V SA/Wa 597/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes PFRON" lub "organ") z [...] 2019 r. nr [...], odmawiająca A G. sp. z o.o. w W. (dalej: "strona", "skarżąca" lub "spółka") wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2018 r. Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym: Strona przekazała za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji, do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2018 r. Wniosek złożono w terminie przewidzianym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 951, dalej: "rozporządzenie w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych"). W formularzu Inf-oPP wnioskodawca w części dotyczącej informacji wymaganych na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L187 z 26.06.2014, dalej: "rozporządzenie nr 651/2014"), nie złożył oświadczeń wskazujących na znajdowanie się w trudnej sytuacji. W związku z analizą przekazanego sprawozdania finansowego spółki za 2017 r. organ pismem z [...] 2018 r. wezwał stronę do przedstawienia dokumentacji finansowej. Strona nie odpowiedziała na ww. wezwanie. Decyzją z [...] 2019 r. o podanym wyżej numerze Prezes PFRON odmówił wypłaty dofinansowania. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 511 ze zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji"), środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 651/2014. W związku z tym, zgodnie z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków Funduszu (w formie dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych) nie może zostać stronie udzielona ze względu na jej trudną sytuację ekonomiczną. Prezes PFRON podkreślił, że zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt, czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy - wskazuje to przepis art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 362, dalej: "ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej"), zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia. Organ wskazał ponadto, że zgodnie z art. 2 pkt 18 lit. a) i c) rozporządzenia nr 651/2014, spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością należy uznać za znajdującą się w trudnej sytuacji ekonomicznej w przypadku, gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego oraz w przypadku, gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postepowaniu w zawiązku z niewypłacalnością, lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym postepowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jego wierzycieli. Prezes PFRON wyjaśnił, że strona nie brała czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i nie przedstawiła dokumentacji finansowej w zakresie sytuacji ekonomicznej spółki na dzień wystąpienia z wnioskiem o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2018 r., tym samym, zdaniem organu, strona nie udowodniła, że nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, o której mowa w art. 2 pkt 18 lit. a) i c) rozporządzenia nr 651/2014. Wobec powyższego Prezes PFRON stwierdził, że strona na dzień złożenia wniosku Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej, o której mowa w art. 2 pkt 18 lit. a) i c) rozporządzenia nr 651/2014, tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiąc nie może zostać udzielona. W skardze na powyższą decyzję spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 26a ust. 9a w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz w zw. z art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014 poprzez błędną wykładnię powołanych przepisów i uznanie, że skarżąca znajdowała się na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinasowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2018 r. w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej z powodu utraty kapitału, o jakim mowa w ww. art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014 pomimo, że na moment składania wniosku o dofinansowanie zakończony został proces związany z pokryciem przez stronę straty za lata ubiegłe, co wyłączało możliwość zastosowania tego przepisu; 2) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "kpa") przez nie zebranie przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, gdyż organ nie wziął pod uwagę sposobu pokrycia starty z lat ubiegłych, przyjętego przez zgromadzenie wspólników spółki; 3) art. 7a § 1 kpa przez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej określonej w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014 dotyczącej interpretacji pojęcia "znajdujące się w trudnej sytuacji". Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes PFRON wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie sąd stwierdza, że podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ, w tym w zakresie dotyczącym stosowania w przedmiotowej sprawie przepisów prawa materialnego obowiązujących na datę złożenia wniosku o wypłatę przedmiotowego dofinansowania. Wynika to z faktu, że organ ocenia zasadność przyznania pomocy na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, a więc według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia złożenia wniosku. Skoro pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Potwierdza to treść art. 33 rozporządzenia nr 651/2014 stanowiąca: "art. 33: 1. Pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. 2. Za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. (...) 5. Intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych". Zatem pomoc dotyczy pokrycia wskazanej części kosztów kwalifikowanych, jako kosztów płacy, poniesionych w konkretnym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego przy spełnieniu w tym okresie warunków prawem przewidzianych. Tak też stanowi przepis art. 2 pkt 28 rozporządzenia 651/2014 wskazując w definicjach, że "data przyznania pomocy" oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Powyższe stanowisko jest podzielane przez aktualne orzecznictwo, np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2013r. sygn. akt II GSK 765/12, z 25 lutego 2015r. sygn. akt II GSK 464/14 (wyroki dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z 4 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2078/12, NSA uznał, że sytuacja ekonomiczna pracodawcy jest badana na datę złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku, a poprawa sytuacji po tej dacie nie ma znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania. Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. W ramach art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji przewidziano odmowę dopłaty dofinansowania w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Przepis art. 48a ust. 3 pkt 1 stanowi, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wymieniony przepis odsyła wprost do stosowania rozporządzenia nr 651/2014. Rozporządzenie nr 651/2014 w art. 1 ust. 4 pkt c dotyczącym zakresu stosowania wprost stanowi, że "niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do (...) c) pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi". Dalej rozporządzenie to w art. 2 pkt 18 określa kryteria trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy. Są nimi: "Art. 2 Definicje. Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje: (...) 18) "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE, a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne; b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu "spółka, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE; c) niezależnie od rodzaju spółki, jeżeli spełnia ona kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej; d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na restrukturyzację i nadal podlega planowi restrukturyzacyjnemu; e) W przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat: 1) stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz 2) wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0". Z zacytowanych przepisów wyraźnie wynika, że zostały w nich określone wszystkie kryteria dotyczące trudnej sytuacji przedsiębiorstwa uniemożliwiającej przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Kryteria są samoistne i nie zachodzi potrzeba ich łącznego spełnienia. W ocenie sądu zaskarżona decyzja jest merytorycznie prawidłowa, jednakże organ dokonując jej uzasadnienia nie ustrzegł się błędów. Popełnione przez organ błędy jednakże nie są tego rodzaju, które miałyby wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej istotny wpływ na wynik sprawy, jak wymaga tego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: ppsa). W ocenie bowiem sądu organ, oprócz argumentu związanego z brakiem współpracy ze strony spółki, winien także przedstawić sytuację finansową spółki dotyczącą innych miesięcy, za które to miesiące strona współpracowała i przedstawiła swoją sytuację. W tym miejscu sąd najpierw przedstawi sytuację finansową spółki, znaną sądowi z akt administracyjnych oraz znaną sądowi urzędu z racji rozpoznawania sprawy za miesiąc sierpień 2018 r., a stronom postępowania z istoty rzeczy. Mianowicie zgodnie z materiałem dowodowym znajdującym się w przedmiotowych aktach administracyjnych dotyczących miesiąca grudnia 2017 r., a w szczególności z dokumentacji finansowej spółki, wynika, że strona znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Na dzień 31 grudnia 2017 r. kapitał podstawowy spółki wynosił 50.000 zł, zaś straty spółki wynosiły 277.902,91 zł, w wyniku zakumulowanych start pomniejszonych o kapitał rezerwowy w wysokości 150.359,66 zł powstała ujemna skumulowana kwota 127.543,25 zł. Tym samym w wyniku zakumulowanych strat spółka utraciła 255,09% wysokości subskrybowanego kapitału zakładowego. Ponadto sąd ustalił na podstawie akt sprawy V SA/Wa 596/19, że dokumentacja finansowa spółki sporządzona na dzień 31 sierpnia 2018 r. także wprost wskazuje na trudną sytuację spółki w rozumieniu przesłanki opisanej w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014. Z bilansu sporządzonego na dzień 31 sierpnia 2018 r złożonego przez stronę w ww. sprawie wynika, że kapitał zakładowy spółki stanowił 50.000 zł. Na ten sam dzień strona ponadto posiadała kapitał rezerwowy w kwocie 150.359,66 zł oraz straty z lat ubiegłych w kwocie 277.902,91 zł i zysk za okres styczeń-sierpień 2018 r. w kwocie 52.586,40 zł. Tym samym ujemna skumulowana kwota na dzień 31 sierpnia 2018 r. wyniosła 74.966,85 zł (straty z lat ubiegłych pomniejszone o wartość kapitału rezerwowego na dzień 31 sierpnia 2018 r. i zysk za okres styczeń-sierpień 2018 r.) i stanowiła 149,93 % wartości subskrybowanego kapitału zakładowego spółki. Oznacza to, że na dzień 31 sierpnia 2019 r. ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Tym samym zdaniem sądu strona jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej zgodnie z art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014. Skarżąca natomiast mimo wezwania organów orzekających (patrz pismo Prezesa PFRON z [...] 