II SAB/Kr 338/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi E. L. i P. L. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej skargę oddala W dniu 15 kwietnia 2019 r. E. L. i P. L. zwrócili się do Burmistrza Miasta N z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej dotyczącej w pkt. 1 umowy wzmiankowanej przez Burmistrza Miasta N w odpowiedzi na skargę w sprawie prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie sygn. akt II SAB/Kr 135/18, w której wskazano, że "właściciel działki o numerze [...] ma legalny dostęp i zgodę Miasta [...] Zgodę tą uzyskał już w 2010 r. Wtedy też została zawarta umowa w formie ustnej i do dnia dzisiejszego ustalenia z tamtego okresu są aktualne i praktykowane". Wnioskodawcy zażądali wskazania: a) dokładnej daty jej zawarcia; b) stron umowy i ich reprezentantów (w szczególności kto ze strony Gminy Miasto N. T. zawarł umowę ustną); c) essentialia negotii tej umowy (dokładny przedmiot umowy, warunki umowy, okres jej obowiązywania, możliwość wypowiedzenia, możliwość odstąpienia od umowy, kary umowne). Wnioskodawcy zażądali również w pkt. 2 udzielenia informacji dotyczącej innych umów ustnych zawartych przez Gminę Miasto N. T. poprzez wskazanie: a) rejestru wszystkich umów ustnych zawartych przez Gminę w latach 2010-2018 poprzez podanie ilości umów ustnych, ich stron, i dat ich zawarcia, b) podstawy prawnej zezwalającej Gminie na zawieranie umów ustnych; c) sposobu, w jaki przekazywane są między kolejnymi burmistrzami postanowienia umów ustnych zawieranych przez Gminę. W związku zaś z odpowiedzią Burmistrza N. T. z dnia 12 marca 2019 r., znak [...] dotyczącej "Rozbudowy skrzyżowania ul[...] z ul. [...] w miejscowości N. T.", wnioskodawcy zwrócili się o udzielenie informacji, w jakim celu Gmina Miasto N. T. nabywała nieruchomości składające się z działek ewidencyjnych numer [...], [...] położone w N. T. i dlaczego wówczas Gmina nie kierowała ich właścicieli do Starosty [...], celem nabycia przedmiotowych nieruchomości. Pismem z dnia 26 kwietnia 2019 r., znak [...] Burmistrz Miasta N wyjaśnił, że ustne zapewnienie złożone przez Burmistrza Miasta N właścicielowi działki ewid. Nr [...], iż będzie miał do niej swobodny dostęp nastąpiło przed zawarciem przedwstępnej notarialnej umowy sprzedaży tj. 27.04.2009 r., czym właściciel warunkował sprzedać działki nr [...]. Nie określono obowiązywania, warunków wypowiedzenia, możliwości odstąpienia, kar umownych. Umowy notarialne z właścicielem działki ewid. nr [...] w imieniu Burmistrza N. T. podpisywał 1-szy Z-ca Burmistrza E. Z.. Burmistrz poinformował również, że Gmina Miasta N. T. nie prowadzi rejestru umów ustnych, nie określono sposobu ich przekazywania, zaś wskazanie podstawy prawnej nie jest objęte żądaniem dostępu do informacji publicznej. Poinformował również, że w wyniku decyzji Zarządu Miasta N. T. z dnia 13 sierpnia 1997 r. rozpoczęto nabywanie działek ewid. nr [...], [...] celem zapewnienia terenu dla przyszłego rozwiązania komunikacyjnego skrzyżowania ul[...], [...]. Wdrożenie specustawy drogowej otworzyło nowe możliwości w zakresie nieruchomości, z czego zarządcy dróg korzystają przy rozbudowie dróg. Następnie w dniu 24 maja 2019 r. wnioskodawcy zwrócili się z kolejnym wnioskiem o udzielenie dalszej, pełnej informacji publicznej stanowiących rozwinięcie kwestii podniesionych w pierwszym wniosku. Odpowiedź na to pismo została udzielona przez Burmistrza Miasta N pismem z dnia 6 czerwca 2019 r., znak: [...] W dniu 2 lipca 2019 r. E. L. i P. L. wnieśli, za pośrednictwem Burmistrza Miasta N, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Burmistrza Miasta N dotyczącą braku odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie: - punktu 1 lit. b wniosku z dnia 12 kwietnia 2019 r. ponowionego w punkcie 2 wniosku z dnia 25 maja 2019 r. - punktu 1 lit. c wniosku z dnia 12 kwietnia 2019 r. ponowionego w punkcie 3 wniosku z dnia 25 maja 2019 r. w zakresie dokładnego przedmiotu umowy ustnej