jest decyzją administracyjną. W konsekwencji brak jest przedmiotu wszczętego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Postępowanie zatem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, które zostało wszczęte, winno być umorzone. Brak było bowiem podstawy prawnej i faktycznej do jego wszczęcia. O formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy można zatem mówić wtedy, gdy odrzucenie wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju, jest dokonywane przez instytucję wdrażającą działającą w imieniu instytucji zarządzającej (por. wyroki NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., II GSK 1521/12, II GSK 1520/12)." W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (t.jedn. Dz.U.2014.1448, ze zm.) w jej ówczesnym brzmieniu zdefiniowano w art. 2 pkt 3 pojęcie "instytucji wdrażającej" jako - podmiot publiczny lub prywatny, odpowiedzialny za realizację działania w ramach programu operacyjnego na podstawie umowy z instytucją zarządzającą. Natomiast w pkt 5 zdefiniowano pojęcie "instytucji zarządzającej" jako - właściwego ministra albo inny organ administracji publicznej, odpowiedzialnych za przygotowanie i nadzorowanie realizacji programu operacyjnego albo za przygotowanie i nadzorowanie realizacji strategii wykorzystania Funduszu Spójności, albo Podstaw Wsparcia Wspólnoty, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej ustanawiających Fundusz Spójności i ustanawiających przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych. Kolegium na podstawie poczynionych, zgodnie z wytycznymi WSA, ustaleń stwierdziło , że nie można stwierdzić, iż w sprawie, w której wystosowano pismo z dnia 10 kwietnia 2006 r., nr FS.II.3042/2-11/06, Instytucja Wdrażająca działała w imieniu Instytucji Zarządzającej. Departament Funduszy Strukturalnych - nie działał bowiem w imieniu Ministra Rozwoju Regionalnego. Okoliczności tej nie potwierdził Dyrektor Departamentu Funduszy Europejskich w wyżej opisanym piśmie z dnia 20 lipca 2015 r., [...], wskazując przede wszystkim, że na podstawie umowy nr [...] z dnia 18 października 2004 r. zawartej pomiędzy Wojewodą M., a Samorządem Województwa, Samorząd ten pełnił rolę Instytucji Wdrażającej dla działania 2.5 "Promocja przedsiębiorczości". Niezależnie od powyższego Kolegium dodało, iż analiza znajdujących zastosowanie w sprawie regulacji nie pozwala w opinii Kolegium na potraktowanie przedmiotowego pisma z dnia 10 kwietnia 2006 r. jako decyzji administracyjnej nawet w sytuacji zakwalifikowania działania Instytucji Wdrażającej w rozpatrywanym stanie faktycznym w oparciu o art. 26 ust. 3 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, który nie przewiduje przyznania dofinansowania przez Instytucję Wdrażającą w imieniu Instytucji Zarządzającej (co z kolei przewiduje art. 26 ust. 2 tej ustawy). Wskazać należy, iż zgodnie z przedłożoną umową nr [...] zawartą pomiędzy Wojewodą M. (Instytucją Pośredniczącą) a Samorządem Województwa (Instytucją Wdrażającą) z dnia 19 października 2004 r. dotyczącą finansowania Działania 2.5 Promocja przedsiębiorczości w województwie m. w ramach ZPORR 2004-2006 Priorytet II Wzmocnienie Rozwoju Zasobów Ludzkich, Instytucja Wdrażająca zobowiązała się m.in. do organizowania przyjęć wniosków o dofinansowanie realizacji projektu z Funduszu w ramach Programu, dokonywania weryfikacji formalnej wniosków, powoływania i organizacji pracy Komicji Oceny Projektów i podejmowania decyzji o przyznaniu dofinansowania poszczególnym projektom znajdującym się liście rankingowej. Podkreślić należy, że analiza Ramowych Wytycznych dla Ostatecznych Odbiorców (Beneficjentów) i Beneficjentów Końcowych (Instytucji Wdrażających) ubiegających się o wsparcie w ramach ZPORR 2004-2006 w województwie m. dla Priorytetu 2 Wzmocnienie rozwoju zasobów ludzkich w regionach, Działanie 2.5 Promocja Przedsiębiorczości Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. - Departament Funduszy Strukturalnych (marzec 2006) pozwala na wyodrębnienie kilku etapów procedowania w sprawie złożonego wniosku o dofinansowanie Projektu przygotowanego przez Wnioskodawcę. W szczególności w pkt 3.5 Ocena formalna Wniosków wskazano na to, że pierwszym etapem weryfikacji wniosku jest sprawdzenie, czy wniosek spełnia wszystkie wymogi rejestracyjne (część A Karty