2018 r.) nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które mogłyby zaprzeczyć już znanym organowi dokumentom. Mając zatem na uwadze, że wezwanie organu orzekającego nie zostało przez spółkę wykonane w zakreślonym terminie, uznać należy, iż nie wykazała ona, że znajduje się w innej niż trudna sytuacji ekonomicznej. W tym stanie rzeczy nastąpił brak możliwości ustalenia konkretnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy. W konsekwencji, brak ten wykluczył dokonanie oceny czy zaistniały przesłanki uprawniające do udzielenia skarżącej dofinasowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych. Tym bardziej powyższe jest zasadne, że z dokumentów za grudzień 2017 r i za sierpień 2018 r. wynika utrata ponad połowy subskrybowanego kapitału na skutek zakumulowanych strat. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę na obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady oficjalności - w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy – co nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji pasywnej postawy strony w tym zakresie. To strona skarżąca wykazując należytą dbałość o swoje interesy winna przedstawić dowody potwierdzające jej stanowisko i w szczególności odpowiedzieć na wezwania organu, czego w sprawie nie uczyniła i czym spowodowała negatywny dla siebie rezultat załatwienia sprawy. W tym miejscu trzeba jednoznacznie zauważyć, że brak udzielenia odpowiedzi obciąża skarżącą, tym bardziej, że to skarżąca jako jedyna posiada dokumenty, do których wezwał organ. Zatem niezłożenie takich dokumentów musiało doprowadzić do negatywnego rozstrzygnięcia. Oceny, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji nie zmienia podnoszony w skardze fakt podjęcia uchwały przez zgromadzenie wspólników spółki wskazującej na sposób pokrycia straty, czy też brak zaległości w płatnościach wobec ZUS i US. Po pierwsze sąd zauważa, że skarga jest niejako obok tej przedmiotowej sprawy i nie dotyka istoty problemu, którym jest brak współpracy strony z organem w celu ustalenia sytuacji spółki. Skarga ma charakter stricte merytoryczny i odnosi się raczej do miesięcy, za które spółka współpracowała z organem przedstawiając dokumenty potwierdzające sytuacji finansową. Po wtóre odnosząc się do zawartych w tej skardze argumentów to sąd wyjaśnia, że w świetle ustalenia za poprzednie miesiące, że strona utraciła ponad połowę subskrybowanego kapitału na skutek zakumulowanych strat, a także wobec braku współpracy przy rozpatrywaniu wniosku spółki o dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2018 r., to bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy są powody, dla których spółka utraciła kapitał. Nie ma także znaczenia zarówno ustalony przez udziałowców spółki sposób pokrycia strat, czy też brak zaległości w opłatach publiczno i prywatnoprawnych. Skoro skarżąca podejmuje określone decyzje gospodarcze (które winny być również zgodne z przepisami zarówno podatkowymi, jak i dotyczącymi rachunkowości), to za te decyzje bierze odpowiedzialność, także co do zaistnienia skutków w zakresie spełnienia przesłanek przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014. Nie może być bowiem zgody na takie działanie podmiotu, który podejmując określone decyzje gospodarcze (np. hipotetycznie kierując się optymalizacją podatkową) traci kapitał w sposób odpowiadający ww. rozporządzeniem nr 651/2014 dla przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji i jednocześnie żąda dofinasowania stanowiącego pomoc publiczną, która może być udzielona w ściśle określonych przepisami wspólnotowymi warunkach. Skoro strona nie chciała współpracować, a np. za poprzedni miesiąc (sierpień 2018 r.) wobec skarżącej miała zastosowanie przesłanka przewidziana w art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014, to stronie w sposób prawidłowy odmówiono wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Na marginesie należy zauważyć, że ustalony przez udziałowców sposób pokrycia strat (strata zostanie pokryta z funduszu rezerwowego), w żaden sposób nie zmienia faktycznej sytuacji spółki określanej na dzień złożenia wniosku o pomoc publiczną. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że w sprawie uwzględniono wartość kapitału rezerwowego w wysokości 150.359,66 zł i mimo to nadal istniała ujemna skumulowana kwota, która na dzień 31 sierpnia 2018 r. wyniosła 74.966,85 zł (straty z lat ubiegłych pomniejszone o wartość kapitału rezerwowego na dzień 31 sierpnia 2018 r. i zysk za okres styczeń-sierpień 2018 r.) i stanowiła 149,93 %. Strona oprócz uchwały, co warto podkreślić załączonej dopiero do skargi, nie przedstawiła innych dowodów świadczących o podwyższeniu funduszu rezerwowego, który miałby wpływ na wynik finansowy spółki na dzień 30 września 2018 r. Tym samym podnoszony argument jest zupełnie niezasadny. Sąd podkreśla, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53 poz. 312 ze zm.) wnioskodawca zobowiązany jest do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, informacji dotyczących swojej sytuacji ekonomicznej, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości. Sprawozdanie finansowe składa się z bilansu, rachunku zysków i strat, informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia (art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości; Dz. U. z 2018 poz. 395 ze zm.). Na podstawie tych dokumentów organ ocenia, czy wnioskodawca nie jest "przedsiębiorstwem zagrożonym" w rozumieniu rozporządzenia nr 651/2014. Tym samym oparcie się przez organ na danych z bilansu spółki na dzień 31 grudnia 2017 r. (dokumenty znajdują