zawartej przez Gminę Miasto N. T. z właścicielem działki ewid. nr [...], - punktu 5 wniosku skarżących z dnia 25 maja 2019 r. - punktu 2 lit. b wniosku skarżących z dnia 12 kwietnia 2019 r. ponowionego w punkcie 6 wniosku skarżących z dnia 25 maja 2019 r. - punktu 7 wniosku skarżących z dnia 25 maja 2019 r. Skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem w terminie i wnieśli o zobowiązanie Burmistrza Miasta N do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżących solidarnie sumy pieniężnej 500 zł; a nadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania. W ocenie skarżących pytanie o podstawę prawną działania Burmistrza Miasta N względem majątku publicznego jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu, co przesądził również WSA w Krakowie w wyroku z dnia 12 października 2018 r. w sprawie II SAB/Kr 135/18, z którą związany jest przedmiot obu wniosków o udzielenie informacji publicznej. Zdaniem skarżących istnieje dość oczywista różnica między "umową", która jak wiadomo ma charakter dwustronny, musi mieć jakiś (jakikolwiek) przedmiot oraz spełniać inne warunki umożliwiające uznanie jej za "umowę" a "ustnym zapewnieniem", które ma charakter jednostronny i jest niewiążące, nie ma formy prawnej, a przede wszystkim nie sposób zidentyfikować, kto i kiedy je złożył. Nic nie stało na przeszkodzie, aby Burmistrz Miasta i [...] w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej oświadczył, że żadnej umowy nie było, a w odpowiedzi na poprzednią skargę podano nieprawdę, zamiast zmieniać stanowisko i konstruować nowe czynności prawne. Skarżący podnoszą, że jeśli umowa została zawarta, to ktoś ją musiał zawrzeć (podmiot) oraz musiała mieć jakąkolwiek treść (przedmiot). Skoro Burmistrz twierdzi, że była to umowa zawarta przez Gminę Miasto N. to zarówno podmiot zawierający, jak i przedmiot umowy winny zostać udostępnione. Tymczasem Burmistrz Miasta [...] w odpowiedzi na oba wnioski oświadcza, kto mógł podpisywać umowy notarialne, względnie, kto był uprawniony do zawierania umów w tym zakresie, czyli odpowiada na pytania niezadane, zaś próżno szukać w odpowiedzi dość prostego faktu, kto konkretnie zawarł umowę, o której Burmistrz pisze, że została zawarta przez Gminę. W ocenie skarżących podobnie rzecz się ma z ilością umów ustnych i "brakiem rejestru". Skoro Burmistrz wie, że została zawarta umowa w tej sprawie, a nie zna innych, to powinien takiej informacji udzielić. Skarżący zarzucili, że w odpowiedzi organu zachodzi sprzeczność, a udzielane są informacje "na około" i na nie zadane pytania. Skarżący mają prawo wiedzieć kto, na jakiej podstawie i w jaki sposób gospodaruje mieniem gminnym oraz na jakiej podstawie prawnej gmina zawiera umowy. Zdaniem skarżących w zakresie objętym skargą organ pozostaje w bezczynności, gdyż nic z przedmiotowym wnioskiem nie uczynił, a udzielona odpowiedź jest pozorna i nieprawdziwa i nie dotyczy wskazanych w skardze punktów wniosków. Organ nie powołał się na żadne czynności, które wykonuje lub musiałby wykonać, aby udzielić odpowiedzi, a jedynie uznał, że udzielona przez niego odpowiedź wyczerpuje zakres wniosku. Zachodzą wobec tego przesłanki do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albowiem wnioskodawcy cierpliwie oczekiwali na odpowiedź, ponowili wniosek, zanim wnieśli skargę. W ocenie skarżących działanie organu jest celowe i zmierza do nieudzielenia wnioskowanej informacji z powodów, które skarżącym nie są znane. Ignorowanie wniosków skarżących, przy braku skomplikowania sprawy, nasileniu złej woli ze strony organu przesądza o uznaniu, że ta bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, tymczasem sprawa dotyczy majątku Gminy i ma niebagatelne znaczenie dla skarżących. Skarżący uznali, że termin 14-dniowy jest w pełni wystarczający jak na tak prosty wniosek. Natomiast wniosek o przyznanie skarżącym solidarnie sumy pieniężnej w wysokości 500 zł uzasadnili doznaną krzywdą, gdyż ich pisma są ignorowane, udzielane