weryfikacji formalnej), tj. czy: został dostarczony w dwóch formach: papierowej i elektronicznej, czy wersja elektroniczna jest zgodna papierową, przy czym zgodność rozstrzygana jest w oparciu o tzw. sumy kontrolne nadawane wypełnionym wnioskom automatycznie przez generator wniosków, a sumy kontrolne powinny być takie same na wszystkich stronach wniosku, następnie czy wniosek został złożonym we właściwej instytucji oraz czy wniosek został wypełniony w języku polskim. Wniosek, który nie spełnia wymogów rejestracyjnych jest odrzucany. Jeżeli spełnia, jest przekazywany do oceny formalnej dokonywanej w oparciu o część B Karty weryfikacji formalnej. W ramach oceny wymogów formalnych następuje ocena przede wszystkim - jak wskazano - kompletności złożonego wniosku (pod względem załączników itd.), zgodności Projektu z dokumentami programowymi (ZPORR, Uzupełnienia ZPORR, Ramowy Plan Realizacji Działania na rok 2006), z prawodawstwem unijnym i krajowym, wartości projektu i in. Wytyczne dzielą przy tym wymagania formalne na takie, które powodują konieczność odrzucenia wniosku (np. wniosek nie jest odpowiedzią na konkurs) oraz takie, które powodują konieczność uzupełnienia wniosku i ponownego złożenia (np. brak zgodności z prawodawstwem w zakresie zamówień publicznych) -czego niedopełnienie skutkować będzie również odrzuceniem z powodu braków formalnych. W następstwie oceny formalnej Wniosków Instytucja Wdrażająca jest zobowiązana poinformować Wnioskodawcę w ciągu 14 dni od daty zamknięcia naboru wniosków o wynikach oceny - stosownie do wyników weryfikacji - o odrzuceniu wniosku, brakach formalnych lub o przyjęciu wniosku do oceny merytorycznej. Dopiero po weryfikacji spełnienia powyższych wymagań następuje przejście do etapu merytorycznej oceny. Postępowanie w tym zakresie opisano w pkt 3.6 Ocena merytoryczna Wniosków. Jest ona dokonywana przez Komisję Oceny Projektów powołaną u Instytucji Wdrażającej. Po zaakcentowaniu listy rankingowej Projektów (w następstwie uzyskania określonej ilości punktów w związku ze spełnieniem wskazanych kryteriów), Instytucja Wdrażająca informuje Beneficjenta o decyzji co do przyznania lub nieprzyznania dotacji wraz z uzasadnieniem. Z powyższego wynika, iż po zarejestrowaniu wniosku (po ocenie warunków rejestracyjnych) następowała weryfikacja wymogów formalnych, a gdy zakończyła się ona pomyślnie, przechodzono do merytorycznego rozpoznania wniosku i decyzji o przyznaniu finansowania. Do wymogów rejestracyjnych należało przy tym wygenerowanie wniosku generatorze wniosków, gdyż wymogi te odnosiły się do sum kontrolnych nadawanych automatycznie stronom wniosku przez generator. Z kolei Wytyczne ściśle określały rodzaj generatora wniosków, który powinien być wykorzystany przez Wnioskodawcę. Zatem złożenie wniosku na niewłaściwym generatorze nie pozwalało na zarejestrowanie wniosku, a zatem rozpoczęcie procedury oceny wniosku pod względem formalnym i merytorycznym. W niniejszej sprawie, jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji, nastąpiło warunkowe zarejestrowanie wniosku, który został złożony za pomocą nieprawidłowej wersji generatora. Rejestracji dokonano z zastrzeżeniem, że zostanie przeprowadzona analiza porównawcza formularzy wniosków, a także, że Wnioskodawca przedłoży podanie korzystając z właściwej wersji generatora wniosków. W wyniku oceny stwierdzono brak zgodności, a jednocześnie Wnioskodawca nie spełnił wymaganego wobec niego warunku, przez co podjęto decyzję o wyłączeniu wniosku z procedury oceny i jego odrzuceniu. Skoro nastąpiło zarejestrowanie wniosku pod określonym warunkiem, a nie został on spełniony, można stwierdzić zatem, że nie nastąpiła rejestracja wniosku, przez którą należy rozumieć jego formalne złożenie. Wniosek nie przeszedł bowiem wstępnej weryfikacji pod kątem wymagań rejestracyjnych, do których, jak wyżej wskazano, należy złożenie go poprzez aplikację generatora wniosków (co należy rozumieć poprzez właściwą aplikację generatora). W istocie zatem nie nastąpiło formalne złożenie wniosku. Niezależnie zatem od tego, czy rozstrzygnięcie Instytucji Wdrażającej w następstwie późniejszej weryfikacji wniosku (oceny warunków formalnych oraz oceny merytorycznej) może zostać zakwalifikowane jako decyzja administracyjna, należy stwierdzić, iż ze względu na