się w aktach administracyjnych) było prawidłowe, a zarzut braku przeprowadzenia przez Prezesa PFRON analizy innych okoliczności dotyczących sytuacji ekonomicznej skarżącej na podstawie innych dowodów, wykraczających poza zakres dowodów wskazanych w § 2 ust. 1 przywołanego rozporządzenia, nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego też skoro skarżąca nie przedstawiła dowodów wskazujących na to, że nie znajduje się w trudnej sytuacji, w której znajdowała się w poprzednim miesiącu i miesiącu grudniu 2017 r., to w ocenie sądu organ w żaden sposób nie naruszył przepisów podanych w pkt 1-2 skargi. Tym samym, skoro strona nie chciała współpracować, to prawidłowo organy obydwu instancji uznały, że dofinansowanie stronie się nie należy. Także zarzut dotyczący naruszenia art. 7a § 1 kpa poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść skarżącej jest zupełnie niezasadny. Zgodnie z art. 7a § 1 kpa jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W ocenie sądu w sprawie, w tej konkretnej sprawie trudno mówić o wątpliwościach, skoro strona na żądanie organu nie złożyła żadnych dowodów. Jednakże odnosząc się hipotetycznie do tego zarzutu, to wbrew twierdzeniom strony, nie ma żadnych wątpliwości co do treści normy prawnej wywiedzionej m.in. z art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014. Po pierwsze pomoc publiczna jaką jest dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych może być udzielona tylko w wypadku, gdy wszystkie przesłanki do jej udzielenia zostały spełnione. Organ w tym wypadku nie podejmuje decyzji w sposób uznaniowy. Po wtóre skarżąca wskazuje na określone wątpliwości organów, które je miały bądź w toku procesu legislacyjnego, bądź na początku stosowania regulacji unijnej i strona nie sięga już po wypracowaną i utrwaloną w doktrynie i orzecznictwie interpretacje przepisów. Gdyby to uczyniła, to nie powinna mieć już żadnych wątpliwości jak należy rozumieć przepisy prawe regulujące sporne zagadnienie. W ocenie sądu prawidłowo organ utożsamia pojęcie "subskrybowany kapitał zakładowy" o jakim mowa w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014 z kapitałem zakładowym (podstawowym) spółki. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca posługuje się określeniem "subskrybowany kapitał zakładowy" oraz "kapitał zakładowy" co przemawia za tym, że ustawodawca unijny stanowi o kapitale zakładowym. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 163 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1577; dalej: "ksh") wymogiem powstania spółka z o.o. jest zawarcie umowy spółki, wniesienie przez wspólników wkładów na pokrycie całego kapitału zakładowego, a w razie objęcia udziału za cenę wyższą od wartości nominalnej, także wniesienia nadwyżki, z uwzględnieniem art. 158 § 11, powołanie zarządu, ustanowienie rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej, jeżeli wymaga tego ustawa lub umowa spółki oraz wpis do rejestru. Przepisy ksh określają wymogi związane ze zgłoszeniem spółki z o.o. do sądu rejestrowego, wśród nich jest wymóg określenia wysokości kapitału zakładowego oraz wniesienia pełnych wkładów przez wszystkich wspólników na poczet kapitału zakładowego – a więc objęcia udziałów, co podlega rejestracji (art. 166 i 167). I chociaż rozporządzenie nr 651/2014, nie zawiera definicji "subskrybowany kapitał zakładowy", to zdaniem sądu nie można pomijać okoliczności związanych z koniecznością posiadania zarejestrowanego kapitału zakładowego stanowiącego wkłady objęte przez wspólników. Należy wskazać w tym miejscu, że zgodnie ze słownikiem Dobry słownik pl. pojęcie słowa "subskrypcja" oznacza np. abonować, prenumerować, zadeklarować (również zobowiązać się do zakupu i dokonania zapłaty). W związku z tym uznanie, że subskrybowany kapitał zakładowy oznacza w istocie kapitał zakładowy, jest całkowicie uzasadnione i zgodne z treścią art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014. Powyższe również w taki sposób jest interpretowane przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konkurentów, który w piśmie z 20 października 2014r., nr DDO-070-15(2)/14/GP skierowanym do Wicemarszałka Senatu RP wskazał, że cyt. "w opinii UOKiK subskrybowany kapitał może być utożsamiany z tą wielkością kapitału podstawowego, która została objęta przez akcjonariuszy lub udziałowców" (to pismo zostało również przywołane w skardze). Podsumowując wskazać należy, że w realiach sprawy pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2018 r. nie mogła być udzielona, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na zakończenie sąd, jednakże nie zgadza się z zastosowaniem przez organ cytowanego powyżej art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia nr 651/2014. Trzeba bowiem wyjaśnić, że w sprawie nie zebrano jakiegokolwiek dowodu, który uzasadniałby stwierdzenie, że spółka spełnia kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej. Dlatego też brak było podstaw do odmowy przyznania pomocy publicznej na podstawie tego przepisu. Sama jednak odmowa była prawidłowa, gdyż strona nie współpracowała, a za poprzedni miesiąc oraz mi9esią grudzień 2017 r. wypełniała przesłankę z art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014. Mając powyższe na względzie i uznając, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa wskazanych w skardze jak również naruszenia innych przepisów, które to naruszenie uzasadniałoby uwzględnienie skargi, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.