odpowiedzi są wymijające, a do tego podaje się nieprawdę, jakoby skarżący "blokowali inwestycję" (vide: odpowiedź na skargę II SAB/Kr 135/18, s. 2 oraz s. 4). W odpowiedzi na skargę złożonej w dniu 29 lipca 2019 r. Burmistrz Miasta N wniósł o oddalenie skargi i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu na podstawie art. 106 §3 p.p.s.a. Organ wskazał, że nie doszło do bezczynności organu, bowiem pismami z dnia 26 kwietnia 2019 r. oraz 6 czerwca 2019 r. udzielono skarżącym pełnej i rzetelnej odpowiedzi. Dodatkowo wskazał na zawarcie w dniu 24 lipca 2019 r. umowy dzierżawy nr [...], którą uregulowano kwestie dojazdu i przejścia przez działki [...] oraz [...], wraz z załącznikiem graficznym. Organ wyraził wątpliwość, czy w związku z licznymi wnioskami o udostępnienie informacji publicznej mieszczą się one w zakresie informacji publicznej, jak też czy pytania zawarte we wnioskach strony są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Burmistrz wskazał, że nawet gdyby przyjąć, że pozostawał w bezczynności, to nie miała ona charakteru rażącego, ponieważ organ udzielił odpowiedzi najszybciej jak to było możliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na podstawie art. 145 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 1b p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z art. 149 § 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). W związku z tym, że przedmiotem skargi była bezczynność organu, sprawa niniejsza, zgodnie z art. 119 pkt 4 i 120 p.p.s.a, została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga w niniejszej sprawie nie okazała się zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa dotyczy bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Bezczynność tego rodzaju, co do zasady, może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Brak było również innych przesłanek do odrzucenia skargi. Sąd wskazuje również, że w związku z rozłączeniem spraw ze skargi dotyczącej wniosku z dnia 12 kwietnia 2019 r. oraz ze skargi dotyczącej wniosku z dnia 25 maja 2019 r., orzeczenie niniejsze dotyczy skargi w zakresie wniosku z dnia 12 kwietnia 2019 r. Wobec tego Sąd oceniał, czy doszło do bezczynności w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w następujących punktach wniosku z dnia 12 kwietnia 2019 r.: - pkt 1 lit. b, dotyczący wskazania stron i ich reprezentantów umowy wzmiankowanej przez Burmistrza Miasta N w odpowiedzi na skargę w sprawie prowadzonej przed WSA w Krakowie do sygn. akt II SAB/Kr 135/18, - pkt 1 lit. c, dotyczący wskazania essentialia negotii wyżej wymienionej umowy (przedmiot umowy, warunki umowy, okres jej obowiązywania, możliwość wypowiedzenia, możliwość odstąpienia od umowy, kary umowne) - pkt 2 lit. b, dotyczący wskazania podstawy prawnej zezwalającej Gminie Miasto N. T. na zawieranie umów ustnych. Prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 1429); dalej jako: u.d.i.p. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "spraw publicznych", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. I OSK 4282/18, określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną, określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związane z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi. Sprawy wspólnoty publicznej są natomiast zawsze sprawami publicznymi. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić również, że informacja publiczna dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie czyli oświadczenia wiedzy, które dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. I OSK 1721/17). Jak słusznie dostrzegają skarżący, udzielenie informacji publicznej przybiera postać czynności materialno-technicznej, która polega wyłącznie na przedstawieniu w formie ustnej, pisemnej, elektronicznej, bądź innej właściwej, danych żądanych przez wnioskującego. Organ udzielający informacji publicznej zasadniczo nie ma pola do wartościowań, ocen, czy postulatów. Udzielanie informacji publicznej nie