to, że nie zostały spełnione wymogi rejestracyjne, pismo z dnia 10 kwietnia 2006 r. informujące o tej okoliczności nie może zostać potraktowane jako decyzja administracyjna. W opinii Kolegium biorąc pod uwagę ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, a w szczególności okoliczności, w których wystosowano powyższe pismo, odrzucenie wniosku w rezultacie braku spełnienia wymogów rejestracyjnych nie stanowi władczego rozstrzygnięcia o charakterze jednostronnym, o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnego stosunku administracyjnoprawnego, czyli decyzji administracyjnej, lecz można je ewentualnie zakwalifikować jako czynność materialno-techniczną. Na taką ocenę przedmiotowego pisma wskazywano w piśmie z dnia 15 stycznia 2007 r. (na które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie również wskazywał formułując swoje wytyczne w sprawie), w którym podkreślono, iż po korespondencji z Wnioskodawcą wniosku nie przyjęto do procesu naboru, a pismo powiadamiające o tym ma charakter czysto informacyjny, które stanowi materialny przejaw dokonania przez organ administracji publicznej czynności technicznej, co do której nie przewidziano jej zaskarżenia. Kolegium podziela to stanowisko. Na to rozstrzygnięcie została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której Skarżąca nie zgadza się z takim rozstrzygnięciem . W jej ocenie forma decyzji i użyte w niej stwierdzenie jednoznacznie wskazują , że mamy do czynienia z rozstrzygnięciem władczym , które spełnia wymogi z art. 107 Kpa. Jednocześnie zwrócono uwagę, że wersja 44 wniosku o dofinansowanie była wersją aktualną dla wniosków aplikujących o dotację w ramach programu 2,5 ZPORP. Ponadto zarzucono , że nie zbadano sygnatariusza decyzji Dyrektora Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. czy został prawidłowo umocowany do wydawania przedmiotowych decyzji czy też informowania beneficjentów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację . Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2014r. poz 1647), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy , że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. z 2012r. Nr 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a".) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Równocześnie przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. W wyroku z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1168/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przesądził , iż o formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.) można mówić wtedy, gdy odrzucenie wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 tej ustawy , jest dokonywane przez instytucję wdrażającą działającą w imieniu instytucji zarządzającej (por. wyroki NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., II GSK 1521/12, II GSK 1520/12). Z dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych, na podstawie której wydano zaskarżoną decyzję nie wynikało bowiem , aby pismo z dnia 10 kwietnia 2006 r. nr FS.II.3042/2-11/06 pochodziło od instytucji wdrażającej działającej w imieniu instytucji zarządzającej. Pomimo , że konstytutywnymi aktu administracyjnego są: oznaczenie organu administracji publicznej, który akt wydał, oznaczenie adresata aktu, sformułowanie rozstrzygnięcia oraz podpis osoby upoważnionej do wydania aktu, jednakże dla przyjęcia, że pismo z dnia 10 kwietnia 2006 r. zawiera ww. elementy konieczne było ustalenie statusu Dyrektora Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa, który to pismo podpisał. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że Instytucja Wdrażająca nie działała w imieniu Instytucji Zarządzającej . Z dokonanych ustaleń faktycznych oraz obowiązujących przepisów prawa wynika , że Departament Funduszy Strukturalnych jako instytucja Wdrażająca - nie działał bowiem w imieniu Ministra Rozwoju Regionalnego mającego status Instytucji Zarządzającej . Z pisma - Dyrektora Departamentu Funduszy Europejskich w Urzędzie Marszałkowskim Województwa M. oraz uchwały nr 1257/05 zarządu Województwa M. z dnia 1 grudnia 2005 r. wynika , że Departament Funduszy strukturalnych realizował w imieniu Województwa zadania związane z koordynacją monitorowaniem wdrażania regionalnych programów operacyjnych w tym również ZPOR w M. Zgodnie bowiem