może też polegać na konkretyzowaniu normy generalnej lub abstrakcyjnej, ocenie zastosowania normy, ustalaniu istnienia stosunku prawnego, czy jego treści. Przedmiotem regulacji zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. są dane obiektywne, fakty, wydarzenia czy wiadomości (Podobnie: M. Chmaj, Komentarz do art. 1, w : M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Legalis 2018). W tym kontekście żądanie skarżących odnoszące się do wskazania stron umowy ustnej, ich reprezentantów oraz określenia jej elementów istotnych, takich jak określenie przedmiotu umowy ustnej, jej warunków, okresu obowiązywania, możliwości wypowiedzenia, odstąpienia od umowy, zastrzeżenia kar umownych, nie może być uwzględnione, albowiem, w ocenie Sądu, powyższe dane nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Dane te nie mają bowiem postaci zmaterializowanej, a żądanie skarżących w istocie zmierzało do tego, by organ ustalił strony stosunku prawnego i jego treść. Tymczasem wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może być traktowany na gruncie prawa publicznego jako odpowiednik powództwa o ustalenie, w drodze którego powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny, o czym stanowi art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. 2019 r. poz. 146). Na marginesie Sąd zauważa, że informacja udzielona przez Burmistrza, zgodnie z którą "nie określono okresu obowiązywania, warunków wypowiedzenia, możliwości odstąpienia, kar umownych" jest w istocie jego oceną, podobnie jak oceną treści czynności prawnej jest ustalenie, czy miała ona charakter umowy dwustronnej, czy wyłącznie jednostronnego zapewnienia. Ustalenie treści złożonego oświadczenia woli wymagałoby zastosowania reguł wykładni oświadczeń woli, o których stanowi art. 65 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. 2019 r., poz. 1145), co w żaden sposób nie mieści się w ramach formuły udzielania informacji publicznej na zasadach i w trybie u.d.i.p. Taka informacja nie poddawałaby się weryfikacji sądu administracyjnego. Odnosząc się do kwestii podania podstawy prawnej zawierania przez Gminę Miasto N. T. umów ustnych Sąd przyjął, że również w tym zakresie informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie u.d.i.p. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 września 2017 r., sygn. II SAB/Kr 126/17, zgodnie z którym pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się ponadto, że domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej i nie znajduje do niej zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyroki NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., I OSK 1380/12 oraz z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1963/12). Wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, czyli swego rodzaju opinia prawna, nie stanowi informacji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., I OSK 8/11 i cytowane tam orzecznictwo). W literaturze wskazuje się analogicznie, że "w kategorii informacji publicznej nie mieści się (...) ubieganie się o poradę prawną, wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych, domaganie się instruktażu (wykładni), jak należy rozumieć i stosować w praktyce określone przepisy prawa" (Komentarz do art. 6, w: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", WK 2016). W konsekwencji przedstawionych rozważań Sąd stwierdził, że udzielając odpowiedzi pismem z dnia 26 kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta N nie naruszył art. 13 ust. 1 i art. ust. 2 u.d.i.p. i nie dopuścił się bezczynności. Wobec tego nie doszło również do naruszenia 16 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby organ pozostawał w bezczynności w sprawie, w której istniały przesłanki do odmowy wydania decyzji o informacji publicznej albo do umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Taki zaś przypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi. Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.