z § 16 cyt. uchwały Departament Funduszy Strukturalnych między innymi nadzoruje, monitoruje i koordynuje przygotowania oraz realizację kontraktów wojewódzkich. Ma to również odzwierciedlenie w umowie nr Z/2.12/II/2,5/UM/U/4/04 zatytułowanej; Finansowanie działania 2.5 "Promocja przedsiębiorczości w województwie m. w ramach zintegrowanego programu operacyjnego rozwoju regionalnego 2004-2006, zawartej pomiędzy Wojewodą M. a Samorządem Województwa M. reprezentowanego przez Marszałka Województwa , gdzie Samorząd Województwa występuje jako Instytucja Wdrążająca a Wojewoda M. jedynie jako Instytucja Pośrednicząca . Zważywszy na wskazany stan prawny zdaniem Sądu działania podejmowane przez Departament Funduszy Strukturalnych (występującego w imieniu Marszałka Województwa M.) , odnośnie zgłaszanych wniosków nie mają charakteru władczego, a przekazywane przez niego informacje nie są decyzjami w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa o Narodowym Planie Rozwoju określiła pojęcia: "beneficjenta", "instytucji wdrażającej" i “instytucji zarządzającej" . Zgodnie z art. 2 pkt 1 tejże ustawy "beneficjentem" jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, korzystające z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków krajowych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 7. Natomiast "instytucja wdrażająca" to podmiot publiczny lub prywatny, odpowiedzialny za realizację działania w ramach programu operacyjnego na podstawie umowy z instytucją zarządzającą (art. 2 pkt 4). Definicję "instytucji zarządzającej" zawiera art. 2 pkt 5 ustawy . Jest to właściwy minister, odpowiedzialny za przygotowanie i nadzorowanie realizacji programu operacyjnego albo za przygotowanie i nadzorowanie realizacji strategii wykorzystania Funduszu Spójności, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz. Urz. WE L 161 z 26.06.1999, L 198 z 21.07.2001 oraz L 158 z 27.06.2003; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 14, t. 1, str. 31) oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającym Fundusz Spójności (Dz. Urz. WE L 130 z 25.05.1994, L 161z 26.06.1999; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 14, i 1, str. 9. Podkreślić należy, iż dla uznania, że w danej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s. 18). Natomiast przepisie art. 26 ust. 2 ustawy o NPR mowa jest o instytucji zarządzającej, działającej w jej imieniu instytucji wdrażającej i instytucji pośredniczącej, uprawnionych do udzielania dofinansowania w zależności od systemu realizacji danego programu. W systemie realizacji programu ZPORR instytucją zarządzającą jest minister właściwy do spraw gospodarki, natomiast instytucją wdrażającą m.in. Marszałek Województwa. Regulacje prawne, dotyczące realizacji tego programu nie przewidują dla Marszałka Instytucji Wdrążającej, działającej w imieniu Instytucji Zarządzającej. Tym samym pismo Marszałka Województwa M. z 10 kwietnia 2006 r. informujące o wyłączeniu wniosku o dofinansowanie jest więc czynnością techniczną, której nie można przypisać cech władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, podlegającego kontroli sądów administracyjnych. Skoro zatem pismu Marszałka Województwa M. nie można przypisać cech władczego rozstrzygnięcia administracyjnego podlegającego kontroli sądów administracyjnych, to tym samym nie mógł być wobec tej informacji zainicjowany tryb nadzorczy przewidziany w art. 156 k.p.a. Tym samym po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Nie ma również żadnych wątpliwości co do umocowania Dyrektora Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. do wydania przedmiotowej informacji. Jak już bowiem wyżej zaznaczono na podstawie § 16 uchwały z dnia 1 grudnia 2005 r. nr 1257/05 Departament Funduszy Strukturalnych nadzoruje, monitoruje i koordynuje przygotowania oraz realizację kontraktów wojewódzkich. Jednocześnie w oparcie o § 10 cyt uchwały Departamentami kierują dyrektorzy według zasady jednoosobowego kierownictwa i odpowiedzialności za wyniki pracy. Zatem Dyrektor Dyrektora Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. był uprawniony do weryfikacji z składanych przez Skarżąca wniosków. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. z 2012r. Nr 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a".).